អំណោយ (Gift)

ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានរត់យ៉ាងលឿនដោយលី នីង យ៉ាវ (Ning Yao) នៅលើស្មា ល្បឿនរបស់គេលឿនជាងកាលពីគេឡើងភ្នំទៅទៀត។ វាហាក់ដូចជាគេកំពុងចាប់ជម្រិតកូនស្រីដ៏បរិសុទ្ធរបស់អ្នកណាម្នាក់អញ្ចឹង។

របួសរបស់ នីង យ៉ាវ គឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់ ហើយនាងកាន់តែមានអារម្មណ៍មិនស្រួលនៅពេលដែលរាងកាយនាងលោតឡើងចុះនៅលើស្មារបស់ ឆិន ភីងអាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពេលនេះមិនមែនជាពេលដែលត្រូវខ្វល់ពីអារម្មណ៍ ឬមុខមាត់នោះទេ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើស្វាចាស់វាយប្រហារពួកគេម្តងទៀត វាពិតជាអាចទៅរួចដែលនាង និង ឆិន ភីងអាន នឹងស្លាប់ជាមួយគ្នា "ដើម្បីស្នេហា" ជាមិនខាន។

ថ្ងាសរបស់ នីង យ៉ាវ ពោរពេញដោយញើស ខណៈដែលនាងសួរថា "តើឯងរស់បានដោយរបៀបណា? ឯងមិនត្រូវបានថ្មនោះបាញ់ត្រូវទេអី? តើឯងដឹងដោយរបៀបណាថាស្វាចាស់នោះនឹងតម្រង់គោលដៅលើឯង ហើយមិនមែនលើខ្ញុំ?"

បន្ទាប់ពីសួរសំណួរទាំងអស់នេះហើយ នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែដឹងខ្លួនវិញ ហើយនិយាយថា "ភ្លេចរឿងនេះសិនទៅ។ ខណៈពេលដែលស្វាចាស់កំពុងបំពេញ ថាមពល (Qi) របស់វា យើងត្រូវរត់ឱ្យឆ្ងាយតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន! ខ្ញុំបានបញ្ជាដាវហោះរបស់ខ្ញុំឱ្យរារាំងវាហើយ ប៉ុន្តែខ្ញុំស្មានថាវាមិនអាចពន្យារពេលវាបានយូរពេកទេ"។

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលថ្នមៗ ហើយគេរត់លឿនដូចខ្យល់ ខណៈដែលគេធ្វើដំណើរតាមច្រកផ្លូវនានាយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។ គេប្រៀបដូចជាត្រីដែលកំពុងហែលយ៉ាងលឿនក្នុងទឹក។

បន្ទាប់ពីរត់ចេញពីភាគខាងលិចនៃទីប្រជុំជនបានឆ្ងាយ ឆិន ភីងអាន ក៏បានឆ្លៀតឱកាសពន្យល់ដោយស្ងាត់ៗថា "កាលពីយើងកំពុងប្រយុទ្ធគ្នានៅ ច្រកផ្លូវដបដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) ខ្ញុំបានបោកបញ្ឆោតស្វាចាស់ឱ្យលោតទៅលើដំបូលចាស់ដែលទ្រុឌទ្រោមមួយ ធ្វើឱ្យវាធ្លាក់ចូលក្នុងផ្ទះ។ ខណៈពេលដែលវានៅទីនោះ ខ្ញុំបានលួចបោះបំណែកក្បឿងតូចមួយទៅលើដំបូលនៅក្បែរនោះ។ ដូចការរំពឹងទុក វាស្មានថាជាខ្ញុំដែលធ្វេសប្រហែសបង្ហាញទីតាំង ដូច្នេះវាបានបោះក្បឿងមួយគ្រាប់មកភ្លាម ធ្វើឱ្យបាក់ទាំងជញ្ជាំង និងដំបូល។ នោះពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់"។

"អំបាញ់មិញនេះ តាមពិតខ្ញុំបានដេកនៅលើដំបូលក្បែរនោះមួយសន្ទុះធំដែរ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនហ៊ានចេញមកទេ ព្រោះខ្លាចធ្វើឱ្យនាងបាត់បង់សមាធិ។ ខ្ញុំក៏កំពុងគិតដែរថា តើខ្ញុំអាចបាញ់ស្វាចាស់នោះដោយព្រួញបានដែរឬទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលខ្ញុំឃើញវាបោះថ្មនោះឡើងលើអាកាស តើខ្ញុំអាចធ្វេសប្រហែសបានយ៉ាងដូចម្តេច? វាដូចជានាគភ្លើងហោះទៅលើមេឃ ហើយខ្ញុំជឿជាក់ថាគ្រប់គ្នានៅក្នុងទីប្រជុំជនប្រាកដជាបានឃើញវាប្រសិនបើពួកគេងើបមើលទៅលើ"។

"ខ្ញុំបានគិតមួយជំហានទៀតនៅពេលនោះ ហើយខ្ញុំបានពិចារណាថា បើខ្ញុំជាវា តើខ្ញុំនឹងធ្វើអ្វី? ខ្ញុំប្រាកដជាប្រើនាងជានុយ ដើម្បីល្បួងអ្នកដែលកំពុងលាក់ខ្លួននៅក្បែរនោះឱ្យចេញមក។ បន្ទាប់ពីចាត់ការពួកគេរួច ខ្ញុំនឹងងាកមកចាប់អារម្មណ៍លើនាងវិញ។ ការចាប់ត្រីពីរដោយប្រើនុយតែមួយ តើវាមិនល្អទេអី? ដូច្នេះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដោះអាវរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ចេញ ហើយបោះវាចេញទៅមុន។ បន្ទាប់ពីនោះទើបខ្ញុំហ៊ានស្ទុះចេញមកជួយនាង"។

ភ្នែករបស់ នីង យ៉ាវ ភ្លឺចែងចាំង ហើយនាងបានបញ្ចេញសំឡេង "ចុចៗ" ដោយការងឿងឆ្ងល់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងស្រាប់តែចាប់ផ្តើមសួរដេញដោលគេដោយអាថ៌កំបាំងថា "ឆិន ភីងអាន តើឯងរៀនល្បិចកលកខ្វក់ទាំងនេះពីនរណា?! ឯងមើលទៅហាក់ដូចជាស្មោះត្រង់ និងថ្លៃថ្នូរណាស់ ប៉ុន្តែឯងច្បាស់ជាមិនស្មោះត្រង់ដូចរូបរាងខាងក្រៅឡើយ! និយាយមក! បន្ទាប់ពី តាវ លូ (Daoist Lu) បានជួយខ្ញុំ ហើយនាំខ្ញុំមកផ្ទះឯង តើឯងបានឆ្លៀតឱកាសធ្វើអ្វីដាក់ខ្ញុំទេ បន្ទាប់ពីដោះមួកស្បៃរបស់ខ្ញុំចេញ?"

ឆិន ភីងអាន ស្រឡាំងកាំង ហើយទឹកមុខរបស់គេគឺដូចជាកាលពីគេត្រូវបានគេវាយចំក្បាលដោយកន្ទុយគោ កាលពីគេនៅក្មេងអញ្ចឹង។ "ស្អីគេ?"

