បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅ

ឃើញ ស៊ុនអឺ ងក់ក្បាលយល់ព្រមតាមសម្តីរបស់ ស៊ាវយ៉ាន, មាត់របស់ ជាឡេអូ ចាប់ផ្តើមញាក់។ គេក្តាប់កណ្តាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយសម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលនៅពីមុខគេដោយក្រសែភ្នែកត្រជាក់ស្រជុំ។

កូនចៅរបស់ ជាឡេអូ នៅពេលឃើញម្ចាស់វ័យក្មេងរបស់ពួកគេកំពុងខឹងសម្បារ ក៏ប្រញាប់ដើរមកព័ទ្ធជុំវិញ ស៊ាវយ៉ាន និង ស៊ុនអឺ ភ្លាមៗ។ ក្រសែភ្នែករបស់ពួកគេម្នាក់ៗបង្ហាញពីបំណងមិនល្អឡើយ។

ទោះបីជាស្ថិតនៅតំបន់ខាងក្នុងនៃទីផ្សារក៏ដោយ ក៏នៅតែមានមនុស្សច្រើនកុះករដើរកាត់ ហើយពួកគេចាប់ផ្តើមងាកមកមើលការឡោមព័ទ្ធនេះដោយចម្ងល់។ ស៊ាវយ៉ាន និង ជាឡេអូ សុទ្ធតែជាអ្នកមានឈ្មោះល្បីនៅក្នុងក្រុងវូតាំង។ ស៊ាវយ៉ាន ល្បីដោយសារធ្លាក់ខ្លួនពីទេពកោសល្យមកជាមនុស្សអន់ថយ ចំណែក ជាឡេអូ ល្បីខាងរឿងអាស្រូវមិនល្អជាមួយស្រីៗ។

សម្លឹងមើលសកម្មភាពរបស់ក្រុម ជាឡេអូ, ចិញ្ចើមរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ញាក់បន្តិច ហើយនៅលើផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេចាប់ផ្តើមលេចឡើងនូវភាពជឿជាក់។ គេងាកក្បាលបន្តិច រួចហួចដាក់ទីតាំងមួយនៅក្នុងទីផ្សារ។

ឃើញសកម្មភាពរបស់ ស៊ាវយ៉ាន, មនុស្សគ្រប់គ្នាបានងាកក្បាលទៅរកទិសដៅនោះ ហើយបានឃើញឆ្មាំទីផ្សារកំពុងរត់មកយ៉ាងលឿន ក្រោមការដឹកនាំរបស់ ភីអិន។

ភីអិន និងក្រុមឆ្មាំបានសម្រុកមកដល់ ហើយឡោមព័ទ្ធកូនចៅរបស់ ជាឡេអូ វិញភ្លាមៗ។

“អ្នកប្រុសទីបី តើមានបញ្ហាអ្វីមែនទេ?” ភីអិន ដើរមកក្បែរ ស៊ាវយ៉ាន រួចសម្លឹងមើលទៅ ជាឡេអូ ដោយការមិនពេញចិត្ត និងសួរទៅកាន់ ស៊ាវយ៉ាន ដោយការគោរព។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ រួចងាកទៅរក ជាឡេអូ ដែលកំពុងមានមុខឡើងបៃតងដោយកំហឹង។ គេនិយាយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ “លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ជាឡេអូ, ទីផ្សារនេះគ្រប់គ្រងដោយត្រកូលស៊ាវ តើឯងប្រាកដទេថាចង់វាយគ្នានៅទីនេះ?”

ភ្នែករបស់ ជាឡេអូ បង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាចចំពោះ ភីអិន ប៉ុន្តែគេនៅតែបន្តឌឺដងដាក់ ស៊ាវយ៉ាន ថា៖ “តើឯងចេះតែពឹងផ្អែកលើត្រកូលតែម្យ៉ាងទេអី? បើឯងជាបុរសពិត...”

