អារម្មណ៍មោទនភាពក្នុងខ្យល់រដូវផ្ការីក

ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានសង្កត់ចុងជើងរបស់គេទៅក្នុងដីដោយមិនឱ្យគេដឹងខ្លួន វាហាក់បីដូចជាគេកំពុងស៊ាំទៅនឹងជើងទាំងពីរដែលកាន់តែស្រាលជាងមុន។

គេសម្លឹងមើល ម៉ា ខូស៊ាន (Ma Kuxuan) គ្រប់ពេលវេលា ហើយគេកត់សម្គាល់ឃើញថា ម៉ា ខូស៊ាន បានរើសថ្មចំនួន ៥ គ្រាប់ ដោយ ៤ គ្រាប់នៅក្នុងដៃឆ្វេង និង ១ គ្រាប់នៅក្នុងដៃស្តាំ។

ម៉ា ខូស៊ាន មើលទៅហាក់បីដូចជាស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលទៅក្មេងស្រីមកពីពិភពខាងក្រៅ ដែលនៅពេលនេះទាំង ស្រោមដាវ (Sword Scabbard) និងស្រោមដាវវែងរបស់នាងសុទ្ធតែនៅទំនេរ។ គេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យច្បាស់ជាមុនសិន។ នេះគឺជាការប្រយុទ្ធរវាងខ្ញុំ និង ឆិន ភីងអាន ហើយផ្អែកលើរឿងរ៉ាវដែលយាយខ្ញុំធ្លាប់និទានឱ្យស្ដាប់កាលពីតូច មេទ័ពមិនគួរហៅកូនចៅឱ្យមកជួយទេ នៅពេលកំពុងប្រយុទ្ធគ្នាមួយទល់នឹងមួយ។ អ្នកណាដែលហៅកម្លាំងជំនួយ គឺជាមនុស្សកំសាក។ ប្រសិនបើមេទ័ពអាចសម្លាប់សត្រូវរបស់ពួកគេបាន នោះពួកគេនឹងបង្កើនស្មារតីកងទ័ពយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេនឹងឈ្នះសមរភូមិដោយជោគជ័យ...»

នីង យ៉ាវ (Ning Yao) មិនអាចទប់អារម្មណ៍មួម៉ៅបានទេ នៅពេលនាងសម្លឹងមើល ម៉ា ខូស៊ាន។ នាងមិនដែលឃើញនរណាម្នាក់ដែលមានមុខគួរឱ្យចង់ដាល់ជាងនេះឡើយ។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) មកពីផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) ក៏ពូកែរៀបល្បិច និងចូលចិត្តអួតចំណេះដឹងដែរ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ក៏គេមើលទៅដូចជាយុវជនចេះដឹងម្នាក់ដែរ។ ចំណែកឯក្មេងប្រុសនៅចំពោះមុខពួកគេនេះ គឺស្គម និងទាប ហើយស្បែករបស់គេក៏ខ្មៅស្រអាប់មិនចាញ់ ឆិន ភីងអាន ដែរ។ ភ្នែករបស់គេក៏ធំខុសធម្មតា ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅចម្លែក និងគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងណាស់។ បូករួមនឹងតក្កវិជ្ជា និងហេតុផលចម្លែកៗរបស់គេទៀតនោះ គេហាក់ដូចជាស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលលាបម្សៅកន្លះផោនលើមុខ ហើយព្យាយាមធ្វើឫកពាអៀនខ្មាស និងទាក់ទាញ។ នេះពិតជាទិដ្ឋភាពដែលគួរឱ្យរន្ធត់មែនទែន។

ឆិន ភីងអាន មិនបានពោលពាក្យគំរាមកំហែងណាមួយទៅកាន់ ម៉ា ខូស៊ាន ឡើយ គេគ្រាន់តែឱនខ្លួនបន្តិច មុននឹងស្ទុះទៅមុខភ្លាមៗ ជាមួយនឹងល្បឿនលឿនដូចសេះកំពុងរត់ដេញតាមក្មេងប្រុសមកពីផ្លូវលីងឈូ (Apricot Blossom Alley)។

លឿនណាស់!

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលរូបរាងរបស់ ឆិន ភីងអាន ដែលកំពុងរត់។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក គេបានរត់ទៅមុខបាត់ជាងប្រាំមួយម៉ែត្រទៅហើយ។ នាងធ្លាប់បានឃើញ និងឆ្លងកាត់រឿងរ៉ាវជាច្រើនពីមុនមក ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ នៅតែមិនអាចទប់អារម្មណ៍ស្ញប់ស្ញែងបាន។ នេះមិនមែនមានន័យថា ឆិន ភីងអាន គ្មានគូប្រៀបក្នុងចំណោមមនុស្សដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេ ដោយសារតែគេអាចរត់លឿនជាងកញ្ជ្រោង និងទន្សាយនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងកោតសរសើរគេ ព្រោះគេអាចខិតខំហាត់ពត់រាងកាយអស់រយៈពេលជាងដប់ឆ្នាំ ដើម្បីឱ្យមានកម្រិតបែបនេះ នៅក្នុងពិភពតូចមួយដែលប្រៀបដូចជាគុកនេះ។

នីង យ៉ាវ រិះគិតថា តើការចេះស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក ក៏ជាទេពកោសល្យមួយដែរឬទេ?

