កូនអុកដែលគ្មានទីពឹង (Helpless Pawn)

បន្ទាប់ពីស្ត្រីដែលបង្កបញ្ហានោះបានចាកចេញទៅ ក៏គ្មានទិដ្ឋភាពអ្វីដែលគួរឱ្យទាក់ទាញភ្នែកសម្រាប់អ្នកចូលរួមមើលទៀតដែរ។ ដូចនេះ អ្នកបម្រើក្នុងហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង (Yang) ក៏បានបំបែកផ្លូវគ្នាត្រឡប់ទៅធ្វើការវិញយ៉ាងលឿន។

ចឹង ដាហ្វឹង (Zheng Dafeng) បានរត់ទៅអង្គុយនៅក្រោមដំបូលផ្ទះទាំងអៀន ដោយនៅឆ្ងាយពី តា Yang។ គេមិនហ៊ាននៅជិតគាត់ពេកឡើយ។

ទាំងរូបគេ និង លី អឺ (Li Er) សុទ្ធតែជាសិស្សរបស់ តា Yang ប៉ុន្តែការប្រព្រឹត្តដែលពួកគេទទួលបានពីគ្រូគឺខុសគ្នាដាច់ស្រឡះ។

ចឹង ដាហ្វឹង ក៏មានអារម្មណ៍អាក់អន់ចិត្តដែរដែលគ្រូរបស់គេមានចិត្តលំអៀង ប៉ុន្តែមានរឿងខ្លះដែលគេគ្មានជម្រើសក្រៅពីទទួលយកឡើយ។

"លោកគ្រូ មើលទៅដូចជា ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) ប្តេជ្ញាចិត្តនឹងបំពានច្បាប់ហើយ។ តើពួកយើងគួរធ្វើបែបណាទៅ?" គេសួរទាំងភ័យព្រួយ។

តា Yang នៅតែរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ ខណៈដែលគាត់បន្តជក់ខ្សៀរបស់គាត់។ នៅខណៈណាមួយមិនដឹង ស្រាប់តែមានឆ្មាខ្មៅមួយក្បាលបានរត់មកពីកន្លែងណាមួយ ហើយវាបានរលាស់ខ្លួនឱ្យស្ងួតនៅក្បែរជើងបុរសចំណាស់ ធ្វើឱ្យទឹកខ្ទាតពេញទីកន្លែង។

ចឹង ដាហ្វឹង ពោរពេញដោយការព្រួយបារម្ភ ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ "អាអាសមកពី ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) នោះ ថែមទាំងបានហៅទេវតាមកពីនិកាយរបស់គេមកទៀតផង... តើវានឹងបង្កបញ្ហាអ្វីទេ? យ៉ាងណាមិញ មនុស្សរាប់មិនអស់កំពុងតែតាមដានពិភពលោកតូចមួយនេះ"។

តា Yang នៅតែបន្តរក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។

ចឹង ដាហ្វឹង ស៊ាំនឹងភាពស្ងៀមស្ងាត់របស់គ្រូគេទៅហើយ ដូច្នេះគេមិនមានអារម្មណ៍ថាបរិយាកាសនេះគួរឱ្យធុញថប់ឡើយ។ គំនិតរបស់គេបានរវើរវាយ ហើយចិត្តរបស់គេក៏នឹកឃើញដល់ ឈី ជិងឈុន ម្តងទៀត។ "ចង្រៃយក៍! ឈី ជិងឈុន ឯងបានគោរពតាមច្បាប់យ៉ាងកំសាកអស់រយៈពេល ៥៩ ឆ្នាំមកហើយ ចុះហេតុអីក៏មិនអាចទ្រាំបានតែប៉ុន្មានថ្ងៃទៀតទៅ? ពិតមែនហើយ ពួកអ្នកចេះដឹងសុទ្ធតែជាពួកខ្សោយខួរ! ពួកគេពិតជាមិនយល់ហេតុផលទាល់តែសោះ!" គេជេរប្រទេច។

"ឯងប្រហែលជាមិនមែនជាអ្នកចេះដឹងទេ ប៉ុន្តែឯងក៏ខ្សោយខួរដូចគ្នា" តា Yang ទីបំផុតបាននិយាយចេញមក។

ចឹង ដាហ្វឹង មិនមានអារម្មណ៍ខ្មាសអៀនឡើយ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានងាកមកវិញជាមួយនឹងស្នាមញញឹមអែបអប រួចសួរថា៖ "លោកគ្រូ លោកចង់ឱ្យខ្ញុំច្របាច់ស្មា និងជើងឱ្យលោកទេ?"

"ខ្ញុំគ្មានទ្រព្យសម្បត្តិអ្វីឱ្យឯងបន្តវេនឡើយ ដូច្នេះវាល្អបំផុតដែលឯងបោះបង់គំនិតនេះទៅ" បុរសចំណាស់ឆ្លើយយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។

ចឹង ដាហ្វឹង មានអារម្មណ៍អៀនប្រៀនបន្តិច ខណៈដែលគេកែតម្រូវគ្រូរបស់គេថា៖ "លោកគ្រូ សម្តីរបស់លោកពិតជាធ្វើឱ្យប៉ះពាល់អារម្មណ៍ណាស់! សិស្សរបស់លោកម្នាក់នេះ ប្រហែលជាមិនមែនជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពបំផុតមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមនុស្សដែលមានភក្តីភាព និងការគោរព! តើខ្ញុំអាចមានចិត្តចង់បានទ្រព្យសម្បត្តិរបស់លោកបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ខ្ញុំមិនមែនជាប្រពន្ធរបស់ លី អឺ ឯណា"។

"អឹម ឯងសូម្បីតែប្រៀបជាមួយនាងក៏មិនបានផង" បុរសចំណាស់ពោល។

ទឹកមុខរបស់ ចឹង ដាហ្វឹង ប្រែជាស្រអាប់ ហើយគេបានទម្លាក់ក្បាលចុះដោយភាពអស់សង្ឃឹម។ វាហាក់ដូចជាគេបានបាត់បង់ថាមពល និងស្មារតីទាំងអស់អញ្ចឹង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផ្ទៃមុខរបស់គេស្រាប់តែប្រែជាស្រស់ស្រាយដោយក្តីត្រេកអរ។ ទោះបីជាសម្តីរបស់គ្រូគេស្តាប់ទៅអាក្រក់ក៏ដោយ គេបានដឹងថា យ៉ាងហោចណាស់ក៏គ្រូរបស់គេបាននិយាយសម្តីជាច្រើនម៉ាត់ទៅកាន់គេដែរ។ នេះគឺជាព្រឹត្តិការណ៍ដ៏កម្រដែលគួរតែអបអរសាទរ! គេបានសម្រេចចិត្តថា នឹងទិញស្រាផឹកនៅពេលត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ។

ជាមួយនឹងស្មារតីដែលបានធូរស្រាល ចឹង ដាហ្វឹង បានសួរយ៉ាងធម្មតាថា៖ "តើបងធំ លី (Senior Brother Li) អាចបញ្ឈប់មនុស្សម្នាក់នោះបានទេ?"

