ការរញ្ជួយ (Shudder)

ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) បានមកដល់ពីមុខ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) ក្នុងជំហានតែមួយ គេលើកដៃឡើងបង្កជាកណ្តាប់ដៃ រួចវាយសម្រុកចុះមកលើក្បាលរបស់នាង។

នីង យ៉ាវ បានលើកកាំបិតតូចរបស់នាងដើម្បីទប់ទល់នឹងការវាយប្រហារនេះ ដោយមុខកាំបិតបែរទៅរកកដៃរបស់ ប៉ៃ យាន។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងបានចាក់ដាវរបស់នាងយ៉ាងសាហាវទៅលើដើមទ្រូងរបស់គេ ដោយចុងដាវតម្រង់ទៅរកបេះដូងរបស់គេ។

ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺ កណ្តាប់ដៃរបស់ ប៉ៃ យាន បានលាតចេញជាបាតដៃ ហើយគេបានចាប់មុខកាំបិតរបស់នាងយ៉ាងរហ័ស។ ខណៈនោះដែរ ដៃម្ខាងទៀតរបស់គេបានបាញ់ចេញទៅចាប់ចុងដាវរបស់នាងដោយសភាវគតិ។

វាច្បាស់ណាស់ថាការវាយប្រហាររបស់គេគ្រាន់តែជាការបញ្ឆោតប៉ុណ្ណោះ ដោយបំណងពិតប្រាកដគឺចង់អន្ទាក់ឱ្យ នីង យ៉ាវ វាយប្រហារដោយធ្វេសប្រហែស។

ក្នុងនាមជាអ្នកមកពី ភ្នំសាន់ស្កត (Sun Scorch Mountain) ដែលជាទឹកដីដ៏វិសុទ្ធសម្រាប់អ្នកដាវនៅក្នុង ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ប៉ៃ យាន អាចមើលដឹងភ្លាមថាដាវនេះមិនធម្មតានោះទេ។ ដើម្បីចាប់វា គេថែមទាំងសុខចិត្តបំពេញ ថាមពល (Qi) របស់គេជាលើកទីពីរទៀតផង។

តាមពិតទៅ ចុងដាវបានចាក់ទម្លុះដើមទ្រូងរបស់គេទៅហើយ ហើយវានៅសល់តែមួយធ្នាប់ទៀតប៉ុណ្ណោះនឹងដល់បេះដូង។ ឃើញស្ថានភាពមិនស្រួល នីង យ៉ាវ ក៏ដាច់ចិត្តលែងដៃពីដាវ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ នាងបានកន្ត្រាក់កាំបិតរបស់នាងយ៉ាងខ្លាំង បណ្តាលឱ្យវាស្លាយចេញពីការចាប់របស់ ប៉ៃ យាន និងបញ្ចេញសំឡេងកកិតយ៉ាងខ្លាំង ដូចជាលោហៈប៉ះនឹងថ្ម។

បន្ទាប់ពីដោះកាំបិតចេញបានហើយ នីង យ៉ាវ ក៏ប្រញាប់លោតថយក្រោយយ៉ាងលឿន។

ដូចការរំពឹងទុក ស្វាចាស់នោះបានងាកខ្លួន ហើយគ្រវីកដៃ ធ្វើឱ្យដាវនោះហោះទៅឆ្ងាយរាប់សិបម៉ែត្រ។ បន្ទាប់មក គេក៏បានទាត់មួយជើងសំដៅទៅរកយុវតីរូបនេះ។

នីង យ៉ាវ បានលើកដៃស្តាំដែលនៅទំនេរឡើង ហើយជាមួយនឹងសំឡេង "ភឹប" នាងត្រូវបានទាត់ដោយ ប៉ៃ យាន រហូតហោះទៅចម្ងាយ ២០ ម៉ែត្រ។ នាងបានធ្លាក់ចុះយ៉ាងខ្លាំងលើខ្នង ហើយបន្ទាប់ពីដួលរមៀលពីរបីជុំ នាងក៏បានចាក់កាំបិតចូលទៅក្នុងដីដើម្បីបញ្ឈប់សន្ទុះរបស់នាង។ ជាសំណាងល្អ ដីនៅជិតមាត់អូរគឺទន់ និងធូរ ហើយថ្មនៅលើដីក៏មានរាងមូល និងរលោង មិនមែនមុតស្រួចនោះទេ។ ដោយសារហេតុនេះហើយ ទើបខ្នងរបស់នាងមិនក្លាយជាសាច់ដុំដែលរហែក និងបង្ហូរឈាម។

ប៉ៃ យាន មិនទុកពេលឱ្យនាងសម្រាកឡើយ ដោយរាងកាយដ៏ធំរបស់គេបានហោះឡើងលើអាកាស ហើយធ្លាក់ចុះមកដូចរន្ទះ។ នីង យ៉ាវ សូម្បីតែដកកាំបិតពីដីក៏មិនទាន់ដែរ ខណៈដែលនាងដកថយម្តងហើយម្តងទៀត។

ប៉ៃ យាន មិនបានបន្តដេញតាមនាងទេ ហើយបន្ទាប់ពីចុះចត គេបានលើកជើងឡើង រួចជាន់លើដងកាំបិតរបស់នាង។ នៅពេលដែលយុវតីដែលកំពុងលុតជង្គង់ម្ខាងងើបមុខឡើង ប៉ៃ យាន បានបង្កើនកម្លាំងជើង ធ្វើឱ្យកាំបិតនោះលិចជ្រៅទៅក្នុងដី រហូតដល់ដងកាំបិតនៅស្មើនឹងដី។