ចម្ងាយរវាង ឆិន ភីងអាន និង ម៉ា ខូស៊ាន ត្រូវបានកាត់បន្ថយពាក់កណ្តាលយ៉ាងលឿន។

តាមពិតទៅ ឆិន ភីងអាន អាចមើលឃើញការផ្លាស់ប្តូរបន្តិចបន្តួចនៃទឹកមុខរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន រួចទៅហើយ។ មានភាពភ្ញាក់ផ្អើលមួយភ្លែត តាមដោយភាពភ័យខ្លាចមួយរំពេច ដែលបាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន ហើយត្រូវបានជំនួសដោយទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ ម៉ា ខូស៊ាន រួចក៏លើកដៃឡើងយ៉ាងរហ័សដោយគ្មានការស្ទាក់ស្ទើរ ជាមួយនឹងអវយវៈស្គមស្គាំងរបស់គេដែលបញ្ចេញនូវកម្លាំងផ្ទុះដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។

ឆិន ភីងអាន បានសម្លឹងមើលដៃស្តាំរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន គ្រប់ពេលវេលា ហើយគេសម្រេចចិត្តមិនបន្តរត់តាមខ្សែបន្ទាត់ត្រង់ទៀតទេ ដោយគេបានងាកខ្លួនទៅខាងស្តាំវិញ។

កែងដៃរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន ស្រាប់តែឈប់មួយភ្លែត ហើយជាមួយនឹងការគ្រវីកដៃ ថ្មមួយគ្រាប់បានហោះតម្រង់ទៅរក ឆិន ភីងអាន ដែលកំពុងងាកខ្លួន។

ថ្មនោះមានអានុភាពខ្លាំងក្លាណាស់ ហើយទោះបីជាវាមិនគួរឱ្យខ្លាចដូចការវាយប្រហាររបស់ស្វាចាស់ក៏ដោយ ក៏វាជាអ្វីដែល ឆិន ភីងអាន ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នបំផុតដែរ។ គេគួរតែត្រូវបានប៉ះទង្គិចដោយការវាយប្រហារនេះ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន មិនបានបញ្ឈប់ល្បឿនឡើយ។ ជាមួយនឹងការងាកត្រគាក រាងកាយផ្នែកខាងលើរបស់គេបានបែរទៅចំហៀង ធ្វើឱ្យថ្មនោះហោះកាត់មុខគេយ៉ាងលឿន។ សរសៃសក់នៅលើថ្ងាសរបស់គេ ត្រូវបានបក់ឡើងដោយសារខ្យល់ដែលបង្កឡើងដោយល្បឿនថ្មនោះ។

ម៉ា ខូស៊ាន បានគ្រវីដៃឆ្វេងរបស់គេដែលកាន់ថ្មដែលនៅសល់ រួចបោះថ្មមួយគ្រាប់ទៅក្នុងដៃស្តាំរបស់គេ។

គេហាក់ដូចជាដឹងថា គេមិនអាចកម្ចាត់ ឆិន ភីងអាន ជាមួយនឹងការវាយប្រហារទីពីរនេះបានឡើយ ដូច្នេះគេសម្រេចចិត្តមិននៅកន្លែងដដែល។ គេក្រោកឈរ ហើយរត់ទៅខាងស្តាំរបស់គេ រួចបោះថ្មទៅកាន់ ឆិន ភីងអាន ក្នុងពេលតែមួយ។

ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែឱនចុះ ជាមួយនឹងដៃដែលស្ទើរតែប៉ះនឹងដី។ ថ្មនោះបានហោះរំលងខ្នងរបស់គេ ធ្វើឱ្យរហែកអាវស្ដើងរបស់គេ។ សំណាងល្អ នេះគ្រាន់តែជាការប៉ះបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាមុខរបួសមើលទៅមានឈាម និងគួរឱ្យខ្លាចក៏ដោយ ប៉ុន្តែតាមពិតវាមិនជ្រៅពេកនោះទេ។

ចម្ងាយរវាងពួកគេបានថយចុះពាក់កណ្តាលម្តងទៀត។

នៅខណៈនេះ ម៉ា ខូស៊ាន ក៏ដឹងថាគេគួរតែថយក្រោយ និងបង្កើនចម្ងាយរវាងពួកគេឡើងវិញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន លឿនពេកហើយ រហូតដល់ការថយក្រោយដោយប្រញាប់ប្រញាល់របស់ ម៉ា ខូស៊ាន មើលទៅយឺតយ៉ាវ និងមិនស្ទាត់ជំនាញ។ នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន ចូលមកកាន់តែជិត ក្រសែភ្នែកដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ និងច្បាស់លាស់របស់គេក៏កាន់តែមុតស្រួចឡើង។ ផ្ទុយទៅវិញ ភាពស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែតបានលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់ ម៉ា ខូស៊ាន។ តើគេគួរតែបោះបង់ឱកាសវាយប្រហារនេះ ហើយថយក្រោយវិញទេ? ឬក៏គេគួរតែចាក់ភ្នាល់គ្រប់យ៉ាងលើការវាយប្រហារទីបីនេះ ដើម្បីកំណត់លទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធ?

មានការប្រៀបធៀបគ្នាយ៉ាងច្បាស់រវាងភាពស្ទាក់ស្ទើររបស់ ម៉ា ខូស៊ាន និងភាពម៉ឺងម៉ាត់របស់ ឆិន ភីងអាន។

នៅពេលនេះ តើ ឆិន ភីងអាន នៅតែមើលទៅដូចជាក្មេងប្រុសដែលមានចិត្តសប្បុរសដោយឆោតល្ងង់មកពីផ្លូវថូដីទៀតទេ?

