នាគរាជ និងការលះបង់នៅចំពោះមុខរូបសំណាក (Dragon Slaying Platform)

ដើរកាត់ជួរភ្នំដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ដែលពោរពេញដោយសត្វកញ្ជ្រោង និងទន្សាយ បុរសដែលមានដាវសៀតនៅពីក្រោយខ្នងបានឈប់ងក់នៅពីមុខផ្នូរមួយ។ គាត់បានដើរទៅក្បែរដុំថ្មផ្នូរដែលស្ថិតនៅពីមុខទួលដីតូចមួយ រួចក៏អង្គុយចុះដកស្មៅដែលដុះជុំវិញនោះចេញ ដើម្បីបង្ហាញរូបរាងពិតរបស់វា។

អក្សរនៅលើនោះបានរលុបបាត់ទៅហើយ សល់មិនដល់ពាក់កណ្តាលផងដែលគេអាចអានដាច់។ បុរសនោះបានដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា "មាគ៌ាស្ថានសួគ៌ (Heavenly Dao) កំពុងដួលរលំ ហើយប្រព័ន្ធពិធីការ និងតន្ត្រីកំពុងរីកដុះដាល។ ការប្រយុទ្ធគ្នារវាងសាលាចំណេះដឹងទាំងមួយរយជិតចាប់ផ្តើមហើយ។"

នៅពេលបុរសនោះក្រោកឈរឡើង គាត់បានឃើញកូនសិស្សរបស់គាត់ ដែលមិនទាន់ក្លាយជាសិស្សផ្លូវការនៃ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) នៅឡើយ កំពុងសម្លឹងទៅទិសដៅដែលពួកគេទើបតែដើរមក។ ឈាមបានហូរចេញពីមាត់ ច្រមុះ និងត្រចៀករបស់ Ma Kuxuan ដែលធ្វើឱ្យផ្ទៃមុខពណ៌សម្បុរទឹកឃ្មុំរបស់គេមើលទៅគួរឱ្យខ្លាច និងកំណាចបំផុត។ គេបានប្រើកំភួនដៃជូតឈាមចេញយ៉ាងខ្លាំង មុននឹងបន្តសម្លឹងទៅទិសដៅនោះ។

"Ma Kuxuan យោងតាមលេសដែលឯងប្រាប់យើងពីមុន ឯងចង់ទៅទីនោះដោយសារតែក្មេងស្រីមកពីពិភពខាងក្រៅម្នាក់នោះ។ ឯងប្រាប់យើងថា នាងបានសហការជាមួយព្រះអង្គម្ចាស់ និងមហាត្លឹកនៃអាណាចក្រមហាសួយ ហើយបានប្រើដាវហោះរបស់នាងសម្លាប់គ្រូដំបូងរបស់ឯង។ ឯងថាវាបានបន្សល់ទុកនូវចំណងក្នុងចិត្ត ដូច្នេះឯងត្រូវស្វែងរកនាងដើម្បីសងសឹក។ យើងយល់ថាការស្នើសុំរបស់ឯងគឺសមហេតុផល ទើបយើងមិនបានឃាត់ឃាំង។ យើងអនុញ្ញាតឱ្យឯងគ្រប់គ្រងជោគវាសនា និងសេចក្តីស្លាប់ដោយខ្លួនឯង។ យ៉ាងណាមិញ ការជួប សត្រូវលើមាគ៌ាតាវ (Dao enemies) បែបនេះ គឺជាគ្រោះថ្នាក់ផង និងជាឱកាសផងសម្រាប់ពួក អ្នកដាំដុះ (Cultivators) និងអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណ។"

សំឡេងរបស់បុរសនោះប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ហើយគាត់មិនបង្ហាញសញ្ញានៃការយោគយល់ចំពោះកូនសិស្សឡើយ ទោះបីជាគេមានដួងព្រលឹងពូកែយ៉ាងណាក៏ដោយ។ "ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងបែរជាសំដៅទៅលើក្មេងប្រុសមកពី ច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) ទៅវិញ។ ហេតុអ្វី? យើងធ្លាប់ប្រាប់ឯងហើយថា អ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណមកពី ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ជាពិសេសគឺអ្នកប្រើដាវ ដាច់ខាតមិនត្រូវវាយប្រហារ និងសម្លាប់មនុស្សស្លូតត្រង់ដោយគ្មានហេតុផលនោះទេ!"

Ma Kuxuan មិនឆ្លើយសំណួរទេ ប៉ុន្តែបែរជាសួរត្រឡប់ទៅវិញថា "តើអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណ គឺជាអ្នកដែលអាចមើលរំលងកម្មផល និងព្រហ្មលិខិតដែលបានកំណត់ទុកមែនទេ?"

បុរសនោះងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា "សម្លឹងមើលកាត់ប្រវត្តិសាស្ត្ររាប់ពាន់ឆ្នាំ អ្នកដែលអាចប្រើកម្លាំងផ្ទាល់ខ្លួនដើម្បីបង្វិលជំនោរនៃពេលវេលាបាន ភាគច្រើនពិតជា ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sages) មកពីនិកាយក្បាច់គុនមែន។ យើងមិនមែននិយាយបែបនេះដើម្បីលើកតម្កើងខ្លួនឯងក្នុងនាមជាអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណម្នាក់នោះទេ។"

បុរសនោះនៅតែបន្តសម្លឹងមើល Ma Kuxuan ដោយមិនបណ្តោយឱ្យគេគេចវេសពីសំណួរឡើយ។

ប្រសិនបើ Ma Kuxuan ជាមនុស្សស្រេកឃ្លានឈាមដែលចូលចិត្តយាយីអ្នកទន់ខ្សោយ តើហេតុអ្វីបានជាគាត់យល់ព្រមទទួលយកសិស្សបែបនេះចូលក្នុង ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain)?

នៅក្នុងអាណាចក្រមនុស្សលោក អ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណពឹងផ្អែកលើការប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិដើម្បីបង្កើន កម្រិតដាំដុះ (Cultivation) របស់ពួកគេ។ នេះគឺជាវិធីសាស្ត្រដ៏គ្រោះថ្នាក់ដែលធ្វើឱ្យពួកគេស្ថិតនៅលើខ្សែពួររវាងជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់។ កាលបើពួកគេបាត់បង់ការគ្រប់គ្រងលើខ្លួនឯង វាងាយស្រួលណាស់ដែលពួកគេនឹងធ្លាក់ចូលទៅក្នុងផ្លូវអារក្ស។ នៅពេលនោះ តើវានឹងងាយស្រួលប៉ុណ្ណាសម្រាប់អ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណដែលមានអំណាចយោធាខ្លាំងពូកែ ក្នុងការសម្លាប់រង្គាលទីក្រុង និងបំផ្លាញជាតិសាសន៍?