ពន្លឺពណ៌មាស-ស្វាយ បានផ្លាតចេញនៅក្បែរមុខរបស់ស្វាចាស់ វាហាក់ដូចជាភ្លឺចែងចាំងជាខ្លាំងនៅក្រោមផ្ទៃមេឃដ៏ងងឹត។ គេសើចចំអក ហើយនិយាយថា "នាងហាត់ដាវ តែបែរជាហាត់កាំបិតទៀត ធ្វើឱ្យ វិជ្ជាគុណ (Technique) របស់នាងក្លាយជារញ៉េរញ៉ៃ និងមិនច្បាស់លាស់។ វាមិនអាចជៀសផុតពីការធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពដ៏វេទនាបែបនេះឡើយ!"

នីង យ៉ាវ ក្រោកឈរឡើង ហើយព្យាយាមទប់មិនឱ្យក្អួតឈាមចេញមក មុននឹងនិយាយថា "តើឯងមានសមត្ថភាពតែប៉ុណ្ណឹងមែនទេ?"

ប៉ៃ យាន គ្រវីក្បាល ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា "ខ្ញុំគ្រាន់តែផ្តល់ឱកាសចុងក្រោយឱ្យនាងប៉ុណ្ណោះ។"

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា "នៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ យើងមិនខ្វល់ថាឪពុកម្តាយនរណាជានរណានោះទេនៅពេលយើងប្រយុទ្ធ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់មានសមត្ថភាពសម្លាប់ឯងដោយយុត្តិធម៌ នោះឯងមានតែបន្ទោសខ្លួនឯងថាខ្សោយ និងអន់ពេកប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើឪពុកម្តាយរបស់ខ្ញុំដឹងរឿងនេះនាពេលអនាគត ពួកគេយ៉ាងច្រើនបំផុតគឺគ្រាន់តែមកកាន់ទ្វីបដបត្បូងខាងកើតដើម្បីសម្លាប់ឯងតែប៉ុណ្ណោះ។ ពួកគេច្បាស់ជាមិនទៅរករឿងភ្នំសាន់ស្កតឡើយ។ ដូច្នេះ ឯងអាចដកចិត្តទុកដាក់ ហើយប្រយុទ្ធជាមួយខ្ញុំឱ្យអស់ពីសមត្ថភាពចុះ។"

នេះជាលើកទីមួយហើយដែល ប៉ៃ យាន ឃើញនាងនិយាយច្រើនបែបនេះ នាងមើលទៅខុសប្លែកទាំងស្រុងពីក្មេងស្រីដែលពាក់មួកស្បៃដែលកាលពីមុនតែងតែស្ងៀមស្ងាត់ និងមិនសូវបង្ហាញអារម្មណ៍។

ប៉ៃ យាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ត្រជាក់នៅខាងក្រោយកញ្ចឹងកភ្លាមៗ ដែលធ្វើឱ្យគេងាកក្បាលទៅម្ខាងភ្លាម។

មុខដាវបានឆ្កូតកាត់កញ្ចឹងករបស់គេ បន្សល់ទុកនូវរបួសរាក់មួយ។ ប្រសិនបើគេមិនងាកក្បាលទេ ដាវនោះនឹងបង្ករបួសធ្ងន់ធ្ងរដល់គេ ទោះបីជាវាមិនអាចកាត់ករបស់គេដាច់ក៏ដោយ។ នៅពេលនោះ ស្ថានការណ៍នឹងប្រែប្រួល ហើយគេនឹងធ្លាក់ទៅក្នុងគុណវិបត្តិកាន់តែខ្លាំងឡើងៗ។ លើសពីនេះ ប្រសិនបើគេបង្ហាញរូបរាងពិតរបស់គេលឿនពេក គេនឹងបាត់បង់តំណែងខ្ពស់ខាងសីលធម៌ ហើយក៏បាត់បង់នូវអំណាចចរចាប្រឆាំងនឹង ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) និង លោកគ្រូរួន (Master Ruan) ផងដែរ។ ប្រហែលជារឿងនេះថែមទាំងប៉ះពាល់ដល់ម្ចាស់ក្សត្រីតូចរបស់គេ ហើយនាំឱ្យនាងប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់គ្រប់បែបយ៉ាងតែម្នាក់ឯងទៀតផង។ ដោយគិតដូច្នេះ ប៉ៃ យាន ក៏បានផ្ទុះកំហឹងជាលើកទីបី។

ដាវហោះមិនបានត្រឡប់ទៅក្នុងស្រោមវិញទេ ផ្ទុយទៅវិញ វាបានហោះជុំវិញ នីង យ៉ាវ ហាក់ដូចជាកំពុងសុំការសរសើរ និងចង់ផ្គាប់ចិត្តនាង។

ប៉ៃ យាន សើចទាំងកំហឹងនៅពេលឃើញបែបនេះ ហើយនិយាយថា "ល្អណាស់ ខ្ញុំមិនទាន់បានប្រយុទ្ធឱ្យអស់ចិត្តជាមួយ សុង ឆាងជិង កាលពីមុនទេ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថានឹងលេងជាមួយនាងមួយសន្ទុះចុះ! ប៉ុន្តែ តើរាងកាយដ៏ផុយស្រួយរបស់នាងអាចស៊ូទ្រាំនឹងការវាយប្រហារធ្ងន់ៗបានប៉ុន្មានដងទៅ?"