ក្នុងគ្រានៃជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់នេះ ម៉ា ខូស៊ាន បានបោះជំហានថយក្រោយមួយជំហាន ហើយគ្រវីដៃរបស់គេ។

វាច្បាស់ណាស់ថាគេជឿជាក់លើសមត្ថភាពផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេ។

កុំថាឡើយការវាយតប់ជាមួយអ្នកដទៃ សូម្បីតែការជជែកវែកញែកជាមួយអ្នកដទៃ ក៏ក្មេងប្រុសដែលឯកោរូបនេះមិនដែលធ្វើពីមុនមកដែរ។ តាំងពីគេនៅតូច គេមិនដែលចូលចិត្តដើរលេងជាមួយក្មេងដទៃដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគេឡើយ ឧទាហរណ៍ដូចជា ឆិន ភីងអាន និង គុ ឆាន ជាដើម។ គេមើលទៅដូចជាឆ្មាព្រៃម្នាក់ដែលចូលចិត្តរត់លេងតែម្នាក់ឯង។

នៅពេលដែលគេធុញទ្រាន់ គេចូលចិត្តចាប់ថ្មមួយក្តាប់មកបោះចោលពេលកំពុងដើរ។ ជាការពិតណាស់ គេបោះវាស្រាលៗ ហើយវាមើលទៅដូចជាគេកំពុងលេងសើចតែប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះ គ្មាននរណាម្នាក់ចាប់អារម្មណ៍រឿងនេះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ម៉ា ខូស៊ាន នៅម្នាក់ឯងនៅលើច្រាំងក្រោមស្ពានដែលមានដំបូល គេតែងតែបោះថ្មឱ្យលោតលើផ្ទៃទឹកដោយប្រើថ្មដែលមានរាងសំប៉ែតបន្តិច។ គេតែងតែអាចធ្វើឱ្យវាលោតបានលើសពីដប់ដង ហើយទៅបុកនឹងផ្ទៃខាងក្រោមនៃស្ពានថ្មនៅត្រើយម្ខាង បណ្តាលឱ្យវាបែកខ្ទេច។ នេះគឺជាការបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ពីភាពស្ទាត់ជំនាញនៃដៃ និងកម្លាំងនៃដើមដៃរបស់គេ។

ម៉ា ខូស៊ាន ក៏តែងតែអង្គុយច្រហោងនៅលើកំពូលភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ផងដែរ ដោយប្រើថ្មដើម្បីគប់ត្រីនៅក្នុងទឹក។ មិនថាថ្មទាំងនោះត្រូវគោលដៅឬអត់ទេ ពួកវាស្ទើរតែមិនដែលធ្វើឱ្យមានសូរសព្ទទឹកខ្ទាតឡើយ។

ជាលទ្ធផល តែងតែមានសាកសពសត្វស្លាបជាច្រើនដែលខ្ទេចខ្ទីដេកនៅលើដំបូល ឬក្នុងទីធ្លានៃភូមិគ្រឹះនៅផ្លូវលីងឈូ (Apricot Blossom Alley) នោះ។

ចម្ងាយនៅសល់ត្រឹមតែដប់ម៉ែត្រប៉ុណ្ណោះរវាង ឆិន ភីងអាន និង ម៉ា ខូស៊ាន។

នៅពេលគេចផុតពីការវាយប្រហារពីរដងរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន កាលពីមុននេះ ចលនារបស់ ឆិន ភីងអាន អាចត្រូវបានពណ៌នាថាមានភាពរហ័សរហួន និងស្រាលស្រទន់។ គេមិនបានបង្ហាញពីសាច់ដុំ ឬអវយវៈដ៏រឹងមាំណាមួយឡើយ ហើយគេមានលក្ខណៈដូចជាស្លឹកឈើដែលកំពុងហោះហើរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន និង ម៉ា ខូស៊ាន ហៀបនឹងប៉ះទង្គិចគ្នា ឆិន ភីងអាន ចុងក្រោយក៏បានបង្ហាញពីផ្នែក "ដ៏មានឥទ្ធិពល" របស់គេ។ គេបានបោះជំហានវែងៗចំនួនបីដែលទាំងសាហាវ និងមានឥទ្ធិពល ជាមួយនឹងជើងរបស់គេដែលមើលទៅដូចជាញញួរកំពុងវាយដែកនៅពេលពួកគេជាន់ដល់ដី និងមើលទៅដូចជាក្រញ៉ាំដែលអាចលើកភ្នំបាននៅពេលពួកគេលើកឡើង។

បន្ទាប់ពីការបោះជំហានវែងៗទាំងបីនេះ ក្មេងប្រុសទាំងពីរនាក់ស្ទើរតែប្រឈមមុខដាក់គ្នាទៅហើយ។

ម៉ា ខូស៊ាន មិនមានពេលវេលាគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបោះថ្មមួយគ្រាប់ទៀតឡើយ។ បើតាមហេតុផល គេបានបាត់បង់ឱកាសដ៏ល្អបំផុតរបស់គេទៅហើយ។