និកាយក្បាច់គុន និងនិកាយខុងជឺ គឺជាសសរស្តម្ភពីរដែលទ្រទ្រង់អាណាចក្រមនុស្សលោក និងធានានូវសន្តិភាព។ ប្រសិនបើអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណដ៏មានអំណាចម្នាក់ដើរផ្លូវខុស នោះកម្រិតដាំដុះកាន់តែខ្ពស់ និងទីតាំងកាន់តែខ្ពស់ ពួកគេនឹងបង្កការខូចខាតដល់មនុស្សលោកកាន់តែខ្លាំង។ មានមេរៀនបង្ហូរឈាមជាច្រើនដែលបានកត់ត្រាក្នុងសៀវភៅប្រវត្តិសាស្ត្រ។

តើវាពិបាកប៉ុណ្ណាដើម្បីទទួលបានការគាំទ្រពីមហាជន? ហើយតើវាផ្ដល់ភាពងាយស្រួលប៉ុណ្ណាដើម្បីបាត់បង់វា? ទោះបីជាវាជាសម្តីរបស់ ព្រឹទ្ធាចារ្យ (Sage) ខុងជឺក៏ដោយ ក៏មានអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណជាច្រើនដែលបានសិក្សាពីការបង្រៀនរបស់ខុងជឺយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយយល់ស្របនឹងសម្តីនេះយ៉ាងខ្លាំង។

ប្រហែលជា Ma Kuxuan ចាប់អារម្មណ៍នឹងបរិយាកាសដ៏តានតឹងនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនប្រញាប់ប្រញាល់ពន្យល់ខ្លួនឯងទេ គេបានយកដៃខ្ទប់ត្រចៀកម្ខាងថ្នមៗ។ វាបានប៉ះពាល់ដល់របួសរបស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេស្រែកថ្ងូរដោយការឈឺចាប់។ គេបានសម្រាកមួយសន្ទុះ មុននឹងដាក់ដៃចុះ ហើយសម្លឹងមើលថ្លុកឈាមនៅលើដូងដៃ។

នៅពេលនោះទើបគេនិយាយថា "គេឈ្មោះ Chen Ping'an ហើយឪពុករបស់គេបានស្លាប់តាំងពីគេនៅតូច។ មុនពេលស្លាប់ បុរសម្នាក់នោះគឺជាជាងកុលាលភាជន៍ដ៏ល្បីនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចមួយ។ គាត់ពូកែខាងសិល្បៈរបស់គាត់ណាស់ ហើយក៏ជាមនុស្សទៀងត្រង់ម្នាក់ដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ស្រាប់តែស្លាប់នៅថ្ងៃមួយ ហើយសាកសពរបស់គាត់ក៏រកមិនឃើញដែរ។"

"ទោះបីជាលោកយាយខ្ញុំមិនដែលទទួលស្គាល់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅចាំយ៉ាងច្បាស់នូវសំឡេងផ្គរលាន់ និងភ្លៀងធ្លាក់យ៉ាងខ្លាំងនៅយប់នោះ។ ខ្ញុំភ្ញាក់ឡើងដោយសារសំឡេងផ្គរ ហើយបានដឹងថាលោកយាយមិននៅក្បែរខ្ញុំទេ។ នៅពេលខ្ញុំបើកទ្វារបន្តិច ខ្ញុំបានឃើញឪពុកខ្ញុំរត់មកដោយសម្ងាត់ ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលពោរពេញដោយភាពត្រេកអរ និងភាពភ័យខ្លាច។ នោះគឺជាទឹកមុខចម្លែកណាស់។ ម្តាយខ្ញុំបន្តអង្អែលខ្នងគាត់ ហើយគាត់មិនអាចលុបស្នាមញញឹមចេញពីមុខបានឡើយ។ គាត់ពិតជាសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់។"

Ma Kuxuan ជ្រួញចិញ្ចើមដោយមិនដឹងខ្លួន ខណៈពេលព្យាយាមរំលឹកឡើងវិញនូវការចងចាំដ៏អាប់អួរនោះ រួចបន្តថា៖ "មានតែលោកយាយខ្ញុំទេដែលនៅស្ងៀម ហើយគាត់មើលទៅមិនសូវសប្បាយចិត្តឡើយ។ មិនត្រឹមតែប៉ុណ្ណោះ គាត់ថែមទាំងស្តីបន្ទោសឪពុកខ្ញុំយ៉ាងខ្លាំងថា 'ឯងគិតថានាងនឹងរៀបការជាមួយឯង គ្រាន់តែប្តីនាងស្លាប់មែនទេ? ហេតុអ្វីមិនទៅឆ្លុះកញ្ចក់មើលមុខខ្លួនឯងផង?! អំបូរ Chen មកពី ច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) មានកូនតែមួយគ្រាប់រាប់ជំនាន់មកហើយ តើឯងមិនខ្លាចធ្វើឱ្យពួកគេស្លាប់ទាំងបីនាក់ទេអី? នៅពេលដែលសាខានៃអំបូរ Chen នេះត្រូវវិនាសដោយសារតែឯង តើឯងមិនខ្លាចថាដួងព្រលឹងដូនតារបស់ពួកគេតាមរកឯងដើម្បីសងសឹកទេឬ? ងាកក្រោយមកវិញ តើឯងពិតជាមិនស្គាល់ចរិតរបស់ស្ត្រីម្នាក់នោះមែនទេ? តើឯងមិនដឹងទេថា នាងនឹងមិនរៀបការម្តងទៀតឡើយ?'"

"ឪពុកខ្ញុំបានត្រឹមតែញញឹមបែបខ្មាសអៀននៅពេលនោះ ហើយគាត់ប្រហែលជាគិតថាគាត់បានធ្វើវារួចហើយ ដូច្នេះមិនយូរទេគាត់នឹងទទួលបានរង្វាន់។ ដូច្នេះ គាត់មិនបានធ្វើពុតជាស្តាយក្រោយឡើយ។ ជាចុងក្រោយ លោកយាយខ្ញុំបានចង្អុលមុខម្តាយខ្ញុំ ហើយស្តីបន្ទោសគាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែម្តាយខ្ញុំក៏មិនមែនជាមនុស្សអត់ធ្មត់ដែរ ដូច្នេះពួកគេទាំងពីរស្ទើរតែវាយគ្នានៅក្នុងសាលធំ។"