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ខណៈដែលនាងសង្កេតមើលពន្លឺពណ៌មាស-ស្វាយ ជុំវិញផ្ទៃមុខរបស់ ប៉ៃ យាន។ ទោះបីជាគេបានប្រើសមត្ថភាពវេទមន្តរបស់គេបីដងរួចមកហើយក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថាគេនៅសល់កម្លាំងខ្លះទៀត។ យ៉ាងហោចណាស់ ចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្ររបស់គេមិនទាន់ដួលរលំ និងបង្ខំឱ្យគេបង្ហាញរូបរាងពិតរបស់គេឡើយ។ លើសពីនេះ ការដែលអាយុកាលត្រូវបានកាត់បន្ថយនឹងក្លាយជាការវាយប្រហារដ៏ធំសម្រាប់អ្នកដែលស្ថិតនៅក្រោម កម្រិតកំពូលទាំងប្រាំ (Upper Five Tiers) ប៉ុន្តែវានឹងក្លាយជាការវាយប្រហារតិចតួចសម្រាប់ ស្វា​រំកិល​ភ្នំ (Mountain-moving Ape) នេះ បើទោះបីជាវានៅតែឈឺចាប់ក៏ដោយ។

នីង យ៉ាវ កម្រើកម្រាមដៃបន្តិច ធ្វើឱ្យដាវរបស់នាងវិលយ៉ាងរហ័ស។ នាងញញឹមហើយនិយាយថា "មិនចម្លែកទេដែលឪពុកខ្ញុំនិយាយថា ភ្នំសាន់ស្កត នៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើត គឺមិនមានតម្លៃនឹងលើកមកនិយាយសោះ។ អ្នកដាំដុះនៅទីនោះនិយាយអួតតែសម្តី តែគ្មានសមត្ថភាពមកបង្គ្រប់ការអួតរបស់ខ្លួនឡើយ។ ពួកឯងមានសេចក្តីក្លាហានងងឹតងងុល តែជាអកុសល គឺល្ងង់ខ្លៅ និងមាន ថាមពលដាវ (Sword Qi) រាក់កំភែលបំផុត។"

ប៉ៃ យាន ផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយគ្រហឹមថា "នាងពិតជាចង់ងាប់មែន!"

គេបានស្ទុះទៅរកយុវតីដែលអួតអាងម្នាក់នោះ។

នីង យ៉ាវ មិនបានបន្តប្រយុទ្ធដោយងងឹតងងុលទេ នាងបានដកថយទៅទិសខាងជើង។ ស្ថានភាពរបស់នាងនៅតែគ្រោះថ្នាក់ ហើយប្រសិនបើមិនមែនដោយសារដាវហោះរបស់នាងទទួលបានអក្សរពីរពីផ្ទាំងស្លាក "matched aura" (ឬ អានុភាពគ្មានគូប្រៀប) ដែលអនុញ្ញាតឱ្យវាលូតលាស់យ៉ាងខ្លាំងនូវថាមពលដាវ និងវិញ្ញាណនោះទេ នាងច្បាស់ជាប្រឈមមុខនឹងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតជាច្រើនទៀតជាមិនខាន។ ឥឡូវនេះ ដាវហោះត្រូវបានផ្សារភ្ជាប់ជាមួយនឹងចិត្តរបស់ នីង យ៉ាវ ហើយនេះអនុញ្ញាតឱ្យនាងបញ្ជាវាដោយប្រើគំនិត។ គឺដោយសារហេតុនេះហើយ ទើបនាងអាចទប់ស្កាត់ការវាយប្រហារដ៏សាហាវជាច្រើនរបស់ស្វាចាស់នោះបាន។

ប្រសិនបើនេះជាអាវុធដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងព្រលឹងដែលនាងបានចំណាយកម្លាំងយ៉ាងច្រើនដើម្បីចិញ្ចឹមបីបាច់ ប៉ៃ យាន នឹងមិនភ្ញាក់ផ្អើលទាល់តែសោះ។ ប៉ុន្តែ គេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា នេះមិនមែនជាដាវជាប់ព្រលឹងរបស់យុវតីចម្លែកម្នាក់នេះឡើយ។

នាងមើលទៅដូចជាអ្នកគុនធម្មតាម្នាក់ដែលកំពុងធ្វើដំណើរជុំវិញពិភពលោកជាមួយនឹងអាវុធដ៏ងាយស្រួលនៅក្នុងដៃ។ អ្វីដែលនាងខ្វល់គឺមានតែភាពមុតស្រួចនៃមុខដាវរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ។ នាងមិនខ្វល់ពីការចិញ្ចឹមបីបាច់ "ចិត្តដាវ" ឬ "វិញ្ញាណដាវ" ឡើយ។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលចម្លែកនោះគឺ នាងក៏មិនបានដើរតាមគន្លងរបស់អ្នកគុនទាំងស្រុងដែរ។ នេះគឺដោយសារតែអ្នកគុនដែលផ្តោតលើការហាត់ពត់រាងកាយតែងតែប្រាថ្នាចង់ឈានដល់កម្រិត "មិនអាចបំផ្លាញបាន សូម្បីតែមេឃ និងដីត្រូវខ្ទេចខ្ទី"។ ប្រសិនបើអាវុធរបស់ពួកគេដណ្តើមការងារ និងមានសមត្ថភាពធ្វើសកម្មភាពដោយខ្លួនឯង ពួកគេនឹងត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអ្នកគុនដែលមិនត្រឹមត្រូវមកពីនិកាយក្រៅផ្លូវការ។

