មានខ្មោច! (There's a Ghost)

នៅក្រោមខ្លោងទ្វារខាងមុខការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុតនំ...

ចិន ឌួយ (Chen Dui) បានរៀបរាប់អំពីរឿងរ៉ាវចម្លែកៗ និងគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ជាច្រើន ហើយក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំស៊ុនស្កច (Sun Scorch Mountain) បានស្តាប់រឿងទាំងនោះយ៉ាងជក់ចិត្ត។ តៅ ស៊ី (Tao Zi) បានបញ្ចេញសំឡេងភ្ញាក់ផ្អើល ហើយសរសើរថា៖ "បងស្រី បងដឹងរឿងច្រើនណាស់!"

ចិន ឌួយ ញញឹមតិចៗ រួចឆ្លើយថា៖ "នៅពេលឯងធំឡើង ឯងក៏នឹងដឹងច្រើនដូចគ្នា"។

សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានពោលទាំងពាក់កណ្តាលលេងពាក់កណ្តាលមែនថា៖ "ចិន ឌួយ នៅពេលយើងជជែកគ្នាធម្មតាបែបនេះ បងមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សធម្មតាម្នាក់ដែរតើ"។

ចិន ឌួយ លើកចិញ្ចើមរួចសួរថា៖ "ចុះឯងចង់ឱ្យខ្ញុំបន្ទន់ខ្លួន ហើយក្រាបក្បាលនៅចំពោះមុខអធិរាជនៃ អាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) គឺលោក សុង ឆាងជិង (Song Changjing) អញ្ចឹងមែនទេ?"

សុង ជីស៊ីន សើចក្អាកក្អាយ។ គេចង្អុលទៅ ចិន ឌួយ ហើយនិយាយថា៖ "ប្រសិនបើ លោក Qi (Mr. Qi) ដែលជាគ្រូបង្រៀននៅសាលាឯកជនក្នុងទីប្រជុំជនយើងឮសម្តីនេះ លោកច្បាស់ជាជ្រួញចិញ្ចើមជាមិនខាន។ បងដឹងទេ បងកំពុងតែមើលអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងពណ៌ស និងខ្មៅ (ដាច់ខាតពេក)។ នេះជារឿងមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះ។ វាប្រហែលជាមើលទៅសមហេតុផលនៅពេលដំបូង ប៉ុន្តែវានឹងរលាយបាត់នៅពេលគេពិនិត្យឱ្យស៊ីជម្រៅ"។

"អ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយនោះគឺ បងពិតជាមិនចាំបាច់អែបអបនៅចំពោះមុខ សុង ឆាងជិង ឡើយ ហើយក៏មិនគួរធ្វើបែបនោះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ឆាងជិង នៅតែជាមនុស្សដែលមានអំណាចបំផុតនៅក្នុង អាណាចក្រមហាឡី។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ លោកថែមទាំងជាមហាកំពូលអ្នកក្បាច់គុន (Paramount Martial Arts Grandmaster) ទៀតផង"។

"ក្នុងនាមជាអ្នកក្រៅ បងគួរតែគោរពតាមទំនៀមទម្លាប់ក្នុងស្រុក ហើយបង្ហាញការគោរពដល់ម្ចាស់ផ្ទះឱ្យបានច្រើនបន្តិច។ តើវាមិនត្រឹមត្រូវទេឬ? ហេតុអ្វីបានជាបងនៅតែប្រកាន់ទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប ហើយធ្វើចរិតដូចជាម្ចាស់ទីកន្លែងនេះអញ្ចឹង? បើបងចង់ធ្វើចរិតបែបហ្នឹងក៏ធ្វើទៅចុះ។ ប៉ុន្តែ បងថែមទាំងហ៊ានតមាត់ជាមួយ សុង ឆាងជិង បន្ទាប់ពីត្រូវលោកវាយជិតងាប់ទៀត! ខ្ញុំពិតជាមិនដឹងនិយាយអ្វីជាមួយបងទៀតទេ"។

នៅទីបំផុត សុង ជីស៊ីន ចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចនិយាយទាំងសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងថា៖ "សូម្បីតែមនុស្សមាត់អាក្រក់ និងចិត្តអាក្រក់ដូចជាខ្ញុំ ក៏នៅយល់ពីការមើលស្ថានការណ៍ ហើយធ្វើខ្លួនឱ្យសមរម្យដែរ"។

ចិន ឌួយ រារែកមួយភ្លែត រួចឆ្លើយថា៖ "វាគឺជាករណីដែលមនុស្សមានធាតុដូចគ្នា ច្រានគ្នាទៅវិញទៅមក (Like charges repelling each other)។ ខ្ញុំក៏ជាអ្នកក្បាច់គុនម្នាក់ដែរ ហើយបើនិយាយតាមត្រង់ទៅ ខ្ញុំតែងតែមើលងាយអ្នកក្បាច់គុនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ណាស់។ ប៉ុន្តែ ជាចុងក្រោយ ខ្ញុំត្រូវបានគេបង្ហាញថាខ្ញុំគិតខុស... ខុសយ៉ាងខ្លាំង"។

សុង ជីស៊ីន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច ហើយនិយាយថា៖ "បងក៏ជាមនុស្សដែលចេះទទួលស្គាល់ការពិតដែរតើ"។

"ប្រសិនបើអ្នកក្បាច់គុនមិនទទួលស្គាល់ភាពខ្លាំងរបស់នរណាម្នាក់ទេ តើពួកគេអាចទទួលស្គាល់អ្វីបានទៀតទៅ?" ចិន ឌួយ ឆ្លើយតបយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។

សុង ជីស៊ីន ស្រាប់តែសួរសំណួរដ៏មុតស្រួចមួយថា៖ "ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ពួកអ្នកក្រៅដែលមកទីប្រជុំជនយើងដើម្បីស្វែងរកកំណប់ និងឱកាសជោគវាសនា មានទស្សនៈខុសប្លែកពីពួកយើងខ្លាំងណាស់ ចំពោះរឿងគោលការណ៍ និងហេតុផល។ តើវាដោយសារតែពួកបងខ្លាំងជាងពួកយើងមែនទេ?"

ចិន ឌួយ ក្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយទាំងញញឹមថា៖ "មិនចាំបាច់ឱ្យខ្ញុំពន្យល់អ្វីឡើយ។ នៅពេលឯងចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះនាពេលអនាគត ឯងក៏នឹងក្លាយជាមនុស្សដូចពួកយើងយ៉ាងឆាប់រហ័ស។ នៅថ្ងៃណាមួយដែលឯងឈានជើងចូលក្នុង មាគ៌ានៃការដាំដុះ (Path of Cultivation) ឯងនឹងយល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំចង់និយាយដោយឯកឯង។ បើមិនដូច្នោះទេ ទោះបីខ្ញុំនិយាយរហូតដល់ស្ងួតកក៏ឯងមិនយល់ដែរ"។

សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប។ "ក្លាយជាមនុស្សដូចពួកបងអញ្ចឹងមែនទេ? ពិតជាគ្មានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទាល់តែសោះ..."