នីង យ៉ាវ មិនបានបន្តការសួរដេញដោលឡើយ ហើយនាងបែរជាចាប់ផ្តើមសើចតិចៗម្នាក់ឯង។

ឆិន ភីងអាន ជាមនុស្សដែលស្រឡាញ់លុយកាក់ ប៉ុន្តែគេច្បាស់ជាមិនមែនជាមនុស្សកាមគុណឡើយ។ នីង យ៉ាវ ជឿជាក់លើរឿងនេះយ៉ាងមុតមាំ ដូចដែលនាងជឿជាក់ថានាងនឹងក្លាយជា អមតៈនៃដាវ (Sword Immortal) ដ៏មានអានុភាពនាពេលអនាគត។ មិនមែនជាម្នាក់ក្នុងចំណោមអ្នកខ្លាំងបំផុតនោះទេ ប៉ុន្តែគឺជាអ្នកដែលខ្លាំងបំផុតតែម្តង។

"ដាក់ខ្ញុំចុះ" នាងនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹបៗ។

"នាងអាចដើរដោយខ្លួនឯងបានហើយមែនទេ?" ឆិន ភីងអាន សួរ។

"មិនទាន់ទេ" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយទាំងទើសទាល់។ "ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងបន្តរត់បែបនេះ សូម្បីតែបេះដូង និងពោះវៀនរបស់ខ្ញុំក៏ត្រូវរង្គើចេញមកក្រៅដែរ។ នៅពេលនោះ ខ្ញុំប្រហែលជាមិនស្លាប់ដោយសារកណ្តាប់ដៃស្វាចាស់ទេ ប៉ុន្តែបែរជាស្លាប់នៅលើស្មារបស់ឯងទៅវិញ។ ស្វាចាស់នោះច្បាស់ជាសើចរហូតដល់ងាប់ជាមិនខាន ប្រសិនបើវាឮរឿងនេះ"។

ឆិន ភីងអាន បន្ថយល្បឿន ហើយនិយាយទាំងឈឺក្បាលថា "ចុះតើយើងគួរធ្វើដូចម្តេច? រកកន្លែងណានៅក្បែរនេះដើម្បីលាក់ខ្លួន? តាមពិតខ្ញុំចង់ចាកចេញពីទីប្រជុំជន។ មានកន្លែងមួយដែលមិនងាយរកឃើញទេ"។

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែនឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាង ហើយនាងបានសួរដោយចង់ដឹងថា "តើគ្រឿងសឹកឈើ និងប៉សឺឡែនដែលឯងធ្វើដោយខ្លួនឯងនោះនៅឯណា? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនពាក់វា?"

ឆិន ភីងអាន ញញឹមជូរចត់ ហើយនិយាយថា "វាមិនសូវមានប្រយោជន៍ទេនៅពេលប្រឈមមុខនឹងស្វាចាស់នោះ ហើយជំនួសឱ្យការជួយ វាថែមទាំងធ្វើឱ្យខ្ញុំយឺតទៀតផង។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តដោះវាចេញ។ ជាសំណាងល្អដែលខ្ញុំបានធ្វើបែបនេះ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវលីនាងទៅដោយរបៀបណាឡើយ។ ខ្ញុំនឹងមិនអាចលីនាងលើស្មា ឬលើខ្នងបានទេ ហើយក៏មិនអាចបីនាងបានដែរ។ គ្រាន់តែគិតក៏ឈឺក្បាលដែរ"។

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ មុននឹងសម្រេចចិត្ត ហើយនិយាយថា "ឆិន ភីងអាន ដាក់ខ្ញុំចុះសិនទៅ។ បន្ទាប់មកសឹមពរខ្ញុំលើខ្នងទៅកាន់កន្លែងដែលឯងបាននិយាយនោះ"។

ឆិន ភីងអាន តាមធម្មតាគឺមិនមានការជំទាស់អ្វីឡើយ។ គេដាក់ នីង យ៉ាវ ចុះ ហើយលើកនាងពរលើខ្នងដោយមិនបង្អង់យូរ មុននឹងរត់ចេញទៅម្តងទៀត។

"នីង យ៉ាវ តើកាំបិតធំរបស់នាងនៅឯណា? ហេតុអ្វីបានជានាងមានតែស្រោម?" គេសួរ។

ដោយដៃទាំងពីរអោបករបស់ ឆិន ភីងអាន នាងឆ្លើយទាំងហត់ថា "វាត្រូវកប់ក្នុងដីបាត់ហើយ"។

ឆិន ភីងអាន មិនបានសួរសំណួរអ្វីទៀតទេ ខណៈដែលគេរត់ទៅកាន់កន្លែងស្ងាត់ជ្រងំមួយនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន។

នេះគឺជាតំបន់ដែលខ្សោះកម្រឹត ដែលរាយប៉ាយទៅដោយផ្នូរដែលគ្មានអ្នកណាមកសួរសុខទុក្ខទៀតឡើយ។ ស្មៅបានដុះគ្របដណ្តប់លើផ្នូរ ហើយពួកវាដុះក្រាស់រហូតដល់កន្លែងនេះមើលទៅដូចជាសួនបន្លែជាងកន្លែងបញ្ចុះសពទៅទៀត។ ពួកគេអាចឮសំឡេងសត្វទីទុយយំម្ដងម្កាល ដែលធ្វើឱ្យបរិយាកាសជុំវិញកាន់តែគួរឱ្យខ្លាច។

ជាសំណាងល្អ ឆិន ភីងអាន មិនដូចក្មេងៗដទៃទៀតក្នុងវ័យរបស់គេឡើយ ហើយគេមានអារម្មណ៍ប្លែកចំពោះកន្លែងនេះ។ ដូច្នេះ គេមិនមានអារម្មណ៍មិនស្រួលទាល់តែសោះ។ បន្ទាប់ពីប្រហែល ១៥ នាទី ឆិន ភីងអាន បានដើរកាត់រូបសំណាកដែលបាក់បែក និងរលំជាច្រើនជាមួយនឹង នីង យ៉ាវ នៅលើខ្នង ហើយគេបានមកដល់ខាងក្រោយរូបសំណាកព្រះដ៏ធំមួយដែលបានរលំ និងបាត់ក្បាលដោយហេតុផលខ្លះ។ រាងកាយរបស់វាមានប្រវែងប្រាំមួយម៉ែត្រ ហើយគេអាចស្រមៃបានថាវានឹងមើលទៅមានអានុភាព និងថ្លៃថ្នូរប៉ុណ្ណា កាលពីវាមិនទាន់បាក់បែក និងអង្គុយយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅក្នុងវិហារ។

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះ ហើយព្យាយាមឱ្យ នីង យ៉ាវ ចុះពីលើខ្នង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាគ្មានការឆ្លើយតបឡើយបន្ទាប់ពីបានរង់ចាំមួយសន្ទុះ ហើយ ឆិន ភីងអាន ស្ទើរតែភ័យស្លាប់ ដោយគិតថា នីង យ៉ាវ បានស្លាប់តាមផ្លូវបាត់ទៅហើយ។ ខណៈដែលគេឈរនៅទីនោះទាំងទឹកមុខស្រឡាំងកាំង និយាយមិនចេញដោយសារការតក់ស្លុត យុវតីដែលបានគេងយ៉ាងស្កប់ស្កល់ និងមានផាសុកភាពពេញមួយផ្លូវនោះ ទីបំផុតក៏បានភ្ញាក់ឡើង ហើយជូតជ្រុងមាត់ដោយខ្នងដៃដោយសភាវគតិ។ បន្ទាប់មកនាងក៏បានសួរដោយសំឡេងងងុយដេកថា "តើយើងដល់ហើយឬនៅ?"