"ឪពុកខ្ញុំគឺជាប្រភេទមនុស្សដែលស្រឡាញ់ថ្មីថ្បោង ចាស់ហួសសម័យ ដូច្នេះអ្នកជិតខាងគ្រប់គ្នាស្អប់គាត់ណាស់នៅពេលនោះ។ ជាធម្មតា គាត់បានជួយម្តាយខ្ញុំជាជាងជួយលោកយាយ ហើយនៅទីបញ្ចប់ លោកយាយខ្ញុំក៏អង្គុយចុះលើឥដ្ឋ គក់ទ្រូងដោយការសោកសៅ។ គាត់បានយំសោកនៅមុខផ្ទាំងសិលាចារឹក ហើយនិយាយថាអំបូរ Ma បានទទួលយកអ្នកបង្កបញ្ហាធំម្នាក់ចូលក្នុងអំបូរ។ គាត់បានជេរប្រទេចពួកគេ ហើយនិយាយថាពួកគេនឹងស្លាប់ដោយមិនស្ងប់ចិត្ត និងដោយការសោកស្តាយ។"

បន្ទាប់ពីស្តាប់ការពន្យល់របស់ Ma Kuxuan រួច បុរសនោះបានសួរថា "ឯងចង់ប្រមូលកម្មផលពីអំពើអាក្រក់របស់ពួកគេសម្រាប់ខ្លួនឯងមែនទេ? ឯងចង់ឱ្យឪពុក និងលោកយាយរបស់ឯងស្លាប់ទៅដោយសុខសាន្តមែនទេ?"

Ma Kuxuan ញញឹមហើយនិយាយថា "ខ្ញុំពិតជាគ្មានមនោសញ្ចេតនាចំពោះឪពុកម្តាយខ្ញុំឡើយ។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំមិនអាចជួយអ្វីបានទេ ក្រៅពីបារម្ភពីលោកយាយ។ គាត់មិនព្រមមក ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ជាមួយខ្ញុំទេ ហើយគាត់និយាយថា គាត់ដាច់ខាតត្រូវតែបញ្ចុះនៅក្បែរលោកតា នៅពេលដែលគាត់ចែកឋានទៅ។ ដូច្នេះ ប្រសិនបើគាត់ទៅដល់ភ្នំប្រយុទ្ធដ៏ឆ្ងាយនោះ គាត់ច្បាស់ជាត្រូវបន្ទុកខ្ញុំឱ្យជូនគាត់ត្រឡប់មកទីប្រជុំជនវិញនៅថ្ងៃអនាគត។ លើសពីនេះ គាត់បានឮអ្នកផ្សេងទៀតនិយាយថា មនុស្សយើងត្រូវឆ្លងកាត់ផ្លូវយ៉ាង (Yang Path) ដ៏លំបាកបន្ទាប់ពីស្លាប់ ហើយគាត់ពិតជាមិនចង់ជួបប្រទះរឿងនេះទេ បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការលំបាកជាច្រើនកាលនៅរស់។"

"វាជារឿងដែលអាចយល់បាន" បុរសនោះនិយាយ។ "ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងនៅតែខុស។ ធ្វើបែបនេះតែម្តងនេះគត់ ហើយកុំឱ្យមានលើកក្រោយទៀត យល់ទេ?"

Ma Kuxuan បញ្ជេញបបូរមាត់ ជាមួយនឹងទឹកមុខដ៏ត្រជាក់។ គេមិនបានគ្រវីក្បាលបដិសេធទេ ប៉ុន្តែក៏មិនបានងក់ក្បាលយល់ព្រមដែរ។

បុរសនោះញញឹម ហើយបន្ថែមការឈឺចាប់លើរបួសរបស់ Ma Kuxuan ដោយនិយាយថា "តើវាមានអារម្មណ៍យ៉ាងណា ដែលត្រូវគេសង្កត់ចុះ ហើយវាយដោយមនុស្សដែលមានអាយុស្របាលឯង?"

"បើ Chen Ping'an មិនដកកាំបិតចង្រៃនោះចេញទេ តើខ្ញុំអាចចាញ់គេយ៉ាងដូចម្តេច?!" Ma Kuxuan ឆ្លើយដោយកំហឹង។ "តាំងពីដើមដល់ចប់ ខ្ញុំប្រើកម្លាំងតែ 70% ប៉ុណ្ណោះ! ប្រសិនបើខ្ញុំមិនព្យាយាមលេងសើចជាមួយគេទេនោះ..."

បុរសនោះសើចចំអក ហើយនិយាយថា "លេងសើចជាមួយគេ? ឈប់ទៅ! តើគម្រោងរបស់ឯងមិនមែនចង់សម្លាប់គេដោយប្រើកម្លាំង 70% ដើម្បីឱ្យក្មេងស្រីម្នាក់នោះមើលស្រាលឯងទេអី? ហើយបន្ទាប់មក ឯងនឹងសម្លាប់នាងតាមក្រោយដែរ ដើម្បីសម្លាប់បក្សីពីរដោយថ្មមួយគ្រាប់? ពិតជាមានមហិច្ឆតាខ្ពស់មែន!"

មុខរបស់ Ma Kuxuan ប្រែជាក្រហមបន្តិច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែរឹងរូស ហើយនិយាយដោយកំហឹងថា "តើលោកជាគ្រូរបស់អ្នកណាឱ្យប្រាកដ?!"

បុរសនោះសើចកក្អាយ។

ពួកគេទាំងពីរបានចេញដំណើរម្តងទៀត សំដៅទៅកាន់ទីប្រជុំជនតូចនោះ។

"បើប្រៀបធៀបជាមួយ ភ្នំស៊ុនស្កូច (Sun Scorch Mountain) តើ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ខ្ពស់ជាង ឬទាបជាង?" Ma Kuxuan សួរ។

បុរសនោះញញឹម ហើយឆ្លើយថា "តើឯងចង់ឮការពិត ឬពាក្យកុហក?"

Ma Kuxuan លើកចិញ្ចើមហើយសួរថា "ចុះពាក្យកុហកគឺជាអ្វី?"

