ស៊ាវ នីង

នៅពេលឃើញយុវជននោះដើរមកយឺតៗ ស៊ាវ ម៉ី និងក្រុមរបស់នាងបានបន្ថយល្បឿនរហូតដល់ឈប់ងក់។ សំណើចរបស់ពួកគេពីមុនមកក៏បានរលាយបាត់អស់ដែរ។

យុវតីនៅក្បែរ ស៊ាវ ម៉ី បានបើកភ្នែកធំៗ ខណៈដែលពួកគេសម្លឹងមើលយុវជនដែលធ្លាប់ជាមោទនភាពរបស់ត្រកូលម្នាក់នេះ។ ទឹកមុខរបស់ពួកគេមានភាពខុសៗគ្នា ចាប់ពីការអាណិតអាសូរ រហូតដល់អារម្មណ៍ផ្សេងៗទៀត។

ស៊ាវ ម៉ី បានឈប់នៅនឹងកន្លែង។ ក្នុងចិត្តរបស់នាង នាងនៅតែមានអារម្មណ៍ចង់ជជែកលេងជាមួយយុវជនដែលធ្លាប់ឆក់យកបេះដូងរបស់នាងម្នាក់នេះ។ ប៉ុន្តែ ការពិតបានប្រាប់នាងថា គម្លាតរវាងពួកគេទាំងពីរគឺធំធេងណាស់ក្នុងការនៅជាមួយគ្នា ហើយការចំណាយពេលលើមនុស្សម្នាក់ដែលពិការ (Cripple) វាមិនមែនជាជម្រើសដ៏ឆ្លាតវៃឡើយ។

ចិញ្ចើមរបស់នាងបានជ្រួញបន្តិចមុននឹងធូរស្រាលវិញ ស៊ាវ ម៉ី បានគិតក្នុងចិត្តថា៖ "គ្រាន់តែសួរសុខទុក្ខទៅ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង គេនៅតែជាបងប្រុសជីដូនមួយ (Biao-Ge) របស់ខ្ញុំដែរ។"

ដោយមិនដឹងពីអ្វីដែល ស៊ាវ ម៉ី កំពុងគិត ស៊ាវ យ៉ាន នៅតែដាក់ដៃនៅពីក្រោយក្បាល ហើយដើរមកយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។

ខណៈដែល ស៊ាវ យ៉ាន ដើរមកកាន់តែជិត ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ ម៉ី ប៉ុន្តែសកម្មភាពរបស់យុវជននោះបានធ្វើឱ្យស្នាមញញឹមរបស់នាងកកស្ទះនៅលើផ្ទៃមុខដ៏តូចរបស់នាង ដែលធ្វើឱ្យនាងហាក់ដូចជាកំពុងធ្វើមុខចម្លែក។

ដោយដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងក្រុមនោះឡើយ ហើយបានសម្លឹងទៅត្រង់ ខណៈដែលគេដើរកាត់ក្រុមក្មេងស្រីទាំងនោះដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ។

ស៊ាវ ម៉ី បានចំហមាត់តូចពណ៌ក្រហមរបស់នាងសម្លឹងមើលស្រមោលរបស់យុវជននោះទាំងតក់ស្លុត។ ជាមួយនឹងសម្រស់របស់នាង តើនាងធ្លាប់ទទួលបានការប្រព្រឹត្តដ៏អាក្រក់បែបនេះពីពេលណាមក? នាងមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាស និងខឹងសម្បារ រហូតមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏ស្រែកថា៖ “ស៊ាវ យ៉ាន បងប្រុសជីដូនមួយ!”

ស៊ាវ យ៉ាន បានឈប់ ប៉ុន្តែគេមិនបានងាកក្រោយឡើយ ហើយនិយាយដោយសំឡេងរាបស្មើ និងគ្មានអារម្មណ៍ ហាក់ដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយមនុស្សចម្លែកថា៖ “មានការអី?”

សំឡេងដែលគ្មានអារម្មណ៍ និងរាបស្មើនោះបានធ្វើឱ្យ ស៊ាវ ម៉ី ភាំងបន្តិច ហើយនាងក៏ខ្សឹបថា៖ “គ្មានអ្វីទេ...”

ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានកន្ត្រាក់បន្តិច ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែគ្រវីក្បាល ហើយចាប់ផ្តើមដើរទៅមុខទៀត។

សម្លឹងមើលស្រមោលដែលកំពុងបាត់ទៅ ស៊ាវ ម៉ី បានជាន់ជើងទាំងខឹង ហើយដើរទៅផ្លូវមួយទៀតបាត់ទៅ។

នៅពេលបត់តាមផ្លូវមួយ ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្លឹងមើលទៅបន្ទប់ដ៏ធំទូលាយមួយ។ នៅលើស្លាកសញ្ញានៃបន្ទប់នោះ មានអក្សរពណ៌ក្រហមដូចឈាមចំនួនបីម៉ាត់គឺ៖ សាលបច្ចេកទេស (Dou Technique Hall)!

ឮសំឡេងស្រែកហ៊ោនៅក្នុងសាលបច្ចេកទេស ស៊ាវ យ៉ាន ពិតជាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ជាធម្មតា មិនសូវមានមនុស្សមកសាលនេះទេ ហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះមានសភាពអ៊ូអរបែបនេះ?

គេបានគ្រវីស្មា រួចក៏ឈានជើងចូលទៅក្នុងសាលបច្ចេកទេស។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ចូលទៅខាងក្នុងសាល សម្រែកហ៊ោជាច្រើនពីសមាជិកត្រកូលដទៃទៀតបានស្វាគមន៍គេ។

សាលបច្ចេកទេសត្រូវបានបែងចែកជាផ្នែកខាងកើត និងខាងលិច។ ផ្នែកខាងកើតគឺជាកន្លែងទុក ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Techniques) របស់ត្រកូល ខណៈដែលផ្នែកខាងលិចគឺជាទីលានហ្វឹកហាត់ដ៏ធំមួយ។ នៅពេលនេះ មានមនុស្សមិនតិចទេកំពុងជួបជុំគ្នានៅជុំវិញទីលានហ្វឹកហាត់ និងកំពុងមើលមនុស្សពីរនាក់នៅកណ្តាលទីលាន។

“បើមើលទៅតាមភាពក្រាស់នៃកម្លាំងធាតុរបស់បង Xiao Ning (ស៊ាវ នីង) តើគេនៅកម្រិត ៨ នៃកម្លាំងធាតុ (Duan Qi) មែនទេ?”

“ហេហេ កាលពីពីរខែមុន បងប្រុសជីដូនមួយ ស៊ាវ នីង បានឡើងដល់កម្រិត ៨ រួចទៅហើយ។”

“ប៉ុន្តែទោះបីជាគេមានកម្រិត ៨ ក៏ដោយ ក៏ប្អូនស្រី Xun Er (ស៊ុន អឺ) មានកម្រិត ៩ ដែរ។ បង ស៊ាវ នីង មិនសូវមានសង្ឃឹមក្នុងការឈ្នះឡើយ។”

“ស៊ូៗណា ប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ!”

ឮសំឡេងចេញពីហ្វូងមនុស្ស ស៊ាវ យ៉ាន បានបញ្ឈប់ជំហានរបស់គេ ហើយក្រឡេកមើលទៅទីលានហ្វឹកហាត់។ ទីបំផុត ខ្សែភ្នែកដែលចាប់អារម្មណ៍របស់គេបានសម្លឹងទៅលើក្មេងស្រីដែលស្លៀករ៉ូបពណ៌ស្វាយខ្ចី។

តើនាងមានពេលឯណាទៅប្រយុទ្ធជាមួយអ្នកដទៃទៅ? ស៊ាវ យ៉ាន គិតក្នុងចិត្ត មុននឹងដើរទៅផ្នែកខាងកើតនៃសាល ហើយយកក្រាំង (Scroll) ពណ៌ខ្មៅចៃដន្យមួយពីលើធ្នើ។ នៅពេលបើកក្រាំងនោះចេញមក អក្សរពណ៌លឿងធំៗបានលេចឡើង។

ថ្នាក់លឿង (Huang) កម្រិតមធ្យម៖ បាតដៃកម្ទេចថ្ម (Shattering Rock Hand)!

