បាតដៃស្រូប (Vacuum Hand)

ដោយស្តាប់សំឡេងនៅក្នុងក្បាលរបស់គេ ស៊ាវយ៉ាន (Xiao Yan) ព្រិចភ្នែក ហើយលួចងក់ក្បាលដោយសម្ងាត់។

ជំនួសឱ្យការចាប់យកបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅភ្លាមៗ ស៊ាវយ៉ាន បានលូកដៃទៅរើសយកស្នូលសត្វចម្លែកពណ៌បៃតងដែលមានប្រឡាក់ឈាមតិចៗមកពិនិត្យ រួចសួរទៅកាន់ទាហានស៊ីឈ្នួលដែលមានរូបរាងរញ៉េរញ៉ៃឈរនៅក្រោយស្តង់នោះដោយភាពរាក់ទាក់ថា៖ «តើស្នូលសត្វចម្លែកនេះបានមកពីសត្វវេទមន្តប្រភេទណាដែរ?»

«ហាហា ភ្នែកអ្នកប្រុសពិតជាពូកែណាស់! នេះគឺជាស្នូលសត្វចម្លែកពីសត្វវេទមន្តកម្រិតទីមួយដែលមានឈ្មោះថា កញ្ជ្រោងឈើលេបត្របាក់។ វាគឺជាស្នូលដែលមានគុណភាពខ្ពស់បំផុត! ក្រុមទាហានស៊ីឈ្នួល ធ្មេញមុត របស់យើងបានរង់ចាំអស់ ៣ ថ្ងៃ និងរៀបចំអន្ទាក់សម្លាប់ពួកវាអស់ ៥ ក្បាល ទើបទទួលបានស្នូលថាមពលមួយនេះ...» ដោយសង្កេតឃើញសម្លៀកបំពាក់ដ៏អភិជនរបស់ ស៊ាវយ៉ាន, ទាហានស៊ីឈ្នួលនោះប្រញាប់អួតពីទំនិញរបស់ខ្លួនភ្លាមៗ។

«ប្រសិនបើអ្នកប្រុសពេញចិត្ត ខ្ញុំគិតថាតម្លៃ ៥០០ កាក់មាស គឺជាតម្លៃដ៏សមរម្យមួយ។ ហាហា ក្នុងពេលដណ្តើមយកស្នូលនេះ បងប្អូនយើងជាច្រើននាក់បានរងរបួសធ្ងន់ណាស់...»

ស៊ាវយ៉ាន ជូតឈាមដែលនៅសេសសល់លើស្នូលសត្វចម្លែកយឺតៗ ដោយសម្គាល់ឃើញថាវាមិនទាន់កកល្អនៅឡើយ។ គេងក់ក្បាលបន្តិច រួចក្រឡេកមើលសញ្ញាផ្កាយមាសពីរនៅលើទ្រូងរបស់ទាហានស៊ីឈ្នួលនោះ ហើយនិយាយថា៖ «ថ្លៃពេកហើយ! ជាធម្មតា ស្នូលសត្វចម្លែកកម្រិតទីមួយមានតម្លៃត្រឹម ៤០០ ទៅ ៤៥០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ទោះបីជា កញ្ជ្រោងឈើលេបត្របាក់ ជាសត្វវេទមន្តក៏ដោយ ក៏កម្លាំងវាយប្រហាររបស់វាមិនសូវខ្លាំងដែរ។ តើកូនចៅរបស់លោកមិនមែនជាលំដាប់អ្នកហឹកហាត់ទេឬ?»

មាត់របស់ទាហានស៊ីឈ្នួលញាក់បន្តិច គេសើចយ៉ាងស្ងួត ព្រោះមិននឹកស្មានថាដឹងថាវ័យក្មេងនៅពីមុខគេនេះ ចេះដឹងរឿងតម្លៃទីផ្សារស្នូលសត្វចម្លែកច្បាស់បែបនេះសោះ៖ «អញ្ចឹង ៤៧០ កាក់មាសចុះ មិនអាចចុះបានទៀតទេ យើងក៏ត្រូវការលុយដើម្បីរស់ដែរ...»

«ហឺស...» បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមធំនៅចំពោះមុខខ្សែភ្នែកដ៏អន្ទះសាររបស់ទាហានស៊ីឈ្នួល ស៊ាវយ៉ាន បានឱនចុះ ហើយរើសយករបស់របរជាច្រើនពីលើស្តង់ដោយចៃដន្យ រួមទាំងបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅអាថ៌កំបាំងនោះផងដែរ រួចនិយាយថា៖ «៤៧០ កាក់មាស សម្រាប់របស់ទាំងអស់នេះ...»