បន្ទាប់ពីដេញតាម នីង យ៉ាវ អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ប៉ៃ យាន មិនអាចចាប់នាងបាន មួយផ្នែកគឺដោយសារតែដាវហោះ និងមួយផ្នែកទៀតគឺដោយសារនាងបានហាត់វិជ្ជាខុសៗគ្នាជាច្រើន។ នាងបានហាត់ទាំងវិជ្ជាដាវ វិជ្ជាគុន និងការដាំដុះ (Cultivation)។ ប៉ៃ យាន បានព្យាយាមគិត ប៉ុន្តែគេពិតជាមិនអាចរកឃើញនិកាយណាមួយនៅក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ដែលអាចបណ្តុះបណ្តាលសិស្សដែលចម្លែកបែបនេះបានឡើយ។ ដូច្នេះហើយ គេកាន់តែមានការប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការវាយប្រហាររបស់គេ ខណៈដែលគេព្យាយាមស្វែងយល់ពីអត្តសញ្ញាណ និងប្រវត្តិរបស់នាង។

មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងទេ អ្វីៗនឹងមិនអីឡើយ ដរាបណាពួកគេមិនទៅជិតទីប្រជុំជនតូចពេក។ មិនថាមានរឿងរញ៉េរញ៉ៃយ៉ាងណានៅទីនោះ ប៉ៃ យាន នឹងមិនប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់ណាមួយនៅក្នុងកន្លែងនេះឡើយ។

នីង យ៉ាវ កាន់តែស្លេកស្លាំងទៅៗ ខណៈដែលនាងបន្តរត់គេច។

"នាងអស់កម្លាំងហើយ!" ប៉ៃ យាន និយាយទាំងស្នាមញញឹមដ៏អាក្រក់។

"កុំថាឡើយរឿងនាងអាចរត់ត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញ សូម្បីតែនាងអាចទៅដល់ ហើយមានអ្នកនៅទីនោះជួយនាងក៏ដោយ តើនាងពិតជាគិតថាខ្ញុំមិនអាចសម្លាប់នាងបានមែនទេ?"

ប៉ៃ យាន បានជាន់ដី រួចលោតឡើង ដោយមិនខ្វល់ពីដាវហោះ ហើយបានលោតរំលងក្បាល នីង យ៉ាវ ដោយចុះចតនៅពីមុខនាង និងរារាំងផ្លូវរបស់នាង។ បន្ទាប់មក គេបានគ្រវីកណ្តាប់ដៃ និងវាយដាវហោះឱ្យខ្ទាតទៅចម្ងាយរាប់រយម៉ែត្រ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដាវហោះដែលគួរឱ្យរំខាននោះបានហោះត្រឡប់មកវិញភ្លាមៗ ហើយចាក់សំដៅទៅក្បាលរបស់គេ។

នៅពេលដែល ប៉ៃ យាន ព្យាយាមចាប់ដាវហោះឱ្យនៅស្ងៀម វាបានដកថយពីការចាប់របស់គេយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ ហាក់ដូចជាវាអាចអានចិត្តរបស់គេបាន។ ការមក និងការទៅដូចជាខ្យល់ ដាវហោះនេះគឺមិនអាចទាយទុកជាមុនបាន និងពិបាកការពារបំផុត។ ទោះបីជា ប៉ៃ យាន មិនខ្លាចរបួសដោយសាររាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែត្រូវបានធ្វើឱ្យស្ថិតក្នុងស្ថានភាពរញ៉េរញ៉ៃបន្តិចបន្តួចដោយសារតែដាវហោះនោះ។

នីង យ៉ាវ មិនចង់ប្រឈមមុខនឹង ប៉ៃ យាន ដោយផ្ទាល់ទេ ដូច្នេះនាងបានប្តូរទិសដៅ ហើយចាប់ផ្តើមរត់ទៅភាគឦសាន។ ប៉ៃ យាន បានប្តូរទិសដៅតាមនាង ដោយគំរាមកំហែងនាងមិនថានាងទៅទីណានោះទេ។

គេបានបណ្តេញដាវហោះដែលកំពុងហោះមករកគេ ហាក់ដូចជាគេកំពុងដេញរុយ ធ្វើឱ្យវាចាក់ចូលទៅក្នុងដីជិតមួយម៉ែត្រ។ ដូចជាក្មេងស្រីដែលកំពុងរេត្រគាក ដាវហោះបានរេទៅរេមក ខណៈដែលវាដកខ្លួនចេញពីដីដោយការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយហោះនៅលើអាកាស ចុងដាវរបស់វាបានញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហាក់ដូចជាវាជាកូនឆ្មាដ៏ខឹងសម្បារ។ បន្ទាប់ពីឈប់មួយសន្ទុះខ្លី វាក៏បានចាក់ទៅលើស្វាចាស់នោះម្តងទៀតយ៉ាងសាហាវ។

ប៉ៃ យាន មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់យ៉ាងខ្លាំង ហើយគេមិនអាចទប់ចិត្តបានក៏និយាយថា "ហេតុអ្វីបានជាដាវហោះនេះត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យព្រងើយកន្តើយនឹងច្បាប់នៃកន្លែងនេះ? ប្រាប់មក តើនាងមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយ ឈី ជិងឈុន ឬ រួន ឈីង (Ruan Qiong)?!"