ដោយហេតុផលខ្លះ ឆិន ភីងអាន ស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែកនៅពេលឮសំឡេងនាង។

គេប្រញាប់ដកដង្ហើមធំ និងធ្វើចិត្តឱ្យស្ងប់។ បន្ទាប់មកគេបានលែងដៃពីជើងរបស់ នីង យ៉ាវ ថ្នមៗ ដើម្បីដាក់នាងចុះ មុននឹងងាកមកញញឹម ហើយនិយាយថា "នេះគឺជាខ្ទមបណ្តោះអាសន្នដែលខ្ញុំបានសង់កាលពីរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំមុន។ ខ្ញុំធ្លាប់នាំ គូ ចាន (Gu Can) មកទីនេះលេង ហើយគេតែងតែរំអុកឱ្យខ្ញុំសង់អ្វីដែលសប្បាយៗសម្រាប់គេ។ ដូច្នេះខ្ញុំក៏បានប្រមូលមែកឈើខ្លះមកធ្វើជាគ្រោង ហើយបន្ទាប់មកខ្ញុំបានបេះស្លឹកឈើ និងស្មៅមកដាក់ពីលើ។ វាមានសភាពរឹងមាំគួរសម ហើយវាមិនរលំឡើយ សូម្បីតែបន្ទាប់ពីមានព្រិលធ្លាក់ខ្លាំងពីរលើកកាលពីរដូវរងាឆ្នាំមុនក៏ដោយ"។

នីង យ៉ាវ ក្រោកឈរឡើង ហើយក្រឡេកមើលទៅក្រោយ ហើយនាងមិនបានឃើញដាវហោះត្រឡប់មកវិញក្នុងសភាពរញ៉េរញ៉ៃឡើយ។ នេះគឺជាសញ្ញាដ៏ល្អមួយ ព្រោះវាមានន័យថាស្វាចាស់មិនទាន់រកឃើញកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់ពួកគេនៅឡើយទេ។

ឆិន ភីងអាន ប្រាប់ នីង យ៉ាវ ឱ្យរង់ចាំមួយសន្ទុះ ខណៈដែលគេឱនខ្លួនចូលទៅក្នុងខ្ទមតូចនោះ។ បន្ទាប់ពីរៀបចំវាបន្តិចបន្តួច គេក៏បើកទ្វារ ហើយអញ្ជើញនាងចូល។

នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាល ខណៈដែលនាងអង្គុយនៅក្នុងខ្ទមដែលមិនមានអារម្មណ៍ថាចង្អៀតពេក។ ឆិន ភីងអាន មិនបានបិទទ្វារឈើដ៏សាមញ្ញនោះទេ ហើយគេបែរជាអង្គុយនៅមាត់ទ្វារ ដោយបែរខ្នងទៅរក នីង យ៉ាវ។

"ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនបិទទ្វារ?" នីង យ៉ាវ សួរ។

"វាមិនមានភាពខុសគ្នាទេ ប្រសិនបើស្វាចាស់នោះរកយើងឃើញ" ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល ហើយនិយាយ។

អង្គុយពែនភ្នែន នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាល ហើយនិយាយថា "ពិតមែនហើយ"។

បន្ទាប់ពីនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ នីង យ៉ាវ បន្តថា "ឯងគ្មានសំណួរអ្វីដែលចង់សួរទេអី?"

ដូចការរំពឹងទុក ឆិន ភីងអាន សួរថា "តើស្វាចាស់នោះប្រើអស់ទាំងបីដង្ហើមនៃថាមពល (Qi) មែនទេ?"

"ហ៊ឹម។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមានដំណឹងអាក្រក់ខ្លះសម្រាប់ឯង" នីង យ៉ាវ ឆ្លើយ។ "វាអាចបំពានច្បាប់បានយ៉ាងហោចណាស់ម្តងទៀត ហើយប៉ុណ្ណោះគឺលើសពីគ្រាន់ដើម្បីចាត់ការពួកយើងដែលជារបួសទាំងពីរនាក់នេះ"។

"នីង យ៉ាវ តើវាត្រូវបង់ថ្លៃអ្វីខ្លះ?" ឆិន ភីងអាន សួរ។

ក្លិនក្រអូបនៃស្មៅនៅក្បែរនោះបានភាយចូលមកក្នុងខ្ទមតូច ធ្វើឱ្យខ្យល់មានអារម្មណ៍ត្រជាក់ និងស្រស់ស្រាយ។ បើទោះបីជាវាមានសំណើមបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ថាបែបនេះគឺល្អណាស់ទៅហើយ។ នាងមិនអាចសុំអ្វីច្រើនពេកបានទេ។

នាងបានគិតយ៉ាងល្អិតល្អន់មួយសន្ទុះ មុននឹងឆ្លើយថា "ស្វាចាស់បានប្រយុទ្ធបីដងហើយ។ លើកទីមួយគឺនៅពេលដែលវាដេញតាមឯងពីច្រកផ្លូវដបដីឥដ្ឋ ទៅភាគខាងលិចនៃទីប្រជុំជន។ វាកាន់តែមានការប្រុងប្រយ័ត្ននៅពេលនោះ ហើយវាជាចម្បងដោយសារតែវាព្យាយាមស្ទង់មើលថាតើឯងមានអ្នកជំនួយពីខាងក្រៅឬអត់។ យ៉ាងណាមិញ វាខ្លាចមានអ្នកណាម្នាក់កំពុងល្បួងវាឱ្យចូលក្នុងអន្ទាក់ ដើម្បីដៅគោលដៅលើម្ចាស់ក្សត្រីតូចរបស់វាពីភ្នំសាន់ស្កត។ ដូច្នេះ វាប្រហែលជាបាត់បង់អាយុជីវិតតែពី ៣ ទៅ ៥ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ"។

"លើកទីពីរគឺនៅពេលដែលវាប្រយុទ្ធជាមួយខ្ញុំនៅមាត់អូរ។ នោះប្រហែលជាកាត់បន្ថយអាយុកាលរបស់វាអស់ប្រហែល ២០ ឆ្នាំ។ លើកទីបីដែលវាប្រយុទ្ធជាមួយយើង វាប្រហែលជាបាត់បង់អាយុកាលយ៉ាងហោចណាស់ ៥០ ឆ្នាំ។ លើកក្រោយដែលវាប្រយុទ្ធជាមួយយើង វាប្រហែលជានឹងបាត់បង់អាយុកាលយ៉ាងហោចណាស់ ១០០ ឆ្នាំ"។

មានពន្លឺភ្លឺចែងចាំងនៅក្នុងភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ខណៈដែលគេដកស្មៅមួយដើមពីដី ហើយផ្លុំដីចេញពីឫសរបស់វា មុននឹងដាក់វានៅក្នុងមាត់។ "អញ្ចឹងយើងគិតថាវា ១៨០ ឆ្នាំចុះ។ នោះគឺជាជ័យជម្នះដ៏ធំធេងណាស់!" គេនិយាយទាំងស្នាមញញឹមរីកពេញផ្ទៃមុខ។ "ប្រសិនបើខ្ញុំមិនគិតពីអ្វីដែល ឆៃ ជិនជៀន (Cai Jinjian) បានធ្វើដាក់ខ្ញុំ ហើយសន្មតថាខ្ញុំអាចរស់បានដល់អាយុ ៦០ ឆ្នាំដូចមនុស្សធម្មតាភាគច្រើន នោះគឺស្មើនឹងបានចំណេញជីវិតបន្ថែមពីរទៀតបាត់ទៅហើយ! ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាស្វាចាស់នោះនឹងខឹងខ្លាំងនៅពេលដែលវាគិតពីការពិតដែលថាវាបានលះបង់អាយុកាលជិត ២០០ ឆ្នាំ ដើម្បីចាត់ការខ្ញុំ"។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយនិយាយថា "ឆិន ភីងអាន ឯងពិតជាមានអារម្មណ៍ថាជីវិតរបស់ឯងគ្មានតម្លៃដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?"

"បើប្រៀបធៀបទៅនឹងសត្វអមតៈដូចជាស្វាចាស់នោះដែលរស់បានរាប់ពាន់ឆ្នាំ អ្នកផលិតឆ្នាំងដីមកពីទីប្រជុំជនតូចដូចជាខ្ញុំគឺតាមធម្មតាគឺគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ" ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយដោយមិនបង្អង់យូរ។ "ការទទួលស្គាល់រឿងនេះគឺមិនមែនជារឿងគួរឱ្យខ្មាសអៀនទេ"។

នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ស្ទះក្នុងទ្រូងយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីបានឮការវែកញែកដ៏ល្ងង់ខ្លៅរបស់ ឆិន ភីងអាន។

ឆិន ភីងអាន ងាកមកក្រោយ ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា "ពិតណាស់ ការទទួលស្គាល់រឿងនេះគឺជាបញ្ហាមួយ ប៉ុន្តែវាមិនមានន័យថាខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ថាអយុត្តិធម៌ទាល់តែសោះនោះទេ។ គ្រាន់តែគិតទៅមើល។ យើងទាំងអស់គ្នាត្រូវបានកើតមកក្នុងពិភពលោកនេះស្មើគ្នា ចុះហេតុអ្វីបានជាជីវិតរបស់ខ្ញុំមិនមានតម្លៃអ្វីសោះ?"