ផ្អែកខ្នងទៅលើធ្នើសៀវភៅយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ស៊ាវ យ៉ាន បានអានវិធីហ្វឹកហាត់នៃបាតដៃកម្ទេចថ្ម ខណៈដែលម្តងម្កាលគេក្រឡេកមើលការប្រយុទ្ធដ៏ស្វិតស្វាញនៅលើទីលានហ្វឹកហាត់។

សាលដ៏ធំទូលាយនេះ ហាក់ដូចជាត្រូវបានបែងចែកជាពិភពពីរ។ ផ្នែកខាងលិចមានសភាពអ៊ូអរ ខណៈដែលផ្នែកខាងកើតមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសុខសាន្ត។

គូប្រជែងរបស់ ស៊ុន អឺ គឺជាយុវជនម្នាក់ដែលមានអាយុប្រហែល ១៧-១៨ ឆ្នាំ។ គេមានរូបរាងសង្ហារបស់ម្យ៉ាង និងស្រដៀងទៅនឹង ជា ឡីអៅ ដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានឃើញកាលពីថ្ងៃមុន។

យុវជននោះឈ្មោះ ស៊ាវ នីង ជាចៅប្រុសរបស់មហាព្រឹទ្ធាចារ្យ។ ទោះបីជាគេមានអាយុត្រឹមតែ ១៧ ឆ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេបានឡើងដល់កម្រិត ៨ នៃកម្លាំងធាតុរួចទៅហើយ ហើយនៅក្នុងត្រកូលទាំងមូល មានតែ ស៊ុន អឺ ប៉ុណ្ណោះដែលពូកែជាងគេ។

ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ធម្មតាចំពោះបងប្រុសជីដូនមួយម្នាក់នេះ។ ពួកគេកម្រនឹងជួបគ្នាណាស់ ហើយតែងតែសួរសុខទុក្ខតាមទម្លាប់មុននឹងប្រញាប់ចេញទៅ។ ប្រហែលជាដោយសារតែបរិយាកាសមិនល្អរវាងឪពុករបស់គេ និងមហាព្រឹទ្ធាចារ្យ ទើប ស៊ាវ យ៉ាន តែងតែមានអារម្មណ៍ថាមានភាពមិនចុះសម្រុងចេញពីខ្លួនគេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន នៅជា "មនុស្សពិការ" គេមិនដែលមកមើលងាយ ឬចំអកឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ...

ញញឹមតិចៗ ស៊ាវ យ៉ាន បានបោះបង់ចោលការគិតរបស់គេ ហើយត្រឡប់ទៅសិក្សាពីបាតដៃកម្ទេចថ្មវិញ។

នៅលើទីលានហ្វឹកហាត់ ស៊ុន អឺ ប្រៀបដូចជាមេអំបៅពណ៌ស្វាយខ្ចី ដែលគេចផុតពីការវាយប្រហារយ៉ាងរហ័សរបស់ ស៊ាវ នីង យ៉ាងទន់ភ្លន់ និងឆើតឆាយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាង មិនមានអារម្មណ៍នឿយហត់អ្វីឡើយ។

បន្ទាប់ពីទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារមួយទៀតរបស់ ស៊ាវ នីង ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ុន អឺ បានក្រឡេកមើលពេញសាលយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស ប៉ុន្តែរំពេចនោះ ចលនារបស់នាងក៏ឈប់ងក់។

នៅពេលឃើញយុវជនដែលកំពុងផ្ដោតអារម្មណ៍នៅផ្នែកខាងកើតនៃសាល ស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់ និងឆើតឆាយបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ុន អឺ។

ស្នាមញញឹមភ្លាមៗរបស់ក្មេងស្រីរូបនេះ បានធ្វើឱ្យអ្នកទស្សនាភាំងនឹងសម្រស់របស់ ស៊ុន អឺ។

“ប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ប្រយ័ត្ន!” នៅពេលដែល ស៊ុន អឺ កំពុងភ្លេចខ្លួន សំឡេងយុវជនម្នាក់បានស្រែកចេញពីក្នុងហ្វូងមនុស្ស។

ដោយមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធខ្លាំងមកពីខាងក្រោយ ស៊ុន អឺ បានជ្រួញចិញ្ចើម ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់នាងនៅតែសម្លឹងទៅលើយុវជនដែលនៅក្រោមធ្នើសៀវភៅ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ស៊ាវ យ៉ាន បានងើបក្បាលឡើង ហើយនៅពេលឃើញការលបវាយប្រហារសំដៅទៅរក ស៊ុន អឺ គេបានជ្រួញចិញ្ចើម ហើយគ្រវីក្បាល។ ខ្សែភ្នែករបស់គេបានបង្ហាញពីការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលឃើញទឹកមុខព្រួយបារម្ភរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ុន អឺ បានព្រិចភ្នែកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងយ៉ាងមានល្បិច។ រំពេចនោះ នាងបានឈានជើងតូចមួយទៅខាងឆ្វេង។ ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាជំហានមួយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាបានជួយឱ្យនាងគេចផុតពីការវាយប្រហារទាំងអស់របស់ ស៊ាវ នីង យ៉ាងចម្លែក...

