ការហ្វឹកហាត់ (Training)

ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏កក់ក្តៅបានចោះកាត់តាមបង្អួច ហើយចាំងចូលមកក្នុងបន្ទប់ដ៏មានរបៀបរៀបរយ។

នៅក្នុងបន្ទប់នោះ យុវជនម្នាក់ដែលដោះអាវផ្នែកខាងលើ កំពុងអង្គុយពែនភ្នែននៅក្នុងធុងឈើមួយ។ ដៃទាំងពីររបស់គេប្រណម្យចូលគ្នាជារូបរាងនិមិត្តសញ្ញាដ៏ចម្លែក។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គេបិទជិត ខណៈដែលដង្ហើមរបស់គេមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែមានថាមពល។

នៅក្នុងធុងឈើខាងក្រោមគេ មានទឹកពណ៌បៃតងអាថ៌កំបាំងដែលកំពុងបញ្ចេញពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗយ៉ាងចម្លែក។

ខណៈដែលគេហ្វឹកហាត់កាន់តែយូរ ទឹកពណ៌បៃតងនៅក្នុងធុងចាប់ផ្តើមហួតយឺតៗ ដោយបញ្ចេញជាចរន្តខ្យល់ពណ៌បៃតងខ្ចី។ ចរន្តនោះបានអណ្តែតឡើងលើ ហើយចូលទៅក្នុងច្រមុះរបស់យុវជននោះតាមរយៈដង្ហើមរបស់គេ។

នៅពេលដែលចរន្តខ្យល់ចូលទៅក្នុងខ្លួន ផ្ទៃមុខរបស់យុវជននោះក៏ប្រែជាភ្លឺរលោងដូចជាត្បូងពណ៌ស (White Jade)។

ហាក់បីដូចជាមានអារម្មណ៍ថា កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) នៅក្នុងខ្លួនកំពុងតែកើនឡើង ផ្ទៃមុខរបស់យុវជននោះបានបង្ហាញនូវស្នាមញញឹមតិចៗ។

បន្ទាប់ពីបញ្ជាក់ពីភាពជោគជ័យរបស់គេហើយ យុវជននោះមិនបានឈប់ត្រឹមនោះទេ។ គេនៅតែបន្តបិទភ្នែកជិត ហើយរក្សាដៃក្នុងទម្រង់ដដែល។ គេមិនកម្រើកខ្លួនឡើយ ហើយរក្សាឥរិយាបថដែលផ្តល់ប្រសិទ្ធភាពបំផុត ខណៈពេលដែលកំពុងបឺតស្រូបយកថាមពលពីទឹកពណ៌បៃតងយ៉ាងត្រេកត្រអាល។

ទឹកពណ៌បៃតងដែលជាប់នឹងខ្លួនយុវជននោះ ត្រូវបានបឺតស្រូបយឺតៗតាមរយៈស្បែក ដើម្បីពង្រឹងឆ្អឹង និងសម្អាត ផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយ (Qi paths/Meridians)...

នៅក្រោមការបឺតស្រូបមិនឈប់ឈររបស់យុវជននោះ ចរន្តពណ៌បៃតងកាន់តែច្រើនបានអណ្តែតឡើងពីធុងឈើ ហើយយឺតៗ ពួកវាក៏ប្រែជាក្រាស់រហូតដល់គ្របដណ្តប់រាងកាយអាក្រាតរបស់គេក្នុងស្រទាប់អ័ព្ទ។

នៅក្រោមការហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្វិតស្វាញ ពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺស្វាងដែលចូលតាមបង្អួចក៏ចាប់ផ្តើមខ្សោយទៅៗ ហើយបន្ទប់ក៏ចាប់ផ្តើមត្រជាក់ជាងមុន។

នៅក្នុងធុងឈើ យុវជននោះបានស្រូបយកកំទេចខ្យល់ពណ៌បៃតងចុងក្រោយ រោមភ្នែករបស់គេក៏ញ័រ មុននឹងបើកឡើងបង្ហាញនូវភ្នែកពណ៌ខ្មៅរលោងទាំងគូ។

នៅក្នុងភ្នែកពណ៌ខ្មៅនោះ មានរស្មីពណ៌សឆ្វៀលកាត់ ប៉ុន្តែលើកនេះ វាមានលាយពណ៌បៃតងបន្តិច។

គេបានបញ្ចេញដង្ហើមយឺតៗ រួចក៏ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងរហ័ស បណ្តោយឱ្យតំណក់ទឹកហូរចេញពីរាងកាយ។ គេបានទាញខ្លួនពត់ពេនយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស និងមានអារម្មណ៍ថាមាន កម្លាំងធាតុ (Dou Qi) យ៉ាងបរិបូរណ៍នៅក្នុងខ្លួន យុវជននោះបានរអ៊ូតិចៗថា៖ “ក្នុងល្បឿននេះ ខ្ញុំប្រហែលជាអាចឡើងដល់កម្រិត ៥ នៃ កម្លាំងធាតុ (Duan Qi) ក្នុងរយៈពេលពីរខែ...”