នីង យ៉ាវ ស្ទើរតែត្រូវបានវាយចំថ្ងាសដោយស្វាចាស់។ ខណៈដែលនាងផ្អៀងទៅក្រោយ នាងបានលូកដៃទៅចាប់ដងដាវហោះរបស់នាង ដែលបានអូសនាងថយក្រោយ និងចេញពីជួរនៃការវាយប្រហាររបស់ ប៉ៃ យាន។

បន្ទាប់ពីដកថយបានចម្ងាយខ្លះ នីង យ៉ាវ ក៏សម្រេចចិត្តមិនដកថយរហូតដល់ទីប្រជុំជនវិញដោយហេតុផលខ្លះ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានឈប់ ហើយឈរស្ងៀម រួចងាកក្បាល ហើយក្អួតឈាមចេញមកមួយមាត់។ ដាវហោះបានបន្លឺឡើងជាបន្តបន្ទាប់ ខណៈដែលវាហោះនៅក្បែរយុវតីរូបនេះ ហើយវាហាក់ដូចជាកូនសិស្សក្មេងម្នាក់ដែលកំពុងឆ្ងល់ និងសួរជាច្រើនសំណួរទៅកាន់ចាស់ទុំរបស់គេ។

នីង យ៉ាវ បានដាក់ដៃស្តាំរបស់នាងនៅលើស្មាឆ្វេង។

ប៉ៃ យាន ស្រាប់តែបន្ថយល្បឿន សើចយ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា "ដូចអ្វីដែលខ្ញុំបានស្មានទុកមែន។ ដាវហោះនេះទទួលស្គាល់នាងជាម្ចាស់របស់វា ហើយវាពិតជាអាចធ្វើសកម្មភាពប្រឆាំងនឹងច្បាប់នៃកន្លែងនេះមែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាក៏គ្រាន់តែជាដាវហោះប៉ុណ្ណោះ ហើយទោះបីជាវាមានវិញ្ញាណផ្ទាល់ខ្លួនក៏ដោយ វាក៏អាចធ្វើបានតែប៉ុណ្ណឹងដែរ បើគ្មានការបញ្ជារបស់នាង។

"ប៉ុន្តែ វាជាការសោកស្តាយណាស់ដែលទាំងរាងកាយ និងព្រលឹងរបស់នាងត្រូវបានរងរបួសយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរនៅក្នុងទីប្រជុំជន ហើយនាងនៅមិនទាន់ជាសះស្បើយពីរបួសទាំងនេះនៅឡើយទេ។ ដូច្នេះហើយ នាងមិនអាចបញ្ជាដាវហោះរបស់នាងបានពេញលេញឡើយ។ វាគឺដោយសារតែហេតុនេះហើយ ទើបការវាយប្រហាររបស់នាងគឺចៃដន្យ និងមិនមានសណ្តាប់ធ្នាប់។ វាក៏ជាមូលហេតុដែលនាងបណ្តោយឱ្យដាវហោះរបស់នាងវាយប្រហារដោយខ្លួនវាដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនដែលព្យាយាមបង្ករបួសដល់ខ្ញុំដោយស្មោះត្រង់នោះទេ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលនិយាយអំពីបច្ចេកទេសការពារជីវិត នាងគ្មានជម្រើសក្រៅពីបញ្ជាដាវហោះដោយប្រើចិត្តរបស់នាងឡើយ។"

នីង យ៉ាវ ទីបំផុតបាននិយាយម្តងទៀតថា "ឯងនិយាយច្រើនណាស់។"

បបូរមាត់របស់នាងមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ហើយផ្ទៃមុខរបស់នាងស្លេកស្លាំងដូចក្រដាស។ នៅពីមុខផ្ទៃមេឃពេលរាត្រី យុវតីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងមើលទៅដូចជាខ្មោចស្រីដែលកំពុងដើរលេងក្នុងទីវាលនៃទីប្រជុំជនតូចនោះ។

ប៉ៃ យាន ដើរទៅមុខ ទាំងបញ្ចេញសំឡេង "ចុចៗ" ដោយការងឿងឆ្ងល់ ហើយនិយាយថា "នាងមានដាវហោះដ៏មានអានុភាព ប៉ុន្តែវាជាការសោកស្តាយដែលរាងកាយរបស់នាងខ្សោយពេក មិនអាចបញ្ជាវាបានពេញលេញ។ នាងប្រៀបដូចជាដើមឈើដែលមានមែកធាងមាំមួន ប៉ុន្តែមានដើមទន់ជ្រាយ។ គួរឱ្យអាណិតណាស់!