ប៉ុន្តែ បេះដូងរបស់ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែលោតញាប់នៅខណៈនេះ ទោះបីជាគេនៅតែមិនជ្រើសរើសការថយក្រោយក៏ដោយ។ នេះក៏ព្រោះតែសន្ទុះរបស់គេខ្លាំងពេក ដែលធ្វើឱ្យគេមិនអាចឈប់ភ្លាមៗបាន។ ដោយសារតែរឿងនេះ គេសុខចិត្តលោតទៅមុខ ហើយចាក់ភ្នាល់លើការប្រថុយប្រថានវិញ។

ជ្រុងមាត់របស់ ម៉ា ខូស៊ាន ងើបឡើងជាស្នាមញញឹម ខណៈដែលគេលែងដៃឆ្វេង ហើយបោះថ្មដែលនៅសល់ចោល។ ដៃស្តាំរបស់គេត្រូវបានក្តាប់ជាកណ្តាប់ដៃរួចជាស្រេច ដូច្នេះគេក៏បោះជំហានទៅមុខភ្លាមៗ ហើយដាល់ចេញមួយដៃ។

គេបានរៀបអន្ទាក់សម្រាប់ ឆិន ភីងអាន តាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ! ភាពស្ទាក់ស្ទើររបស់គេ ការបណ្តោយឱ្យ ឆិន ភីងអាន ចូលមកជិត និងសូម្បីតែការជ្រើសរើសវាយប្រហារ ឆិន ភីងអាន ជាមួយនឹងគ្រាប់ថ្ម — ទាំងអស់នេះគឺជាផ្នែកមួយនៃផែនការដ៏ហ្មត់ចត់របស់ ម៉ា ខូស៊ាន។ គេកំពុងធ្វើជាខ្សោយចំពោះសត្រូវដោយចេតនា ហើយគោលបំណងរបស់គេគឺដើម្បីទាក់ទាញក្មេងប្រុសដែលរអិលដូចអន្ទង់ ដែលអាចគេចផុតពីស្វាចាស់មកឱ្យនៅក្បែរខ្លួនគេ។ គេកំពុងល្បួង ឆិន ភីងអាន មកដោយចេតនា!

ចម្ងាយមួយដើមដៃ គឺជាចម្ងាយនៃកណ្តាប់ដៃមួយ។

ឆិន ភីងអាន ជាមនុស្សថ្នាំងដៃខាងឆ្វេង ទោះបីជាវាមិនសូវច្បាស់ក៏ដោយ។ ដូច្នេះ កណ្តាប់ដៃឆ្វេងរបស់គេបានប៉ះទង្គិចគ្នាយ៉ាងខ្លាំងជាមួយនឹងកណ្តាប់ដៃស្តាំរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន។

នៅពេលដែលកណ្តាប់ដៃរបស់ពួកគេប៉ះគ្នា ពួកគេទាំងពីរបានលើកជើងឡើង ហើយទាត់គ្នាទៅវិញទៅមកក្នុងពេលតែមួយ។

ឆិន ភីងអាន និង ម៉ា ខូស៊ាន ទាំងពីរនាក់បានខ្ទាតទៅក្រោយ មុននឹងធ្លាក់ដល់ដីយ៉ាងខ្លាំង។

ចម្ងាយរវាងពួកគេបានកើនឡើងដល់ ២០ ម៉ែត្រម្តងទៀត។ ម៉ា ខូស៊ាន បានក្រោកឈរឡើង លុតជង្គង់ម្ខាង ខណៈដែលគេដកដង្ហើមធំៗ។ គេបានលើកដៃឡើង ហើយលែងកណ្តាប់ដៃស្តាំរបស់គេ។ នេះក៏ព្រោះតែគេមិនទាន់បានបោះថ្មចុងក្រោយនោះឡើយ។ ដូច្នេះ ទោះបីជាបាតដៃរបស់គេមិនអាចត្រូវបានពណ៌នាថាខ្ទេចខ្ទីក៏ដោយ ក៏មុខរបួសនៅលើនោះនៅតែមានឈាមក្រហមច្រាល និងគួរឱ្យខ្លាច។

ម៉ា ខូស៊ាន ធ្វើមុខជូរ ខណៈដែលគេអង្អែលពោះរបស់គេ។ មានភាពពុះកញ្ជ្រោលនៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ហើយគេបានសើចខ្លាំងៗ រួចនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន! ហ៊ានប្តូរមួយក្បាច់ទៀតទេ?!»

ដៃឆ្វេងរបស់ ឆិន ភីងអាន ស្ថិតក្នុងស្ថានភាពកាន់តែអាណោចអាធ័ម។ នេះក៏ព្រោះតែមានមុខរបួសជ្រៅមួយត្រូវបានបន្សល់ទុកនៅលើបាតដៃរបស់គេ ដោយសារបំណែកប៉សឺឡែននោះ នៅពេលដែលគេបានសម្លាប់ ឆាយ ជីនជាន (Cai Jinjian) នៅក្នុងច្រកផ្លូវតូច។ ទោះបីជាគេបានលាបថ្នាំបុរាណអាថ៌កំបាំងពីហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងជារៀងរាល់ថ្ងៃក៏ដោយ ប៉ុន្តែមាត់របួសធ្ងន់ធ្ងរបែបនេះ ជាធម្មតាត្រូវការពេលប្រហែល ១០០ ថ្ងៃដើម្បីជាសះស្បើយពេញលេញ។ មិនថាទោះបីជារាងកាយរបស់ ឆិន ភីងអាន រឹងមាំយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏គេមិនមែនជាទេវតា ឬអមតៈដែលមានអំណាចនោះដែរ។ ដូច្នេះ គេពិតជាបានរងគ្រោះច្រើនជាងក្នុងអំឡុងពេលនៃការដោះដូរជាមួយ ម៉ា ខូស៊ាន។