"គឺវាខ្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលគ្នា" បុរសនោះឆ្លើយ។

Ma Kuxuan ដកដង្ហើមធំដោយការសោកសៅ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាគេពិតជាសំណាងអាក្រក់ណាស់នៅពេលដែលជួបមនុស្សថ្មីៗ។ គ្រូដំបូងរបស់គេបានស្លាប់ដោយអាថ៌កំបាំងនៅ ច្រកជិះនាគ (Dragon Riding Alley) ចំណែកគ្រូទីពីរនេះមិនសូវខ្លាំងពូកែអ្វីទេ ប៉ុន្តែបែរជាមានច្បាប់ទម្លាប់ច្រើនទៅវិញ។

បុរសនោះញញឹមហើយបន្តថា "នៅផ្ទៃខាងលើ ភ្នំស៊ុនស្កូច (Sun Scorch Mountain) គឺជាផ្នែកមួយនៃមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃមាគ៌ាដាវ (Sword Dao )។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្នុងចិត្តរបស់អ្នកដាំដុះមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ឋានៈរបស់វាគឺទាបជាងសត្រូវសួគ៌ារបស់វាខ្លាំងណាស់ គឺ វាលផ្គររន្ទះ (Wind Lightning Field)។ ជាលទ្ធផល ភ្នំស៊ុនស្កូច មិនត្រូវបានចាត់ទុកថាជានិកាយកម្រិតទីមួយឡើយ។ ជាការពិតណាស់ នេះគ្រាន់តែជាការបង្ហាញខាងក្រៅប៉ុណ្ណោះ តាមពិតទៅ ភ្នំស៊ុនស្កូច មានគ្រឹះដ៏រឹងមាំបំផុត។ វាគ្រាន់តែដោយសារតែជម្លោះនោះប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេហាក់ដូចជាខ្សោយជាងការពិត។"

"នៅពេលនោះ មានអ្នកប្រើដាវម្នាក់មកពីវាលផ្គររន្ទះ ដែលជំនាញដាវរបស់គាត់លើសពីអ្នកដទៃក្នុងជំនាន់ជាមួយគ្នាខ្លាំងពេក។ គាត់មានពន្លឺចែងចាំងពេក ហើយភាពខ្លាំងរបស់គាត់បានបង្ខំឱ្យភ្នំស៊ុនស្កូចត្រូវទ្រាំទ្រនឹងភាពអាម៉ាស់រាប់រយឆ្នាំ..."

"មិនថាគ្រូនិយាយលើកតម្កើងភ្នំស៊ុនស្កូចយ៉ាងណាក៏ដោយ វាក៏មិនអាចផ្លាស់ប្តូរការពិតដែលថាភ្នំប្រយុទ្ធគឺទាបជាងពួកគេដែរ!" Ma Kuxuan កាត់សម្តី។

បុរសនោះសើចតិចៗ ហើយនិយាយថា "Ma Kuxuan ឯងយល់ច្រឡំហើយ។ គម្លាតរវាងភ្នំស៊ុនស្កូច និងភ្នំប្រយុទ្ធ គឺប្រហាក់ប្រហែលនឹងទំហំនៃភ្នំស៊ុនស្កូចមួយទៀតបូកបញ្ចូលគ្នា។"

Ma Kuxuan ភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលឮបែបនេះ ប៉ុន្តែគេក៏ឆាប់យល់ពីអត្ថន័យនៃសម្តីទាំងនេះ។ គេញញឹមភ្លាម ហើយនិយាយថា "បែបហ្នឹងទើបត្រូវ!"

"និកាយគឺជានិកាយ ហើយឯងគឺជាឯង" បុរសនោះរំលឹកក្មេងប្រុស។

Ma Kuxuan សើចហើយនិយាយថា "គ្រូក៏យល់ច្រឡំដែរ! អ្វីដែលខ្ញុំចង់មានន័យគឺ ដោយសារតែ ភ្នំប្រយុទ្ធ (True Martial Mountain) ខ្ពស់ខ្លាំងណាស់ វានឹងកាន់តែងាយស្រួលសម្រាប់ខ្ញុំក្នុងការស្វែងរកមនុស្សមកសាកល្បងក្បាច់គុន នៅពេលដែលខ្ញុំកាន់តែខ្លាំងនៅថ្ងៃអនាគត! យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនត្រូវបានហ៊ុមព័ទ្ធដោយពួកមនុស្សទន់ខ្សោយ និងមនុស្សល្ងង់ខ្លៅឡើយ!"

បុរសនោះញញឹមតបវិញថា "តើពាក្យទាំងនេះនឹងមានឥទ្ធិពលជាងនេះទេ ប្រសិនបើវាត្រូវបាននិយាយដោយក្មេងប្រុសមកពី ច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) នោះ?"

"តើលោកជាគ្រូប្រភេទណាឱ្យប្រាកដ?" Ma Kuxuan និយាយដោយកំហឹង។ "ប្រយ័ត្នខ្ញុំមិនសងសឹកឱ្យលោក បើលោកត្រូវគេសម្លាប់នៅថ្ងៃអនាគត!"

បុរសនោះលូកដៃទៅក្រោយ ហើយស្ទាប ស្រោមដាវ (Sword Scabbard) របស់គាត់ រួចនិយាយទាំងញញឹមស្រស់ថា "ក្រៅពីដាវនេះ យើងគ្មានសាច់ញាតិផ្សេងទៀតទេ។ បើយើងត្រូវគេសម្លាប់ តើមានចំណុចអ្វីដែលត្រូវស្វែងរកការសងសឹកឱ្យយើងទៅ?"

"ចុះតើមិនទាន់មានភ្នំប្រយុទ្ធទេអី?" Ma Kuxuan សួរដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។

"ភ្នំប្រយុទ្ធ ខុសប្លែកពីនិកាយផ្សេងទៀតក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត។ ឯងនឹងយល់នៅពេលឯងទៅដល់ទីនោះ" បុរសនោះនិយាយ។

តាលីស្មានរូបខ្លា (Tiger Talisman) ដែលព្យួរនៅចង្កេះរបស់គាត់បានញ័រតិចៗ។ បុរសនោះបានខ្ទប់ដៃលើវាផ្អាកមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា "ប្រញាប់ឡើង យើងត្រូវត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញ! ពួកយើងដែលជាអ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណ អាចស្វែងរកលាភសំណាង និងជៀសវាងគ្រោះថ្នាក់ ហើយយើងក៏អាចទស្សន៍ទាយអនាគតដ៏ខ្លីខាងមុខបានដែរ។ នេះគឺជាសភាវគតិសម្រាប់ពួកយើង។"

Ma Kuxuan រំពើកភ្នែក ហើយនិយាយថា "ទោះបីជាទីប្រជុំជនតូចនោះធ្លាក់ចូលក្នុងភាពវឹកវរដាច់ខាត ដោយមានអ្នកក្រៅ និងអ្នកស្រុកវាយតប់គ្នា រហូតដល់កើតជាសមុទ្រឈាមក៏ដោយ តើវាមានពាក់ព័ន្ធអ្វីជាមួយខ្ញុំ? ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យច្បាស់ចុះ។ ខ្ញុំអាចយល់ព្រមមិនសម្លាប់មនុស្សស្លូតត្រង់ ប៉ុន្តែខ្ញុំច្បាស់ជាមិនទៅជួយអ្នកដទៃដោយឥតប្រយោជន៍ដែរ។"

បុរសនោះបង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលគាត់ចាប់ស្មារបស់ Ma Kuxuan ហើយបញ្ជាថា "កុំនិយាយ! ទប់ដង្ហើម!"