នីង យ៉ាវ ហៀបនឹងឆ្លើយសំណួររបស់គេ និងសូត្រពាក្យស្លោកលើកទឹកចិត្តខ្លះៗរបស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញ ដើម្បីបង្អួតចំណេះដឹងរបស់នាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់នោះគឺ ឆិន ភីងអាន បានឆ្លើយសំណួរផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេយ៉ាងរហ័ស។

គេនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងដោយស្មោះត្រង់ថា "ប្រហែលជាខ្ញុំធ្វើអំពើល្អមិនបានគ្រប់គ្រាន់ក្នុងជាតិមុន? ប៉ុន្តែខ្ញុំក៏មិនមានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីធ្វើអំពើល្អក្នុងជាតិនេះដែរ! បើអញ្ចឹងតើខ្ញុំមិនត្រូវវិនាសសម្រាប់ជាតិក្រោយទៀតទេអី? តើខ្ញុំគួរធ្វើដូចម្តេច?"

នីង យ៉ាវ បានរើសស្រោមដាវពណ៌បៃតងដែលនៅទំនេរដែលកំពុងសម្រាកនៅលើជើងរបស់នាង ហើយប្រើចុងរបស់វាចាក់ខ្នង ឆិន ភីងអាន តិចៗ។

ឆិន ភីងអាន ធ្វើមុខជូរ ហើយគេក៏ងាកមកមើលនាងភ្លាមជាមួយនឹងទឹកមុខមិនពេញចិត្ត។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលគេ ហើយនិយាយថា "ឯងនៅឆ្ងាយពីការស្លាប់ណាស់ ចុះហេតុអ្វីបានជាឯងគិតដល់ជាតិក្រោយទៅហើយ?!"

ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់លើកម្រាមដៃឡើង ហើយធ្វើសញ្ញាប្រាប់នាងឱ្យស្ងាត់។ នីង យ៉ាវ ក៏បិទមាត់ភ្លាម។

ឆិន ភីងអាន ខិតទៅមុខបន្តិច ដើម្បីបង្កើតចម្ងាយរវាងខ្លួនគេ និងស្រោមដាវរបស់ នីង យ៉ាវ។

នីង យ៉ាវ ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនាងមិនដឹងថាគួរនិយាយឬអត់។ នៅទីបំផុត នាងបានសម្រេចចិត្តប្រាប់ការពិតដល់ ឆិន ភីងអាន ដោយនិយាយដោយសំឡេងស្អកថា "ឆិន ភីងអាន តើឯងធ្លាប់ពិចារណាលើរឿងនេះទេ? បើទោះបីជាវាបាត់បង់អាយុកាល ១៨០ ឆ្នាំក៏ដោយ តើអាយុកាលដំបូងរបស់ស្វារំកិលភ្នំ មកពីភ្នំសាន់ស្កតនេះគឺមានចំនួនប៉ុន្មាន?"

ដោយសម្លឹងមើលមេឃទាំងបែរខ្នងឱ្យយុវតី ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយដោយគ្រវីក្បាល។ តើគេអាចដឹងពីរឿងអាថ៌កំបាំងបែបនេះបានដោយរបៀបណា? គេប្រហែលជាមិនអាចទាយត្រូវឡើយ បើទោះបីជាគេខំគិតយ៉ាងណាក៏ដោយ។ រឿងខ្លះគឺដូចជាបន្ទះថ្មពណ៌ខៀវនៅក្នុង ផ្លូវសំណាង (Fortune Street) និង ច្រកផ្លូវស្លឹកផ្លែប៉េស (Peach Leaf Alley) អញ្ចឹង — ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន មិនបានរត់ទៅទីនោះដើម្បីបញ្ជូនសំបុត្រទេ គេនឹងមិនដែលដឹងថាមានផ្លូវផ្សេងក្រៅពីផ្លូវដីឡើយនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ ហើយនិយាយថា "ក្នុងនាមជាកូនចៅនៃសត្វបុរាណដែលកើតចេញពីបាតុភូតចម្លែកនៃមេឃ និងដី ចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្ររបស់សត្វទាំងនេះគឺអន់ជាងមនុស្សយើងឆ្ងាយណាស់។ ដូច្នេះហើយ វាពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់ពួកគេក្នុងការដាំដុះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលល្អនោះគឺថាមពលជីវិតរបស់ពួកគេត្រូវបានសឹករិចរិលយឺតជាងយើងឆ្ងាយណាស់ ហើយនេះអនុញ្ញាតឱ្យពួកគេរីករាយនឹងអាយុកាលដ៏វែងបំផុត។ ក្នុងកម្រិតទាប ពួកគេអាចរស់បាន ៥០០ ឆ្នាំ ខណៈដែលក្នុងកម្រិតខ្ពស់ ពួកគេអាចរស់បានដល់ ៥០០០ ឆ្នាំ"។

"ស្វារំកិលភ្នំចូលចិត្តធ្វើចលនាច្រើន ដូច្នេះប្រសិនបើពួកគេមិនដាំដុះ ពួកគេតាមធម្មតានឹងមិនមានអាយុកាលវែងហួសហេតុឡើយ។ ពួកគេតាមធម្មតានឹងមិនរស់បានយូរដូចអណ្តើក និងនាគទឹក (Flood Dragon) ឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្វារំកិលភ្នំធ្លាប់ជាកម្លាំងត្រួតត្រានៅក្នុងតំបន់ខ្លះកាលពីអតីតកាល ដូច្នេះអាយុកាលរបស់ពួកគេនៅតែអាចឈានដល់ ២០០០ ឆ្នាំ។ លើសពីនេះ ស្វាចាស់នេះច្បាស់ជាបានចេះដឹងនូវសមត្ថភាពវេទមន្តខ្លះរួចទៅហើយ ដូច្នេះនៅពេលដែលវាឈានដល់ កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers) រួមផ្សំជាមួយនឹងរាងកាយកម្រិតទីប្រាំបួនរបស់វា វាអាចទៅរួចដែលវាអាចរស់បានដល់ ៣០០០ ឆ្នាំ ឬសូម្បីតែ ៤០០០ ឆ្នាំ កុំថាឡើយត្រឹមតែ ២០០០ ឆ្នាំ"។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសស្គមបន្តិចនៅពីមុខនាង ហើយនិយាយថា "ដូច្នេះ កុំមានអារម្មណ៍ថាឯងរស់បានគ្រប់គ្រាន់ហើយនោះឡើយ"។

ឆិន ភីងអាន មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ខណៈនោះដែរ នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍អាណិតគេបន្តិច។ អ្នកទាំងពីរបានធ្លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់។ នីង យ៉ាវ ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចដែលបានទម្លាយអាថ៌កំបាំងនេះ ហើយនាងបានព្យាយាមគិតរកពាក្យពេចន៍ដើម្បីលួងលោម ឆិន ភីងអាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលនាងចាប់ផ្តើមឈឺក្បាលដោយសារការខិតខំគិតខ្លាំងពេក នាងស្រាប់តែឮសំឡេងស្រមុកតិចៗអណ្តែតមកពីខាងមុខនាង។