មុនពេល តា Yang អាចឆ្លើយ ឬស្តីបន្ទោសគេបាន ចឹង ដាហ្វឹង បានទះកំផ្លៀងខ្លួនឯងមួយ រួចឆ្លើយថា៖ "រឿងរ៉ាវនឹងកាន់តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ប្រសិនបើគាត់ចាញ់។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើបងធំ លី ពិតជាអាចបញ្ឈប់គេបានមែន ខ្ញុំច្បាស់ជាកាន់តែជួបគ្រោះថ្នាក់នៅថ្ងៃអនាគតជាមិនខាន"។

"ចឹង ដាហ្វឹង តើឯងដឹងទេថាហេតុអ្វីបានជាឯងមិនទទួលបានជោគជ័យ?" តា Yang សួរយ៉ាងអាថ៌កំបាំង។

ចឹង ដាហ្វឹង ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ។

គេមានអារម្មណ៍ថា មានអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅនៅពីក្រោយសំណួរនេះ ដូច្នេះវាចាំបាច់សម្រាប់គេក្នុងការគិតពិចារណាឱ្យបានហ្មត់ចត់។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់នោះគឺ តា Yang បានឆ្លើយជំនួសគេថា៖ "គឺដោយសារតែឯងមានមុខមាត់អាក្រក់"។

ចឹង ដាហ្វឹង ខ្ទប់ក្បាលដោយភាពទុក្ខសោក។ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទឹកភ្លៀងដែលធ្លាក់នៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់នេះមានអារម្មណ៍ថា ចង់យំខ្លាំងណាស់។

វាមិនចាំបាច់ឱ្យអ្នកគ្រប់គ្រងនៃការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ ធ្វើការវិភាគបរិយាកាសដើម្បីដឹងថា វាមិនសមរម្យសម្រាប់គេក្នុងការនៅទីនេះបន្តទៀតឡើយ។ គេបានរកលេសមួយដើម្បីចាកចេញទៅ។

ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) បានបន្តស្វែងរកតាមរយៈកំណត់ត្រា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បើប្រៀបធៀបនឹងការភ័យខ្លាច និងភាពហ្មត់ចត់របស់គេនៅពេល ចិន ឌួយ (Chen Dui) នៅទីនេះ ទីបំផុតគេបានបង្ហាញនូវចរិតថ្លៃថ្នូរ និងភាពធូរស្រាលក្នុងនាមជាកូនចៅនៃត្រកូលខ្ពង់ខ្ពស់ឡើងវិញ។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាកាន់តែធ្វើឱ្យ លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) មានអារម្មណ៍ធុញថប់ និងថប់ដង្ហើម។ ចិត្តរបស់គេពោរពេញដោយការរអ៊ូរទាំដែលគេចង់បញ្ចេញមកក្រៅ។ ប៉ុន្តែ ភាពស្មោះត្រង់គឺជារឿងមួយ ចំណែកការមានមាត់រអិលគឺជារឿងមួយទៀត។ ក្នុងករណីបែបនេះ លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍ថា វាដល់ពេលដែលត្រូវដើរលេងខ្លះហើយ។ មិនឃើញ មិនមួម៉ៅ។

ចិន សុងហ្វឹង ងើបក្បាលឡើងហើយសួរទាំងញញឹមថា៖ "ប៉ាឈាវ ទីបំផុតឯងអង្គុយនៅទីនេះលែងជាប់ហើយមែនទេ?"

លីវ ប៉ាឈាវ ទើបតែរៀបនឹងក្រោកឈរ ប៉ុន្តែគេបានអង្គុយចុះវិញភ្លាមៗបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ "ហាស! ឯងនៅមានអារម្មណ៍មកបង្អាប់យើងទៀតមែនទេ? មើលទៅឯងគឺជាមនុស្សដែលចេះអត់ធ្មត់ម្នាក់ដែរតើ!" គេសើចដោយអារម្មណ៍ធុញថប់។

ចិន សុងហ្វឹង ដាក់កំណត់ត្រាចាស់នៅក្នុងដៃចុះ ហើយនិយាយដោយទឹកមុខជូរចត់ថា៖ "ខ្ញុំសុំទោសដែលឯងត្រូវឃើញខ្ញុំក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឱ្យខ្មាសអៀនបែបនេះ។ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សមិនដឹងគុណដែលឯងបានជួយការពារខ្ញុំកាលពីអម្បាញ់មិញនោះទេ គ្រាន់តែថា..."

លីវ ប៉ាឈាវ មិនមែនជាមនុស្សដែលអាចទ្រាំស្តាប់ការត្អូញត្អែរ និងទុក្ខសោករបស់អ្នកដទៃបានឡើយ ដូច្នេះគេក៏ប្រញាប់គ្រវីដៃ ហើយនិយាយថា៖ "សូមមេត្តាលើកលែងឱ្យខ្ញុំផង។ ខ្ញុំគ្រាន់តែមិនអាចទ្រាំនឹងសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់ឯង ដែលចូលចិត្តធ្វើបាបអ្នកខ្សោយ និងខ្លាចអ្នកខ្លាំងប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងទៀត ខ្ញុំគ្រាន់តែរិះគន់នាងដោយសារតែខ្ញុំមិនអាចគ្រប់គ្រងមាត់របស់ខ្ញុំបាន ដូច្នេះឯងមិនចាំបាច់អរគុណខ្ញុំឡើយ"។

ចិន សុងហ្វឹង ផ្អែកខ្នងទៅក្រោយ ហើយសម្រាកលើកៅអីយឺតៗ ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំតិចៗ។

ប្រសិនបើពួកគេស្ថិតនៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូល ចិន ក្នុងខេត្ត Dragon Tail នោះ ក្បាច់អង្គុយដ៏ខ្ជិលច្រអូស និងមិនសមរម្យបែបនេះ នឹងត្រូវរងការដាក់ទណ្ឌកម្មពីពួកព្រឹទ្ធាចារ្យភ្លាមៗជាមិនខាន។ មិនថាជាកូនច្បង ឬកូនចុងឡើយ ក្មេងៗទាំងអស់នឹងត្រូវរងទណ្ឌកម្មរាងកាយ ប្រសិនបើពួកគេហ៊ានអង្គុយបែបនេះ។ ចំណែកមនុស្សពេញវ័យវិញ នឹងត្រូវទទួលការស្តីបន្ទោស។

ពួកអ្នកចេះដឹងមកពីត្រកូលដែលមានអំណាច តែងតែត្រូវបានអ្នកក្បាច់គុនសើចចំអក និងហៅថាជាពួកមនុស្សដែលធ្វើចរិតថ្លៃថ្នូរក្លែងក្លាយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ច្បាប់គឺជាច្បាប់ ហើយកូនចៅនៃត្រកូលទាំងនេះត្រូវបានបង្ខំឱ្យដើរលើផ្លូវដ៏តឹងរ៉ឹងនេះតាំងពីកំណើត។ គ្មានការលើកលែងឡើយ ហើយនេះគឺជាបរិយាកាសដែលពួកគេត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់។

ជាការពិតណាស់ ក៏មានប្រទេស ស្ទឹងភាគខាងត្បូង (Southern Stream) ដែលល្បីល្បាញខាងការបង្កើតអ្នកចេះដឹងដែលមិនសូវមានការអនុវត្តជាក់ស្តែង និងមិនសមហេតុផលផងដែរ។ ពួកគេគឺជាអ្នកចេះដឹងដែលល្បីខាងការនិយាយស្តីដោយគ្មានការរឹតត្បិត និងការគោរពតាមច្បាប់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង។

"អញ្ចឹង តើទំនាក់ទំនងពិតប្រាកដរបស់ឯងជាមួយ ចិន ឌួយ គឺជាអ្វី?" លីវ ប៉ាឈាវ សួរ។ "ហេតុអ្វីបានជាឯងខ្លាចនាងខ្លាំងម្ល៉េះ? ប្រសិនបើរឿងនេះទាក់ទងនឹងអាថ៌កំបាំងត្រកូល នោះធ្វើដូចជាខ្ញុំមិនបានសួរចុះ"។

ចិន សុងហ្វឹង ក្រោកឈរឡើង ហើយដើរទៅបិទទ្វារ។ គេត្រឡប់មកវិញ ហើយអង្គុយនៅកន្លែងដែលអ្នកគ្រប់គ្រងទើបតែអង្គុយអម្បាញ់មិញ រួចតបវិញតិចៗថា៖ "បន្ទាប់ពីការផ្លាស់ប្តូរជាច្រើនលើក សិទ្ធិទិញប៉សឺឡែនសម្រាប់ប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹង (bonded porcelain) របស់ លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) បានធ្លាក់ចូលក្នុងដៃត្រកូលរបស់ខ្ញុំ។ តើឯងមិនឆ្ងល់ទេអ្ហីថាហេតុអ្វីបានជាអញ្ចឹង?"