“អ្វីដែលឯងចង់និយាយគឺ បើខ្ញុំជាបុរសពិត គួរតែវាយជាមួយឯងម្នាក់ទល់នឹងម្នាក់ មែនទេ?” ស៊ាវយ៉ាន គ្រវីដៃកាត់សម្តីរបស់ ជាឡេអូ។

ជាឡេអូ សើចចំអកម្តងទៀត រួចនិយាយបញ្ឆេះកំហឹងថា៖ “ត្រូវហើយ តើឯងខ្លាចមែនទេ?”

សម្លឹងមើលមុខដ៏ក្រអឺតក្រទមរបស់ ជាឡេអូ, ស៊ាវយ៉ាន បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម រួចយកដៃស្ទាបថ្ងាស។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេងើបមុខឡើង គ្រវីស្មា ហើយសួរដោយភាពស្លូតត្រង់ថា៖ “លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ជាឡេអូ, ខ្ញុំចង់សួរថា តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ?”

មាត់របស់ ជាឡេអូ ញាក់ ប៉ុន្តែគេមិនបានឆ្លើយតបឡើយ។

“ឯងមានអាយុ ២១ ឆ្នាំហើយ។ ខ្ញុំទើបតែអាយុ ១៥ ឆ្នាំ ឯងពិតជាមកសុំក្មេងដែលមិនទាន់ទាំងបានធ្វើពិធីឈានចូលវ័យពេញរូបរាងឱ្យវាយជាមួយឯងមែនទេ? តើឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាការទាមទាររបស់ឯងវាហួសហេតុពេកទេអី? មិនមានអារម្មណ៍ខ្មាសគេខ្លះទេ?” ទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់របស់ ស៊ាវយ៉ាន មើលទៅដូចពិតពេក រហូតធ្វើឱ្យ ស៊ុនអឺ ដែលនៅក្បែរនោះមិនអាចទប់សំណើចបាន។

“ហាហា...”

ឮសម្តីរបស់យុវជនរូបនេះ ពួកទាហានស៊ីឈ្នួល និងអាជីវករនៅជុំវិញនោះក៏ផ្ទុះសំណើចឡើងដែរ។ ស៊ាវយ៉ាន និយាយត្រូវ ក្នុងអាយុប៉ុណ្ណេះ គេនៅតែចាត់ទុកថាជាក្មេង ខណៈ ជាឡេអូ គឺជាមនុស្សពេញវ័យបាត់ទៅហើយ។ ការបបួលវាយគ្នាបែបនេះ ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមើលងាយ ជាឡេអូ យ៉ាងខ្លាំង។

សំឡេងសើចចំអករបស់ហ្វូងមនុស្ស ហាក់ដូចជាទឹកត្រជាក់មួយធុងដែលជួយឱ្យ ជាឡេអូ ត្រឡប់មកមានភាពស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ ដោយសារតែភាពចាស់ទុំ និងភាពស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន វាធ្វើឱ្យមនុស្សភាគច្រើនភ្លេចអស់ថាគេអាយុប៉ុន្មាន។ ដូច្នេះហើយ នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន រំលឹកពីអាយុរបស់ខ្លួន ជាឡេអូ ក៏នឹកឃើញថា យុវជននៅចំពោះមុខគេនេះមានអាយុត្រឹមតែ ១៥ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។

ខាំធ្មេញយ៉ាងណែន ជាឡេអូ សម្លឹងមើលឆ្មាំដែលនៅពីក្រោយ ស៊ាវយ៉ាន ហើយដឹងថាថ្ងៃនេះគេគ្មានឱកាសតបតឡើយ។ គេបានត្រឹមតែគ្រវីក្បាល ហើយនិយាយដោយត្រជាក់ថា៖ “នៅសល់តែមួយឆ្នាំទៀតទេ ឯងនឹងត្រូវធ្វើពិធីឈានចូលវ័យពេញរូបរាងហើយមែនទេ? ហិហិ ខ្ញុំគិតថា មនុស្សអន់ដូចជាឯង នៅពេលចប់ពិធីនោះហើយ នឹងត្រូវគេបញ្ជូនទៅភូមិដាច់ស្រយាលដែលក្រីក្រមិនខាន។ នៅពេលនោះ ឯងសូម្បីតែអំណាចដើម្បីចូលមកក្នុងក្រុងវូតាំង ក៏គ្មានដែរ ពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់”។

ស៊ាវយ៉ាន ញញឹមតិចៗ រួចគ្រវីស្មាដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

រាល់ពេលដែលឃើញផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់ ស៊ាវយ៉ាន, កំហឹងដ៏អាថ៌កំបាំងមួយបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ជាឡេអូ។ ឯងគ្រាន់តែជាមនុស្សអន់ម្នាក់ សោះ ហេតុអ្វីក៏ធ្វើចរិតដូចជាដឹងរឿងគ្រប់យ៉ាងបែបនេះ...