ដោយត្រូវបានរុំដោយបន្ទះក្រណាត់កប្បាស ដៃឆ្វេងរបស់ ឆិន ភីងអាន បានញ័រដោយមិនដឹងខ្លួនទៅហើយ។ ឈាមបានជ្រាបចេញតាមបន្ទះក្រណាត់ ហើយស្រក់ទៅលើស្មៅព្រៃនៅក្បែរជើងរបស់គេ។

ឆិន ភីងអាន បានបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យដកដង្ហើមវែងៗ ហើយរឿងនេះបានធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍យ៉ាងច្បាស់នូវការឈឺចាប់ដែលកំពុងរាលដាលចេញពីពោះរបស់គេ។ គេត្រូវកំណត់ថា តើការឈឺចាប់នេះនឹងប៉ះពាល់ដល់គេកម្រិតណា នៅក្នុងការដោះដូរបន្តទៀត។

គេកំពុងធ្វើបែបនេះដោយសារទម្លាប់។

ឆិន ភីងអាន កើតក្នុងគ្រួសារក្រីក្រ ហើយវាគឺដោយសារតែគេមានទ្រព្យសម្បត្តិតិចតួចពេក ទើបគេតែងតែមានភាពហ្មត់ចត់បំផុតចំពោះអ្វីៗគ្រប់យ៉ាង។ ផ្ទុយទៅវិញ អ្នកដែលកើតក្នុងគ្រួសារអ្នកមានដូចជា សុង ជីស៊ីន និង លូ ចឹងឈុន (Lu Zhengchun) នឹងមិនដែលខ្វល់ថាពួកគេមានកាក់ទង់ដែងប៉ុន្មាននៅក្នុងហោប៉ៅរបស់ពួកគេឡើយ។ ពួកគេខ្វល់ខ្វាយតែពីរូបភាពធំ ដូច្នេះពួកគេមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងតូចតាចទាំងនេះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន មិនអាចធ្វើបែបនេះបានទេ។ ដូច្នេះ ចំណាប់អារម្មណ៍ដែល ឆិន ភីងអាន ផ្តល់ឱ្យអ្នកដទៃ គឺគេជាមនុស្សដែលប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត ដែលស្ទាក់ស្ទើរក្នុងចិត្តបន្តិច ប៉ុន្តែក៏ពូកែស៊ូទ្រាំនឹងអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែរ។ ទន្ទឹមនឹងនេះ គេហាក់បីដូចជាមិនសូវមានភាពស្វាហាប់ និងមហិច្ឆតាដូចយុវជនដទៃទៀតឡើយ។

ចំពោះ ម៉ា ខូស៊ាន ដែលបានរត់មករកការវាយតប់ជាមួយគេយ៉ាងអាថ៌កំបាំងនេះ គេទំនងជាអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាមនុស្សចម្លែក និងប្លែកខុសគេ ដែលមិនសូវមានហេតុផលផងដែរ។ យ៉ាងហោចណាស់ នីង យ៉ាវ ក៏នៅតែអាចត្រូវបានពណ៌នាថាជាមនុស្សមុតស្រួច និងមិនចេះចុះញ៉ម ប៉ុន្តែ ម៉ា ខូស៊ាន គឺជាមនុស្សដែលនឹងធ្វើឱ្យអ្នកដទៃទាល់តម្រិះ។

ឆិន ភីងអាន មិនបានងាកក្រោយទេ ហើយគេបានគ្រវីដៃដាក់ នីង យ៉ាវ ដោយខ្នងបែរមករកនាង ដែលជាសញ្ញាបញ្ជាក់ថាគេមិនអីទេ។

ម៉ា ខូស៊ាន ក្រោកឈរយឺតៗ ដោយកញ្ឆក់យកស្មៅមួយក្តាប់នៅពេលគេធ្វើបែបនេះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ជូតឈាមនៅលើបាតដៃរបស់គេយ៉ាងព្រងើយកន្តើយ។

ឆិន ភីងអាន ក៏ក្រោកឈរឡើងដែរ។

ម៉ា ខូស៊ាន បានស្ទុះទៅមុខមុន ជាមួយនឹងកម្លាំងផ្ទុះដ៏ខ្លាំងក្លាដែលបន្សល់ទុកនូវរណ្តៅពីរនៅកន្លែងដែលគេបានឈរមិញនេះ។

ម៉ា ខូស៊ាន ដែលមើលទៅដូចជាស្វាស្គមម្នាក់ លឿនយ៉ាងអស្ចារ្យនៅពេលដែលគេស្ទុះទៅមុខ ហើយលោតឡើងលើអាកាស ជាមួយនឹងជង្គង់របស់គេដែលហោះសំដៅមករក ឆិន ភីងអាន។

ឆិន ភីងអាន បានដាល់កណ្តាប់ដៃរបស់គេទៅលើជង្គង់ដែលកំពុងហោះរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ម៉ា ខូស៊ាន ដែលកំពុងតែស្ទុះមករក ក៏បានឱនខ្លួនទៅមុខ ហើយដាល់ចេញមួយដៃយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ចំថ្ងាសរបស់ ឆិន ភីងអាន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ជង្គង់ដែលបត់របស់គេ ក៏បានត្រង់ចេញភ្លាមៗ ហើយបុកចំទ្រូងរបស់ ឆិន ភីងអាន។