សម្លឹងមើលរបស់នៅក្នុងដៃ ស៊ាវយ៉ាន, ទាហានស៊ីឈ្នួលនោះដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល ព្រោះរបស់ទាំងនោះគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ...

«ព្រម!»

បន្ទាប់ពីហុចកាក់មាសឱ្យដោយរីករាយ ស៊ាវយ៉ាន មិនបង្អង់យូរឡើយ ហើយបានចាកចេញពីទីនោះភ្លាមៗ...

«ហាស! អាល្អិត ឯងពិតជាប្រុងប្រយ័ត្នណាស់ សូម្បីតែការទិញរបស់បន្តិចបន្តួចសោះ!» សំឡេងសើចចំអករបស់វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនបានបន្លឺឡើងក្នុងក្បាល ស៊ាវយ៉ាន ខណៈពេលដែលគេដើរចេញពីទីផ្សារ។

«ពួកមនុស្សទាំងនោះសុទ្ធតែជាអ្នកបោកប្រាស់ បើគេដឹងថាយើងចាប់អារម្មណ៍របស់អ្វីមួយ គេនឹងឡើងថ្លៃភ្លាម។ ខ្ញុំមិនចង់ខាតលុយលើរឿងឆ្កួតៗបែបហ្នឹងទេ...» បន្ទាប់ពីឆ្លើយតបវិញ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ឈប់យកចិត្តទុកដាក់នឹងវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀាន រួចដើរចេញពីទីផ្សារយ៉ាងរំភើយ ហើយត្រឡប់ទៅត្រកូលវិញជាមួយ ស៊ុនអឺ (Xun Er)។

បន្ទាប់ពីបែកផ្លូវជាមួយ ស៊ុនអឺ, ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់រត់ត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេវិញ ហើយចាក់សោទ្វារយ៉ាងណែន...

ងាកក្បាលទៅឃើញវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន ដែលចេញពីចិញ្ចៀនតាំងពីពេលណាក៏មិនដឹង ស៊ាវយ៉ាន បានដកឱសថបុរាណ និងស្នូលសត្វចម្លែកដែលទើបទិញបានមកដាក់លើតុ រួចសួរដោយអន្ទះសារថា៖ «គ្រឿងផ្សំទាំងអស់គឺនៅទីនេះហើយ តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីបន្ត?»

វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀន សើចដោយរីករាយ ខណៈភ្នែកសម្លឹងមើលគ្រឿងផ្សំនៅលើតុ រួចសួរភ្លាមៗថា៖ «តើឯងមិនចង់ដឹងទេឬថា បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះគឺជាអ្វី?»

«អូ?» ស៊ាវយ៉ាន ផ្អាកមួយសន្ទុះ មុននឹងដឹងខ្លួនថាព្រឹទ្ធាចារ្យកំពុងនិយាយពីរបស់ដែលគេទិញបានដោយ "ចៃដន្យ" នោះ។ គេប្រញាប់ដកបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅចេញមកពិនិត្យមើលពីលើចុះក្រោម។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមើលរួច គេជ្រួញចិញ្ចើមហើយសួរថា៖ «របស់នេះ តើវាប្រើសម្រាប់ធ្វើអ្វី?»

យ៉ាវឡាវ (Yao Lao) យកបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះមកកាន់ ហើយសើចថា៖ «ហាក់ដូចជាមានបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធលាក់នៅក្នុងនេះ។ ហើយអ្នកដែលបង្កើតបំណែកលោហៈនេះ ប្រហែលជាអ្នកចម្រាញ់ថ្នាំម្នាក់ដែរ ព្រោះមានតែអ្នកដែលមានថាមពលខាងវិញ្ញាណខ្លាំងក្លាប៉ុណ្ណោះ ទើបអាចដឹងពីអំណាចដែលមាននៅក្នុងលោហៈនេះបាន»។

«បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ?» ភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លឺឡើងភ្លាម រួចប្រញាប់សួរថា៖ «តើវាស្ថិតក្នុងលំដាប់ណា?»

នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ, សារៈសំខាន់នៃបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ គឺមិនចាញ់វិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុឡើយ។ បច្ចេកទេសដ៏ខ្លាំងក្លា នឹងអនុញ្ញាតឱ្យម្នាក់ៗអាចបញ្ចេញសមត្ថភាពលើសពីកម្រិតពិតប្រាកដរបស់ខ្លួន។ ឧទាហរណ៍៖ លំដាប់អ្នកហឹកហាត់អាចប្រយុទ្ធឈ្នះលំដាប់គ្រូបាន ទោះបីជាកម្លាំងធាតុរបស់គេនៅចាញ់ប្រៀបក៏ដោយ។

បច្ចេកទេសប្រយុទ្ធ និងវិធីសាស្ត្រដាំដុះកំលាំងធាតុ ត្រូវបានបែងចែកជា ៤ ថ្នាក់គឺ៖ ថ្នាក់មេឃ (Tian), ថ្នាក់ដី (Di), ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) និង ថ្នាក់លឿង (Huang)។ ជាធម្មតា បច្ចេកទេសដែលងាយរកបាន គឺស្ថិតក្នុងថ្នាក់លឿងកម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ ចំណែកបច្ចេកទេសខ្ពស់ជាងនេះ គឺមានតែនៅក្នុងត្រកូលធំៗប៉ុណ្ណោះ។

ជាការពិតណាស់ ទ្វីបកម្លាំងធាតុ គឺធំធេងណាស់ ហើយតែងតែមានករណីពិសេសដែលបច្ចេកទេសកំពូលៗត្រូវបានបាត់បង់ ហើយត្រូវបានរកឃើញដោយមនុស្សដែលមានសំណាង។ បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅដែល ស៊ាវយ៉ាន កាន់ក្នុងដៃនាពេលនេះ ប្រហែលជាស្នាដៃដែលបាត់បង់របស់បុព្វបុរសជំនាន់មុន...

យ៉ាវឡាវ ផ្ងារបន្ទះលោហៈនោះ រួចញញឹម៖ «បាតដៃស្រូប: ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតទាប!»

«ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតទាប?» ផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ពេញដោយភាពរីករាយ គេមិននឹកស្មានថា "របស់ឥតប្រយោជន៍" ដែលគេទិញបាន បែរជាមានបច្ចេកទេសថ្នាក់អាថ៌កំបាំងទៅវិញ។ នៅក្នុងត្រកូលរបស់គេផ្ទាល់ គឺត្រកូលស៊ាវ, បច្ចេកទេសខ្ពស់បំផុតគឺត្រឹមតែថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យមប៉ុណ្ណោះ ហើយមានតែប្រធានត្រកូល និងព្រឹទ្ធាចារ្យប៉ុណ្ណោះដែលអាចរៀនបាន។

«បាតដៃស្រូប: ប្រសិនបើហាត់ដល់កម្រិតកំពូល វាអាចស្រូបយកផ្ទាំងថ្មដែលមានទម្ងន់រាប់ពាន់ផោនបាន។ នៅពេលប្រយុទ្ធជាមួយសត្រូវ វាអាចបង្ខំស្រូបយកឈាមចេញពីរាងកាយរបស់ពួកគេបានទៀតផង»។

«បង្ខំស្រូបឈាមចេញពីខ្លួន?» ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ាវយ៉ាន លេបទឹកមាត់ក្អិក រួចឧទានថា៖ «នេះ... នេះពិតជាអស្ចារ្យណាស់! នៅពេលឈាមចេញពីខ្លួនអស់ ពួកគេច្បាស់ជាស្លាប់មែនទេ?»

«កុំអាលសប្បាយចិត្តពេក។ វានឹងមានប្រសិទ្ធភាព លុះត្រាតែកម្រិតរបស់ឯងខ្ពស់ជាងគូសត្រូវ។ ប្រសិនបើឯងជួបអ្នកដែលខ្លាំងជាង ពួកគេអាចប្រើឱកាសនេះដើម្បីចូលមកកៀកខ្លួនឯង ហើយអ្នកដែលស៊យ គឺឯងទៅវិញទេ...» យ៉ាវឡាវ គ្រវែងបន្ទះលោហៈនោះទៅម្ខាង ហាក់ដូចជាមិនសូវចាប់អារម្មណ៍នឹងបច្ចេកទេសប្រយុទ្ធនេះប៉ុណ្ណោះទេ។

យ៉ាវឡាវ មានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ ដូច្នេះស្តង់ដារបស់គាត់ក៏ខ្ពស់តាមនោះដែរ ប៉ុន្តែសម្រាប់ ស៊ាវយ៉ាន នេះគឺជាបច្ចេកទេសកម្រិតខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ! គេប្រញាប់រើសវាដោយភាពរីករាយ រួចសើចថា៖ «ទោះជាយ៉ាងណា វាដាច់ឆ្ងាយពីបច្ចេកទេសនៅក្នុងត្រកូលហើយ។ ខ្ញុំនឹងចាប់ផ្តើមរៀនវាចាប់ពីពេលនេះទៅ...»