អ្នកទាំងពីរបានបាត់ខ្លួនមួយរំពេច មុននឹងលេចចេញមកវិញភ្លាមៗនៅចម្ងាយជិត 50 ម៉ែត្រ។ ដំណើរការនេះបានកើតឡើងម្តងហើយម្តងទៀត ហើយចលនានៃការបាត់ខ្លួន និងការលេចចេញមកវិញរបស់ពួកគេ មើលទៅដូចជាគ្រាប់ថ្មដែល Ma Kuxuan បោះឱ្យលោតលើផ្ទៃទឹកអូរអញ្ចឹង។

————

ក្រៅពីត្រូវបានកកិតខ្នងដោយគ្រាប់ថ្មដែលបោះដោយ Ma Kuxuan នោះ Chen Ping'an មិនបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរពេកទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនមែនមានន័យថាគេមានអារម្មណ៍ស្រួលខ្លួននៅពេលនេះទេ។ របួសដែលរំខានបំផុតនៅតែជារបួសនៅលើបាតដៃឆ្វេងរបស់គេ ជាពិសេសដោយសារតែគេបានធ្វើឱ្យការជាសះស្បើយរបស់វាមានភាពយឺតយ៉ាវ ដោយសារតែការត្រាំវាក្នុងទឹក ខណៈពេលដើរកាត់អូរដើម្បីប្រមូលគ្រួសប្រមាត់ពស់ និងចាប់ត្រី។ ការដោះដូរកណ្តាប់ដៃជាមួយ Ma Kuxuan អម្បាញ់មិញនេះ កាន់តែធ្វើឱ្យបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរឡើង។

នៅពេលដែល Chen Ping'an ដកស្បៃរុំចេញ អ្វីដែលគេអាចធ្វើបានគឺយកដបប៉សឺឡែនចេញពីថង់នៅចង្កេះរបស់គេ ហើយលេបថ្នាំនៅក្នុងនោះ។ នេះគឺជាថ្នាំបុរាណដែលគេបានដាំតាមរូបមន្តដែលគេទទួលបានពីហាងលក់ថ្នាំរបស់អំបូរ Yang កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន។ ឥទ្ធិពលតែមួយគត់របស់វាគឺដើម្បីបំបាត់ការឈឺចាប់។

បន្ទាប់ពីយកកាំបិតចង្រៃបុរាណរបស់នាងមកវិញ Ning Yao បានហែកក្រណាត់វែងមួយពីដៃអាវរបស់នាង ហើយកាត់វាជាបន្ទះៗ។ បន្ទាប់ពីរុំពួកវាជុំវិញរបួសរបស់ Chen Ping'an នាងបានសួរក្មេងប្រុសដែលកំពុងជោកដោយញើសត្រជាក់ថា "តើថ្នាំបុរាណពីហាងថ្នាំអំបូរ Yang ពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពមែនទេ?"

Chen Ping'an គ្រវីដៃឆ្វេងតិចៗ ហើយបង្ខំស្នាមញញឹម រួចនិយាយថា "វាមានប្រយោជន៍ណាស់។ ខ្ញុំពិតជាឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់អម្បាញ់មិញ ហើយខ្ញុំធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការឈឺចាប់ខ្លាំងបែបនេះតែពីរដងប៉ុណ្ណោះពីមុនមក។"

"សូម្បីតែឆ្អឹងដៃក៏មើលឃើញដែរ! តើមិនឱ្យឈឺយ៉ាងម៉េច?!" Ning Yao ស្តីបន្ទោស។ "តើឯងគិតថាឯងទទួលបាន រាងកាយវិជ្រ (Vajra Body) របស់ពួកអរហន្តព្រះពុទ្ធ ឬក៏ កាយទិព្វ (Untainted Physiques) របស់ពួកទេពតាវ (Daoist True Lords) មែនទេ? អ្នកណាបង្ខំឱ្យឯងធ្វើជាក្លាហាន? អ្នកណាបង្ខំឱ្យឯងប្រយុទ្ធជាមួយ Ma Kuxuan ម្នាក់ទល់នឹងម្នាក់? តើគេមិនចង់ភ្នាល់គ្នាទេអី? បានតើ! គេអាចប្រយុទ្ធជាមួយពួកយើងទាំងពីរនាក់បានតើ! តើមានអ្វីត្រូវខ្មាស? សូម្បីតែខ្ញុំក៏មិនមានអារម្មណ៍ខ្មាសដែរ ប៉ុន្តែឯងបែរជាងប់ងុលនឹងការធ្វើជាវីរបុរសមែនទេ? ខ្ញុំដឹងហើយ ហេតុអ្វីឯងមិនទៅប្រជែងជាមួយអាស្វាចាស់មកពីភ្នំស៊ុនស្កូចម្នាក់ទល់នឹងម្នាក់ទៀតទៅ? ហើយខ្ញុំនឹងបន្តទះដៃអបអរសាទរឱ្យឯង!"

Chen Ping'an រៀបនឹងបកស្រាយពីហេតុផលរបស់គេឱ្យនាងស្តាប់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Ning Yao បានសម្លឹងមើលគេភ្លាម ដូច្នេះគេបានត្រឹមតែងក់ក្បាល ហើយនិយាយថា "បាទ នាងនិយាយត្រូវហើយ Ning Yao។"

Ning Yao ក្រឡេកមើលគេ រួចនិយាយថា "ចិត្តឯងមិនយល់ស្របនឹងមាត់ទេ។ ឯងស្មានថាខ្ញុំមិនដឹងមែនទេ?"

Chen Ping'an សើចតិចៗនៅពេលឮបែបនេះ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ភ្នែករបស់គេនៅតែសម្លឹងទៅលើកាំបិតចង្រៃនៅក្នុងដៃរបស់នាង។ នៅពេលមើលដំបូង កាំបិតនេះមើលទៅតូច និងគួរឱ្យស្រឡាញ់។ ប៉ុន្តែនៅពេលពិនិត្យឱ្យជិត មនុស្សគ្រប់គ្នានឹងដឹងថាវាមុតដូចឡាម និងត្រជាក់ស្រឹប។

Chen Ping'an មានអារម្មណ៍ថា កាំបិតនេះគឺផ្ទុយស្រឡះពីម្ចាស់របស់វា។

Ning Yao ប្រាប់ Chen Ping'an ឱ្យលើកដៃស្តាំឡើង ហើយនាងបានដាក់កាំបិតត្រឡប់ទៅក្នុងស្រោមដាវដែលចងជាប់នឹងដៃរបស់គេយ៉ាងថ្នមៗ។ "កុំសាកល្បងសំណាងរបស់ឯង! ហើយកុំមានគំនិតមិនល្អចំពោះកាំបិតនេះឱ្យសោះ!" នាងនិយាយដាស់តឿន។

"Ning Yao នាងគិតច្រើនពេកហើយ" Chen Ping'an ឆ្លើយទាំងហួសចិត្ត។

Ning Yao ស្រាប់តែចង្អុលទៅរូបសំណាក អ្នកអនុវត្តច្បាប់តាវ (Daoist Enforcer) ដែលមានដៃបាក់ រួចសួរថា "តើឯងដឹងទេថា តើគេយកថ្មអ្វីមកធ្វើជាជើងទម្ររូបសំណាកពណ៌ខ្មៅនោះ?"