តៅ ស៊ី ស្រាប់តែនិយាយកាត់នៅពេលនេះថា៖ "អញ្ចឹងមកលេងនៅ ភ្នំស៊ុនស្កច មក! វាពិតជាសប្បាយណាស់!"

សុង ជីស៊ីន អង្អែលក្បាលតូចរបស់នាង ហើយឆ្លើយយ៉ាងធម្មតាថា៖ "បានតើ!"

ចិន ឌួយ ងាកក្រោយ ដោយមានអារម្មណ៍តានតឹង និងថប់បារម្ភដោយសភាវគតិ។

ស្លៀកពាក់អាវផាយពណ៌ស និងពាក់ខ្សែក្រវាត់ត្បូងពេជ្រ សុង ឆាងជិង កំពុងឈរនៅជិតខ្លោងទ្វារ។ លោកបានងាកទៅរក សុង ជីស៊ីន ហើយនិយាយថា៖ "ត្រឡប់ទៅ ច្រកថូដី (Clay Vase Alley) ហើយរៀបចំឥវ៉ាន់ទៅ។ យើងនឹងចាកចេញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ"។

សុង ជីស៊ីន ញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ "បាទ យល់ហើយ។ វាដល់ពេលដែលត្រូវប្តូរទីលំនៅ និងចាកចេញពីផ្ទះសម្បែងហើយ"។

តៅ ស៊ី មិនចង់និយាយពាក្យលាឡើយ នាងសួរថា៖ "ប្តូរទីលំនៅ និងចាកចេញពីផ្ទះសម្បែង (Uproot and leave home)? តើមានន័យថាដកដើមឈើទៅតាម ហើយចាកចេញពីផ្ទះមែនទេ?"

សុង ជីស៊ីន សើចក្អាកក្អាយ គេក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយថា៖ "តោះទៅ ខ្ញុំនឹងជូនឯងទៅផ្ទះសិន។ នេះគេហៅថាជាមនុស្សដែលមានការទទួលខុសត្រូវតាំងពីដើមរហូតដល់ចប់"។

សុង ជីស៊ីន កាន់ដៃក្មេងស្រីតូច ហើយដើរជាមួយនាងសំដៅទៅកាន់ខ្លោងទ្វារការិយាល័យ។ គេងាកក្រោយហើយសួរថា៖ "ច្បាស់ជាគ្មានឃាតកនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារលើ ផ្លូវហ្វរឈូន (Fortune Street) ទេមែនទេ?"

សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ រួចឆ្លើយថា៖ "ឯងត្រូវសួរអ្នកជិតខាង និងមិត្តភក្តិរបស់ឯងទៅវិញទេ"។

សុង ជីស៊ីន ពេបមាត់។ គេក្រឡេកមើលទៅលើមេឃ ហើយអ្វីដែលចូលក្នុងខ្សែភ្នែករបស់គេ គឺស្រទាប់ពពកខ្មៅងងឹតយ៉ាងក្រាស់។ មើលទៅហាក់ដូចជាភ្លៀងរៀបនឹងធ្លាក់។

អារម្មណ៍របស់គេស្រាប់តែធ្លាក់ចុះដុនដាបភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីជូន តៅ ស៊ី ទៅផ្ទះរួច សុង ជីស៊ីន មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែលឃើញ សុង ឆាងជិង កំពុងឈរនៅក្រោម ដើមលីងឈូ (Ancient Locust Tree) ចាស់។ គេដើរយ៉ាងលឿនទៅរក ហើយសួរដោយចង់ដឹងថា៖ "លោកប្រញាប់ចាកចេញខ្លាំងណាស់មែនទេ?"

សុង ឆាងជិង ងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ "ខ្ញុំទើបតែទទួលបានដំណឹងខ្លះ។ មានរឿងមួយដែលខ្ញុំត្រូវទៅដោះស្រាយដោយផ្ទាល់ ដូច្នេះយើងនឹងជិះរទេះសេះសំដៅទៅកាន់ ច្រកថូដី តែម្តង។ យើងនឹងចាកចេញបន្ទាប់ពីឯងរៀបចំឥវ៉ាន់រួច"។

សុង ជីស៊ីន សម្លឹងទៅមុខ ហើយពិតមែន មានរទេះសេះចំនួនបីគ្រឿងនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ។ នេះប្រហែលជាលើកទីមួយហើយដែលគេបានជិះរទេះសេះ។

សុង ជីស៊ីន អោនខ្លួនចូលទៅក្នុងរទេះសេះខាងមុខ។ សុង ឆាងជិង ដើរតាមពីក្រោយ ហើយលោកអង្គុយពែនភ្នែន។

សុង ជីស៊ីន ក្រឡេកមើលជុំវិញ ឃើញថារទេះសេះនេះគឺទទេស្អាត។ មានត្រឹមតែកម្រាលចំបើង (straw futon) មួយសម្រាប់ឱ្យគេអង្គុយប៉ុណ្ណោះ។ នេះគឺខុសស្រឡះពីភាពស៊ីវិល័យដែលគេបានស្រមៃទុក ហើយវាក៏មិនមែនជាអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរឡើយ។ សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិច។ ដំបូងឡើយ គេពិតជាចង់ឃើញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលរបស់ ជឺ គុយ (Zhi Gui) នៅពេលនាងចូលមកក្នុងរទេះសេះនេះណាស់។

មានសម្លេងក្រចកជើងសេះដើរលើបន្ទះថ្មខៀវ (bluestone) នៅលើដងផ្លូវ។ រទេះសេះទាំងបីគ្រឿងបានចាកចេញពី ផ្លូវហ្វរឈូន ជាបន្តបន្ទាប់។

សុង ឆាងជិង បើកវាំងននដើម្បីសម្លឹងមើលទីប្រជុំជនតូចនេះ។ ចាប់ពីថ្ងៃនេះតទៅ អាណាចក្រមហាឡី នឹងបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងជាផ្លូវការលើពិភពលោកតូចមួយនេះហើយ។

ប៉ុន្តែ បើគិតត្រឡប់ទៅវិញ វាគឺជាអត្ថប្រយោជន៍ដ៏ធំធេងដែលផ្តល់ដោយពិភពលោកតូចមួយនេះ ដែលធ្វើឱ្យ អាណាចក្រមហាឡី អាចរីកចម្រើនពីអាណាចក្រតូចមួយនៅជ្រុងណាមួយនៃ ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ក្លាយទៅជាអាណាចក្រមនុស្សលោកដែលធំបំផុតនៅក្នុងទ្វីប។ មិនមែនជាអាណាចក្រមួយក្នុងចំណោមអាណាចក្រដែលធំឡើយ ប៉ុន្តែគឺជា "អាណាចក្រដែលធំបំផុត"។

នេះគឺជាពិភពលោកតូចមួយដែលមានភ្នំ និងទន្លេប្រវែងមួយពាន់គីឡូម៉ែត្រ។

នៅថ្ងៃអនាគត ព័ត៌មានអំពីពិភពលោកតូចមួយនេះ ប្រហែលជាអាចរកឃើញបានតែនៅក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រសម្ងាត់របស់រាជវង្ស មហាឡី ប៉ុណ្ណោះ។

សុង ឆាងជិង បានរលាស់គំនិតទាំងនេះចេញពីខួរក្បាល ហើយសួរយ៉ាងធម្មតាថា៖ "ឯងមិនទៅលា ចិន ភីងអាន ទេអ្ហី?"