បន្ទាប់ពីរៀបចំគ្រប់យ៉ាងរួចរាល់ Xiao Yan (ស៊ាវ យ៉ាន) បានស្នាក់នៅក្នុងបន្ទប់របស់គេអស់រយៈពេលកន្លះខែពេញ។ ក្នុងអំឡុងពេលនោះ ក្រៅពីការហូបចុក និងការបន្ទោបង់ គេបានហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុរបស់គេមិនឈប់ឈរឡើយ។

ទោះបីជាការហ្វឹកហាត់មានភាពធុញទ្រាន់ និងហត់នឿយយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមិនមានអ្វីប្រៀបផ្ទឹមនឹងការមើលងាយ និងការដៀលត្មះដែល ស៊ាវ យ៉ាន បានស៊ូទ្រាំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនោះទេ។

ការមើលងាយអស់រយៈពេលបីឆ្នាំពេញ បានបង្រៀនគេឱ្យដឹងថា តើភាពខ្លាំងមានសារៈសំខាន់កម្រិតណាDownក្នុងពិភពលោកនេះ....

ទោះបីជាថ្ងៃនីមួយៗកន្លងផុតទៅយ៉ាងហត់នឿយ ប៉ុន្តែលទ្ធផលដែលទទួលបានគឺគួរឱ្យពេញចិត្ត។

ប្រសិទ្ធភាពនៃ ទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំង (Nourishing fluids) របស់ Yao Lao (យ៉ាវ ឡៅ) គឺខ្លាំងជាងអ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន និងសូម្បីតែអ្នកបង្កើតវាគឺ យ៉ាវ ឡៅ គិតទៅទៀត។ យ៉ាវ ឡៅ បានទស្សន៍ទាយថា វានឹងចំណាយពេលយ៉ាងហោចណាស់មួយខែ ទើប ស៊ាវ យ៉ាន អាចឡើងដល់កម្រិត ៤ នៃកម្លាំងធាតុ ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន ចំណាយពេលតែពាក់កណ្តាលនៃរយៈពេលនោះប៉ុណ្ណោះ....

ចំពោះរឿងនេះ សូម្បីតែ យ៉ាវ ឡៅ ក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះល្បឿន និងប្រសិទ្ធភាពនៃការហ្វឹកហាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែរ។ ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាប់ធ្វើបែបនេះពីមុនមកក៏ដោយ ប៉ុន្តែល្បឿនដែលគេកំពុងធ្វើនៅពេលនេះ តើវាមិនហាក់ដូចជាអស្ចារ្យពេកទេឬ?

ចំណុចសំខាន់ និងពិបាកបំផុតនៃការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ គឺស្ថិតនៅលើមូលដ្ឋានគ្រឹះ។ កម្រិតទាំង ១០ នៃកម្លាំងធាតុ អាចនឹងចំណាយពេលមនុស្សពី ១០ ទៅ ២០ ឆ្នាំ... ជាការពិតណាស់ នៅពេលដែលនរណាម្នាក់ក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ (Dou Zhe) ហើយ នោះល្បឿនហ្វឹកហាត់របស់ពួកគេនឹងកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើម្នាក់អាចដំឡើងបានតែមួយកម្រិតក្នុងមួយឆ្នាំ មុនពេលក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ នោះមនុស្សដដែលនេះ ប្រហែលជាអាចឡើងបានពីរបីផ្កាយក្នុងមួយឆ្នាំ បន្ទាប់ពីក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ រួច....