Chen Ping'an ងក់ក្បាលហើយឆ្លើយថា "ពិតណាស់ខ្ញុំដឹង! Ning Yao នាងសួរចំមនុស្សហើយ! ប្រសិនបើយើងដើរតាមអូរ ហើយចូលជ្រៅទៅក្នុងភ្នំ — ខ្ញុំស្មានថាយើងត្រូវដើរយ៉ាងហោចណាស់កន្លះថ្ងៃ — យើងនឹងទៅដល់មុខច្រាំងថ្មខ្មៅមួយ ដែលធ្វើឡើងពីថ្មប្រភេទនេះទាំងស្រុង។ វាមានសភាពរឹងខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែយកញញួរមកវាយក៏មិនបង្កការខូចខាតដល់វាដែរ។ កុំថាឡើយការយកពូថៅ ឬរបស់អ្វីផ្សេងទៀតមកកាប់នោះ។"

"វាក៏មានរណ្តៅជាច្រើននៅក្នុងច្រាំងថ្មនោះដែរ ហើយថ្មស្ថិតក្នុងមុំដ៏ធំមួយនៅក្នុងរណ្តៅទាំងនោះ។ ពួកវាក៏មិនរលោង ឬស្មើគ្នាដែរ។ រាល់ពេលដែលលោកតា Yao និងខ្ញុំដើរកាត់កន្លែងនេះ គាត់តែងតែឱ្យខ្ញុំសម្រួចពូថៅនៅលើច្រាំងថ្មនោះ។ ហើយខ្ញុំចង់ប្រាប់នាងថា ពូថៅនឹងប្រែជាភ្លឺរលោងបន្ទាប់ពីសម្រួចរួច! ពួកវានឹងមើលទៅខុសប្លែកពីមុនទាំងស្រុង។"

Ning Yao ញីចិញ្ចើម មិនដឹងថាគួរអរ ឬគួរយំឡើយ។ "យកវាទៅសម្រួចពូថៅសម្រាប់កាប់ឈើ និងពុះអុស..."

ភ្នែករបស់ Chen Ping'an ភ្លឺឡើង ហើយគេឧទានថា "វាមានតម្លៃមែនទេ?!"

"ទោះជាវាមានតម្លៃប៉ុណ្ណាក៏ដោយ តើឯងអាចយកសូម្បីតែបំណែកតូចមួយចេញពីច្រាំងថ្មដ៏ធំនោះបានទេ?" Ning Yao និយាយទាំងហួសចិត្ត។ "ខ្ញុំប្រាប់ឯងចុះ សូម្បីតែពួកអមតៈធម្មតាក៏មិនអាចធ្វើបានដែរ! ជាការពិតណាស់ លើកលែងតែពួកគេគឺជា អមតៈនៃដាវ (Sword Immortal) ដ៏ខ្លាំងពូកែម្នាក់ ដែលសុខចិត្តលះបង់ អាវុធទិព្វ (Divine Weapon)។ ប្រសិនបើករណីនេះកើតឡើង ពួកគេប្រហែលជាអាចកាប់បានថ្មពីរដុំ ដែលនីមួយៗមានប្រវែងប្រហែលប្រាំបួនម៉ែត្រ។ ពួកអមតៈនៃដាវ ក៏មានឈ្មោះពិសេសសម្រាប់ថ្មទាំងនេះដែរ គឺ — ទីលានពិឃាតនាគ (Dragon Slaying Platform)។ ដុំថ្មនីមួយៗនឹងមានតម្លៃស្មើនឹងទីក្រុងមួយទាំងមូល។"

Chen Ping'an ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់។

ភ្នែករបស់ Ning Yao ស្រាប់តែភ្លឺឡើង ហើយនាងនិយាយថា "តើមិនមានថ្មសម្រួចដាវស្រាប់នៅក្រោមជើងរបស់រូបសំណាកអ្នកអនុវត្តច្បាប់តាវនោះទេអី? វាក៏ធំដែរ ហើយមើលទៅយើងអាចបំបែកវាជាពីរដុំនៃទីលានពិឃាតនាគបាន។"

វាហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់អុជភ្លើងនៅក្រោមគូទរបស់ Chen Ping'an អញ្ចឹង គេក៏ប្រញាប់និយាយថា "Ning Yao យើងដាច់ខាតមិនអាចបំបែកវា ហើយយកទៅផ្ទះបានទេ! អ្នកអនុវត្តច្បាប់តាវនោះបានរងទុក្ខគ្រប់គ្រាន់ហើយ ប្រសិនបើយើងលួចយកជើងទម្ររបស់គាត់ទៀតនោះ..."

Ning Yao ស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ហុឺសតិចៗ រួចនិយាយថា "លួច?! តើខ្ញុំជាមនុស្សប្រភេទនោះមែនទេ?"

Chen Ping'an បានដើរតាម Ning Yao ខណៈដែលនាងដើរសំដៅទៅរូបសំណាករបស់អ្នកអនុវត្តច្បាប់តាវ។ ឈរនៅពីមុខរូបសំណាកដ៏ស្រស់ស្អាត Ning Yao បានបោះជំហានទៅមុខ មុននឹងដាក់ដៃលើស្រោមដាវរបស់នាងក្នុងលក្ខណៈដ៏ក្លាហាន។ បន្ទាប់មក នាងបានសម្លឹងឡើងលើ ហើយស្រែកថា "ខ្ញុំគឺ Ning Yao! ប្រសិនបើលោកសុខចិត្តផ្តល់ជើងទម្រដែលមានទទឹងមួយម៉ែត្រនេះឱ្យខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងសងលោកវិញ 100 ដង ឬសូម្បីតែ 1,000 ដង នៅពេលដែលខ្ញុំក្លាយជាអមតៈនៃដាវនៅថ្ងៃអនាគត!"

Chen Ping'an ហាភ្នែកធ្លោ។ តើវានឹងមានប្រសិទ្ធភាពមែនទេ?