ផ្លូវបានចាប់ផ្តើមរដិបរដុបបន្ទាប់ពីចាកចេញពី ផ្លូវហ្វរឈូន ហើយរាងកាយរបស់ សុង ជីស៊ីន ចាប់ផ្តើមលោតឡើងចុះតិចៗតាមចលនារបស់រទេះសេះ។ គេក្រវីក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ "ពិបាកនិយាយណាស់ថាគេអាចរស់បានឬអត់។ ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវជួបសាកសពបន្ទាប់ពីរង់ចាំយ៉ាងយូរ តើវាគួរឱ្យខ្ពើមរអើមប៉ុណ្ណាទៅ? សូម្បីតែមិត្តល្អរបស់គេក៏ស្លាប់បាត់ទៅហើយ ដូច្នេះនៅពេលនោះ តើវាមិនធ្លាក់មកលើរូបខ្ញុំដែលជាអ្នកជិតខាងទេឬ ដែលត្រូវជួយរៀបចំពិធីបុណ្យសពឱ្យគេ?"

សុង ឆាងជិង ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

"ក្មេងស្រីតូចមកពី ភ្នំស៊ុនស្កច បានរំលឹកពីមនុស្សម្នាក់ឈ្មោះ ម៉ា គូស្វៀន (Ma Kuxuan)" សុង ជីស៊ីន បន្តសម្តី។ "គេមកពី ច្រកផ្កាអាព្រីខូត (Apricot Blossom Alley) ហើយគេមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងខ្ញុំដែរ។ ខ្ញុំឮថាគេបានលក់ទីតាំងលាក់ខ្លួនរបស់ ចិន ភីងអាន និងក្មេងស្រីម្នាក់នោះឱ្យទៅ ភ្នំស៊ុនស្កច ក្នុងតម្លៃត្រឹមតែកាក់ថ្វាយ (Offering Coins) មួយថង់ប៉ុណ្ណោះ។ តើលោកដឹងពីប្រវត្តិរបស់គេទេ? ខ្ញុំធ្លាប់ឮថាគេជាមនុស្សភ្លីភ្លើខ្សោយសតិ ខ្ញុំមិនដែលគិតថាគេលាក់ខ្លួនបានល្អបែបនេះសោះ"។

សុង ឆាងជិង គិតអំពីឿងនេះមួយភ្លែត រួចពន្យល់ថា៖ "តម្រុយមួយចំនួនត្រូវបានរកឃើញពាក់ព័ន្ធនឹងឃាតកដែលធ្លាប់លាក់ខ្លួននៅក្នុងត្រកូល សុង (Song Clan) កាលពីមុន គឺម្នាក់ដែលបានព្យាយាមលួចធ្វើឃាតព្រះអង្គម្ចាស់មកពីប្រទេស មហាស៊ុយ (Great Sui Nation) នៅក្នុង ច្រកជិះនាគ (Dragon Riding Alley)។ ក្នុងចំណោមតម្រុយទាំងនេះ មានរឿងទាក់ទងនឹងយុវជន ម៉ា គូស្វៀន ដែរ។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ឃាតកដែលធ្លាប់ជាអ្នកទោសម្នាក់នោះ បានប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយ ម៉ា គូស្វៀន ជាសម្ងាត់ជាច្រើនដង។ វាអាចទៅរួចដែលថាពួកគេគឺជាគ្រូ និងសិស្សនឹងគ្នា"។

"ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ស្រាប់តែលូកដៃចូលក្នុងរឿងនេះ ដូច្នេះយើងគ្មានជម្រើសក្រៅពីទុកវាចោលមួយឡែកសិនឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មានសិស្សរបស់ ភ្នំប្រយុទ្ធ ជាច្រើននៅក្នុងកងទ័ពរបស់ អាណាចក្រមហាឡី។ លើសពីនេះ ពួកគេខ្លះក៏ជាមន្ត្រីជាន់ខ្ពស់ផងដែរ"។

សុង ជីស៊ីន ញញឹមហើយនិយាយថា៖ "លោកពូ ក៏មានពេលដែលលោកត្រូវនិយាយថា 'គ្មានជម្រើស' ដែរមែនទេ?"

សុង ឆាងជិង មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងសម្តីនេះទេ លោកនិយាយថា៖ "នរណាប្រើឱ្យខ្ញុំស្ថិតក្នុងតំណែងដ៏សំខាន់ និងតឹងតែងបែបនេះ? អាអធិរាជមហាឡីឆ្កែឆ្កួតនេះ"។

នៅពេលរទេះសេះខិតជិតដល់ ច្រកថូដី សុង ជីស៊ីន សួរថា៖ "តើ ចិន ភីងអាន ពិតជាត្រឹមតែជា ចិន ភីងអាន ធម្មតាមែនទេ?"

សុង ឆាងជិង ទប់សំណើចមិនបាន។ "មុននឹងឱ្យឯងប្តូរទៅរស់នៅ ច្រកថូដី ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡបានធ្វើការត្រួតពិនិត្យប្រវត្តិរូបរបស់គេយ៉ាងម៉ត់ចត់រួចហើយ — ដល់ទៅច្រើនជំនាន់នៃបុព្វបុរសរបស់គេទៀតផង។ ខ្សែស្រឡាយរបស់គេគឺច្បាស់លាស់ណាស់ ហើយគ្មានអ្វីអស្ចារ្យ ឬមានបញ្ហាទាល់តែសោះ។ ខ្សែស្រឡាយរបស់គេក៏គ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងរឿងទ្រព្យសម្បត្តិ បុណ្យស័ក្តិ អំណាច ឬឥទ្ធិពលឡើយ"។

"អ្វីទៅ តើ ចិន ឌួយ ម្នាក់នោះបានធ្វើឱ្យឯងភ័យខ្លាចមែនទេ? កុំបារម្ភអី ខ្ញុំមានការស្មានយ៉ាងច្បាស់លាស់រួចហើយអំពីប្រវត្តិរបស់នាង។ មែកធាងត្រកូល ចិន ដែលនាងមកពីនោះ គ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយមែកធាងត្រកូល ចិន របស់ ចិន ភីងអាន ឡើយ។ ដូច្នេះ ឯងមិនចាំបាច់បារម្ភអ្វីទាំងអស់។ ចិន ភីងអាន គឺគ្រាន់តែជា ចិន ភីងអាន ប៉ុណ្ណោះ"។