"នាង និងក្មេងប្រុសមកពីច្រកផ្លូវនោះបានខិតខំគិតរកវិធីដើម្បីបង្ខំឱ្យខ្ញុំបំពេញថាមពល (Qi) របស់ខ្ញុំ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំទទួលរងការដាក់ទោសពីមេឃ និងដីនេះ។ ក្មេងស្រី តើនាងចង់ទាយទេ? បន្ទាប់ពីខ្ញុំប្រើអស់នូវថាមពលដង្ហើមទីបីនេះ ហើយបំពេញថាមពលជាលើកទីបួន តើខ្ញុំនឹងទទួលរងកំហឹងពីមេឃ និងដីដែរឬទេ? ហើយតើខ្ញុំនឹងអាចស៊ូទ្រាំនឹងកំហឹងនោះបានដែរឬទេ?"

ស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យអស់សំណើចមួយស្រាប់តែលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ នីង យ៉ាវ ខណៈដែលនាងជាន់ជើងតិចៗ ហើយលោតថយក្រោយ។ នាងលោតឡើងខ្ពស់មិនដល់ ៣ ម៉ែត្រផង ហើយនាងលោតថយក្រោយមិនដល់ ២ ម៉ែត្រឡើយ។

ប៉ៃ យាន ដែលហៀបនឹងវាយប្រហារនាង ក៏មិនអាចទប់ចិត្តបានដោយឃើញរឿងនេះចម្លែក។ ដោយខ្លាចថាមានអន្ទាក់ គេបានបន្តដើរទៅមុខដោយភាពយឺតយ៉ាវ និងប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត ដោយសម្លឹងមើលការផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗណាមួយ។

ខណៈពេលដែលនាងនៅលើអាកាស នីង យ៉ាវ បានជាន់ជើងម្តងទៀត លើកនេះនាងប្រើកម្លាំងបន្តិចទៀត និងបង្វិលមេជើងរបស់នាង ធ្វើឱ្យនាងលោតទៅម្ខាងជំនួសឱ្យការលោតថយក្រោយត្រង់ៗ។

តាមពិតទៅ ដាវហោះបានហោះទៅក្រោមជើងរបស់នាងរួចទៅហើយ ខណៈពេលដែលនាងនៅកណ្តាលអាកាស ដែលអនុញ្ញាតឱ្យនាងប្រើវាជាឈ្នាន់ដើម្បីបន្តលោតឱ្យកាន់តែខ្ពស់ និងកាន់តែឆ្ងាយទៅក្រោយ។

សូម្បីតែ ប៉ៃ យាន ដែលធ្លាប់ឃើញរឿងរ៉ាវជាច្រើន និងធ្លាប់ឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធជាច្រើន ក៏ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឃើញរឿងនេះដែរ។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏ចម្លែក និងគួរឱ្យអស់សំណើចបន្តិច។

ដូចជាសត្វឈ្លូសតូចដែលកំពុងលេងលោតកង្កែប នីង យ៉ាវ បានបន្តលោតចុះឡើងក្នុងលក្ខណៈដ៏ស្រស់ស្អាត និងរស់រវើក។ មិនយូរប៉ុន្មាន នាងក៏បានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងផ្ទៃមេឃពេលរាត្រី។ លើសពីនេះ ប្រហែលជាដោយសារខ្លាចស្វាចាស់វាយប្រហារភ្លាមៗ ចលនារបស់ នីង យ៉ាវ មើលទៅហាក់ដូចជាចៃដន្យ និងមិនអាចទាយទុកជាមុនបានឡើយ ជួនកាលលោតទៅឆ្វេង ជួនកាលលោតទៅស្តាំ ជួនកាលលោតខ្ពស់ ជួនកាលលោតទាប ជួនកាលលោតទៅមុខ និងជួនកាលលោតទៅក្រោយ។

ប៉ៃ យាន ជ្រីញបបូរមាត់ ទឹកមុខរបស់គេមានភាពស្មុគស្មាញយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេនិយាយថា "ដូចជាសត្វកុកដែលកំពុងលោតកញ្ឆេងអញ្ចឹង។"

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបានឈរស្ងៀមមើលនាងរត់គេចឡើយ។ ដោយប្រើចុងជើង គេបានទាត់ថ្មមួយគ្រាប់ឡើង ហើយចាប់វាដាក់ក្នុងបាតដៃ។ ជាមួយនឹងការគ្រវីដៃ គេបានបោះថ្មនោះទៅលើអាកាសយ៉ាងសាហាវ។ ម្តងមួយគ្រាប់ៗ ប៉ៃ យាន បន្តទាត់ថ្មចូលទៅក្នុងដៃរបស់គេ មុននឹងបោះវាទៅរក នីង យ៉ាវ យ៉ាងសាហាវ។

ទោះបីជាថ្មភាគច្រើនមិនត្រូវក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅតែមានថ្មប្រាំពីរ ឬប្រាំបីគ្រាប់ដែលគំរាមកំហែង នីង យ៉ាវ យ៉ាងខ្លាំង ដែលបង្ខំឱ្យនាងបញ្ជាដាវរបស់នាងដើម្បីបំបែកពួកវា។ ដូចជាសំឡេងផ្គរលាន់នៃរដូវផ្ការីក ការផ្ទុះបានបន្លឺឡើងជាបន្តបន្ទាប់តាមអាកាស។