លីវ ប៉ាឈាវ ងក់ក្បាលឆ្លើយ។

ប្រហែលជា ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) នឹងមិនអាចនឹកឃើញពីលទ្ធភាពនេះឡើយ ទោះបីជាវាព្យាយាមគិតខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ កម្លាំងដែលកំពុងដណ្តើមយកគម្ពីរដាវ មិនមែនជាសត្រូវសួគ៌របស់ ភ្នំស៊ុនស្កច (Sun Scorch Mountain) គឺ Wind Lightning Field ឡើយ ប៉ុន្តែតាមពិតទៅវាគឺជាត្រកូល ចិន នៃខេត្ត Dragon Tail ដែលជាកម្លាំងមួយហាក់ដូចជាបានមកដល់ទីប្រជុំជនតូចនេះពីកន្លែងណាមួយដែលមិនដឹងប្រភព។

ចិន សុងហ្វឹង មើលទៅហាក់ដូចជាអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់ ខណៈដែលគេនិយាយ ហើយនេះប្រហែលជាដោយសារតែគេបានលាក់ទុកក្នុងចិត្តអស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ។ យ៉ាងណាមិញ អ្នកដែលគិតច្រើនពេក ច្បាស់ជាមានចិត្តដែលហត់នឿយជាធម្មតា។

ឥឡូវនេះ ទីបំផុតគេមិនអាចទ្រាំបានទៀតឡើយ ដូច្នេះគេនឹងបញ្ចេញគំនិតរបស់គេទៅកាន់នរណាម្នាក់។ លើសពីនេះ លីវ ប៉ាឈាវ គឺជាមនុស្សដែលគេទុកចិត្តបំផុត។ ដូចនេះ គេនិយាយយឺតៗថា៖ "ទោះបីជាត្រកូលរបស់ខ្ញុំពិតជាមានទំនាក់ទំនងល្អជាមួយ Wind Lightning Field មែន ប៉ុន្តែត្រកូលរបស់យើងគោរពតាមច្បាប់បុព្វបុរសយ៉ាងតឹងរ៉ឹង ដែលចែងថា យើងមិនគួរលូកដៃចូលក្នុងជម្លោះរបស់និកាយ និងត្រកូលផ្សេងទៀតឡើយ។ យើងបានគោរពតាមច្បាប់នេះអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ចុះហេតុអ្វីបានជាយើងស្រាប់តែបំពានវាដើម្បីគម្ពីរដាវមួយដែលស្ទើរតែគ្មានប្រយោជន៍សម្រាប់ត្រកូលយើងទៅវិញ? ត្រកូល ចិន របស់យើងគឺជាត្រកូលអ្នកចេះដឹង មិនមែនជាត្រកូលអ្នកដាំដុះឡើយ។ ដូច្នេះ តើមានប្រយោជន៍អ្វីនឹងការលូកដៃចូលក្នុងរឿងនេះ?"

លីវ ប៉ាឈាវ គិតពិចារណាអំពីរឿងនេះ ហើយគេបានស្មានថា៖ "តើវាគឺជាត្រកូលរបស់ ចិន ឌួយ មែនទេដែលចង់បានគម្ពីរដាវនោះ? ប្រហែលជាត្រកូលរបស់នាងពោរពេញដោយអ្នកដាវដែលមានអំណាចប៉ុន្តែលាក់មុខ?"

ចិន សុងហ្វឹង ក្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា៖ "ទេ វាមិនមែនបែបនោះទេ។ អ្នកគ្រប់គ្រង ស្វៀ (Steward Xue) បានលើកឡើងអម្បាញ់មិញថា មានត្រកូល ចិន ពីរផ្សេងគ្នានៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ។ ចិន ឌួយ ជាសមាជិកនៃត្រកូល ចិន ដែលបានចាកចេញទៅតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយពួកគេបានចាកចេញទៅយ៉ាងពេញលេញ សូម្បីតែមិននៅក្នុ្នង ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ទៀតផង។ ពួកគេបានផ្លាស់ប្តូរទៅកាន់ទ្វីបផ្សេងទៀតតែម្តង។ បន្ទាប់ពីការរីកចម្រើន និងការពង្រីកខ្លួនអស់ជាច្រើនជំនាន់ ត្រកូល ចិន នេះត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា 'ខ្លោងទ្វារដែលប្រមូលផ្តុំនូវចរិតលក្ខណៈនៃការបង្រៀនទាំងអស់'។ ជាការពិតណាស់ ព័ត៌មាននេះមិនទាន់បានរីករាលដាលពេញ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ឡើយ ហើយត្រកូលរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងខេត្ត Dragon Tail ដឹងពីរឿងនេះបាន ក៏ដោយសារតែទំនាក់ទំនងឆ្ងាយរបស់ពួកយើងជាមួយពួកគេប៉ុណ្ណោះ"។

"ខ្ញុំស្មានថានាងម្នាក់នោះគ្រាន់តែអួតអាងប៉ុណ្ណោះ" លីវ ប៉ាឈាវ សើចចំអក។ "តើនាងចង់មកធ្វើបាបខ្ញុំដោយសារនាងគិតថាខ្ញុំគ្មានចំណេះដឹងមែនទេ? តើត្រកូលរបស់នាងអាចមានខ្លោងទ្វារគុណធម៌ (merit archway) បានយ៉ាងម៉េចទៅ?"

ចិន សុងហ្វឹង លើកម្រាមដៃពីរឡើង។

លីវ ប៉ាឈាវ ពេបមាត់ហើយនិយាយថា៖ "ស្តាប់ឱ្យច្បាស់ — ខ្ញុំកំពុងនិយាយអំពីខ្លោងទ្វារគុណធម៌ មិនមែនខ្លោងទ្វារកិត្តិយសអ្នកចេះដឹងឡើយ!"

ចិន សុងហ្វឹង មិនបានដាក់ម្រាមដៃចុះឡើយ។

លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តបន្តិច ហើយគេមិនព្រមបោះបង់ ខណៈដែលគេបន្តសួរដេញដោលថា៖ "អញ្ចឹងតើត្រកូលរបស់នាងមានខ្លោងទ្វារសាលាបណ្ឌិតសភា (academy archway) ដែរឬទេ?!"

អ្វីដែលហៅថាខ្លោងទ្វារសាលាបណ្ឌិតសភាដែល លីវ ប៉ាឈាវ និយាយនោះ គឺពិតជាទាក់ទងនឹងសាលាទាំងបី និងបណ្ឌិតសភាទាំង ៧២ នៃលទ្ធិខុងជឺ។ គេពិតជាមិនបាននិយាយអំពីបណ្ឌិតសភាធម្មតានៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោកឡើយ។

នៅក្នុង ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ដ៏ធំទូលាយ មានបណ្ឌិតសភាលទ្ធិខុងជឺតែពីរប៉ុណ្ណោះ — គឺ បណ្ឌិតសភាភ្នំច្រាំងថ្ម (Mountain Cliff Academy) និង បណ្ឌិតសភាទិដ្ឋភាពបឹង (Lake View Academy)។

ចិន សុងហ្វឹង ទម្លាក់ម្រាមដៃមួយចុះយឺតៗ ដោយនៅសល់ម្រាមដៃមួយទៀត។

លីវ ប៉ាឈាវ បានធ្វើពុតជាប្រុងក្រោកឈរឡើង ដោយដៃទាំងពីរច្រត់លើកៅអី។ មានទឹកមុខភ័យខ្លាចក្លែងក្លាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ហើយគេបានឧទានថា៖ "អូ! អញ្ចឹងខ្ញុំគួរតែប្រញាប់ទៅសុំទោសស្ត្រីដ៏មានឥទ្ធិពលម្នាក់នោះភ្លាម! ព្រះជាម្ចាស់អើយ! ជាមួយនឹងប្រវត្តិដ៏ជ្រាលជ្រៅ និងមានអំណាចបែបនេះ នាងថែមទាំងមានសិទ្ធិចាត់ទុកឯងដូចជាអ្នកបម្រើម្នាក់ កុំថាឡើយត្រឹមតែប្រើឯងឱ្យមើលកំណត់ត្រាប៉ុន្មានក្បាលនេះ"។