"មនុស្សម្នាក់គត់ដែលអាចចាត់ទុកថាជាសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់គេបាន គឺ ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ក៏ដូចជាត្រកូល ចិន នៃខេត្ត Dragon Tail (កន្ទុយនាគ)។ ប៉ុន្តែ សាកគិតមើលទៅ ពួកគេគ្មានការទាក់ទងគ្នាអស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ តើពួកគេនៅតែអាចចាត់ទុកជាសាច់ញាតិបានទៀតឬ? មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ត្រកូល ចិន នៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ បានធ្លាក់ខ្លួនដល់កម្រិតដ៏គួរឱ្យអាណិតបំផុត ដែលសមាជិកម្នាក់គត់ដែលនៅសល់ គឺជាអ្នកបម្រើ ឬជាស្រីបម្រើគេទៅទៀត"។

"ក្នុងពេលរុងរឿង មិត្តភក្តិនឹងមានច្រើន ប៉ុន្តែក្នុងគ្រាមានអាសន្ន ក្នុងចំណោម ២០ នាក់គ្មានសល់សូម្បីតែម្នាក់។ ឯងក៏បានអានសៀវភៅខ្លះដែរ តើឯងមិនយល់ពីគោលការណ៍នេះទេឬ?"

សុង ជីស៊ីន មិនព្រមឈប់ឡើយ គេសួរថា៖ "ចុះចុះបុព្វបុរសរបស់បុព្វបុរសរបស់គេវិញ? តើគ្មានសូម្បីតែមនុស្សមានអំណាច និងឥទ្ធិពលម្នាក់មែនទេ? គ្មានសូម្បីតែម្នាក់?"

សុង ឆាងជិង សើចតិចៗហើយនិយាយថា៖ "អូ! អញ្ចឹងឯងសង្ឃឹមថាបុព្វបុរសរបស់ ចិន ភីងអាន មានភាពប្លែក និងអស្ចារ្យមែនទេ?"

សុង ជីស៊ីន មិនបានលាក់បាំងគំនិតរបស់ខ្លួនឡើយ គេងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ "បាទ ខ្ញុំនឹងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិច ប្រសិនបើគេខុសប្លែកពីមនុស្សធម្មតា"។

សុង ឆាងជិង កាន់តែចង់ដឹង ហើយលោកបានបង្អាប់ថា៖ "តើគេបានធ្វើបាបឯងយ៉ាងម៉េចខ្លះ? តើគេធ្វើឱ្យឯងមានចិត្តចងអាឃាតនឹងគេបែបនេះដោយរបៀបណា? ប៉ុន្តែតាមការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំចំពោះក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ គេហាក់ដូចជាមិនមែនជា..."

សុង ជីស៊ីន សើចចំអកយ៉ាងត្រជាក់ ហើយកាត់សម្តីលោកថា៖ "ប្រហែលជាមនុស្សនៅតំបន់តូចៗ មិនមានចិត្តគំនិតទូលំទូលាយ ឬចក្ខុវិស័យឆ្ងាយឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងពិតជាមិនអាចចាត់ទុកពួកគេថាជាមនុស្សល្ងង់បានទេ។ អ្នកដែលមានចិត្តល្អ នឹងមានភាពស្មោះត្រង់ និងសប្បុរស ចំណែកអ្នកដែលមានចិត្តអាក្រក់ នឹងពោរពេញដោយល្បិចកល និងថោកទាប។ ក៏មានអ្នកដែលល្ងង់ខ្លៅបំផុត ហើយប្រហែលជាអាក្រក់ក្នុងពេលតែមួយដែលពួកគេល្ងង់ផងដែរ"។

សុង ឆាងជិង កាន់តែងឿងឆ្ងល់ ហើយសួរថា៖ "ចុះ ចិន ភីងអាន ជាមនុស្សប្រភេទណា?"

សុង ជីស៊ីន ដកដង្ហើមធំ ជាមួយនឹងសំឡេងមួម៉ៅក្នុងសម្តី ខណៈដែលគេត្អូញត្អែរថា៖ "គេមិនអាចចាត់ទុកជាប្រភេទណាមួយបានឡើយ — គេគឺជាមនុស្សល្ងង់ពិតប្រាកដ។ នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមានអារម្មណ៍ធុញថប់បែបនេះ!"

————

នីង យ៉ាវ អង្គុយច្រហោងនៅមុខកៅអីវែង ហើយសង្កេតមើលផ្ទៃមុខដែលកំពុងដេកលក់របស់ ចិន ភីងអាន យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ ចិត្តរបស់នាងពោរពេញដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

វិជ្ជាដ៏អាថ៌កំបាំងនេះ ពិតជាមិនអាចស្មានដឹង និងជ្រៅជ្រះមែន។

ចិន ភីងអាន កំពុងដេកក្នុងក្បាច់ដ៏ចម្លែកមួយ ហើយនេះបណ្តាលឱ្យរាងកាយទាំងមូលរបស់គេបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍នៃភាពសាមញ្ញពីធម្មជាតិ។

ទោះបីជា នីង យ៉ាវ មិនអាចពិពណ៌នាអំពីវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងនេះបាន ប៉ុន្តែនាងមានសភាវគតិពីកំណើតដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងកំណត់បានថា តើវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងមួយមានលក្ខណៈស្ថាបនា ឬបំផ្លិចបំផ្លាញ។

នីង យ៉ាវ ងាកក្រោយហើយសួរដោយចង់ដឹងថា៖ "លោកគឺជាមនុស្សដែលដឹកនាំ ការដាំដុះ របស់ ចិន ភីងអាន មែនទេ?"

បុរសចំណាស់ជក់បារីពីរបីខ្សៀ មុននឹងអង្គុយពែនភ្នែន ហើយសម្លឹងមើលទៅមេឃងងឹត និងវាំងននភ្លៀង។ គាត់សើចតិចៗថា៖ "ការដាំដុះ? នេះអាចចាត់ទុកថាជាការដាំដុះដែរអ្ហី? អ្វីទៅ តើមានមនុស្សម្នាក់ទៀតដែលមានសិទ្ធិបង្កើតការបង្រៀនផ្ទាល់ខ្លួន និងក្លាយជាបុព្វបុរស (Ancestor) បានលេចឡើងនៅពិភពខាងក្រៅទៀតមែនទេ? ហើយដោយសារតែរឿងនេះ ពួកគេបានធ្វើឱ្យពិភពដាំដុះធ្លាក់ចុះពីមួយឆ្នាំទៅមួយឆ្នាំ? វាមិនអាចទៅរួចទេ មែនទេ? ពួកកំពូលសត្វមានអំណាចទាំងនោះ មិនមែនកំពុងបើកអង្គការសប្បុរសធម៌ឡើយ។ ដោយសារតែពួកគេបានសម្រេចចិត្តក្លាយជា Taotie (សត្វចម្លែកលោភលន់) ដោយខ្លួនឯងទៅហើយ ពួកគេគ្មានជម្រើសក្រៅពីបន្តដើរលើផ្លូវនេះឡើយ។ ពួកគេប្រាកដជាមិនអនុញ្ញាតឱ្យអ្នកដទៃមកដណ្តើមចំណែកនំរបស់ពួកគេឡើយ"។

នីង យ៉ាវ ងឿងឆ្ងល់ ហើយនាងសួរថា៖ "លោក Yang តើលោកកំពុងនិយាយពីអ្វី?"