វាហាក់បីដូចជា ឆិន ភីងអាន ត្រូវបានគេយកញញួរមកវាយក្បាល និងយកញញួរធំមកបុកទ្រូង ដែលធ្វើឱ្យគេដួលទៅក្រោយដោយមិនដឹងខ្លួន។

ម៉ា ខូស៊ាន បានបង្វិលខ្លួនលើអាកាស មុននឹងចុះមកដល់ដីលើជើងទាំងពីរ ហើយបន្តស្ទុះទៅមុខជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏កំណាច។ គេបានមកដល់ពីមុខ ឆិន ភីងអាន ដែលកំពុងអង្គុយច្រហោងពាក់កណ្តាលក្នុងពេលដ៏ខ្លី ហើយគេក៏បានទាត់ចេញមួយជើងទៀតភ្លាមៗ។

ឆិន ភីងអាន បានលើកដៃទាំងពីរឡើងដើម្បីរង ជាមួយនឹងដៃឆ្វេងនៅខាងក្រៅ និងដៃស្តាំនៅខាងក្នុង។ គេបានការពារមុខ និងទ្រូងរបស់គេយ៉ាងរឹងមាំ។

ឆិន ភីងអាន ត្រូវបានខ្ទាតចេញដោយសារការទាត់របស់ ម៉ា ខូស៊ាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំណុចកណ្តាលនៃទំនាញរបស់គេទាបខ្លាំងណាស់ ហើយគេក៏បានការពារចំណុចខ្សោយរបស់គេផងដែរ ដូច្នេះលទ្ធផលមិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យអាណោចអាធ័មនោះទេ។

គេបានបន្តរមៀលតាមដី។

ម៉ា ខូស៊ាន មិនព្រមឈប់ទេ ហើយគេបន្តដេញតាម។

នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន ឈប់រមៀលចុងក្រោយ គេស្ថិតក្នុងកាយវិការលុតជង្គង់ពាក់កណ្តាល ជាមួយនឹងជង្គង់ដែលបត់ និងរាងកាយដែលផ្អៀងទៅមុខ ដើម្បីត្រៀមខ្លួនសម្រាប់ការស្ទុះទៅមុខ។ វាពិបាកនឹងនិយាយណាស់ថាតើនេះជាចេតនារបស់គេឬយ៉ាងណា។

ទឹកមុខរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន ប្រែប្រួល។

នៅខណៈបន្ទាប់ ឆិន ភីងអាន បានស្ទុះទៅមុខដូចជាព្រួញដែលត្រូវបានគេបាញ់ចេញ INSTANTLY មកដល់មុខ ម៉ា ខូស៊ាន។ ល្បឿនរបស់គេលឿនដល់ថ្នាក់គេហាក់ដូចជាមនុស្សម្នាក់ផ្សេងគ្នា បើប្រៀបធៀបទៅនឹងមុននេះបន្តិច។

ការធ្វើជាខ្សោយចំពោះសត្រូវ...

ឆិន ភីងអាន ក៏ចេះធ្វើបែបនេះដែរ។

ម៉ា ខូស៊ាន មិនមានពេលសូម្បីតែដាល់ចេញមួយដៃ ខណៈដែល ឆិន ភីងអាន បានបុកស្មារបស់គេទៅលើទ្រូងរបស់គេ។ ម៉ា ខូស៊ាន បានដើរថយក្រោយខ្ទាតចេញ ជាមួយនឹងការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងម្តងទៀតដែលរាលដាលចេញពីពោះរបស់គេ។ គេបានឱនខ្លួនចុះដោយសភាវគតិ ប៉ុន្តែ ប្រាសាទខាងឆ្វេងរបស់គេ ត្រូវបានវាយប្រហារភ្លាមៗដោយកំភួនដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន ដែលគ្រវីមក កម្លាំងនៃការវាយប្រហារខ្លាំងរហូតដល់គេខ្ទាតទៅលើអាកាសក្នុងលក្ខណៈចម្លែក ជាមួយនឹងជើងដែលអូសតាមក្រោយរាងកាយ ខណៈដែលគេហោះទៅចំហៀង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែចាប់ជើងរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន មុននឹងបង្វិលគេជារង្វង់ពេញមួយជុំ។ ជាមួយនឹងការស្រែកយ៉ាងខ្លាំង គេក៏បានគ្រវីក្មេងប្រុសដែលមានទម្ងន់ ៩០ ផោននោះទៅឆ្ងាយយ៉ាងសាហាវ!