«ហាស! ជាមួយនឹងកម្រិត ៣ ឌួនឈីរបស់ឯង បើឯងអាចស្រូបមែកឈើមកបាន ក៏ចាត់ទុកថាអស្ចារ្យណាស់ទៅហើយ ចុះទម្រាំចង់ស្រូបឈាមមនុស្សទៀត....» យ៉ាវឡាវ គ្រវីក្បាល រួចស្តីបន្ទោសឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន យ៉ាងខ្លាំង។

ស៊ាវយ៉ាន រមៀលភ្នែក រួចមិនខ្វល់ពីសម្តីយ៉ាវឡាវឡើយ ហើយញញឹមអោបបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅជាប់។

«មើលឯងចុះ គ្រាន់តែបានបច្ចេកទេសថ្នាក់អាថ៌កំបាំងកម្រិតទាបសោះ សប្បាយចិត្តដល់ថ្នាក់ហ្នឹង។ ឯងធ្វើឱ្យបងខ្មាសគេអស់ហើយ...» យ៉ាវឡាវ គ្រវីក្បាលដោយអស់សង្ឃឹម រួចចាប់យកស្នូលសត្វចម្លែកលើតុ ហើយបញ្ជា ស៊ាវយ៉ាន ថា៖ «ទៅរកចានដែកធំមួយដែលមានទឹកពេញមក»។

ឃើញថាយ៉ាវឡាវរៀបនឹងចាប់ផ្តើមចម្រាញ់ថ្នាំ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ទុកបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅ រួចរត់ទៅរៀបចំដោយក្តីរីករាយ...

......

នៅក្នុងបន្ទប់ដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ យ៉ាវឡាវ បានរើសយក 'ស្មៅពណ៌ស្វាយ' ដោយដៃឆ្វេង។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គាត់ដកដង្ហើមធំ រួចអណ្តាតភ្លើងពណ៌សមួយបានលេចឡើងនៅលើដៃរបស់គាត់...

នៅពេលអណ្តាតភ្លើងលេចឡើង សីតុណ្ហភាពក្នុងបន្ទប់បានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

ដោយមិនព្រិចភ្នែក ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងពណ៌សនោះ។ ទោះបីជាគេមិនដឹងពីដំណើរការចម្រាញ់ថ្នាំរបស់អ្នកចម្រាញ់ថ្នាំក៏ដោយ ប៉ុន្តែការបង្រួមកម្លាំងធាតុឱ្យចេញជារូបរាងអណ្តាតភ្លើងបែបនេះ គឺជាកិច្ចការដែលសូម្បីតែឪពុករបស់គេក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ...

ដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ភ្លើងពណ៌សនៅក្នុងដៃរបស់ យ៉ាវឡាវ បានរីកធំឡើង ហើយលេបត្របាក់ 'ស្មៅពណ៌ស្វាយ'.... នៅក្នុងអណ្តាតភ្លើង ស្មៅពណ៌ស្វាយបានប្រែជាតំណក់រាវពណ៌បៃតងភ្លាមៗ...

ដៃស្តាំរបស់ យ៉ាវឡាវ បានរើសយកស្មៅពណ៌ស្វាយមួយទៀត រួចបោះចូលទៅក្នុងភ្លើងពណ៌ស...

បន្ទាប់ពីបោះស្មៅទាំងបីដើមចូលក្នុងភ្លើង តំណក់រាវពណ៌បៃតងបានរីកធំឡើងយ៉ាងច្បាស់។

តំណក់រាវពណ៌បៃតងបានរួមតូចយឺតៗនៅក្នុងភ្លើង សីតុណ្ហភាពដ៏ខ្ពស់បានដុតកម្ទេចភាពមិនបរិសុទ្ធដែលនៅក្នុងនោះ...

ជាមួយនឹងអណ្តាតភ្លើង តំណក់រាវពណ៌បៃតងកាន់តែតូចទៅៗ។ បន្ទាប់ពីប៉ុន្មានវិនាទីក្រោយមក វាមានទំហំត្រឹមតែប៉ុនមេដៃប៉ុណ្ណោះ...