បុរសចំណាស់ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ។ "ពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ឯង មិនបានប្រាប់ឯងអំពីប្រវត្តិរឿងរ៉ាវចាស់ៗទាំងនេះទេអ្ហី?"

នីង យ៉ាវ គ្រវីក្បាល រួចឆ្លើយថា៖ "យាយតាខ្ញុំបានចែកឋានតាំងពីខ្ញុំនៅតូច ចំណែកឪពុកម្តាយខ្ញុំ មិនចូលចិត្តនិយាយអំពីរឿងរ៉ាវទាក់ទងនឹងពិភពផ្សេងៗឡើយ។ ពួកគាត់ខ្លាចខ្ញុំរត់ចេញពីផ្ទះ"។

តា Yang ងាកក្រោយហើយពិនិត្យមើលក្មេងស្រីនោះយ៉ាងម៉ត់ចត់។ នៅទីបញ្ចប់ គាត់សួរថា៖ "តើមានអក្សរប៉ុន្មានតួហើយដែលត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំងនោះឥឡូវនេះ?"

"មនុស្សអង់អាច និងមានអំណាចជាច្រើនបានលេចឡើងក្នុងជំនាន់លោកតារបស់ខ្ញុំ ដូច្នេះអក្សរបន្ថែមពីរតួទៀតត្រូវបានឆ្លាក់នៅលើជញ្ជាំងក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែ ១០០ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ សរុបទាំងអស់មាន ១៨ តួហើយឥឡូវនេះ" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយតបដោយស្មោះត្រង់។

"មាន ១៨ តួហើយមែនទេ..." បុរសចំណាស់និយាយដោយអារម្មណ៍រំភើប។ "អំណាចតាវ (Dao Power), មហាកិត្តានុភាព (Grand Majestic), និង ទឹកដីខាងលិច (Western Land)។ ក្រៅពីអក្សរទាំងប្រាំមួយតួនេះ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតខ្លះ?"

"តំបន់ហាមឃាត់បឹងផ្គរលាន់ (Thunder Pool Restricted Land), ថាមពលដាវ (Sword Qi) អមតៈ, ឈី (Qi), ចិន (Chen), និង តុង (Dong)" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយតបយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

តា Yang ជ្រួញចិញ្ចើមហើយសួរថា៖ "ក្មេងស្រី ចុះអក្សរតួចុងក្រោយវិញ? តើឯងលេបវាបាត់ហើយមែនទេ?"

"ខ្ញុំភ្លេចវាបាត់ហើយ!" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយទាំងខឹងបន្តិច។

បុរសចំណាស់មិនបានសួរដេញដោលឡើយ ហើយគាត់ក៏សួរសំណួរមួយទៀតថា៖ "តើច្បាប់នៅតែដដែលមែនទេ? ម្នាក់ៗនឹងមានសិទ្ធិឆ្លាក់អក្សរមួយតួនៅលើជញ្ជាំង សម្រាប់រាល់បិសាចកម្រិត អមតៈ (Ascension Tier) ដែលពួកគេសម្លាប់បាន?"

"ហេតុអ្វីបានជាលោកដឹងច្រើនម្ល៉េះអំពីស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ?" នីង យ៉ាវ សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

តា Yang ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ "មានអ្នកដាវម្នាក់បានមកកាន់ទីប្រជុំជនតូចរបស់យើងតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ ហើយគេមានទម្លាប់កត់ត្រាបទពិសោធន៍នៃការធ្វើដំណើររបស់គេ។ នៅទីបញ្ចប់ គេបានស្លាប់នៅក្បែរនេះ ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានរើសយកសៀវភៅកំណត់ហេតុធ្វើដំណើរដ៏ក្រាស់របស់គេមកមើលរាល់ពេលដែលខ្ញុំអផ្សុក"។

នីង យ៉ាវ មានមន្ទិលសង្ស័យចំពោះការបកស្រាយនេះ។

ហាក់ដូចជាមានភ្នែកនៅពីក្រោយខ្នង បុរសចំណាស់បន្ថែមថា៖ "វាអាស្រ័យលើឯងទេថាតើឯងជឿឬមិនជឿ"។

នីង យ៉ាវ សង្កេតមើលស្ថានភាពរបស់ ចិន ភីងអាន ហើយនាងមានអារម្មណ៍ថាគេហាក់ដូចជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពតាំងសមាធិដ៏ជ្រៅ។ "តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះគេ?" នាងសួរ។

"សេចក្តីស្លាប់តូច (Small death)" តា Yang ឆ្លើយយឺតៗ។

ពួកអ្នកកាន់លទ្ធិតាវ ហៅការដេកលក់ថាជា "សេចក្តីស្លាប់តូច"។

នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍មួរម៉ៅបន្តិច។ សម្តីរបស់ តា Yang បើមិនពោរពេញដោយពិសពុល និងស្តាប់ទៅរករឿងទេ ក៏ជាសម្តីចម្លែក និងពិបាកយល់ដែរ។

បុរសចំណាស់រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ "ក្មេងស្រី ឱ្យខ្ញុំសួរឯងរឿងមួយ។ នៅពេលដែលមនុស្សម្នាក់និយាយអ្វីមួយនៅក្នុងចិត្តរបស់ពួកគេ នេះត្រូវបានគេហៅថាជាសម្លេងនៅក្នុងចិត្ត។ អញ្ចឹង តើសម្លេងនេះជារបស់នរណា?"