ចិន សុងហ្វឹង ឆ្លើយតបទាំងស្នាមញញឹម។

ប្រហែលជានេះគឺជាមូលហេតុនៃភាពទាក់ទាញរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ។ នេះគឺជាអ្វីដែលគួរតែធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍មួម៉ៅ និងខឹងសម្បារ ប៉ុន្តែ លីវ ប៉ាឈាវ អាចនិយាយវាចេញមកក្នុងរបៀបមួយដែលមិនធ្វើឱ្យខឹងទាល់តែសោះ។

លីវ ប៉ាឈាវ អង្គុយចុះវិញ ហើយអោបដៃនៅពីមុខទ្រូង ដោយបង្ហាញទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ "មិនអីទេ ខ្ញុំដឹងថាប្រវត្តិរបស់នាងគួរឱ្យខ្លាចហើយ។ ឯងបន្តទៀតចុះ"។

ចិន សុងហ្វឹង ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "តាមពិតទៅ អ្នកគ្រប់គ្រង ស្វៀ បានប្រាប់ចម្លើយដល់ពួកយើងរួចហើយ"។

លីវ ប៉ាឈាវ ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីមួយភ្លាម ហើយគេបានស្មានថា៖ "បុព្វបុរសរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង គឺជាអ្នកថែរក្សាផ្នូរឱ្យត្រកូលរបស់ ចិន ឌួយ មែនទេ?"

"ឯងពិតជាមានការយល់ដឹងរហ័សណាស់" ចិន សុងហ្វឹង សរសើរទាំងងក់ក្បាល។

លីវ ប៉ាឈាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ហើយរអ៊ូរទាំថា៖ "ហ៊ឹម? ប៉ុន្តែតើវាកើតឡើងបានយ៉ាងម៉េចទៅ? តើអ្នកក្បត់មកពី ភ្នំស៊ុនស្កច មិនមែនជាអ្នកបង្កើតគម្ពីរដាវនោះទេអ្ហី? ជាការពិតណាស់ គេក៏អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបុព្វបុរសម្នាក់របស់ Wind Lightning Field ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កាលប្បវត្តិទាំងនេះមិនត្រូវគ្នាឡើយ ចុះហេតុអ្វីបានជាត្រកូល លីវ (Liu Clan) ក្លាយជាអ្នកថែរក្សាផ្នូរឱ្យត្រកូល ចិន ទៅវិញ?"

"ខ្ញុំអាចបញ្ជាក់បានថា ត្រកូល លីវ ពិតជាអ្នកថែរក្សាផ្នូរឱ្យត្រកូល ចិន តាំងពីដំបូងមកពិតមែន" ចិន សុងហ្វឹង ពន្យល់។ "ចំណែកអ្នកដាវដែលបានទៅជ្រកកោននៅក្នុង Wind Lightning Field របស់ឯងនៅពេលក្រោយនោះ... ប្រហែលជាមានអាថ៌កំបាំងខ្លះអំពីមូលហេតុដែលទីបំផុតគេបានមកកាន់ទីប្រជុំជនតូចនេះ ហើយក្លាយជាសមាជិកនៃត្រកូល លីវ ថែមទាំងបានបន្សល់ទុកគម្ពីរដាវទៀតផង។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ ត្រកូល លីវ ឥឡូវនេះមានសម្បត្តិមរតកគ្រួសារពីរយ៉ាង — គឺគម្ពីរដាវ និងអាវក្រោះ"។

"ចំពោះ ចិន ឌួយ វិញ តាមពិតនាងមិនមែនមកទីនេះដើម្បីស្វែងរកកំណប់ ឬអ្វីឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងគ្រាន់តែមកទីនេះដើម្បីសំពះគោរពបុព្វបុរសរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។ ក្រៅពីនេះ ប្រសិនបើត្រកូល លីវ នៅមានកូនចៅណាម្នាក់សេសសល់ នាងក៏នឹងនាំពួកគេត្រឡប់ទៅជាមួយនាងដែរ។ ត្រកូល ចិន នឹងធ្វើអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកគេអាចធ្វើបានដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់ពួកគេ ទោះបីជាពួកគេគ្មានដុងក៏ដោយ។ ក្នុងន័យមួយ នេះគឺជាការតបស្នងរបស់ពួកគេចំពោះត្រកូល លីវ សម្រាប់ការថែរក្សាផ្នូរបុព្វបុរសរបស់ពួកគេអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ"។

លីវ ប៉ាឈាវ ពិតជាមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ "ពួកគេគឺជាត្រកូលដ៏ធំ និងមានអំណាចបែបនេះ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាបញ្ជូនត្រឹមតែក្មេងស្រីម្នាក់មកដើម្បីសំពះគោរពបុព្វបុរសមែនទេ? ហើយនាងថែមទាំងស្ទើរតែត្រូវ សុង ឆាងជិង (Song Changjing) វាយឱ្យងាប់ទៀតផង! ចិន សុងហ្វឹង ខ្ញុំបានអានសៀវភៅច្រើនណាស់ — ទោះបីជាសៀវភៅខ្លះនិយាយពីរឿងនៅក្រោមភួយក៏ដោយ — ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាមានការយល់ដឹងខ្លះអំពីមនុស្ស និងព្រឹត្តិការណ៍នានា។ តាមអ្វីដែលខ្ញុំដឹង ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថានាងពិតជាអ្នកបន្លំខ្លួនមែន!"

ចិន សុងហ្វឹង ក្រវីក្បាល រួចនិយាយទាំងសើចជូរចត់ថា៖ "ឯងមិនបានឃើញទេថា តើលោកតាវិញ្ញាណក្ខន្ធរបស់ខ្ញុំ... មានការគោរពកោតខ្លាចកម្រិតណា នៅពេលលោកបានឃើញនាង"។

គេមិនគួរនិយាយរឿងមិនល្អអំពីពួកព្រឹទ្ធាចារ្យឡើយ ដូច្នេះ ចិន សុងហ្វឹង ពិតជាមិនអាចនិយាយការពិតចេញមកឡើយ។ គេអាចប្រើត្រឹមតែការពិពណ៌នាបែបលើកតម្កើងថា "ការគោរពកោតខ្លាច" ដើម្បីពន្យល់រឿងរ៉ាវប៉ុណ្ណោះ។

ត្រកូលរបស់គេបានបើកទ្វារកណ្តាលសម្រាប់នាង ហើយមេត្រកូលថែមទាំងបានអោនក្បាលឱ្យបានជ្រៅបំផុតតាមដែលគេអាចធ្វើបាន ដើម្បីបង្ហាញការគោរពរបស់គេ។ ត្រកូលទាំងមូលបានចាត់ទុកនាងជាភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត ហើយក្នុងអំឡុងពេលពិធីជប់លៀងស្វាគមន៍ នាងថែមទាំងទទួលបានកិត្តិយសក្នុងការអង្គុយនៅកៅអីម្ចាស់ផ្ទះទៀតផង។

គេអាចស្រមៃបានថា តើវាគឺជាការតក់ស្លុតខ្លាំងប៉ុណ្ណាសម្រាប់ ចិន សុងហ្វឹង។

"តើ លីវ សៀនយ៉ាង មិនត្រូវបានអាស្វាចាស់នោះវាយស្ទើរតែងាប់ទេអ្ហី?" លីវ ប៉ាឈាវ សួរដោយងឿងឆ្ងល់។

ចិន សុងហ្វឹង ដកដង្ហើមធំហើយឆ្លើយថា៖ "ឯងនិយាយដោយខ្លួនឯងតើ — ស្ទើរតែ"។

ចិន សុងហ្វឹង ក្រោកឈរឡើង ហើយដើរទៅមាត់បង្អួច។ ភ្លៀងបានអន់បន្តិចនៅពេលនេះ ប៉ុន្តែក្រឡេកមើលទៅលើមេឃ វាហាក់ដូចជាភ្លៀងខ្លាំងកំពុងតែរៀបនឹងធ្លាក់មកដល់ក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។