ព្យាយាមទប់កំហឹងរបស់ខ្លួន ជាឡេអូ ហឺស (hmph) មួយសំឡេងយ៉ាងត្រជាក់ រួចគ្រវីដៃបញ្ជាឱ្យកូនចៅដើរចេញពីទីនោះ។

“អូ ត្រូវហើយ...” គេឈប់ដើរ រួចងាកមកវិញ៖ “អ្នកប្រុស ស៊ាវយ៉ាន, ខ្ញុំឮថាត្រកូលស៊ាវរបស់ឯង ត្រូវបានត្រកូលណាលីនមកសុំលុបចោលការភ្ជាប់ពាក្យមែនទេ? ហិហិ តាមពិតទៅ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេ ជាមួយនឹងទេពកោសល្យកំលាំងធាតុរបស់ឯង ឯងមិនស័ក្តិសមជាមួយកញ្ញាណាលីនឡើយ។ ហាហា...” និយាយចប់ ជាឡេអូ ក៏ដើរសើចចេញទៅបាត់។

ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវយ៉ាន សម្លឹងតាមពីក្រោយការចាកចេញរបស់ ជាឡេអូ យ៉ាងត្រជាក់។ គេចាប់ដៃ ស៊ុនអឺ ដែលបម្រុងនឹងស្ទុះទៅវាយគេយ៉ាងណែន រួចនិយាយតិចៗថា៖ “គេគ្រាន់តែជាឆ្កែឆ្កួតម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ បើឆ្កែខាំយើង តើយើងត្រូវខាំឆ្កែវិញមែនទេ?”

“ប៉ុន្តែគេ... គេធ្វើហួសហេតុពេកហើយ។ យើងមិនអាចបណ្តោយឱ្យគេចេញទៅបែបនេះទេ?” ស៊ុនអឺ និយាយដោយកំហឹង។

“ឱកាសនឹងមានជានិច្ច...” ស៊ាវយ៉ាន បញ្ចេញស្នាមញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ ដែលធ្វើឱ្យ ភីអិន ព្រឺសម្បុរ។ ការខាំរបស់តោប្រហែលជាមិនគួរឱ្យខ្លាចប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែតោដែលចេះអត់ធ្មត់ គឺជាសត្វដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត...

“ពូភីអិន, សុំទោសដែលរំខានអ្នក” ស៊ាវយ៉ាន ងាកមកញញឹមដាក់ក្រុមរបស់ ភីអិន វិញ។ បរិយាកាសដ៏តានតឹងអម្បាញ់មិញ បានប្រែមកជាស្រស់ស្រាយភ្លាមៗ។

ដោយចាប់អារម្មណ៍នឹងការគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ ស៊ាវយ៉ាន, ស្នាមញញឹមរបស់ ភីអិន ពោរពេញដោយការគោរព។ ទោះបីជា ស៊ាវយ៉ាន ខ្វះទេពកោសល្យហាត់រៀនក៏ដោយ ក៏ជាមួយនឹងស្មារតីដ៏រឹងមាំបែបនេះ គេច្បាស់ជាអាចសម្រេចកិច្ចការធំបាននាពេលអនាគត។

“ហាហា អ្នកប្រុសទីបីនិយាយលេងហើយ។ នេះជាទឹកដីរបស់ត្រកូលស៊ាវ យើងមិនបណ្តោយឱ្យត្រកូលជាឡេមកធ្វើអ្វីតាមតែចិត្តនៅទីនេះឡើយ” ភីអិន ញញឹម រួចសុំលាឈប់ជាមួយកូនចៅ ដើម្បីឱ្យ ស៊ាវយ៉ាន ដើរមើលជុំវិញបន្ត។