នីង យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ ហើយនាងក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងគំនិតយ៉ាងជ្រៅ។

បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះមក នាងក៏បិទភ្នែកដោយធម្មជាតិ ហើយប្រមូលផ្តុំអារម្មណ៍។ បន្ទាប់មក នាងមានអារម្មណ៍ងងុយដេកយ៉ាងខ្លាំង។ នៅទីបញ្ចប់ ក្បាលរបស់នាងស្រាប់តែធ្លាក់ចុះ ខណៈដែលនាងដេកលក់បាត់ទៅ។

តា Yang ក្រោកឈរឡើង ដើរជុំវិញ នីង យ៉ាវ ហើយឈប់នៅពីមុខ ចិន ភីងអាន។ គាត់ចង្អុលទៅ នីង យ៉ាវ ជាមួយនឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ ហើយនិយាយថា៖ "មើលនាងទៅ។ គ្រាន់តែមានការណែនាំបន្តិចបន្តួច និងសម្តីពីរបីម៉ាត់ នាងអាចឈានទៅកម្រិតបន្ទាប់ភ្លាមៗ។ ឥឡូវនេះ មើលខ្លួនឯងវិញ។ ឯងគ្មានសមត្ថភាពស្អីសោះ ប៉ុន្តែឯងនៅតែចូលចិត្តធ្វើចរិតមានះបែបនេះ។ តើមានប្រយោជន៍អីនឹងការមានះបែបនេះ? តើឯងគិតថាស្ថានសួគ៌នឹងដេកលក់ ហើយច្រឡំផ្តល់ឱកាសជោគវាសនាខ្លះឱ្យឯងមែនទេ?"

តា Yang ត្រឡប់ទៅកៅអីរបស់គាត់វិញ ហើយសម្លឹងមើលទៅភ្លៀងដែលកាន់តែធ្លាក់ខ្លាំង។ តំណក់ភ្លៀងបានធ្លាក់មកលើទីធ្លាផ្ទះឮសូរ ជោកៗ។ ទឹកមុខរបស់គាត់ប្រែជាស្រងូតស្រងាត់បន្តិច ហើយគាត់រអ៊ូរទាំថា៖ "បន្ទាប់ពីច្រើនឆ្នាំនៃការជ្រើសរើសក្នុងចំណោមមនុស្សជាច្រើន អ្នកណាទៅដឹងថា បេក្ខជនដែលគ្មានសង្ឃឹមបំផុត បែរជាមានជីវិតដែលរឹងមាំបំផុតទៅវិញ?"

————

ក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងបំផុតម្នាក់ បានស្ពាយកន្ត្រកបន្លែព្រៃដ៏ធំមួយ និងកាន់ត្រីតូចៗប្រាំពីរ ឬប្រាំបីក្បាលនៅក្នុងដៃ ខណៈដែលគេដើរកាត់តាមច្រកឌឿងហែម។ បន្ទាប់ពីចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់គេ ក្មេងប្រុសអ្នកមានម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់សូត្រ បានជាន់លើកៅអី ហើយតោងឡើងលើរបងទីធ្លាដ៏ទាប។

គេអង្គុយច្រហោងនៅទីនោះដោយមិនខ្វល់ពីការធ្វើឱ្យប្រឡាក់សម្លៀកបំពាក់ដ៏ថ្លៃថ្លារបស់គេឡើយ ហើយគេសើចតិចៗថា៖ "នែ ចិន ភីងអាន ឯងឡើងភ្នំ និងដើរកាត់អូរដើម្បីរកចំណីទៀតហើយមែនទេ? សមត្ថភាពរស់នៅដោយពឹងលើភ្នំ និងទឹករបស់ឯងពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន។ តើឯងអាចនាំខ្ញុំទៅជាមួយនៅថ្ងៃអនាគតបានទេ? ខ្ញុំនឹងផ្តល់រង្វាន់ជាកាក់ស្ពាន់ខ្លះឱ្យឯង?"

ក្មេងប្រុសស្គមស្គាំងញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ "ឯងមិនចាំបាច់ឱ្យលុយខ្ញុំទេ"។

ក្មេងប្រុសអ្នកមានពេបមាត់ហើយនិយាយថា៖ "បើឯងមិនចង់បានក៏ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ហ៊ឹស ខ្ញុំក៏លែងចង់ទៅដែរ"។

ក្មេងប្រុស ចិន ភីងអាន វ័យក្មេងបានដកត្រីតូចៗចេញពីខ្សែដើមត្រែង។ ត្រីដែលធំបំផុតមានទំហំប៉ុនបាតដៃរបស់គេ ចំណែកត្រីដែលតូចបំផុតមានទំហំប៉ុនមេដៃរបស់គេប៉ុណ្ណោះ។ ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបានឈរចំហៀងជើង ហើយដាក់ត្រីទាំងនោះនៅលើមាត់បង្អួចដើម្បីហាលឱ្យស្ងួត។ ពួកវាអាចស៊ីបានបន្ទាប់ពីហាលស្ងួត ហើយក៏មិនចាំបាច់ដាក់អំបិលដែរ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ ក៏មិនចាំបាច់វះពោះយកពោះវៀនចេញដែរ។ នេះមិនមែនមកពីគេខ្ជិលឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដោយសារតែសាច់នឹងមិនសល់ច្រើនឡើយ ប្រសិនបើគេធ្វើបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមានអារម្មណ៍ថាត្រីទាំងនោះគឺស្រួយ និងឆ្ងាញ់ណាស់។

ក្មេងប្រុសអ្នកមាន សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយបន្តិច បន្ទាប់ពីបាននិយាយសម្តីទាំងនោះចេញមក។ តាមពិតទៅ គេតែងតែច្រណែននឹងអ្នកជិតខាងដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេម្នាក់នេះណាស់។ គេតែងតែឃើញអ្នកជិតខាងរូបនេះត្រឡប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងអ្វីមួយនៅក្នុងដៃជានិច្ច មិនថាជាទន្សាយព្រៃ ត្រីអណ្តែង ផ្លែឈើព្រៃ ឬអ្វីផ្សេងទៀតឡើយ។ គេតែងតែចង់សាកល្បងនៅពេលឃើញបែបនេះ ហើយវាគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏ជក់ចិត្តសម្រាប់គេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្មេងប្រុសដែលមានះម្នាក់នេះ មិនសុខចិត្តសុំទោសឡើយ។ បន្ទាប់ពីបានឃើញចលនាដ៏រហ័សរហួន និងឥតកង្វល់របស់ ចិន ភីងអាន គេកាន់តែមានអារម្មណ៍ថប់បារម្ភ និងមិនសប្បាយចិត្តបន្តិចបន្តួច។

អា ចិន ភីងអាន នេះក្រីក្រខ្លាំងណាស់រហូតដល់ស្ទើរតែគ្មានអ្វីស្លដណ្តាំ ហើយគេក៏កំពុងដេកនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ទ្រុឌទ្រោមដែលធ្លុះធ្លាយខ្យល់ចេញចូលគ្រប់ទិសទីទៀតផង។ តាមពិតទៅ គេមិនអាចសូម្បីតែទិញ តាំងហូលូ (Tanghulu) មួយឈើផង។ បើក្នុងករណីបែបហ្នឹង តើគេមានរឿងអីត្រូវសប្បាយចិត្តខ្លាំងម្ល៉េះ?