ទឹកមុខរបស់ ប៉ៃ យាន ប្រែជាខ្មៅងងឹត។ យុវតីម្នាក់នេះ ប្រហែលជាឆ្កួតហើយ ឬមួយក៏ល្ងង់ខ្លាំងណាស់។ នាងច្បាស់ជាអាចហោះចេញឱ្យផុតពីចម្ងាយបោះថ្មរបស់គេបាន ប៉ុន្តែនាងនៅតែទទូចរក្សាកម្ពស់ដដែល។ នាងប្រៀបដូចជាទ័ពសេះស្រាលដែលកំពុងដើរចុះឡើងតាមគែមសមរភូមិ ដើម្បីល្បួងខ្មាំងសត្រូវឱ្យបន្តខ្ជះខ្ជាយព្រួញ និងកម្លាំងលើនាង។

មុនពេលដែលគេដឹងខ្លួន ពួកគេបានមកដល់ក្បែរភាគខាងលិចនៃទីប្រជុំជនតូចបាត់ទៅហើយ។

ប៉ៃ យាន បានប៉ាន់ស្មានថាតើគេនៅសល់ថាមពល (Qi) ប៉ុន្មាន — វានៅមិនច្រើនទេ។ បន្ទាប់មក គេបានរើសថ្មទំហំប៉ុនស៊ុតមាន់ពីរគ្រាប់ ម្ខាងមួយ រួចដើរទៅមុខ និងគ្រវីដៃ សាច់ដុំរបស់គេបានរីកធំឡើងខណៈពេលដែលគេធ្វើបែបនេះ។ នេះគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ហើយថ្មនោះស្រាប់តែឮសំឡេង "ក្រិកៗ" ខណៈដែលវាហោះកាត់អាកាស ដោយបន្សល់ទុកនូវដានផ្កាភ្លើងនៅពីក្រោយវា។ នេះគឺចម្លែកខ្លាំងណាស់ វាហាក់ដូចជាវាជា នាគភ្លើង ដ៏ស្តើងដែលកំពុងហោះទៅលើមេឃ។

"ចុះមកទីនេះ!" ប៉ៃ យាន គ្រហឹម។

ផ្កាភ្លើងដ៏ភ្លឺចែងចាំងបានផ្ទុះឡើងនៅលើអាកាស មុនពេលដែលសំឡេងផ្ទុះតិចៗបានឮមកដល់។ នីង យ៉ាវ ថ្ងូរតិចៗ ខណៈដែលនាងធ្លាក់ចុះមកដី។ ដោយហោះមិនត្រង់ផ្លូវដូចមនុស្សស្រវឹង ដាវហោះបានបញ្ចេញសំឡេងថ្ងូរដោយការសោកស្តាយ ខណៈដែលវាព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីជួយម្ចាស់របស់វា។

ប៉ៃ យាន មិនបានមើលយុវតី និងដាវហោះឡើយ គេបែរជាស្រលៀងភ្នែកសម្លឹងមើលទៅលើដំបូលផ្ទះនៅភាគខាងលិចនៃទីប្រជុំជនតូចវិញ។ នៅពេលដែលស្រមោលខ្មៅមួយបានឆាបឆាយកាត់ គេបានជាន់ដីយ៉ាងខ្លាំង ហើយបញ្ចេញថ្មដែលនៅសល់ គេសើចកក្អាយហើយនិយាយថា "ចង់ជួយនាងមែនទេ? ឯងងាប់មុនគេទៅ!"

នីង យ៉ាវ ក្អួតឈាម ហើយស្រែកថា "កុំមកទីនេះ!"

យុវតីដែលរងរបួសធ្ងន់មិនហ៊ានមើលទៅឡើយ។ នៅពេលនេះ នាងមានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹមបន្តិច។ នាងកាន់ដាវរបស់នាងដោយការលំបាកយ៉ាងខ្លាំង ហើយនៅពេលដែលដៃម្ខាងអស់កម្លាំង នាងក៏ប្រញាប់ប្តូរទៅដៃម្ខាងទៀត។ នាងធ្វើបែបនេះម្តងហើយម្តងទៀត ដើម្បីពន្យឺតខ្លួនឯងនៅពេលដែលនាងធ្លាក់ចុះមកដី។

នីង យ៉ាវ មិនដែលគិតឡើយថា ទង្វើ "ឆ្លាតវៃ" របស់នាង នឹងក្លាយជាអ្វីដែលសម្លាប់ ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) នោះទេ។ ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង ដែលមានកញ្ច្រែងឫស្សីនៅលើខ្នង និងកន្ត្រកត្រីនៅចង្កេះ។ ក្មេងប្រុសដែលដើរយ៉ាងលឿនដូចខ្យល់ ខណៈដែលគេប្រញាប់ប្រញាល់ជារៀងរាល់ថ្ងៃ ដើម្បីរកលុយ និងដាំថ្នាំ។

ត្រូវស្លាប់បែបនេះ... នីង យ៉ាវ មានអារម្មណ៍ថាវាមិនត្រឹមត្រូវទេ!

បន្ទាប់ពីចុះចតលើដីដោយញាប់ញ័រ នាងបានដាក់ម្រាមដៃចង្អុល និងម្រាមដៃកណ្តាលចូលគ្នាដើម្បីបង្កើតជាដាវ។ បន្ទាប់មក នាងបានដាក់ម្រាមដៃរបស់នាងនៅលើថ្ងាស (ចន្លោះចិញ្ចើម) ហើយនិយាយទាំងខាំធ្មេញថា "ចេញមក! ចូរបំផ្លាញមេឃ និងដីនេះទៅ!"