នីង យ៉ាវ ស្រឡាំងកាំង។

នេះគឺជាភូមិគ្រឹះដ៏ធំមួយនៅជ្រៅក្នុង ច្រកផ្លូវផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley)។ វាមានសភាពស្អាតបាត និងមានរបៀបរៀបរយតាំងពីខាងក្រៅរហូតដល់ខាងក្នុង ហើយសូម្បីតែផ្លូវនៅពីមុខខ្លោងទ្វារទីធ្លាក៏ស្អាតជាងផ្លូវរបស់អ្នកជិតខាងដែរ។

ស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់ដែលទឹកមុខមិនអាចពិពណ៌នាថាមានចិត្តសប្បុរសបានឡើយ បានលើកទៀននៅក្នុងដៃដើម្បីធ្វើឱ្យបន្ទប់មានពន្លឺបន្តិច។ បន្ទាប់មកនាងបានសម្លឹងមើលចៅប្រុសរបស់នាងដោយក្តីស្រឡាញ់ ហើយនិយាយជាលើកទីមួយលានថា "ហេតុអ្វីបានជាឯងរត់ទៅលើដំបូលផ្ទះនៅពេលយប់ជ្រៅបែបនេះម្តងទៀត? ដូចពាក្យដែលគេតែងនិយាយថា ភាពត្រជាក់នៃរដូវរងានាំចូលទៅក្នុងរដូវផ្ការីក។ ប៉ុន្តែឯងមិនដែលស្តាប់ខ្ញុំឡើយ។ ឯងកំពុងស្ថិតក្នុងវ័យលូតលាស់នៅឡើយ ដូច្នេះតើឯងនឹងធ្វើដូចម្តេចប្រសិនបើអាកាសធាតុត្រជាក់ធ្វើឱ្យឯងមានជំងឺដែលមិនអាចព្យាបាលបាន? តើយាយរបស់ឯងនឹងរស់នៅយ៉ាងដូចម្តេចទៅ?"

ក្មេងប្រុសល្ងង់នោះបានឆ្លើយទាំងញញឹម។

ស្ត្រីចំណាស់ដកដង្ហើមធំ ខណៈដែលនាងអង្គុយចុះ ហើយនិយាយថា "អូ ចៅប្រុសសម្លាញ់របស់យាយ តើឯងដឹងទេ? កាលពីព្រឹកមិញ ក្មេងមិនដឹងគុណនោះស្រាប់តែមកគោះទ្វារដើម្បីរឿងអីក៏មិនដឹង ដោយមានកាន់កញ្ចប់អំណោយតូចធំនៅក្នុងដៃ។ ឯងមិននៅផ្ទះទេនៅពេលនោះ ដូច្នេះឯងមិនបានឃើញទឹកមុខរបស់វាឡើយ។ អូ វាបង្ហាញខ្លួនដូចជាកូនកតញ្ញូ និងជាឪពុកដែលចេះមើលថែអញ្ចឹង។ យាយរបស់ឯងស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែកទៅហើយ!"

ស្ត្រីចំណាស់បង្ហាញទឹកមុខចំអកនៅពេលនាងនិយាយបែបនេះ ហើយនាងស្រាប់តែងាកក្រោយដើម្បីខ្ជាក់កំហាកមួយដុំធំទៅលើដី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមានការសោកស្តាយភ្លាមៗចំពោះទង្វើនេះ ហើយនាងបានប្រញាប់ប្រើចុងជើងជាន់ឈ្លីវាចេញ។ នៅពេលងើបមុខឡើងឃើញទឹកមុខព្រងើយកន្តើយរបស់ចៅប្រុស នាងស្រាប់តែពោរពេញដោយកំហឹង និងភាពមួម៉ៅ។

ទោះជាយ៉ាងណា នាងមិនដាច់ចិត្តវាយគេឡើយ ដូច្នេះនាងបានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំថា "អូ អាប្អូនចិត្តអាក្រក់ ឯងមិនដឹងទាំងរបៀបខ្វល់ខ្វាយពីយាយរបស់ឯងផង។ ឈ្មោះដើមរបស់ឯងគឺ ម៉ា ស៊ួន (Ma Xuan) ប៉ុន្តែដោយសារឯងត្រូវបានឪពុកម្តាយបោះបង់ចោល តើជីវិតរបស់ឯងមិនមែនជាជីវិតដែលជូរចត់ និងលំបាកទេអី? ដូច្នេះយាយក៏បន្ថែមពាក្យ គូ (Ku) [១] ទៅក្នុងឈ្មោះរបស់ឯង។ ប្រសិនបើឯងមានអារម្មណ៍ថាវាមិនមានសំណាងពេក ឯងអាចដូរវាត្រឡប់មកវិញបាននៅថ្ងៃអនាគតប្រសិនបើឯងចង់។ វាមិនមែនជារឿងធំដុំទេ ដូច្នេះឯងមិនចាំបាច់ខ្វល់ពីអ្វីដែលយាយគិតឡើយ។ យាយគ្រាន់តែជាស្ត្រីចំណាស់ម្នាក់មកពីទីប្រជុំជនតូច ហើយខ្ញុំក៏ដូចជាសត្វកង្កែបដែលមិនដឹងអីនៅក្នុងវាលស្រែអញ្ចឹង។ ដោយសារការខ្វះចំណេះដឹងបែបនេះ វាស្ទើរតែសមនឹងខ្ញុំហើយដែលមានជីវិតលំបាកបែបនេះ"។

ស្ត្រីចំណាស់ចាប់ផ្តើមជូតទឹកភ្នែក។

ម៉ា គូស៊ួន (Ma Kuxuan) បានលូកដៃទៅដាក់លើដៃដ៏ស្ងួត និងស្គមរបស់យាយគេ។

ដាននៃអារម្មណ៍ទីបំផុតបានលេចឡើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ស្ត្រីចំណាស់ ខណៈដែលនាងសម្លឹងមើលចៅប្រុសរបស់នាង ហើយស្នាមញញឹមបានលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់នាង ខណៈដែលនាងលើកដៃទៅអង្អែលខ្នងដៃរបស់ ម៉ា គូស៊ួន។ "យាយរបស់ឯងគឺជាមនុស្សដែលមិនសូវមានសំណាង។ តារបស់ឯងគឺជាមនុស្សដែលមានសីលធម៌ ប៉ុន្តែគាត់មិនមែនជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាពឡើយ។ ដូច្នេះ គាត់មិនមែនជាមនុស្សដែលអាចពឹងផ្អែកបានឡើយ។ ចំណែកកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំវិញ គឺជាមនុស្សដែលមានសមត្ថភាព ប៉ុន្តែមិនមែនជាមនុស្សដែលមានសីលធម៌ឡើយ។ ដូច្នេះ គេក៏មិនមែនជាមនុស្សដែលអាចពឹងផ្អែកបានដែរ។ ចុងក្រោយ ឯងគឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលខ្ញុំនៅតែបារម្ភ"។

"ប្រសិនបើឯងមិនមានការរីកចម្រើនក្នុងពេលឆាប់ៗនេះទេ យាយរបស់ឯងច្បាស់ជាបានស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាកទាំងអស់នេះដោយអត់ប្រយោជន៍ជាមិនខាន។ ប៉ុន្តែតើការលំបាកបន្តិចបន្តួចគឺជាអ្វីទៅ? គ្រាន់តែកុំធ្វើដូចយាយរបស់ឯងនៅថ្ងៃអនាគត។ ឯងច្បាស់ជាត្រូវធំដឹងក្តី និងសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះឱ្យល្បីល្បាញនៅថ្ងៃអនាគត។ ប្រសិនបើមានអ្នកណាមកធ្វើបាបឯង ចូរធ្វើបាបពួកគេត្រឡប់ទៅវិញឱ្យខ្លាំងជាងមួយពាន់ដង! ឯងច្បាស់ជាមិនត្រូវក្លាយជាមនុស្សល្អឡើយ។ ចំពោះការធ្វើជាមនុស្សអាក្រក់ វាគឺមិនអីទេប្រសិនបើគ្រាន់តែពីរបីដង។ គ្រាន់តែកុំគិតចង់ធ្វើបាបអ្នកដទៃគ្រប់ពេល។ មនុស្សយើងត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការទទួលទោស និងកម្មផលដែរ តើពិតទេ? ស្ថានសួគ៌ប្រហែលជាចូលចិត្តដេកលក់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ប៉ុន្តែនៅទីបំផុតវាក៏មានគ្រាខ្លះដែលស្ថានសួគ៌បើកភ្នែកមើលដែរ។ ប្រសិនបើឯងមានសំណាងអាក្រក់រហូតដល់ត្រូវបានគេចាប់បាន... នោះនឹងឈឺចាប់ហើយ!"