ពិតណាស់ រូបសំណាកនៅតែស្ងៀម និងមិនមានចលនា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ Ning Yao មិនបោះបង់ទេ ហើយនាងបន្តថា "ដូច្នេះលោកមិនសុខចិត្តឱ្យខ្ញុំមែនទេ? ចុះបើខ្ចីវិញ? បែបហ្នឹងគួរតែបានមែនទេ? ខ្ញុំនឹងប្រាកដថាបានសងវាត្រឡប់មកលោកវិញ។"

Ning Yao មិនភ្លេចងាកមករក Chen Ping'an ព្រិចភ្នែកហើយនិយាយថា "ខ្ញុំខ្ចីទេ មិនមែនលួចទេ យល់ទេ?"

Chen Ping'an គ្រវីក្បាលយ៉ាងខ្លាំង រួចឆ្លើយដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់ថា "ខ្ញុំមិនយល់ទេ!"

នៅពេលដែល Ning Yao រៀបនឹងពន្យល់ពីភាពខុសប្លែកគ្នាយ៉ាងខ្លាំងរវាងពាក្យ "លួច" និង "ខ្ចី" ទៅកាន់ Chen Ping'an ដែលរឹងរូសនោះ ស្រាប់តែនាងឮគេស្រែកថា "ប្រយ័ត្ន!"

ខណៈពេលដែលគេស្រែកបែបនេះ គេបានស្ទុះទៅទាញ Ning Yao ឱ្យមកនៅពីក្រោយគេ។

តាមពិតទៅ រូបសំណាកដែលត្រូវបានបំផ្លាញដោយធាតុអាកាសរាប់រយរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយនោះ ទីបំផុតបានឈានដល់ទីបញ្ចប់នៃជីវិតរបស់វានៅពេលនេះ។ វាបានដួលទៅមុខ ហើយធ្លាក់មកលើដី បែកជាបំណែកៗ។ វាបានបែកខ្ទេចខ្ទីយ៉ាងខ្លាំង ហើយគ្មានបំណែកណាមួយដែលនៅសល់ជារូបរាងឡើយ។ តាមពិតទៅ សូម្បីតែក្បាល និងពុកមាត់ដ៏ធំរបស់វាក៏បានរលាយក្លាយជាធូលីដីដែរ។

ចេញពីដីដែលគេបានសូនវាឡើង ហើយឥឡូវនេះវាបានត្រឡប់ទៅដីវិញហើយ។

ដំណើររបស់វានៅលើពិភពលោកនេះបានឈានដល់ទីបញ្ចប់។

អ្វីដែលអាថ៌កំបាំងជាងនេះទៅទៀតនោះគឺ កម្ពស់របស់រូបសំណាកគឺធំជាងចម្ងាយរវាងយុវជនទាំងពីរ និងរូបសំណាកទៅទៀត។ តាមតក្កវិជ្ជា នេះគួរតែបណ្តាលឱ្យ Chen Ping'an និង Ning Yao ត្រូវរូបសំណាកដែលដួលរលំសង្កត់ជិតស្លាប់។ យ៉ាងហោចណាស់ ពួកគេគួរតែរងការប៉ះទង្គិចយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍នោះគឺ បំណែកនៃរូបសំណាកដែលដួលរលំនោះ បានមកដល់ត្រឹមតែជើងរបស់យុវជនទាំងពីរប៉ុណ្ណោះ។

Ning Yao ដែលធ្លាប់ធ្វើដំណើរច្រើន បានលេបទឹកមាត់នៅពេលឃើញបែបនេះ ដោយមានអារម្មណ៍ខុសបន្តិច។ សម្លឹងមើលបំណែកដែលនៅក្បែរជើងនាង នាងបានរអ៊ូរទាំថា "ចិត្តចង្អៀតមែន។ បើមិនចង់ឱ្យខ្ចីទេ ក៏គ្រាន់តែនិយាយថាទេទៅ។ តើចាំបាច់ត្រូវលះបង់ខ្លួនឯង ដើម្បីព្យាយាមសម្លាប់ខ្ញុំបែបនេះមែនទេ?"

Chen Ping'an ស្រាប់តែគ្រវីក្បាល រួចនិយាយថា "នេះគេហៅថា ព្រះពោធិសត្វងក់ក្បាល (Nodding Bodhisattva)។ គាត់បានយល់ព្រមតាមការស្នើសុំរបស់នាងហើយ។"

ឈរទន្ទឹមស្មាជាមួយ Chen Ping'an នោះ Ning Yao បានសម្លឹងមើលបំណែកនៃរូបសំណាកនៅពីមុខពួកគេ មុននឹងសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយបន្តិច ត្រង់ផ្ទាំងថ្មខ្មៅនៃ ទីលានពិឃាតនាគ (Dragon Slaying Platform)។ ជាចុងក្រោយ នាងបានងាកមកសួរ Chen Ping'an ដោយសំឡេងមិនសូវច្បាស់ថា "តើឯងប្រាកដទេ?"

"ខ្ញុំប្រាកដ!" Chen Ping'an ឆ្លើយទាំងញញឹម។

Ning Yao ជឿគេ ដោយគ្មានការសង្ស័យសូម្បីតែបន្តិចនៅក្នុងចិត្ត។

សូម្បីតែនាងក៏មិនដឹងថាហេតុអ្វីដែរ។

បន្ទាប់មក Ning Yao បានធ្វើតាមការណែនាំរបស់ Chen Ping'an ដោយបោសសម្អាតបំណែករូបសំណាកដែលនៅរាយប៉ាយ ចូលក្នុងរណ្តៅដែលពួកគេបានជីក។ បន្ទាប់មក ពួកគេបានគ្របវាដោយស្រទាប់ដី។

Chen Ping'an បានឱនក្បាលហើយសូត្រតិចៗថា "សូមឱ្យលោកបានទៅកាន់សុគតិភពចុះ មិនថាលោកជាមនុស្ស ឬជាទេវតាក៏ដោយ។"

Ning Yao ក៏បានឱនក្បាលហើយនិយាយតិចៗថា "ទៅឱ្យសុខចុះ។"

បន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះរួច Ning Yao បានសួរដោយការចង់ដឹងថា "Chen Ping'an តើនេះគឺជាទំនៀមទម្លាប់របស់ទីប្រជុំជនតូចនេះមែនទេ? តើវាជារឿងដែលបន្សល់ទុកដោយដូនតារបស់ឯងមែនទេ?"

Chen Ping'an គ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយថា "ទេ វាមិនមែនទេ។ វាគ្រាន់តែជាអ្វីដែលខ្ញុំនឹកឃើញដោយខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។"

Ning Yao លើកចិញ្ចើម។

Chen Ping'an ញញឹមហើយសួរថា "Ning Yao តើនាងមិនមានអារម្មណ៍ថាស្ងប់ចិត្តខ្លាំងទេអី បន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះរួច?"