អង្គុយច្រហោងនៅលើរបង ក្មេងប្រុសអ្នកមានរូបនេះពិតជាមានមន្ទិលសង្ស័យខ្លាំងណាស់។

————

ថ្ងៃមួយ ក្មេងប្រុសអ្នកមានដែលរស់បានតែនៅក្នុង ច្រកថូដី ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់បារម្ភពីរឿងម្ហូបអាហារ និងសម្លៀកបំពាក់ បានត្រឡប់មកផ្ទះវិញជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលជាំខ្មៅ និងខៀវ។ សម្លៀកបំពាក់របស់គេក៏ប្រឡាក់ពេញដោយភក់ផងដែរ។

ជឺ គុយ ទើបតែបានក្លាយជាស្រីបម្រើរបស់គេ ហើយនាងបានសួរគេថា តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ជីស៊ីន បានបដិសេធមិនប្រាប់នាងឡើយ ទោះជានាងសួរយ៉ាងណាក៏ដោយ។ បន្ទាប់ពីត្រឡប់ទៅបន្ទប់វិញ គេបានបិទទ្វារ ហើយដេកចុះលើគ្រែ។

គេបានឈ្លោះប្រកែកជាមួយនរណាម្នាក់នៅថ្ងៃនេះ ហើយគេថែមទាំងបានវាយគ្នាជាមួយពួកគេទៀតផង។ រហូតមកដល់ពេលនេះ សម្តីដ៏ពិសពុលមួយចំនួនរបស់ពួកគេ នៅតែលាន់ឮនៅក្នុងត្រចៀករបស់គេ បណ្តាលឱ្យយុវជនដ៏មានមោទនភាពម្នាក់នេះ មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ក្នុងបេះដូង។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែប្រួលរវាងភាពទុក្ខសោក និងកំហឹង។

"ឯងគ្រាន់តែមានលុយស្អុយបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ... តើឯងអំនួតរឿងអី? ឯងសូម្បីតែប្រៀបធៀបជាមួយ ចិន ភីងអាន ក៏មិនបានផង! ទោះបីជាឪពុកម្តាយគេស្លាប់អស់ក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់គេក៏ដឹងថាឪពុកម្តាយគេជានរណាដែរ! ចុះឯងវិញ តើឯងដឹងទេថាឪពុកម្តាយឯងជានរណា?"

គេមិនអាចរលាស់សម្តីទាំងនេះចេញពីចិត្តបានឡើយ។

សុង ជីស៊ីន ប្រែខ្លួនចុះឡើងលើគ្រែ ប៉ុន្តែគេមិនអាចដេកលក់ឡើយ ទោះបីជាខំប្រឹងយ៉ាងណាក៏ដោយ។

ថ្ងៃបន្ទាប់ ក្មេងប្រុសអ្នកមានរូបនេះ មិនបានទៅអង្គុយច្រហោងនៅលើរបងទីធ្លា ហើយជជែកជាមួយអ្នកជិតខាងរបស់គេដូចធម្មតាឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេស្រាប់តែទៅសួរសុខទុក្ខផ្ទះរបស់ ចិន ភីងអាន។

គេបាននិយាយអ្វីមួយទៅកាន់ ចិន ភីងអាន ហើយបន្ទាប់ពីពីរបីថ្ងៃមក ចិន ភីងអាន ក៏បានចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូច ហើយបានបំពានការសន្យារបស់គេចំពោះម្តាយដែលបានចែកឋានទៅ។ គេនៅក្មេងណាស់ ប៉ុន្តែគេបានទៅកាន់ឡនាគ (dragon kiln) ដើម្បីក្លាយជាអ្នកហាត់ការម្នាក់។

————

មានស្រមោលមនុស្សម្នាក់កំពុងលបលួចនៅមាត់ទ្វារក្រោយនៃហាងលក់ថ្នាំ ហើយបន្ទាប់ពីបានក្រឡេកឃើញពួកគេ តា Yang មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ គាត់គ្រាន់តែងាកក្រោយ ដោយមិនចង់ឱ្យភ្នែករបស់គាត់ប្រឡាក់ឡើយ។

ស្រមោលដែលកំពុងលបលួចនោះ មានអារម្មណ៍ឈឺចាប់ជាពិសេស បន្ទាប់ពីបានឃើញប្រតិកម្មរបស់បុរសចំណាស់។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យគេឈឺចាប់ជាងនេះទៅទៀតនោះ គឺការពិតដែលថាស្ត្រីម្នាក់ដែលគេគួរតែហៅថា បងថ្លៃស្រី បានរុញក្បាលរបស់គេចេញយ៉ាងខ្លាំងដោយដៃម្ខាង។ កាន់ឆ័ត្រដោយដៃម្ខាងទៀត នាងបានដើរសំដៅទៅកាន់អគារនៅទីធ្លាខាងក្រោយ។ បន្ទាប់ពីឃើញបុរសចំណាស់ នាងបានត្រៀមខ្លួនរួចជាស្រេចដើម្បីស្រែកជេរគាត់។

តា Yang ដកដង្ហើមធំ ហើយគាត់បានប្រញាប់ដើរចេញពីអគារ រួចបិទទ្វារពីក្រោយគាត់។ គាត់ឈរនៅលើជណ្តើរ ហើយសម្លឹងមើលស្ត្រីដែលរៀបនឹងបង្កបញ្ហាម្នាក់នោះ។ នៅពេលនេះ គាត់ថែមទាំងអស់អារម្មណ៍នឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គាត់ទៀតផង។

ស្ត្រីម្នាក់នោះឈប់ ហើយច្រកកោង ស្តីបន្ទោសថា៖ "តើលោកកំពុងធ្វើអីហ្នឹង? ព្យាយាមឃាត់ចោរមែនទេ?! ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកនៅតែជាគ្រូរបស់ប្តីខ្ញុំ ហេតុអ្វីបានជាលោកតែងតែធ្វើរឿងអាក្រក់បែបនេះ? លី អឺ (Li Er) កំពុងតែធ្វើការជាអ្នកបម្រើក្នុងហាងយ៉ាងល្អចុះ តើលោកមានសិទ្ធិអីមកដេញគេចេញ ហើយប្រាប់ឱ្យគេទៅឱ្យបាត់អញ្ចឹង? តើហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង ជារបស់លោកមែនទេ? ហា? តើ លី អឺ បានទៅដេកជាមួយប្រពន្ធរបស់គ្រូគេ ឬក៏ដេកជាមួយកូនស្រីសំណព្វរបស់គ្រូគេមែនទេ?!"