ម៉ា ខូស៊ាន បានហោះសំដៅទៅរករូបសំណាកទេវតាអង្គុយដែលបានដួលរលំទៅម្ខាង។ រូបសំណាកនេះមានកម្ពស់ប្រហែលប្រាំម៉ែត្រ ហើយប្រសិនបើរឿងរ៉ាវនៅតែបន្តតាមគន្លងដដែល នោះ ម៉ា ខូស៊ាន ប្រាកដជាជួបវាសនាដ៏គួរឱ្យរន្ធត់ជាមិនខាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ម៉ា ខូស៊ាន មិនបានពឹងផ្អែកលើជំនួយពីខាងក្រៅណាមួយឡើយ ខណៈដែលគេបានបង្កើត "ការភ្ញាក់ផ្អើល" សម្រាប់ខ្លួនឯង។

ជើងរបស់គេបានជាន់លើក្បាលរូបសំណាកម្តងមួយជំហានៗ ហើយគេបានបត់ជង្គង់ភ្លាមៗដើម្បីស្រូបយកកម្លាំងប៉ះទង្គិច មុននឹងត្រង់ជើងចេញវិញភ្លាមៗ ធ្វើឱ្យគេស្ទុះទៅមុខដោយសារសន្ទុះដែលត្រឡប់មកវិញដ៏ខ្លាំងក្លា។ គេបានរត់សំដៅទៅរកគូប្រកួតរបស់គេពីចម្ងាយ។ នេះគឺស្រដៀងគ្នាខ្លាំងណាស់ទៅនឹងអ្វីដែល ឆិន ភីងអាន បានធ្វើមិញនេះ។

ប៉ុន្តែ ភ្នែករបស់ ម៉ា ខូស៊ាន ស្រាប់តែបើកធំៗដោយការភ្ញាក់ផ្អើល និងភ័យខ្លាច។

អ្វីដែលគេបានឃើញ គឺទិដ្ឋភាពដែល ឆិន ភីងអាន កំពុងឈរនៅទីនោះ ជាមួយនឹងដៃម្ខាងដែលលើកឡើង និងកាន់កាំបិតខ្លីមួយដែលហាក់ដូចជាលេចចេញពីកន្លែងណាគ្មាននរណាដឹង។ ចុងនៃមុខកាំបិតកំពុងចង្អុលចំទៅកាន់ ម៉ា ខូស៊ាន ដែលកំពុងតែស្ទុះមកដល់យ៉ាងលឿន។

នៅពេលដែលមនុស្សនិយាយពាក្យថា "រកសេចក្តីស្លាប់" នេះប្រហែលជាស្ថានភាពដែលពួកគេកំពុងនិយាយដល់ហើយ មែនទេ?

ទោះបីជាដើមដៃរបស់ ឆិន ភីងអាន កំពុងញ័រយ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែរបៀបដែលគេកាន់កាំបិតខ្លី នឹងនៅតែធានាថា រាងកាយរបស់ ម៉ា ខូស៊ាន នឹងត្រូវចាក់ទម្លុះយ៉ាងស្អាត។ ភាពខុសគ្នាតែមួយគត់ គឺថាតើមុខកាំបិតនឹងចូលតាមដៃ ក្បាល ឬទ្រូងរបស់គេ។

ម៉ា ខូស៊ាន កំពុងប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត ហើយគេត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល និងភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនមានបំណងបោះបង់ចោលឡើយ។ គេបានបង្វិលរាងកាយរបស់គេដោយការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ដោយប្តេជ្ញាការពារផ្នែកសំខាន់ៗរបស់គេពីមុខកាំបិតដែលកំពុងចូលមកជិត។

ចំពេលខណៈនេះ រូបរាងដ៏ខ្ពស់ម្នាក់បានលេចឡើងនៅចន្លោះ ឆិន ភីងអាន និង ម៉ា ខូស៊ាន។

នេះគឺជាបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានដាវសៀតនៅខាងក្រោយខ្នង និងមានត្រាខ្លា (tiger talisman) ចងនៅចង្កេះរបស់គេ។

ឆិន ភីងអាន មិនអាចមើលឃើញអ្វីដែលគេបានធ្វើឡើយ ប៉ុន្តែក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ម៉ា ខូស៊ាន បានបង្វិលខ្លួនលើអាកាស ហើយចុះមកដល់ដីដោយជើងទាំងពីរ ជាមួយនឹងរាងកាយត្រង់ស្មើ ខណៈដែលគេឈរនៅក្បែរបុរសម្នាក់នោះ។

បុរសម្នាក់នោះបានងាកមកមើល ឆិន ភីងអាន ដែលបានបោះជំហានថយក្រោយមួយជំហាន ជាមួយនឹងកាំបិតខ្លីដែលនៅតែនៅក្នុងដៃរបស់គេ។ មានការយល់ស្រប និងការកោតសរសើរដែលមិនអាចលាក់បាំងបាននៅក្នុងភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលគេសើចតិចៗហើយនិយាយថា៖ «អ្នកទាំងពីរធ្វើបានល្អណាស់។»

ឈាមបានជ្រាបចេញពីជ្រុងមាត់របស់ ឆិន ភីងអាន ហើយគេបានបោះជំហានថយក្រោយមួយជំហានទៀត។

បុរសម្នាក់នោះបានញញឹមនៅពេលគេឃើញបែបនេះ ហើយគេបាននិយាយជាការផ្ដល់យោបល់ថា៖ «ដោយសារតែខ្ញុំបានចូលមកជួយសង្គ្រោះ ម៉ា ខូស៊ាន ខ្ញុំនឹងតបស្នងអ្នកវិញដោយការជួយអ្នករឿងមួយ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំចាកចេញទៅ ខ្ញុំនឹងបញ្ចុះបញ្ចូល ស្វារំកិលភ្នំ (Mountain-moving Ape) មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) ឱ្យបោះបង់ការដេញតាមអ្នកទាំងពីរ។ តើយ៉ាងម៉េចដែរ?»