ម៉ា គូស៊ួន ត្រូវបានបង្ខំឱ្យស្តាប់ពាក្យរអ៊ូរទាំទាំងនេះតាំងពីគេនៅតូច ហើយវាទំនងជាថាត្រចៀករបស់គេបានឡើងក្រាស់ទៅហើយដោយសារការស្តាប់រឿងទាំងអស់នេះ។ តាមពិតទៅ គេប្រហែលជាបានឆ្លងកាត់ការឡើងក្រាស់នៃត្រចៀកជាច្រើនជុំទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ម៉ា គូស៊ួន នៅទីបំផុតមិនបានដកដៃចេញឡើយ ហើយគេបានអនុញ្ញាតឱ្យយាយរបស់គេកាន់ដៃគេថ្នមៗ។

ស្ត្រីចំណាស់ស្រាប់តែសួរថា "ហេតុអ្វីបានជាឯងចូលចិត្ត ជឺ គុយ (Zhi Gui) ដែលថោកទាបនោះ?"

"ព្រោះនាងមើលទៅស្អាត" ម៉ា គូស៊ួន ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមស្រាល។

ស្ត្រីចំណាស់បានទះខ្នងដៃ ម៉ា គូស៊ួន តិចៗ ហើយស្តីបន្ទោសថា "អាដង្កូវចិត្តខ្មៅ! ឯងមិនព្រមប្រាប់ការពិតដល់យាយឯងទេអី?"

ម៉ា គូស៊ួន ញញឹមហើយនិយាយថា "កុំបារម្ភអីយាយ វាជារឿងល្អទេ"។

ស្ត្រីចំណាស់នៅតែមានមន្ទិលសង្ស័យ ប៉ុន្តែនាងបានសម្រេចចិត្តឈប់និយាយពីប្រធានបទនេះសម្រាប់ពេលនេះ ដោយនិយាយថា "តើឯងដឹងទេថាហេតុអ្វីបានជាឪពុកម្តាយរបស់ឯងបោះបង់ឯងចោល?"

ម៉ា គូស៊ួន ញញឹមហើយឆ្លើយថា "ព្រោះកាលនោះយើងក្រមែនទេ? ដូច្នេះពួកគេមិនមានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមខ្ញុំ?"

ស្ត្រីចំណាស់ស្រាប់តែលើកសំឡេងឡើង ស្រែកថា "ក្រ? សម្រាប់ប្រាំពីរ ឬប្រាំបីជំនាន់កន្លងមកនេះ ត្រកូលម៉ា ពិតជាមិនដែលក្រឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងបានស៊ាំនឹងការឱនក្បាលដាក់អ្នកដទៃ រហូតដល់យើងមិនដឹងពីរបៀបធ្វើជាម្ចាស់គេទៀតផង។ តាមពិតទៅ ដូនតារបស់យើងបានបន្សល់ទុកការណែនាំសម្រាប់យើង។ មិនថាយើងក្លាយជាអ្នកមានបុណ្ណានោះទេ យើងមិនអាចប្តូរទីលំនៅទៅកាន់ផ្លូវសំណាង ឬច្រកផ្លូវស្លឹកផ្លែប៉េសបានឡើយ"។

"ប្រសិនបើឪពុកម្តាយដ៏ថោកទាបរបស់ឯងក្រ តើពួកគេអាចពាក់មាសពាក់ប្រាក់រាល់ថ្ងៃបានទេ? តើពួកគេអាចរីករាយនឹងម្ហូបឆ្ងាញ់ៗរាល់ពេលបាយបានទេ? ក្រៅពីមិនហ៊ានប្តូរទៅកាន់ផ្លូវសំណាង និងច្រកផ្លូវស្លឹកផ្លែប៉េស ដែលជាកន្លែងប្រមូលផ្តុំនៃ 'ត្រកូលទាំងបួន និងនិកាយទាំងដប់' នោះ តើភាពសុខស្រួលអ្វីដែលពួកគេមិនទាន់បានរីករាយ?"

ស្ត្រីចំណាស់មានកំហឹងរាល់ពេលដែលនាងនិយាយអំពីកូនប្រុស និងកូនប្រសាររបស់នាង។ នាងសើចតិចៗហើយនិយាយថា "ពាក្យប្រដៅ និងការណែនាំពីដូនតាទាំងនោះ គ្រាន់តែជាអ្វីដែលបានរលួយក្នុងភក់តាមពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីឆ្នាំទាំងអស់នេះ តើពួកវាមានតម្លៃអ្វីទៀត? ចៅប្រុសសម្លាញ់របស់យាយ គ្រាន់តែព្រងើយកន្តើយនឹងពួកវាទៅនៅពេលដែលឯងសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះបាននៅថ្ងៃអនាគត។ យាយបានរស់នៅអស់រយៈពេលឆ្នាំទាំងអស់នេះ ហើយខ្ញុំបានឃើញមនុស្សមាន និងមនុស្សក្រគ្រប់ប្រភេទ។ ប៉ុន្តែនៅចុងបញ្ចប់នៃថ្ងៃ គឺមានតែមនុស្សល្ងង់ដែលគ្មានសមត្ថភាពប៉ុណ្ណោះដែលជ្រើសរើសធ្វើជាមនុស្សស្មោះត្រង់!"

ម៉ា គូស៊ួន បង្ហាញស្នាមញញឹមយ៉ាងភ្លឺស្វាង ហើយវាពិបាកនឹងនិយាយណាស់ថាតើនេះមកពីគេយល់ស្របនឹងយាយរបស់គេ ឬក៏ដោយសារគេគិតថាពាក្យសម្តីរបស់នាងគឺជាឿងគួរឱ្យអស់សំណើច។ គេតែងតែបែបនេះ ហើយគេតែងតែអាចស៊ូទ្រាំនឹងការលំបាក និងការបៀតបៀនពីអ្នកដទៃ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលគេសម្រេចចិត្តធ្វើអ្វីម្យ៉ាង គេនឹងក្លាយជាមនុស្សរឹងរូសបំផុត រហូតដល់សូម្បីតែយាយរបស់គេក៏មិនអាចបញ្ចុះបញ្ចូលគេបានដែរ។

ស្ត្រីចំណាស់គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងរត់ទៅមើលថាទ្វារទីធ្លាត្រូវបានចាក់សោឬនៅ។ បន្ទាប់មកនាងបានត្រឡប់មកខាងក្នុងវិញ ហើយអង្គុយចុះ រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្សឹបៗថា "ម៉ា គូស៊ួន កុំគិតថាយាយរបស់ឯងធ្វើខ្លួនចម្លែកក្នុងឆ្នាំទាំងអស់នេះ។ ក្រៅពីធ្វើជាឆ្មប និងផ្តល់ទឹកមន្តដល់អ្នកដទៃ ខ្ញុំក៏បានប្រមូលសំរាមពីអ្នកដទៃដោយមិនចេះខ្មាសអៀនដែរ។ ប៉ុន្តែ អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលយាយបានប្រមូល គឺជាកំណប់ទ្រព្យដែលមានតម្លៃបំផុត"។

ម៉ា គូស៊ួន បង្ហាញទឹកមុខហត់នឿយនៅពេលនេះ ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាគេមិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ទាល់តែសោះចំពោះប្រអប់ធំដែលពោរពេញដោយវត្ថុតូចតាចរបស់យាយគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ស្ត្រីចំណាស់បានបន្តពន្យល់ពីរបៀបដែលនាងបានបោកប្រាស់ និងកេងចំណេញពីអ្នកដទៃកាលពីអតីតកាល ទឹកមុខរបស់នាងភ្លឺថ្លា និងពោរពេញដោយភាពអួតអាង។

ម៉ា គូស៊ួន ស្រាប់តែសួរថា "យាយ តើឪពុករបស់ ឆិន ភីងអាន ស្លាប់នៅ..."