នៅពេលដែលល្បឿនហ្វឹកហាត់មានសន្ទុះខ្លាំងនៅពេលក្រោយ ការសម្តែងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក្នុងរយៈពេលកន្លះខែនេះ ពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់។

ដើរចេញពីធុងឈើដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រឡេកមើលទៅទឹកពណ៌បៃតងដែលប្រែជាស្លេកនៅក្នុងធុង។ ពណ៌ដែលស្លេកនេះ ច្បាស់ជាដោយសារតែការហ្វឹកហាត់របស់គេ ហើយគេបានគ្រវីក្បាលទាំងទាល់ច្រក រួចខ្សឹបថា៖ “តើរបស់នេះអាចទ្រាំទ្របានមួយខែដប់ប្រាំថ្ងៃទៀតទេ?”

បន្ទាប់ពីជូតតំណក់ទឹកដែលនៅសេសសល់ ស៊ាវ យ៉ាន បានស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ថ្មីមួយកំប្លេ រួចឡើងទៅលើគ្រែដ៏ទន់របស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានលូកទៅក្រោយខ្នើយ ដើម្បីយកដុំលោហៈពណ៌ខ្មៅចេញមក។

ច្រែះនៅលើដុំដែកត្រូវបានជូតសម្អាតដោយ ស៊ាវ យ៉ាន រហូតដល់បង្ហាញផ្ទៃដ៏រលោង និងភ្លឺរលោង។ វាពិតជាអាថ៌កំបាំងណាស់។

អស់រយៈពេលកន្លះខែមកនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានយកចិត្តទុកដាក់សិក្សាដុំលោហៈនេះ ដែលផ្ទុកនូវ ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) កម្រិតទាប រាល់ពេលដែលគេសម្រាកពីការហ្វឹកហាត់។

ក្នុងរយៈពេលកន្លះខែនេះ នៅក្រោមការណែនាំរបស់ យ៉ាវ ឡៅ ទីបំផុត ស៊ាវ យ៉ាន ក៏មានការយល់ដឹងខ្លះៗអំពីបច្ចេកទេសដែលពាក់ព័ន្ធ។ ប៉ុន្តែដោយសារតែការខ្វះខាតកម្លាំងធាតុ គេមិនអាចប្រើវាឱ្យមានប្រយោជន៍អ្វីបានឡើយ ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន មានការខកចិត្តបន្តិច។

ដាក់ដុំលោហៈនៅចន្លោះបាតដៃទាំងពីរ ស៊ាវ យ៉ាន បានបិទភ្នែក ហើយប្រើការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណរបស់គេ ដើម្បីសង្កេតមើលផ្ទាំងលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះ។

ជាមួយនឹងដង្ហើមដែលស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន បន្ទប់ក៏ប្រែជាមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ម្តងទៀត។

ភាពស្ងប់ស្ងាត់ដ៏យូរបានកន្លងផុតទៅ មុនពេល ស៊ាវ យ៉ាន បើកភ្នែកម្តងទៀត ហើយលើកដៃស្តាំឡើង។ ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានកោងជារូបរាងក្រញាំ ហើយកម្លាំងធាតុដ៏ខ្សោយរបស់គេ នៅក្រោមការជំរុញរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានហូរកាត់ចំណុចសង្កត់កម្លាំងមួយចំនួននៅលើបាតដៃ ដើម្បីក្លាយជាកម្លាំងស្រូបទាញ។

“ផុង...”

ថូផ្កាដែល ស៊ាវ យ៉ាន ចង្អុលទៅ បានវិលពីរបីជុំ មុននឹងធ្លាក់ចុះពីលើតុ។ ហើយជាមួយនឹងសំឡេងបែក វាក៏បែកជាបំណែកតូចៗរាប់មិនអស់។

“ហាស! ទោះបីជាថាមពលប្រយុទ្ធស្ថិតក្នុងថ្នាក់អាថ៌កំបាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំនៅទាបពេក ខ្ញុំស្ទើរតែមិនអាចប្រើបច្ចេកទេសនេះបានឡើយ។” នៅពេលឃើញការបំផ្លិចបំផ្លាញដែលគេបានបង្កឡើង ស៊ាវ យ៉ាន បានខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា៖ “បើមើលតាមកម្លាំងដែលវាមាននៅពេលនេះ ប្រសិនបើខ្ញុំចង់មានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីស្រូបមនុស្សម្នាក់មករកខ្ញុំ នោះខ្ញុំត្រូវតែនៅកម្រិត ៧ នៃកម្លាំងធាតុ (Duan Qi)។”