បន្ទាប់មក យ៉ាវឡាវ បានបោះ 'ផ្កាលាងឆ្អឹង' ចំនួនពីរដើមចូលទៅក្នុងភ្លើង ហើយបន្ទាប់ពីវាឆេះអស់ តំណក់រាវដែលនៅសេសសល់បានលាយបញ្ចូលគ្នាជាមួយនឹងតំណក់រាវពណ៌បៃតងដើម...

បន្ទាប់មកទៀត គឺជាការចម្រាញ់ស្នូលសត្វចម្លែក។

ជំហានទីបីនេះបានចំណាយពេលអស់មួយម៉ោងពេញ ប៉ុន្តែ យ៉ាវឡាវ ហាក់ដូចជានៅតែមានកម្លាំងពេញលេញ និងគ្មានសញ្ញានៃការហត់នឿយឡើយ។

បន្ទាប់ពីមួយម៉ោងពេញ ស្នូលសត្វចម្លែកដ៏រឹងមាំបានប្រែជាតំណក់រាវពណ៌បៃតង។ ថាមពលដ៏កាចសាហាវនៅក្នុងស្នូលសត្វចម្លែកត្រូវបានសម្រាលដោយរូបមន្តមន្តអាគមរបស់ យ៉ាវឡាវ...

នៅលើដៃរបស់គាត់ អណ្តាតភ្លើងពណ៌សបានរលត់ទៅវិញយឺតៗ។

សម្លឹងមើលតំណក់រាវពណ៌បៃតងដែលអណ្តែតលើដៃរបស់ យ៉ាវឡាវ, ស៊ាវយ៉ាន បានញីដៃចូលគ្នា។ ជាមួយនឹងថាមពលខាងវិញ្ញាណដ៏ពូកែរបស់គេ គេអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ពីថាមពលដ៏មហាសាលដែលមាននៅក្នុងដុំថាមពលនោះ...

«លោកគ្រូ តើខ្ញុំគ្រាន់តែញ៉ាំវាទៅមែនទេ?» ស៊ាវយ៉ាន ព្រិចភ្នែកសួរដោយអន្ទះសារ។

«បើឯងចង់ស្លាប់ ចូរញ៉ាំវាទៅ។ ជាមួយនឹងផ្លូវដែលថាមពលធាតុហូរក្នុងរាងកាយរបស់ឯង ឯងនឹងក្លាយជាមនុស្សពិការពិតប្រាកដក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទីមិនខាន»។ យ៉ាវឡាវ សម្លឹងមើល ស៊ាវយ៉ាន រួចគ្រវីដុំថាមពលនោះឱ្យហោះចូលទៅក្នុងចានទឹកយ៉ាងត្រឹមត្រូវ។ ភ្លាមៗនោះ ទឹកដែលថ្លាឆ្វង់បានប្រែជាពណ៌បៃតងចាស់។

«ចាប់ពីពេលនេះទៅ ឯងត្រូវហ្វឹកហាត់នៅក្នុងទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំងនេះ។ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់ឯង ប្រសិនបើគ្មានរឿងចៃដន្យកើតឡើងទេ ឯងច្បាស់ជាអាចឡើងដល់កម្រិត ៧ ឌួនឈី ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំមិនខាន»។ យ៉ាវឡាវ ជូតដីចេញពីដៃ រួចញញឹមដាក់ ស៊ាវយ៉ាន។

ដោយភាពរីករាយយ៉ាងច្បាស់ ស៊ាវយ៉ាន ប្រញាប់ងក់ក្បាលយល់ព្រម។

«អូ ប៊ិះនឹងភ្លេច។ ថ្នាំនេះមានប្រសិទ្ធភាពត្រឹមតែពីរខែប៉ុណ្ណោះ។ បានន័យថា ឯងត្រូវទៅទិញគ្រឿងផ្សំដែលឯងទិញបានថ្ងៃនេះម្តងទៀត រៀងរាល់ពីរខែម្តង»។ យ៉ាវឡាវ បញ្ចេញស្នាមញញឹមយ៉ាងល្បិចកល។

ភាពរីករាយបានបាត់ពីមុខ ស៊ាវយ៉ាន ភ្លាម គេងក់ក្បាលទាំងមិនសូវចង់៖ «ចង្រៃយក! មានតែអ្នកមានទេ ទើបអាចហាត់ដោយប្រើរបស់ទាំងនេះបាន...»