"មើលទៅដូចជា លោកគ្រូ Ruan (Master Ruan) គឺជាអ្នកស្គាល់គ្នាចាស់ម្នាក់ជាមួយនឹងព្រឹទ្ធាចារ្យម្នាក់របស់ ចិន ឌួយ។ ពួកគេបានធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកជាមួយគ្នាកាលពីអតីតកាល ហើយពួកគេអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមិត្តល្អនឹងគ្នា" ចិន សុងហ្វឹង និយាយតិចៗ។

"អញ្ចឹងឯងចង់មានន័យថា Ruan Qiong អាចស្នងតំណែងពី ឈី ជិងឈុន និងមើលការខុសត្រូវពិភពលោកតូចមួយនេះបាន ក៏ដោយសារតែលោកទទួលបានជំនួយខ្លះពីត្រកូលរបស់ ចិន ឌួយ មែនទេ?" លីវ ប៉ាឈាវ សួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

"ខ្ញុំមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ" ចិន សុងហ្វឹង ឆ្លើយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

លីវ ប៉ាឈាវ បញ្ចេញសម្លេងភ្ញាក់ផ្អើល។

មិនចម្លែកទេដែល ចិន ឌួយ មានភាពរឹងរូស និងមិនចុះចាញ់ សូម្បីតែនៅពេលនាងប្រឈមមុខនឹង សុង ឆាងជិង ក៏ដោយ។

មានត្រកូលដ៏មានអំណាចនៅឆ្ងាយ និងមានការការពារពី ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) នៅក្បែរខ្លួន... តើនាងមិនមានអំនួតបានយ៉ាងម៉េចទៅ?

"ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនប្រាប់ខ្ញុំអំពីប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹង និងអ្នកទិញប៉សឺឡែនខ្លះទៅ?" លីវ ប៉ាឈាវ ស្រាប់តែនិយាយឡើង។ "ខ្ញុំតែងតែមានការចាប់អារម្មណ៍នឹងរឿងនេះណាស់ ហើយវាជារឿងគួរឱ្យស្តាយដែល Wind Lightning Field មិនដែលចូលចិត្តរឿងបែបនេះទាល់តែសោះ។ វាទាល់តែនៅពេលដែលខ្ញុំត្រូវបានលោកគ្រូបង្ខំឱ្យមកទីនេះ ទើបខ្ញុំអាចរៀនសូត្របានរឿងខ្លះ។ តាមមើលទៅ មានអ្នកដាំដុះដ៏ល្បីល្បាញ និងមានអំណាចជាច្រើននៅក្នុង ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត បានមកពីទីប្រជុំជនតូចនេះមែនទេ?"

ចិន សុងហ្វឹង រារែកមួយភ្លែត មុននឹងសម្រេចចិត្តឆ្លើយដោយស្មោះត្រង់។ "វាស្រដៀងគ្នាទៅនឹងសកម្មភាពលេងល្បែងភ្នាល់ត្បូងរបស់មនុស្សលោកដែរ។ ទារកប្រហែល ៣០ នាក់ត្រូវបានកើតនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះជារៀងរាល់ឆ្នាំ ហើយអាស្រ័យលើទីតាំងរបស់ពួកគេ ឡនាគទាំង ៣០ នីមួយៗនឹងត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យកុមារម្នាក់ជា 'ប៉សឺឡែន' របស់ពួកគេ។ ជាឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមានកុមារ ៣២ នាក់កើតក្នុងមួយឆ្នាំ នោះឡនាគពីរដែលស្ថិតក្នុងតំណែងកំពូលទាំងពីរ នឹងត្រូវបានចាត់តាំងឱ្យមានប៉សឺឡែនពីរចំណែកម្នាក់។ ប្រសិនបើមានតែកុមារ ២៩ នាក់កើតនៅឆ្នាំបន្ទាប់ នោះឡនាគដែលស្ថិតក្នុងតំណែងទាបបំផុត នឹងមិនទទួលបានអ្វីឡើយសម្រាប់ឆ្នាំនោះ"។

"ដូចនេះ មនុស្សដែលកើតនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ នឹងសុទ្ធតែមានប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹងផ្ទាល់ខ្លួន។ ឥឡូវនេះ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ តាវ ស៊ី (Cao Xi) និង ស៊ី ស៊ី (Xie Shi) គឺគ្មានគូប្រៀបឡើយនៅក្នុងទ្វីបនេះ។ ម្នាក់គឺជា កម្រិតអមតៈ (Immortal) នៃលទ្ធិតាវ ដែលមានសក្ដានុពលអាចក្លាយជាអធិរាជសួគ៌ ចំណែកម្នាក់ទៀតគឺជា អមតៈនៃដាវ (Sword Immortal) ម្នាក់ឯងដែលមានកម្លាំង និងអំណាចដ៏អស្ចារ្យ។ ទោះបីជាទីប្រជុំជនតូចនេះ ពិតជាអាចបង្កើតនូវកំពូលសត្វមានអំណាចជាច្រើនមែន ប៉ុន្តែតម្លៃនៃការហោះហើរទៅកាន់កម្ពស់បែបនេះ គឺធំធេងណាស់"។

"នៅពេលដែលមនុស្សទាំងនេះ — 'ប៉សឺឡែន' — ឈានដល់ កម្រិតកណ្តាលទាំងប្រាំ (Middle Five Tiers) ពួកគេនឹងបាត់បង់សិទ្ធិក្នុងការរស់នៅជីវិតក្រោយ ឬចាប់ជាតិថ្មី លើសលែងតែពួកគេអាចឈានទៅដល់ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers)។ ប្រសិនបើពួកគេបរាជ័យ វិញ្ញាណ និងស្មារតីរបស់ពួកគេនឹងខ្ទេចខ្ទាំ និងរលាយបាត់ទៅ។ សូម្បីតែបុព្វបុរសតាវ និងព្រះពុទ្ធ ក៏នឹងមិនអាចជួយសង្គ្រោះពួកគេបានដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ អ្នកទិញប៉សឺឡែនក៏នឹងទទួលបានប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់មនុស្សទាំងនេះ។ ទោះបីជាពួកគេមានអំណាចដូចជា តាវ ស៊ី ឬ ស៊ី ស៊ី ក៏ដោយ? នេះគឺជាជោគវាសនាដែលពួកគេមិនអាចគេចផុតបាន"។

"ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់អាចមានអំណាចខ្លាំងក្លាដូចជា តាវ ស៊ី និង ស៊ី ស៊ី អ្នកទិញប៉សឺឡែននឹងមានអារម្មណ៍ចង់ប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដូចជាភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ដោយធម្មជាតិ។ ពួកគេនឹងមិនហ៊ានធ្វើចរិតជាម្ចាស់អំនួតលើប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹងទៀតឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ នេះគឺជាប្រតិបត្តិការដែលមានផលប្រយោជន៍ទៅវិញទៅមក ហើយត្រកូលណាដែលមានការគាំទ្រពី តាវ ស៊ី និង ស៊ី ស៊ី នឹងមានអារម្មណ៍ថាមានសុវត្ថិភាពជាងមុន"។

"មូលហេតុគឺសាមញ្ញណាស់។ នៅពេលនិយាយអំពីរឿងតូចតាច វានឹងមិនមានតម្រូវការប្រើប្រាស់ជំនួយរបស់ពួកគេឡើយ។ ប៉ុន្តែនៅពេលនិយាយអំពីរឿងដែលទាក់ទងនឹងការរស់រានមានជីវិតនៃត្រកូល ឬនិកាយរបស់ពួកគេ ពួកគេប្រាកដជានឹងទទួលបានជំនួយពីកំពូលសត្វមានអំណាចទាំងនេះជាមិនខាន។ ជាការពិតណាស់ កំពូលសត្វមានអំណាចទាំងនេះ ពិតជាអាចបដិសេធមិនជួយបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវបំបែក ហើយគ្រប់គ្នានឹងត្រូវស្លាប់ជាមួយគ្នា"។