ខណៈពេលដែលនាងកំពុងគេច ដៃដ៏សខ្ចីរបស់នាងបានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌មាស ហើយបានចូលទៅត្រង់ចន្លោះដៃរបស់ ស៊ាវ នីង និងប៉ះដើមទ្រូងរបស់គេតិចៗ។

ងាកខ្លួនជារង្វង់ ស៊ុន អឺ បានរំសាយកម្លាំងយ៉ាងឆើតឆាយ ខណៈដែល ស៊ាវ នីង ត្រូវដកថយរាប់សិបជំហានរហូតដល់ចេញពីទីលានហ្វឹកហាត់។

ការដែលអាចយកឈ្នះ ស៊ាវ នីង ដោយការវាយប្រហារតែមួយដង អ្នកទស្សនាទាំងអស់បានផ្តល់ការទះដៃយ៉ាងខ្លាំងដល់ ស៊ុន អឺ។

“ហេហេ ប្អូនស្រី ស៊ុន អឺ ពិតជាកំពូលក្នុងចំណោមជំនាន់ក្រោយរបស់ត្រកូលមែន។ ឯងពិតជាខ្លាំងណាស់។” ទោះបីជា ស៊ាវ នីង ទើបតែត្រូវបានចាញ់ដោយ ស៊ុន អឺ ក៏ដោយ ក៏គេមានស្នាមញញឹមនៅពេលដើរត្រឡប់មកកណ្តាលទីលានហ្វឹកហាត់វិញ។

សម្លឹងមើលក្មេងស្រីនៅពីមុខគេដោយស្ងប់ស្ងាត់ ក្តីស្រឡាញ់ដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងភ្នែករបស់ ស៊ាវ នីង មិនត្រូវបានលាក់បាំងទាល់តែសោះ។

ទោះបីជាតាមបច្ចេកទេសពួកគេគឺជាបងប្អូនជីដូនមួយ (Biao Ge/Mei) ក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ នីង ដឹងថានៅក្នុងត្រកូលទាំងមូល សមាជិកជាច្រើនមិនមានទំនាក់ទំនងឈាមជិតស្និទ្ធឡើយ ហើយចំពោះ ស៊ុន អឺ គេដឹងថានាងមិនមានជាប់ឈាមជ័រជាមួយគេនោះទេ។

ហាក់ដូចជាមិនមានអារម្មណ៍ចំពោះខ្សែភ្នែកដ៏កក់ក្តៅរបស់ ស៊ាវ នីង ស៊ុន អឺ បានគ្រវីក្បាលដោយការគោរព ហើយនិយាយថា៖ “បងប្រុស ស៊ាវ នីង បណ្តោយឱ្យខ្ញុំឈ្នះទេតើ។” បន្ទាប់ពីនិយាយរួច នាងមិនរង់ចាំការឆ្លើយតបពី ស៊ាវ នីង ឡើយ ហើយដើរសំដៅទៅផ្នែកខាងកើតនៃសាលជាមួយនឹងស្នាមញញឹមយ៉ាងធំ។

ដោយសារជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍ ចលនារបស់ ស៊ុន អឺ ត្រូវបានគ្រប់គ្នាដឹង ហើយនៅពេលតាមដានផ្លូវដែល ស៊ុន អឺ កំពុងដើរ ពួកគេក៏បានរកឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន។

ទោះបីជាឥឡូវនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្លាយជាចំណុចកណ្តាលនៃការចាប់អារម្មណ៍របស់អ្នកទស្សនាក៏ដោយ ក៏ ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានងើបក្បាលមើលឡើយ ហើយនៅតែផ្ដោតអារម្មណ៍នៅក្នុងពិភពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។