នីង យ៉ាវ បានដើរមកក្បែរ ឆិន ភីងអាន។

អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ផ្នែកយោធា (Militarian) មកពីភ្នំមហាក្បាច់គុនពិត (True Martial Mountain) បានសម្លឹងមើល នីង យ៉ាវ យ៉ាងជ្រៅ។ បន្ទាប់មក គេបានងាកមករក ឆិន ភីងអាន ហើយនិយាយថា៖ «អ្នកគ្មានសិទ្ធិមកតថ្លៃជាមួយខ្ញុំទេ។ ងក់ក្បាលបើអ្នកយល់ព្រម និងបន្តនៅស្ងៀមបើអ្នកមិនយល់ព្រម។ ប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថា រឿងនេះមិនយុត្តិធម៌ ឬប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាត្រូវបានគេធ្វើបាប ឬប្រសិនបើអ្នកមានអារម្មណ៍ថាអ្នកអាចមានសំណាង និងគេចផុតពីស្វាចាស់នោះបាន នោះអ្នកអាចមកស្វែងរកខ្ញុំនៅភ្នំមហាក្បាច់គុនពិតនៅថ្ងៃអនាគត។ អ្នកអាចសុំអ្វីដែលអ្នកគិតថាយុត្តិធម៌បាន។»

ឆិន ភីងអាន បានទុកកាំបិតខ្លីដែល នីង យ៉ាវ បានឱ្យគេខ្ចី លាក់វានៅក្នុងដៃអាវខាងស្តាំរបស់គេ។ បន្ទាប់មក គេក៏ងក់ក្បាលដាក់បុរសម្នាក់នោះហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំមានឱកាស ខ្ញុំនឹងទៅរកអ្នកឱ្យបានពិតមែន។»

ម៉ា ខូស៊ាន ហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែបុរសម្នាក់នោះបានកាត់សម្តីគេភ្លាមៗជាមួយនឹងទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប រួចនិយាយថា៖ «មនុស្សស្លាប់ គ្មានសិទ្ធិមកគំរាមកំហែងមនុស្សរស់ឡើយ។»

ម៉ា ខូស៊ាន បានបិទមាត់យ៉ាងណែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេពិតជាបានបន្ទាបក្បាល ហើយនៅស្ងៀមពិតមែន។

គ្រូ និងសិស្សមកពីភ្នំមហាក្បាច់គុនពិត បានបាត់ខ្លួនបន្តិចម្តងៗទៅក្នុងចម្ងាយឆ្ងាយ។

ឆិន ភីងអាន បានអង្គុយចុះទៅលើដីយ៉ាងខ្លាំង។

នីង យ៉ាវ ប្រញាប់ឱនចុះ ហើយសួរដោយក្ដីបារម្ភថា៖ «តើអ្នកមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ? តើកន្លែងណាដែលឈឺខ្លាំងជាងគេ? តើវេជ្ជបញ្ជារបស់លោកតាវ លូ (Daoist Lu) នៅតែមានប្រយោជន៍ដែរឬទេ?»

ជាមួយនឹងផ្ទៃមុខដែលខ្ទេចខ្ទី និងជាំ ហើយរាងកាយដែលពោរពេញដោយរបួសក្នុង ឆិន ភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខល្វីងជូរចត់ ខណៈដែលគេឆ្លើយថា៖ «វាមិនអីទេ យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំនៅតែអាចប្រាប់បានថាកន្លែងណាឈឺ ដែលមានន័យថាមុខរបួសរបស់ខ្ញុំមិនទាន់ធ្ងន់ធ្ងរពេកទេ។ អូ មែនហើយ ប្រសិនបើស្វាចាស់មកដល់នៅពេលនេះ...»

«អញ្ចឹងយើងបណ្ដោយឱ្យវាឡងមកចុះ!»

នីង យ៉ាវ ក៏សម្រេចចិត្តអង្គុយចុះដែរ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ខណៈនាងនិយាយថា៖ «អ្នកនៅទីនេះដើម្បីប្រយុទ្ធការពារពួកយើងមិញនេះ ដូច្នេះខ្ញុំក៏នឹងនៅទីនេះដើម្បីប្រយុទ្ធការពារពួកយើងនៅពេលនោះដែរ។ តើមានអ្វីត្រូវខ្លាចទៅ?»

ឆិន ភីងអាន បានលេបពាក់កណ្តាលទីពីរនៃប្រយោគដែលគេមិនទាន់បាននិយាយ ចុះទៅក្នុងចិត្តវិញ។

ស្នាមញញឹមរបស់ នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែប្រែជាស្រស់ស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយនាងបានលើកមេដៃទាំងពីរដាក់ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយថា៖ «អ្នកពិតជាអស្ចារ្យណាស់!»

នៅខណៈនេះ ក្មេងប្រុសក្រីក្រដែលមិនដែលចាត់ទុកខ្លួនឯងថាអស្ចារ្យពីមុនមក បានព្យាយាមទប់ស្នាមញញឹមរបស់គេយ៉ាងខ្លាំង។ គេបានព្យាយាមធ្វើឱ្យខ្លួនឯងមើលទៅហាក់ដូចជាមិនសូវខ្វល់ខ្វាយ និងមានសេរីភាពជាងមុន។

ប៉ុន្តែនៅក្នុងការពិត គ្មានអ្វីអាចរំសាយភាពរីករាយចេញពីផ្ទៃមុខរបស់គេបានឡើយ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមានអារម្មណ៍មោទនភាពយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេអង្គុយនៅក្នុងខ្យល់រដូវផ្ការីក។