លីវ ប៉ាឈាវ មានការតក់ស្លុត និងភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេស្តាប់រឿងនេះ។ វាមិនចម្លែកទេដែល អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) បានហោះហើរយ៉ាងសាហាវទៅកាន់កម្ពស់ដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់បែបនេះ ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ២០០ ទៅ ៣០០ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ដោយក្លាយជាអាណាចក្រដ៏មានអំណាចដែលគ្រប់គ្រងតំបន់ភាគខាងជើងទាំងមូលនៃទ្វីប។

លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍ជក់ចិត្ត គេអង្គុយពែនភ្នែន ហើយអង្អែលចង្ការបស់គេ រួចសួរថា៖ "ខ្ញុំដឹងថា ការឈានដល់អាយុប្រាំមួយឆ្នាំសម្រាប់ក្មេងស្រី និងប្រាំបួនឆ្នាំសម្រាប់ក្មេងប្រុស គឺជាឧបសគ្គដ៏ធំមួយសម្រាប់មនុស្សនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ។ នេះគឺស្រដៀងគ្នាទៅនឹង ការដាំដុះ ដែរ ដែលពួកយើងអាចកំណត់សក្ដានុពលអនាគតរបស់យើងនៅអាយុនោះ។ នៅពេលនោះ អ្នកទិញប៉សឺឡែនអាចមកកាន់ទីប្រជុំជនតូច ដើម្បីនាំយកអ្នកដែលមានសក្ដានុពលឈានទៅដល់កម្ពស់ដ៏អស្ចារ្យទៅជាមួយពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ចុះអ្នកដែលគ្មានសក្ដានុពលវិញ? តើឡនាគដោះស្រាយយ៉ាងណាចំពោះប៉សឺឡែនភ្ជាប់ព្រលឹងដែលគ្មានតម្លៃរបស់ក្មេងៗទាំងនោះ?"

"ពួកគេនឹងត្រូវបានយកចេញពីឡនាគ មុននឹងត្រូវបានបំបែក និងបោះចោល" ចិន សុងហ្វឹង ឆ្លើយតិចៗ។ "មានភ្នំប៉សឺឡែននៅខាងក្រៅទីប្រជុំជនតូច ហើយនេះគឺជាមូលហេតុនៅពីក្រោយអត្ថិភាពរបស់វា"។

លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តបន្តិច ហើយគេសួរថា៖ "អញ្ចឹងតើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះក្មេងៗទាំងនោះ?"

ចិន សុងហ្វឹង ក្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំមិនដឹងទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្មានថាគ្មានអ្វីល្អឡើយ"។

លីវ ប៉ាឈាវ ដកដង្ហើមធំនៅពេលឮបែបនេះ។ គេលើកដៃឡើង ហើយច្របាច់ថ្ពាល់របស់គេយ៉ាងខ្លាំង។

នេះគឺជាប្រតិបត្តិការសម្ងាត់ដែលពួក ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sages) មកពីកម្លាំងផ្សេងៗគ្នាបានសរសេរច្បាប់ដោយផ្ទាល់ ដូច្នេះវាពិតជាមិនមែនជាអ្វីដែលអ្នកដាំដុះកម្រិតទាបដូចរូបគេអាចប្រឈមមុខ ឬលូកដៃចូលបានឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែមិនអាចទប់អារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តបាន។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងយូរ លីវ ប៉ាឈាវ បាននិយាយតិចៗថា៖ "ក្នុងករណីបែបនេះ រាល់អ្នកដែលមកពីទីប្រជុំជនតូចនេះ គឺគ្មានអ្វីក្រៅពីកូនអុកដែលគ្មានទីពឹងឡើយ"។

"តើនរណានៅលើមាគ៌ានៃការដាំដុះដែលមិនមែនជាកូនអុកនោះ?" ចិន សុងហ្វឹង សួរ។

ជាមួយនឹងភាពទុក្ខសោកនៅក្នុងចិត្ត លីវ ប៉ាឈាវ ងក់ក្បាល ហើយយល់ស្របថា៖ "ពិតមែនហើយ"។

ទ្វារបានលាន់ឮសូរ ក្រត ខណៈដែលវាត្រូវបានបើកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ហើយក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងស្បែកជើងចំបើង ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខស្លេកស្លាំង បានដើរចូលមកខាងក្នុងតិចៗ។ បន្ទាប់មក គេបានងាកក្រោយ ហើយបិទទ្វារតិចៗ។

ដោយធ្វើតម្រាប់តាម តា Yang គេក៏បានយកកៅអីតូចមួយសម្រាប់ខ្លួនឯង ហើយអង្គុយនៅលើជណ្តើរ។ តំណក់ភ្លៀងមានទំហំប៉ុនគ្រាប់សណ្តែក ហើយមេឃងងឹតដូចពាក់កណ្តាលអធ្រាត្រ។ ប៉ុន្តែដោយមូលហេតុអ្វីមួយ តំណក់ភ្លៀងតិចតួចណាស់ដែលបានខ្ទាតមកក្រោមដំបូល ទោះបីជាមេឃកំពុងតែធ្លាក់ភ្លៀងយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ។ បុរសចំណាស់បានអង្គុយនៅទីនេះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរមកហើយ ប៉ុន្តែមានសំណើមតិចតួចបំផុតនៅលើដៃអាវរបស់គាត់។ ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) អង្គុយដោយប្រទាក់ម្រាមដៃចូលគ្នា ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅថ្លុកទឹកតូចៗនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

តា Yang បន្តជក់បារី ជាមួយនឹងផ្សែងដ៏ច្រើនដែលហុយទៅក្នុងបរិយាកាសជុំវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដុំផ្សែង និងវាំងននភ្លៀង មិនបានព្យាយាមរំលោភបំពានដែនដីរបស់គ្នាទៅវិញទៅមកឡើយ។

វាហាក់ដូចជាមានរបាំងដែលមិនអាចមើលឃើញភ្នែកនៅចន្លោះពួកគេអញ្ចឹង។

មូលហេតុចម្បងមួយដែល តា Yang មិនស្អប់ក្មេងម្នាក់នេះ គឺដោយសារតែគេមិនដែលស្រែក ឬឡូឡាឡើយ ទោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពណាក៏ដោយ។ ក្មេងម្នាក់នេះមិនដែលរំខានគាត់ឡើយ ហើយក៏មិនដែលព្យាយាមធ្វើបែបនោះដែរ។

ក្នុងន័យនេះ ចិន ភីងអាន គឺស្រដៀងគ្នាខ្លាំងណាស់ទៅនឹង លី អឺ។

ចំណែកឯ ចឹង ដាហ្វឹង វិញ គឺចាញ់ពួកគេឆ្ងាយណាស់។

"តា Yang អរគុណសម្រាប់ការជួយរបស់លោកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ" ចិន ភីងអាន និយាយតិចៗ។

តា Yang ជ្រួញចិញ្ចើមហើយសួរថា៖ "ឯងអរគុណខ្ញុំមែនទេ? ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុសទេ ខ្ញុំមិនដែលជួយឯងដោយឥតគិតថ្លៃឡើយ... តើឯងភ្លេចបង់លុយមួយដងមែនទេ?"

ចិន ភីងអាន ញញឹមឆ្លើយតប។

នេះគឺដូចជាពេលដែល តា Yang បានយល់ព្រមឱ្យគេចូលទៅក្នុងព្រៃដើម្បីបេះឱសថបុរាណសម្រាប់ហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង កាលពីមុនអញ្ចឹង។ ពួកគេនឹងទិញឱសថបុរាណក្នុងតម្លៃទាប ប៉ុន្តែពួកគេក៏បានលក់ឱសថបុរាណជាច្រើនរបស់ហាងឱ្យគេក្នុងតម្លៃទាបដូចគ្នាដែរ។ នេះមើលទៅដូចជាប្រតិបត្តិការដ៏យុត្តិធម៌មួយ ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន ដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា រូបគេគឺជាអ្នកដែលត្រូវបានគេជួយ។

លើសពីនេះ តើខ្សៀជក់បារីដែលធ្វើដោយដៃមួយមានតម្លៃប៉ុន្មានទៅ?