Ning Yao គ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយថា "អត់ទេ។"

Chen Ping'an អេះក្បាល។ គេបានសម្លឹងមើលជើងទម្ររូបសំណាកពណ៌ខ្មៅ ហើយសួរថា "នោះគេហៅថា ទីលានពិឃាតនាគ មែនទេ?"

"មែនហើយ។ អ្នកល្ប provideវិជ្ជាគុណអាចហៅពួកវាថាថ្មសម្រួចដាវ ឬថ្មសម្រួចកាំបិត ហើយមានតែអ្នកប្រើដាវប៉ុណ្ណោះដែលហៅពួកវាថា ទីលានពិឃាតនាគ" Ning Yao ឆ្លើយ។

នាងបានងាកក្រោយដើម្បីសម្លឹងមើលទៅទិសនិរតី ហើយនាងហាក់ដូចជាកំពុងស្ថិតក្នុងសភាពងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលនាងនិយាយតិចៗថា "មនុស្សនៅស្រុកកំណើតខ្ញុំក៏ហៅពួកវាថា ថ្មសម្រួចដាវដែរ។ គ្រប់គ្នាមានម្នាក់មួយដុំ មិនថាធំ ឬតូច។ ជាធម្មតា វាមានទំហំត្រឹមតែក្តាប់ដៃប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មានអ្នកប្រើដាវខ្លះដែលអំបូររបស់ពួកគេបានធ្លាក់ចុះ ហើយកម្រិតដាំដុះរបស់ពួកគេក៏ទាប ដូច្នេះថ្មសម្រួចដាវរបស់ពួកគេមានទំហំត្រឹមតែមេដៃប៉ុណ្ោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេនៅតែឱ្យតម្លៃវាជាងជីវិតរបស់ពួកគេទៅទៀត។ គ្រួសារខ្ញុំក៏មានថ្មសម្រួចដាវមួយដែរ វាជាដុំធំខ្លាំងណាស់..."

"ធំប៉ុនណា?" Chen Ping'an សួរតិចៗ។

"ធំជាងផ្ទះរបស់ឯងនៅ ច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) ទៅទៀត" Ning Yao រអ៊ូរទាំតបវិញ។

Chen Ping'an ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ទឹកមុខច្រណែនបានរីករាលដាលពេញមុខរបស់គេ ហើយគេនិយាយថា "Ning Yao គ្រួសារនាងមានណាស់! លើសពីនេះ ដោយសារថ្មសម្រួចដាវនោះធំខ្លាំងណាស់ នាងមិនបាច់បារម្ភថាអ្នកផ្សេងនឹងលួចយកវាបានឡើយ។ តើវាល្អប៉ុណ្ណាទៅ? មិនដូចខ្ញុំទេ។ បន្ទាប់ពីខំធ្វើការដើម្បីរកលុយខ្លះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍បារម្ភមិនថាខ្ញុំលាក់វានៅកន្លែងណាក៏ដោយ។"

Ning Yao មានអារម្មណ៍សោកសៅបន្តិចនៅពេលគិតពីស្រុកកំណើតរបស់នាង ប៉ុន្តែភាពសោកសៅរបស់នាងបានរលាយបាត់ភ្លាមៗនៅពេលនេះ ហើយនាងនិយាយទាំងញញឹមថា "តោះបំបែកថ្មសម្រួចដាវនេះជាពីរ ហើយយកម្នាក់ពាក់កណ្តាលទៅ!"

Chen Ping'an គ្រវីដៃហើយនិយាយថា "តើខ្ញុំត្រូវការវាធ្វើអ្វី? ខ្ញុំមានកាំបិតផ្គាក់នៅផ្ទះមែន ប៉ុន្តែវាមិនត្រូវការថ្មសម្រួចដាវដែលមានតម្លៃបែបនេះទេ។ ចិត្តខ្ញុំនឹងឈឺរាល់ពេលដែលខ្ញុំប្រើវា ដូច្នេះតើមានចំណុចអ្វីទៅ? Ning Yao ខ្ញុំគិតថានាងគួរតែយកវាទាំងមូលទៅ។ អូ មែនហើយ តើនាងមិនចង់សុំឱ្យលោកគ្រូ Ruan ឆ្នៃដាវឱ្យនាងទេអី? នាងអាចប្រើពាក់កណ្តាលទៀតនៃថ្មសម្រួចដាវនេះដើម្បីបង់ថ្លៃការងារនោះ..."

"Chen Ping'an តើឯងពិតជាល្ងង់មែន ឬក៏ឯងភ្លេចភ្លាំង?" Ning Yao និយាយទាំងហួសចិត្ត។

Chen Ping'an គិតបន្តិច មុននឹងញញឹមហើយនិយាយថា "Ning Yao គ្រាន់តែធ្វើពុតថាខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលចិត្តល្អដោយល្ងង់ខ្លៅចុះ។"

Ning Yao ស្រាប់តែចង្អុលទៅ Chen Ping'an ជាមួយនឹងទឹកមុខដែលដឹងរឿងអ្វីមួយ។ នាងញញឹមទាំងកែវភ្នែកស្រលោន ហើយនិយាយថា "Chen Ping'an ប្រាប់ខ្ញុំតាមត្រង់មក។ តើឯងមានបំណងអ្វីលាក់បាំងមែនទេ? តើឯងកំពុងគិតថា អ្វីៗនឹងនៅតែជារបស់ឯង បន្ទាប់ពីឯងយកខ្ញុំធ្វើជាប្រពន្ធមែនទេ? ពិតជាចេះគណនាណាស់! ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន!"

Chen Ping'an ធ្វើមុខជូរចត់ ហើយគេពិតជាហៀបនឹងយំនៅពេលនេះ។

តើឃ្លាដែល Song Jixin បាននិយាយពីមុនគឺជាអ្វីទៅ? មនុស្សដែលមានបំណងចង់វាយឆ្កែរបស់ខ្លួន នឹងងាយស្រួលរកដំបងមិនខាន?

Ning Yao សើចកក្អាយ ហើយឧទានថា "ខ្ញុំគ្រាន់តែលេងសើចទេ! មើលចុះ ឯងភ័យខ្លាំងដល់ថ្នាក់ណា!"

Chen Ping'an មិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីដកដង្ហើមធំ។ ចិត្តរបស់គេពិតជាមានអារម្មណ៍នឿយហត់បន្តិចនៅពេលនេះ...

ទឹកមុខរបស់ Ning Yao ស្រាប់តែប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ហើយនាងនិយាយថា "ប្រយ័ត្ន! ដាវហោះរបស់ខ្ញុំកំពុងត្រឡប់មកវិញហើយ!"

Chen Ping'an ស្រាប់តែប្រែជាតានតឹង ហើយវាហាក់ដូចជាគេកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាម្នាក់អញ្ចឹង។