បន្ទាត់ពណ៌មាសស្តើងមួយបានលេចឡើងនៅលើថ្ងាសរបស់នាង ហើយយឺតៗវាកាន់តែរីកធំឡើងៗចុះមកក្រោម។ នេះគឺដូចជាទេពអមតៈដែលកំពុងបើក ភ្នែកស្ថានសួគ៌ (Heavenly Eye) អញ្ចឹង!

នៅក្រោមស្ពានថ្មបុរាណ ស្ពានដែលមានដំបូលនាពេលបច្ចុប្បន្ន...

មុខដាវដែលមានច្រែះចាប់ ដែលចុងរបស់វាបានចង្អុលទៅរកអាងទឹកដ៏ជ្រៅអស់រយៈពេលរាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយនោះ ស្រាប់តែហាក់ដូចជាកំពុងស្ងាប ដូចជាមនុស្សដែលទើបតែភ្ញាក់ពីដំណេកដ៏ជ្រៅ។ មុខដាវដែលមានច្រែះនោះបានញ័រតិចៗ។ ស្ពានដែលមានដំបូលក៏បានញ័រតាមវាដែរ។ អូរទាំងមូលក៏បានញ័រដែរ។ ពិភពលោកតូចទាំងមូលក៏បានញ័រដែរ។

ជ្រៅទៅក្នុងភ្នំមួយ ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) ដែលកំពុងធ្វើដំណើរជាមួយមនុស្សពីរបីនាក់ទៀត បានដើរដោយស្ងប់ស្ងាត់។ ខណៈពេលដែលគេកំពុងដើរកាត់ភ្នំ គេស្រាប់តែលើកជើងឡើង ហើយហៀបនឹងជាន់ចុះយ៉ាងខ្លាំង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេស្រាប់តែញញឹម ហើយដាក់ជើងចុះមកវិញយ៉ាងថ្នមៗ។

អង្គុយក្បែរចង្កៀងប្រេងនៅក្នុងហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង តាខ្លឹម (Old Man Yang) ស្រាប់តែភ្ញាក់ពីដំណេក។ គេបានគោះតុជាមួយនឹងខ្សៀជក់បារីរបស់គេ។

ឈរនៅក្នុងភូមិគ្រឹះផ្លូវការរបស់គេ សុង ឆាងជិង (Song Changjing) ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមជាន់ដី និងជេរប្រទេច។

នៅក្នុងរោងជាងដែកក្បែរមាត់អូរ រួន ឈីង (Ruan Qiong) ស្រាប់តែវាយខុសដែកដាវ ខណៈដែលគេគ្រវីញញួរចុះមក ធ្វើឱ្យទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលលេចឡើងនៅលើផ្ទៃមុខរបស់យុវតីដែលកំពុងកាន់ដែកដាវឱ្យគេ។

ដេកនៅលើដំបូលផ្ទះ និងសម្លឹងមើលមេឃពេលរាត្រី ម៉ា គូស៊ួន (Ma Kuxuan) ដែលត្រូវបានមនុស្សគ្រប់គ្នាទុកដូចជាមនុស្សឡប់ ស្រាប់តែអង្គុយត្រង់ខ្លួន ជាមួយនឹងបំណងសម្លាប់ដែលផ្ទុះចេញពីរាងកាយរបស់គេ។

ចំពេលនោះ សំឡេងដ៏ស៊ាំ និងព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំងមួយបានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ ដោយកាន់តែកៀកទៅៗនឹង នីង យ៉ាវ៖ "នីង យ៉ាវ ហេតុអ្វីបានជានាងឈរនៅទីនោះដូចមនុស្សល្ងង់អញ្ចឹង?! រត់ទៅ! ខ្ញុំមិនទាន់ស្លាប់ទេ! នោះគ្រាន់តែជាអាវដែលខ្ញុំបានដោះចេញប៉ុណ្ណោះ! សត្វតិរច្ឆានចាស់នោះល្ងង់ហើយ ចុះហេតុអ្វីបានជានាងទៅជាល្ងង់តាមវាដែរ?"

ចិត្តរបស់ នីង យ៉ាវ នៅពេលនេះកំពុងតែងងឹតស្លុបទៅហើយ ដោយសារពិធីដែលនាងកំពុងធ្វើជិតសម្រេច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាដូចជាត្រូវបានគេនាំទៅជិះកាត់ពពក និងអ័ព្ទ នៅពេលដែលមាននរណាម្នាក់បានលើកនាងដាក់លើស្មារបស់គេ ហើយរត់ឆ្ពោះទៅកាន់ច្រកផ្លូវ។

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែដឹងខ្លួនឡើងវិញ ដោយរាងកាយរបស់នាងលោតឡើងចុះតាមចលនារបស់ស្មា ឆិន ភីងអាន។ នាងមានអារម្មណ៍មិនស្រួលបន្តិច ហើយនាងក៏មានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសកាន់តែខ្លាំង។ នាងស្រឡាំងកាំងទាំងស្រុង ខណៈដែលនាងរអ៊ូរទាំថា "ហ៊ឺ?"