ទន្ទឹមនឹងនេះ មូលហេតុដែល ចិន ភីងអាន អាចស៊ូទ្រាំបានអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ និងរក្សាសុខភាពបានល្អ ក៏ដោយសារតែបច្ចេកទេសដកដង្ហើមដែល តា Yang បានបង្រៀនគេដែរ។

បុរសចំណាស់សម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយសើចចំអកថា៖ "នៅពេលដែលអ្នកដទៃផ្តល់ជំនួយបន្តិចបន្តួច មនុស្សមួយចំនួនមានអារម្មណ៍ចង់ប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដូចជាព្រះពោធិសត្វដែលបានជួយសង្គ្រោះពួកគេពីក្តាប់ដៃនៃគ្រោះមហន្តរាយ និងសេចក្តីស្លាប់អញ្ចឹង។ នេះជាពិសេសគឺករណីដែលជំនួយនោះមកពីមនុស្សដែលមានអំណាច។ មនុស្សទាំងនេះនឹងក្លាយជាអ្នកដឹងគុណយ៉ាងខ្លាំង រហូតដល់ពួកគេថែមទាំងរំភើបដោយសារតែសកម្មភាពដឹងគុណរបស់ពួកគេផ្ទាល់ទៀតផង។ ពួកគេនឹងមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេគឺជាមនុស្សដែលយល់ពីគោលការណ៍នៃការតបស្នងសងគុណ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាអ្នកចេះដឹងដ៏ថ្លៃថ្នូ មន្ត្រីដ៏ស្មោះត្រង់ ឬសិស្សដ៏ពូកែ ឬអ្វីផ្សេងទៀត។ ពួកគេសរសើរខ្លួនឯងថាជាមនុស្សដែលសុខចិត្តលះបង់ខ្លួនឯងដើម្បីប្រយោជន៍របស់ម្ចាស់គុណ... ពួកអំបូរមិនដឹងគុណមួយហ្វូង។ ពួកគេមិនគួរកើតចេញពីពោះម្តាយរបស់ពួកគេឡើយ..."

ចិន ភីងអាន អេះក្បាល ជាមួយនឹងទឹកមុខមិនសូវស្រួល។ គេមិនដឹងថា តើ តា Yang កំពុងនិយាយអំពីគេមែនឬអត់ឡើយ។

បុរសចំណាស់បានដកខ្សែភ្នែកមកវិញ ហើយបន្ថែមយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ "ខ្ញុំមិនមែននិយាយពីឯងទេ"។

ចិន ភីងអាន ស្រាប់តែឃើញរូបរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់នៅពេលនេះ បណ្តាលឱ្យគេស្រឡាំងកាំង។

មានច្រករបៀងដំបូលនៅពីក្រោយសាលធំ ហើយអ្នកចេះដឹងវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានសក់ស្កូវនៅសងខាងព្រីង បានកាន់ឆ័ត្រនៅក្នុងដៃម្ខាង និងកៅអីនៅក្នុងដៃម្ខាងទៀត ខណៈដែលគាត់ដើរចេញពីទ្វារចំហៀង ហើយសំដៅមកទីនេះ។ គាត់បានដាក់កៅអីនៅក្រោមច្រករបៀងដំបូល ហើយអង្គុយចុះ មុននឹងផ្អែកឆ័ត្រក្រដាសប្រេងទៅនឹងកៅអី រួចទះជង្គង់របស់គាត់ដោយដៃទាំងពីរ។ គាត់អង្គុយត្រង់ខ្លួន ខណៈដែលគាត់ញញឹមដាក់បុរសចំណាស់ និងក្មេងប្រុស រួចនិយាយដោយសម្លេងដ៏ទន់ភ្លន់ថា៖ "ឈី ជិងឈុន នៃ បណ្ឌិតសភាភ្នំច្រាំងថ្ម សូមគោរព លោក Yang"។

ស្បែកជើងរបស់គាត់ជោកជាំ និងប្រឡាក់ពេញដោយភក់ ដោយសារតែភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ហើយជាយអាវផាយរបស់គាត់ ក៏មិនអាចគេចផុតពីជោគវាសនានេះដែរ។

តា Yang មានភាពធូរស្រាល និងឥតកង្វល់ ខណៈដែលគាត់ចង្អុលទៅកាន់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ជាមួយនឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានដឹងតាំងពីថ្ងៃដំបូងដែលលោកមកដល់ទីនេះថា លោកនឹងមិនទទួលបានជោគជ័យឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនដែលឮពាក្យត្អូញត្អែរសូម្បីតែមួយម៉ាត់ពីលោកឡើយ បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំមកនេះ។ ពិតជាចម្លែកណាស់។ ក្នុងករណីណាក៏ដោយ លោកមិនមែនជាមនុស្សដែលស្លូតបូត ឬចុះចូលឡើយ ដូច្នេះទោះបីជាកម្លាំងខាងក្រៅមានការងឿងឆ្ងល់បន្តិចបន្តួចចំពោះសកម្មភាពដ៏ព្រៃផ្សៃរបស់លោកក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំមិនមានការភ្ញាក់ផ្អើលទាល់តែសោះ"។

ឈី ជិងឈុន ទះពោះរបស់គាត់ ហើយនិយាយទាំងស្នាមញញឹមតិចៗថា៖ "ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំមានការត្អូញត្អែរ។ តាមពិតទៅ ពោះរបស់ខ្ញុំទាំងមូលពោរពេញដោយការត្អូញត្អែរ។ គ្រាន់តែថាខ្ញុំមិនបានបញ្ចេញវាឱ្យឮសម្លេងប៉ុណ្ណោះ"។

តា Yang គិតមួយភ្លែត មុននឹងពោលថា៖ "ខ្ញុំមិនប្រាកដអំពីសមត្ថភាពរបស់លោកឡើយ ប៉ុន្តែការពិតដែលថាគ្រូរបស់លោកហ៊ាននិយាយសម្តីបួនម៉ាត់នោះ... នៅក្នុងភ្នែករបស់ខ្ញុំ គាត់អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាបែបនេះ"។

បុរសចំណាស់បានលើកមេដៃឡើង។

ឈី ជិងឈុន ញញឹមជូរចត់ ហើយពោលថា៖ "ចំណេះដឹងរបស់លោកគ្រូ តាមពិតទៅគឺលើសពីនោះទៅទៀត"។

តា Yang សើចចំអកហើយនិយាយថា៖ "ចុះ វាមិនមែនថាខ្ញុំជាអ្នកចេះដឹងឯណា ដូច្នេះខ្ញុំនឹងមិនសរសើរគ្រូរបស់លោកឡើយ ទោះបីជាចំណេះដឹងរបស់គាត់បានលើសពីខុងជឺទៅហើយក៏ដោយ"។

"លោក Yang លោកមានអារម្មណ៍ថាសម្តីបួនម៉ាត់របស់លោកគ្រូគឺត្រឹមត្រូវមែនទេ?" ឈី ជិងឈុន សួរដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

តា Yang សើចហើយឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាវាត្រឹមត្រូវឡើយ។ វាគ្រាន់តែថា រាល់សិស្សលទ្ធិខុងជឺធ្លាប់ជឿលើសម្តីបួនម៉ាត់ពីមុន ហើយរឿងនោះធ្វើឱ្យខ្ញុំធុញទ្រាន់ណាស់។ ការពិតដែលមាននរណាម្នាក់ហ៊ានចេញមុខមកជំទាស់នឹងពួកគេ ធ្វើឱ្យខ្ញុំមានអារម្មណ៍ល្អណាស់។ នោះហើយគឺជាអ្វីដែលសំខាន់។ ពួកអ្នកចេះដឹងដូចជាពួកលោកបង្កើតសង្វៀន ហើយវាយគ្នារហូតដល់បាត់បង់សេចក្តីថ្លៃថ្នូរ នាំមកនូវភាពសប្បាយរីករាយយ៉ាងខ្លាំងដល់ខ្ញុំ!"