ទឹកមុខរបស់ស្ត្រីចំណាស់បានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងបានប្រញាប់លូកដៃទៅខ្ទប់មាត់ចៅប្រុសរបស់នាង ដោយនិយាយទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា "រឿងខ្លះអាចធ្វើបាន ប៉ុន្តែមិនអាចនិយាយបានឡើយ!"

ក្មេងប្រុសនោះងក់ក្បាលទាំងញញឹម ដោយមិនសួរសំណួរអ្វីទៀតលើប្រធានបទនេះ។ ស្ត្រីចំណាស់ក៏បាត់ចំណាប់អារម្មណ៍ក្នុងការអួតអំពីស្នាដៃកាលពីអតីតកាលរបស់នាងដែរ ហើយនាងស្រាប់តែមើលទៅហាក់ដូចជាមានជំងឺ និងអស់កម្លាំងនៅពេលនេះ។ វាហាក់ដូចជាមានអ្វីម្យ៉ាងកំពុងសង្កត់លើចិត្តរបស់នាង ហើយនាងបានលួចមើលទៅក្រៅបង្អួចទៅកាន់មេឃពេលរាត្រីម្តងម្កាល។

ម៉ា គូស៊ួន ញញឹមហើយនិយាយថា "យាយ យាយបានធ្វើជាគ្រូធ្មប់នៃទីប្រជុំជនតូចរបស់យើងជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ហើយអ្នកជិតខាងរបស់យើងនៅក្នុងច្រកផ្លូវផ្កាអាព្រីខត សុទ្ធតែសរសើរយាយ ហើយនិយាយថាយាយអាចជម្នះគម្លាតរវាង យិន និង យ៉ាង (Yin and Yang) ហើយនាំខ្មោចត្រឡប់មកពិភពមនុស្សរស់វិញបាន"។

ស្ត្រីចំណាស់រមៀលភ្នែក ហើយនិយាយថា "ឯងពិតជាជឿពាក្យមិនសមហេតុផលរបស់ពួកគេមែនទេ? យាយរបស់ឯងគឺជាមនុស្សដែលសូម្បីតែខ្លាចផ្គរលាន់ផង ចុះតើខ្ញុំនឹងមិនភ័យស្លាប់ទេអី ប្រសិនបើខ្ញុំពិតជាឃើញខ្មោចមែននោះ?"

"កុំខ្លាចអីយាយ" ម៉ា គូស៊ួន និយាយទាំងញញឹម។ "មនុស្ស និងខ្មោចដើរលើពិភពលោកពីរផ្សេងគ្នា ដូចជាព្រះ និងទេវតាដើរលើអាណាចក្រពីរផ្សេងគ្នាដែរ។ នៅម្ខាងគឺ មាគ៌ាដ៏អស្ចារ្យ (Great Dao) ហើយនៅម្ខាងទៀតគឺមេឃ និងដី"។

ព្រលឹមស្រាងៗបានមកដល់។

អង្គុយនៅក្នុងខ្ទមតូច នីង យ៉ាវ សន្សឹមៗបើកភ្នែកឡើង។ ឆិន ភីងអាន មិនឃើញនៅទីណាឡើយ។ នីង យ៉ាវ ប្រញាប់ក្រោកឈរ និងឱនខ្លួនចេញពីខ្ទមតូច។ ដោយការជាន់ជើងមួយកម្លាំង នាងបានលោតឡើងទៅលើស្មាដ៏ធំនៃរូបសំណាកដែលបាក់បែក និងរលំនោះ។

ឆិន ភីងអាន កំពុងរត់មកពីចម្ងាយ ដោយជំហានរបស់គេមិនប្រញាប់ប្រញាល់ ហើយក៏មិនយឺតយ៉ាវដែរ។ វាមើលទៅមិនដូចជាគេកំពុងរត់គេចពីអ្នកណាម្នាក់ឡើយ។ នៅពេលគេឃើញយុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតង គេបានប្រញាប់គ្រវីដៃ និងធ្វើសញ្ញាប្រាប់នាងឱ្យចុះមក។

នីង យ៉ាវ លោតចុះពីលើរូបសំណាក ហើយចុះចតនៅពីមុខ ឆិន ភីងអាន។

"ស្វាចាស់មិនទាន់រកឃើញកន្លែងលាក់ខ្លួនរបស់យើងទេ" ឆិន ភីងអាន និយាយ។

បន្ទាប់ពីនិយាយបែបនេះ ឆិន ភីងអាន បានសំពះ និងក្រាបថ្វាយបង្គំរូបសំណាកព្រះដែលគ្មានក្បាលនោះ ដោយរអ៊ូរទាំអ្វីម្យ៉ាងតិចៗ។ នីង យ៉ាវ អាចស្តាប់ដឹងខ្លះៗនូវអ្វីដែលគេកំពុងនិយាយ ហើយវាគឺជាការសុំខមាទោសដល់ព្រះ កុំឱ្យប្រកាន់ទោសនាងចំពោះការមិនគោរពជាដើម។ នាងរមៀលភ្នែក ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

បន្ទាប់មក ឆិន ភីងអាន បានបន្ថយសំឡេង ហើយនិយាយទាំងទឹកមុខអាថ៌កំបាំងថា "ឱ្យខ្ញុំបង្ហាញនាងនូវរូបសំណាកពីរ ពួកវាពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់!"

"តើវាជាព្រះ ឬទេវតាអង្គណាដែលសុខចិត្តបង្ហាញខ្លួនឱ្យឯងឃើញមែនទេ? តើឯងកំពុងព្យាយាមប្រាប់ខ្ញុំថា ភាពស្មោះត្រង់របស់ឯងនឹងទទួលបានផលភ្លាមៗមែនទេ?"

ឆិន ភីងអាន ថ្ងូរតិចៗហើយនិយាយថា "នីង យ៉ាវ សម្តីរបស់នាងពិតជា..."

នីង យ៉ាវ លើកចិញ្ចើម។

ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់ប្តូរពាក្យភ្លាម ដោយបន្តក្នុងលក្ខណៈយ៉ាងរលូនថា "...ដូចជាសម្តីរបស់មនុស្សដែលរៀនសូត្របានខ្ពង់ខ្ពស់អញ្ចឹង!"