បុរសដែលត្រូវបានរុញច្រានដោយហ្វូងមនុស្ស បានរួញខ្លួនហើយលាក់ខ្លួននៅពីក្រោយទ្វារ។ គេពិតជាចង់ជីករណ្តៅកប់ខ្លួនឯងណាស់នៅពេលនេះ។

តើគ្រូរបស់គេមានចរិតបែបណា? តើប្រពន្ធរបស់ លី អឺ មានចរិតបែបណា? តើគេមិនដឹងរឿងនេះដោយរបៀបណា? ដូច្នេះហើយ គេមានអារម្មណ៍ថាគេនឹងត្រូវរបកស្បែកមួយស្រទាប់ ទោះបីជាគេមិនត្រូវបានសម្លាប់ក៏ដោយ។

តា Yang គ្មានអារម្មណ៍អ្វីឡើយ ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ "នាងនិយាយចប់ហើយឬនៅ? ប្រសិនបើនាងនិយាយចប់ហើយ នាងអាចត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយថ្ងូរនៅលើគ្រែទៅ។ ខ្ញុំឮថា សម្លេងឆ្មាយំនៅតំបន់ខាងលិចបំផុតនៃទីប្រជុំជនតូចនេះ មិនដែលឈប់សោះពេញមួយឆ្នាំ។ មានសម្លេងឆ្មាយំនៅពេលព្រឹក ហើយក៏មានសម្លេងឆ្មាយំនៅពេលយប់ដែរ។ តាមពិតទៅ វាមានសម្លេងឆ្មាយំច្រើនណាស់ រហូតដល់មនុស្សជាច្រើនត្រូវបានបង្ខំឱ្យរើចេញ..."

សម្តីរបស់គាត់ហាក់ដូចជាប៉ះចំចំណុចឈឺចាប់ ហើយសម្លេងរបស់ស្ត្រីនោះបានកើនឡើងជាច្រើនកម្រិត ខណៈដែលនាងស្រែកថា៖ "អាអាសចាស់ លោកនៅមានមុខមកប្រាប់ខ្ញុំឱ្យទៅផ្ទះទៀតអ្ហី?! បន្ទាប់ពីបាត់បង់ការងារ និងចំណូល កូនសិស្សរបស់លោកដឹងត្រឹមតែដើរលេងតាមដងផ្លូវពេញមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ! ដំបូលផ្ទះរបស់យើងបានបាក់កាលពីពីរថ្ងៃមុន ហើយគេមិនអាចសូម្បីតែរកលុយបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីជួសជុលវាឡើងវិញផង! ខ្ញុំត្រូវបានបង្ខំឱ្យត្រឡប់ទៅរស់នៅជាមួយត្រកូលរបស់ខ្ញុំជាមួយកូនៗ ហើយខ្ញុំត្រូវរងការធ្វើបាប និងការប្រមាថគ្រប់បែបយ៉ាង!"

"ប្រសិនបើ លី អឺ មិនត្រូវបានដេញចេញពីហាងលក់ថ្នាំដោយលោកទេ តើគ្រួសារយើងទាំងបួននាក់ នឹងត្រូវរងទុក្ខវេទនាខ្លាំងបែបនេះមែនទេ? តា Yang ប្រញាប់ប្រគល់លុយសន្សំសម្រាប់មឈូសរបស់លោកមក ហើយជួយពួកយើងជួសជុលផ្ទះភ្លាម! បើមិនដូច្នោះទេ រឿងនេះនឹងមិនចប់ឡើយ!"

បុរសចំណាស់បង្ហាញទឹកមុខត្រជាក់ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលបុរសដែលកំពុងលាក់ខ្លួន គឺ ចឹង ដាហ្វឹង។

មានភាពទុក្ខសោកនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ចឹង ដាហ្វឹង ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ "លោកគ្រូ លី អឺ បានទៅដោះស្រាយរឿងនោះតាមការណែនាំរបស់លោកហើយ។ គេប្រាកដជាមិនត្រឡប់មកវិញក្នុងពេលឆាប់ៗនេះឡើយ"។

ទឹកមុខរបស់ តា Yang ប្រែជាស្រអាប់។

នៅពេលនេះ ចឹង ដាហ្វឹង មានអារម្មណ៍ចង់លុតជង្គង់ ហើយក្រាបសំពះចុះ។

ស្ត្រីម្នាក់នោះបានបោះឆ័ត្ររបស់នាងទៅលើដី ហើយអង្គុយចុះលើកម្រាលឥដ្ឋដែលជោកជាំដោយទឹកភ្លៀង រួចយំស្រែកថា៖ "អាអាសចាស់មិនចេះងាប់ លោកចង់លួចដេកជាមួយប្រពន្ធកូនសិស្សខ្លួនឯងមែនទេ? តើលោកថែមទាំងចង់មកបោកប្រាស់ខ្ញុំទៀតមែនទេ?!"

តា Yang បានលើកកៅអីមកពីក្រោមដំបូល ហើយគាត់បានអង្គុយចុះយឺតៗ មុននឹងដកថ្នាំជក់មួយចំនួនចេញពីហោប៉ៅ ហើយញីវាឱ្យទៅជាដុំមូល។ បន្ទាប់មកគាត់បានដាក់វាចូលក្នុងខ្សៀជក់បារី ហើយចាប់ផ្តើមជក់យ៉ាងរំភើយ។ គាត់សម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ហើយមិនខ្វល់ខ្វាយទាល់តែសោះចំពោះស្ត្រីដែលកំពុងស្រែកជេរនោះ។

ចឹង ដាហ្វឹង សម្លឹងមើលស្ត្រីដែលកំពុងយំ និងស្រែកនៅក្នុងទីធ្លាខាងក្រោយ។ ភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងណាស់ ហើយស្ត្រីម្នាក់នោះក៏មានរូបរាងមូលក្លំគួរសមដែរ ជាមួយនឹងសម្លៀកបំពាក់ដែលរាងស្តើងបន្តិចនៅពេលនេះ។ ជាលទ្ធផល អ្នកបម្រើក្នុងហាងជាច្រើនមកពីហាងលក់ថ្នាំត្រកូល យ៉ាង បានដើរមកចូលរួមមើលកម្សាន្ត។ ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែលួចសប្បាយចិត្ត ខណៈដែលពួកគេរីករាយនឹង "ចំណីចក្ខុ" នេះ។

ស្ត្រីម្នាក់នោះកំពុងយំយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងស្រាប់តែនៅស្ងៀមភ្លាមៗនៅខណៈណាមួយ ហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់ចាប់ករបស់នាងអញ្ចឹង។ នាងបានជូតភ្នែក ហើយប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង ដោយមិនភ្លេចរើសយកឆ័ត្រក្រដាសប្រេងរបស់នាងឡើយ ខណៈដែលនាងរត់ចេញទៅយ៉ាងស្លន់ស្លោ។

នៅពេលនាងរត់ នាងបានស្រែកថា៖ "មានខ្មោច!"

តា Yang បញ្ចេញទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត រួចនិយាយថា៖ "ដូចជាលាមកកណ្តុរនៅលើតុដុតធូប ម្នាក់នេះគឺជាមនុស្សដែលទាំងទេវតា និងខ្មោចសុទ្ធតែស្អប់ខ្ពើមដូចគ្នា"។