ឈី ជិងឈុន ទប់សំណើចមិនបាន។

គាត់រៀបនឹងនិយាយ ប៉ុន្តែ តា Yang បានគ្រវីដៃរួចទៅហើយ ដោយយល់ពីអ្វីដែលគាត់រៀបនឹងនិយាយ។ "មិនចាំបាច់មានសម្តីគួរសមឡើយ។ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តស្តាប់ពួកវាទេ ហើយពួកយើងក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលមានបំណងប្រាថ្នាដូចគ្នាដែរ។ នេះគឺជាករណីអស់រយៈពេលជាច្រើនជំនាន់មកហើយ ដូច្នេះលោកមិនចាំបាច់បំបែកប្រពៃណីឡើយ។ លើសពីនេះ លោកបានក្លាយជាដូចជាសត្វកណ្តុរដែលគ្រប់គ្នាកំពុងព្យាយាមវាយទៅហើយ ដូច្នេះខ្ញុំពិតជាមិនហ៊ាននៅក្បែរលោកឡើយ"។

ឈី ជិងឈុន ងក់ក្បាលឆ្លើយ។ គាត់បានក្រោកឈរឡើង ហើយធ្វើសញ្ញាឱ្យ ចិន ភីងអាន ដើរមកក្បែរ រួចនិយាយថា៖ "ខ្ញុំបានប្រើគ្រួសប្រម៉ាត់ពស់ដែលឯងបានឱ្យខ្ញុំ ដើម្បីឆ្លាក់ត្រាចំនួនពីរ។ មួយត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រើអក្សរផ្លូវការ (official script) និងមួយទៀតត្រូវបានឆ្លាក់ដោយប្រើអក្សរឆ្អឹងសត្វ (oracle bone script)។ នេះ យកពួកវាទៅ"។

ចិន ភីងអាន បានរត់កាត់ភ្លៀង និងទីធ្លាខាងក្រោយដែលដូចជាស្រះទឹក។ ឈរនៅពីមុខ ឈី ជិងឈុន គេបានទទួលយកថង់ក្រណាត់ពណ៌សនោះ។

ឈី ជិងឈុន ញញឹមតិចៗ ហើយនិយាយថា៖ "ចងចាំថាត្រូវរក្សាពួកវាឱ្យបានល្អ។ ប្រសិនបើឯងឃើញគំនូរ ឬផ្ទាំងអក្សរផ្ចង់ដែលឯងចូលចិត្តនៅថ្ងៃអនាគត — ជាឧទាហរណ៍ គំនូរភ្នំ និងទន្លេដ៏រស់រវើក — ឯងអាចបោះត្រាដោយប្រើត្រាទាំងនេះបាន"។

"បាទ" ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល ហើយឆ្លើយតបទាំងភាំងៗ។

តា Yang ក្រឡេកមើលថង់នៅក្នុងដៃរបស់ ចិន ភីងអាន ហើយសួរថា៖ "តើអក្សរ 'Spring' (និទាឃរដូវ) នៅឯណា?"

"ខ្ញុំបានឆ្លាក់ត្រាមួយទៀតកាលពីមួយរយៈមុន ហើយខ្ញុំបានឱ្យវាទៅកុមារម្នាក់មកពីត្រកូល ចៅ (Zhao Clan) ហើយ" ឈី ជិងឈុន ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹម។

"ឈី ជិងឈុន តើលោកគឺជាអង្គការសប្បុរសធម៌មែនទេ?" បុរសចំណាស់សើចតិចៗ។

ឈី ជិងឈុន មិនបានប្រកាន់នឹងសម្តីបង្អាប់របស់បុរសចំណាស់ឡើយ។ គាត់បានលាពួកគេ ហើយចាកចេញទៅ។

ឃើញ ចិន ភីងអាន នៅតែឈរនៅទីនោះដូចជាបង្គោលឈើ តា Yang សើចដោយអារម្មណ៍ធុញថប់ ហើយស្តីបន្ទោសថា៖ "បន្ទាប់ពីទទួលបានកាដូពីនរណាម្នាក់ហើយ ឯងនឹងគ្រាន់តែរត់ទៅផ្ទះ ហើយរីករាយម្នាក់ឯងមែនទេ? ឯងមិនទៅជូនដំណើរ លោក Qi បន្តិចទេអ្ហី?"

ចិន ភីងអាន ប្រញាប់រត់ទៅកាន់ទ្វារក្រោយនៃសាលធំ។

"យកឆ័ត្រទៅជាមួយផង!" បុរសចំណាស់ស្តីបន្ទោសទាំងស្នាមញញឹម។ "ជាមួយនឹងស្ថានភាពដែលឯងកំពុងមានឥឡូវនេះ តើឯងនៅតែអាចទ្រាំនឹងភ្លៀង និងខ្យល់បក់ខ្លាំងបែបនេះបានទៀតមែនទេ?"

ចិន ភីងអាន បានខ្ចីឆ័ត្រពីអ្នកបម្រើក្នុងហាងម្នាក់ មុននឹងប្រញាប់ទៅជូនដំណើរ លោក Qi។ ពួកគេបានដើរទន្ទឹមគ្នានៅលើផ្លូវធំ។

តា Yang នៅតែអង្គុយនៅក្រោមដំបូលផ្ទះពេញមួយពេល ដោយជក់ខ្សៀរបស់គាត់ម្តងម្កាល។ ផ្សែងបានហុយជុំវិញគាត់។

ទោះបីជាត្រាទាំងពីរនៅតែស្ថិតក្នុងថង់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែ តា Yang បានកត់សម្គាល់ឃើញអ្វីដែលពិសេសអំពីពួកវា។ វាគឺដោយសារតែរឿងនេះហើយ ទើបគាត់បានសួរអំពីអក្សរ "Spring"។

បេះដូងមនុស្សគឺពោរពេញដោយភាពអស្ចារ្យ។

បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក ចិន ភីងអាន បានត្រឡប់មកទីធ្លាខាងក្រោយវិញ។ "តើគេនិយាយអ្វីខ្លះនៅចុងក្រោយ?" តា Yang សួរ។

ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលគេអង្គុយចុះលើកៅអីតូចវិញ រួចឆ្លើយថា៖ "លោក Qi បាននិយាយថា មនុស្សដែលមានគុណធម៌ អាចត្រូវបានគេបោកប្រាស់បាន តាមរយៈមធ្យោបាយដែលសមហេតុផល"។

តា Yang មានអារម្មណ៍មួម៉ៅបន្តិច ខណៈដែលគាត់រអ៊ូរទាំថា៖ "ពួកអាសចាស់ដែលត្រូវបានគេគោរពនៅក្នុងវិហារទាំងនោះ... តើខួរក្បាលរបស់ពួកគេឆេះអស់ហើយមែនទេ? នរណាម្នាក់កំពុងតែចាត់វិធានការលើ បណ្ឌិតសភាភ្នំច្រាំងថ្ម និង ឈី ជិងឈុន យ៉ាងច្បាស់ក្រឡែត ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែឈរមើលដោយអោបដៃពីក្រោយខ្នងទៀតមែនទេ? តើពួកគេជឿជាក់ពិតមែនថា ពួកគេគឺជាវត្ថុគ្មានវិញ្ញាណដែលត្រូវបានឆ្លាក់ពីឈើ និងរាងឡើងពីដីឥដ្ឋមែនទេ?"

ចិន ភីងអាន ស្តាប់មិនសូវច្បាស់ឡើយ ដូច្នេះគេក៏សួរថា៖ "តា Yang តើលោកបាននិយាយអ្វីមែនទេ?"

បុរសចំណាស់រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់។

ហេ៎ មើលទៅនេះគឺជាបុរសម្នាក់ដែលសុខចិត្តក្លាយជាមនុស្សមានគុណធម៌ ប៉ុន្តែមិនមែនជា ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ឡើយ។