“មិនអីទេ ទៅសាលប្រជុំអំបូរយើង ដើម្បីរកមើលថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតទាបខ្លះ។ បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand) នេះ ប្រហែលជាមិនសូវមានប្រយោជន៍ក្នុងពេលនេះទេ។ ប៉ុន្តែដោយសារខ្ញុំអាចហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុបានម្តងទៀត ខ្ញុំមិនចាំបាច់ប្រើវិធីហ្វឹកហាត់ដ៏ល្ងង់ខ្លៅដែលខ្ញុំធ្លាប់ប្រើពីមុនទៀតទេ...” ដកដង្ហើមធំម្តងទៀត ស៊ាវ យ៉ាន បានចុះពីលើគ្រែ ហើយក្រឡេកមើលទៅចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលមិនមានចលនា មុននឹងចាកចេញពីផ្ទះ។

គេបានមមីមមើមើល ហើយព្យាយាមសម្របខ្លួនទៅនឹងកម្តៅថ្ងៃដ៏ខ្លាំង ស៊ាវ យ៉ាន បានបិទទ្វារយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន មុននឹងដើរយ៉ាងយឺតៗនៅលើផ្លូវថ្មឆ្ពោះទៅកាន់បន្ទប់ខាងក្រោយនៃអំបូរ។

នៅសងខាងផ្លូវថ្ម មានដើមលីវពណ៌បៃតងខ្ចី។ ភាពត្រជាក់នៃពណ៌បៃតងធ្វើឱ្យមានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយ និងផ្ទុយគ្នាយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងកម្តៅដ៏ក្តៅហួតហែង។

ងាកទៅផ្លូវមួយទៀត សំឡេងសើចរបស់យុវតីម្នាក់បានលេចឡើង។

ដោយសារតែភាពស្ងប់ស្ងាត់ត្រូវបានរំខាន ស៊ាវ យ៉ាន បានជ្រួញចិញ្ចើម ហើយតាមដានប្រភពនៃសំឡេងសើចនោះ គេក៏បានឃើញក្រុមយុវតីពីរបីនាក់កំពុងដើរសំដៅមកគេពីផ្លូវមួយទៀត។

ឡោមព័ទ្ធដោយក្មេងស្រីដទៃទៀត យុវតីដ៏ស្រស់ស្អាតម្នាក់កំពុងសើច។ ផ្ទៃមុខដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងបានបិទបាំងក្មេងស្រីដទៃទៀតដែលនៅក្បែរនាង។

នាងគឺជាក្មេងស្រីដែលជាប់ចំណាត់ថ្នាក់លេខ ២ បន្ទាប់ពី ស៊ុន អឺ ក្នុងការវាស់កម្លាំងធាតុ គឺ ស៊ាវ ម៉ី ។

ក្រឡេកមើលទៅក្មេងស្រីដែលធ្លាប់តែនៅក្បែរគេ ហើយហៅគេថា "បងប្រុស" (Biao-ge) រាប់មិនអស់នោះ ស្នាមញញឹមមើលងាយបានឆាបឆេះកាត់ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ គេបានគ្រវីក្បាលតិចៗ រួចក៏ដកខ្សែភ្នែកមកវិញ។

នៅពេលដែល ស៊ាវ ម៉ី ដើរមកដល់ផ្លូវដែល ស៊ាវ យ៉ាន នៅ សំឡេងសើចដ៏មានមន្តស្នេហ៍របស់នាងក៏ស្ងាត់ទៅវិញ នៅពេលដែលនាងបានឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន...

ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានជះមកលើរូបរាងរបស់យុវជនដែលមិនមានអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់ ជាមួយនឹងដៃនៅពីក្រោយក្បាល ដែលធ្វើឱ្យគេមានភាពទាក់ទាញយ៉ាងខ្លាំង។

ភ្នែកដ៏ធំស្អាតមួយគូបានសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងដើរចូលមកជិត ហើយព្យាយាមសម្គាល់ថាតើមានស្នាមញញឹមតិចៗ ឬការមើលងាយនៅចុងមាត់របស់គេ ស៊ាវ ម៉ី មានអារម្មណ៍ថាចិត្តរបស់នាងហាក់ដូចជាទាញទៅរក ស៊ាវ យ៉ាន។ រំពេចនោះ នាងមានអារម្មណ៍ថាដូចជាបានបាត់បង់អ្វីម្យ៉ាង...

កាលពីបីឆ្នាំមុន យុវជនម្នាក់នោះ នៅលើគែមមាត់របស់គេ មានស្នាមញញឹមដ៏ទាក់ទាញបំផុត។