វាហាក់ដូចជា នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែប្រែជាមនុស្សផ្សេងទៀតនៅពេលនេះ។ នាងក្អកពីរបីដង ហើយរំលឹកខ្លួនឯងឱ្យរក្សាភាពរាបទាប។ ឆិន ភីងអាន នាំផ្លូវ ហើយ នីង យ៉ាវ ដើរតាមពីក្រោយគេយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ នាងបានលើកម្រាមដៃឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន និងញីត្រង់ចន្លោះចិញ្ចើម (Glabella) របស់នាង។

នាងពិតជាបានដើរលើខ្សែចំណងរវាងជីវិត និងសេចក្តីស្លាប់មែន។ បន្ទាប់ពីការតស៊ូក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង នាងបានដកដង្ហើមធំ ហើយបន្លឺពាក្យពីរយ៉ាងខ្សោយថា — អរគុណ។

ឆិន ភីងអាន បានប្រុងប្រយ័ត្នភ្នែក និងត្រចៀកពេញមួយផ្លូវ ដូច្នេះគេតាមធម្មតាគឺបានឮពាក្យអរគុណភ្លាមៗរបស់ នីង យ៉ាវ។ ទោះបីជាក្នុងចិត្តរបស់គេ គេមានអារម្មណ៍ថានាងមិនចាំបាច់អរគុណគេក៏ដោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគឺជាអ្នកដែលគួរតែអរគុណនាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន ពិតជាមិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីណា ដូច្នេះគេសម្រេចចិត្តមិនខ្វល់ពីបញ្ហានេះឡើយ។

ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែឈប់ង៉ក់។ គេសម្លឹងមើលទៅទិសខាងត្បូងទាំងភាំងៗ ហើយរអ៊ូថា "ចុះប្រសិនបើស្វាចាស់ត្រូវបានលោកគ្រូឈី ដេញចេញពីពិភពលោកតូចនេះបាត់ទៅហើយ? ហើយនោះជាមូលហេតុដែលវាមិនទាន់រកយើងឃើញ? តើយើងគួរធ្វើដូចម្តេចទៅ?"

នីង យ៉ាវ មិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីចំពោះរឿងនេះឡើយ។ ឆិន ភីងអាន បន្តដើរទៅមុខ ដោយមិនបង្ហាញសញ្ញានៃការមានអារម្មណ៍មិនស្រួលឡើយ។

នីង យ៉ាវ បង្កើនល្បឿន និងដើរទៅក្បែរគេ រួចសួរថា "ឆិន ភីងអាន ឯងមិនអីទេមែនទេ?"

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល ហើយឆ្លើយថា "ខ្ញុំមិនអីទេ។ ខ្ញុំដឹងថារឿងខ្លះគឺវាបែបហ្នឹងឯង ហើយគ្មានអ្វីដែលយើងអាចធ្វើដើម្បីផ្លាស់ប្តូរវាបានឡើយ"។ គេមិនដែលបានរៀនសូត្រពីមុនមកទេ ដូច្នេះគេតាមធម្មតាមិនបានដឹងពីឃ្លាដែលអាចបង្ហាញពីអារម្មណ៍របស់គេនៅពេលនេះបានពេញលេញឡើយ — "សមត្ថភាពមនុស្សមានកំណត់"។

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែឈប់ដើរ។ នៅពេលដែល ឆិន ភីងអាន ងាកមកក្រោយដោយភាពងឿងឆ្ងល់ នាងបានចង្អុលទៅសញ្ញាក្រហមនៅលើថ្ងាសរបស់នាង ហើយនិយាយថា "ខ្ញុំដឹងថាឯងចង់ដឹង ប៉ុន្តែគ្មានសេចក្តីក្លាហាននឹងសួរ។ ដូច្នេះឱ្យខ្ញុំប្រាប់ការពិតដល់ឯងចុះ។ នេះគឺជា ស្នៀតចុងក្រោយ (Trump Card) របស់ខ្ញុំ។ តើស្វាចាស់មកពីភ្នំសាន់ស្កតនោះខ្លាំងមែនទេ? វាបានធ្វើបាបពួកយើងរហូតដល់ធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពវេទនាខ្លាំងណាស់ តើពិតទេ? ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្រនៅលើថ្ងាសរបស់ខ្ញុំ គឺជាកាដូថ្ងៃកំណើតដែលម្តាយខ្ញុំបានផ្តល់ឱ្យខ្ញុំសម្រាប់ថ្ងៃកំណើតគម្រប់ ១១ ឆ្នាំរបស់ខ្ញុំ។ វាគឺជាកំណប់ទ្រព្យជាប់ព្រលឹងរបស់ខ្ញុំ ហើយនៅពេលដែលខ្ញុំបញ្ចេញវា មិនត្រឹមតែស្វាចាស់នោះនឹងស្លាប់ប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែ..."

នាងស្រាប់តែឈប់មួយសន្ទុះនៅពេលនេះ ហើយនៅទីបំផុតនាងបានសម្រេចចិត្តរំលងវាចោល ដោយបន្តថា "ខ្ញុំនិយាយរឿងទាំងអស់នេះ ព្រោះខ្ញុំចង់ប្រាប់ឯងនូវអ្វីម្យ៉ាង — ពិភពលោកគឺធំណាស់ ដូច្នេះកុំមើលងាយខ្លួនឯង ហើយកុំបាក់ទឹកចិត្ត។ តើឯងមិនកំពុងហាត់វិជ្ជាគុនហើយមែនទេ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនហាត់វិជ្ជាដាវដែរទៅ?"

"នាងចេះបង្រៀនវិជ្ជាដាវមែនទេ?" ឆិន ភីងអាន សួរ។

នីង យ៉ាវ ឆ្លើយយ៉ាងមានទំនុកចិត្តថា "ដងខ្លួន (Talent) របស់ខ្ញុំគឺអស្ចារ្យពេកហើយ ហើយខ្ញុំក៏បានចាប់ផ្តើមហាត់វិជ្ជាដាវតាំងពីក្មេងខ្លាំងណាស់ដែរ។ ដូច្នេះ កម្រិតសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំក៏កើនឡើងយ៉ាងលឿនបំផុត។ ប៉ុន្តែក្នុងរឿងបង្រៀនអ្នកដទៃនូវវិជ្ជាដាវវិញ ខ្ញុំក៏មិនដឹងថាត្រូវចាប់ផ្តើមពីណាដែរ!"

ឆិន ភីងអាន អេះក្បាល។

នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា "បើទោះបីជាខ្ញុំចង់ឱ្យដាវហោះរបស់ខ្ញុំទៅឯងក៏ដោយ ដាវហោះនោះច្បាស់ជាមិនព្រមឡើយ។ លើសពីនេះ ខ្ញុំក៏មិនចង់ធ្វើឱ្យវាអាម៉ាស់បែបនេះដែរ។ នៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ យើងចាត់ទុកដាវដែលមានវិញ្ញាណដូចជាមិត្តភក្តិដែលស្មើភាពគ្នា និងមានគំនិតដូចគ្នា"។

នៅទីបំផុត នីង យ៉ាវ បានដោះស្រោមដាវពណ៌សដូចព្រិលចេញពីចង្កេះរបស់នាង ហើយនិយាយថា "ប៉ុន្តែខ្ញុំអាចឱ្យស្រោមដាវនេះទៅឯងបាន!"

ឆិន ភីងអាន ងឿងឆ្ងល់ ហើយសួរថា "ហេតុអ្វី?"

នីង យ៉ាវ បានទះស្មារបស់ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយក្នុងលក្ខណៈមានន័យជ្រាលជ្រៅថា "ដោយសារឯងមានស្រោមដាវរួចទៅហើយ តើឯងនឹងនៅឆ្ងាយពីការក្លាយជា អមតៈនៃដាវ (Sword Immortal) ទៀតឬ?"

ឆិន ភីងអាន បានទទួលយកស្រោមដាវដែលនៅទទេទាំងភាំងៗ ទឹកមុខរបស់គេស្រឡាំងកាំង ខណៈដែលគេបន្លឺថា "ថាម៉េច?"

នីង យ៉ាវ ដើរទៅមុខ។ នាងមានអារម្មណ៍ថានាងទើបតែបានធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដែលស្រស់ស្អាត និងអស្ចារ្យបំផុត។ វាមិនមានអ្វីលើសពីនេះឡើយ។

ឆិន ភីងអាន កាន់ស្រោមដាវយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន ដោយគិតក្នុងចិត្តថា 'តើក្នុងលោកនេះ ខ្ញុំនឹងទៅរកដាវមកពីណាទៅ?'