សម្លឹងមើលការចាកចេញរបស់ក្រុម ភីអិន, ស៊ាវយ៉ាន ងាកមកអង្អែលក្បាល ស៊ុនអឺ រួចនិយាយដោយបង្ខំបន្តិចថា៖ “គ្រាន់តែស្នូលសត្វចម្លែកកម្រិតទី១ ធ្វើឱ្យអូនភ្លេចចរិតអស់ហើយ? អូនក៏ដឹងដែរថា ជាឡេអូ ជាមនុស្សប្រភេទណា។ នៅពេលអូនយករបស់គេ គេនឹងទារបុណ្យគុណពីអូនមិនខាន”។

ស៊ុនអឺ រៀបចំសក់របស់នាង រួចលើកដៃឡើង៖ “គេចង់ឱ្យខ្ញុំដោយខ្លួនឯងតើ វាឥតគិតថ្លៃផង”។

ស៊ាវយ៉ាន រមៀលភ្នែក (roll eyes) មិនដឹងថាគួរយំ ឬសើច៖ “វាមិនមែនជារបស់មានតម្លៃអ្វីណាស់ណាទេ តើចាំបាច់ត្រូវធ្វើចរិតបែបនេះមែនទេ? កុំភ្លេចថា អូនគឺជាទេពកោសល្យវ័យក្មេងរបស់ត្រកូលស៊ាវ...”

ស៊ុនអឺ ជ្រួញច្រមុះ រួចលើកខ្សែដៃនៅលើកដៃនាងបង្អួត៖ “អញ្ចឹងបានន័យថា បងស៊ាវយ៉ាន ក៏លួចសង្កេតមើលស៊ុនអឺដែរមែនទេ?”

ស៊ាវយ៉ាន រក្សាភាពស្ងៀមស្ងាត់ រួចចាប់ដៃ ស៊ុនអឺ ដើរទៅកាន់តូបដែលនៅជ្រៅក្នុងទីផ្សារបន្ត...

បន្ទាប់ពីដើរកាត់តូបជាច្រើន ជើងរបស់ ស៊ាវយ៉ាន ក៏ឈប់ងក់។ គេឱនចុះ ហើយសម្លឹងមើលដុំមូលពណ៌បៃតងដែលមានប្រឡាក់ឈាមតិចៗនៅលើតូប រួចនិយាយថា៖ “ចុងក្រោយ ខ្ញុំរកវាឃើញហើយ”។

នៅពេល ស៊ាវយ៉ាន បម្រុងនឹងលូកដៃទៅចាប់យកស្នូលសត្វចម្លែកនោះ ដៃរបស់គេស្រាប់តែរឹងងក់។ អារម្មណ៍ចម្លែកម្យ៉ាងបានផ្ទុះឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ...

គេលិទ្ធបបូរមាត់ រួចបន្តរើសយកស្នូលសត្វចម្លែក ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់គេហាក់ដូចជាចៃដន្យ បានក្រឡេកមើលតូបនោះ...

មួយសន្ទុះក្រោយមក ខ្សែភ្នែករបស់គេបានឈប់ងក់នៅលើបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅមួយ ដែលដាក់នៅក្បែរស្នូលសត្វចម្លែកនោះ។

បំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះ មើលទៅចាស់ខ្លាំងណាស់ មានស្នាមច្រែះ និងប្រឡាក់ដីជាច្រើនកន្លែង មើលទៅដូចជាទើបតែត្រូវបានគេជីកចេញពីដីអញ្ចឹង។

“នែ៎ អាប្អូនយ៉ាន, ទិញបំណែកលោហៈពណ៌ខ្មៅនោះទៅ វាជារបស់ល្អ...”

ចំពេលដែល ស៊ាវយ៉ាន កំពុងឆ្ងល់ថាហេតុអ្វីបានជាគេមានអារម្មណ៍ខ្លាំងចំពោះលោហៈដែលមើលទៅគ្មានតម្លៃនេះ សំឡេងរបស់ យ៉ាវឡាវ (វិញ្ញាណនៅក្នុងចិញ្ចៀន) ក៏បន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់គេ។