(ភាគ១)៖ បុគ្គលដែលជោគវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើការធំ (One Who is Destined for Great Things)

នៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី ចិនភីងអាន បានបន្តរត់គេចចូលទៅកាន់តែជ្រៅក្នុងភ្នំក្នុងល្បឿនយ៉ាងលឿនបំផុត។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេបានរត់ចូលទៅក្នុងព្រៃឫស្សីមួយដែលដីនៅទីនោះមានសភាពទន់ និងផុសខ្លាំង ហើយចាប់ពីចំណុចនោះមក គេបានចាប់ផ្តើមធ្វើឱ្យជំហានជើងរបស់គេធ្ងន់ជាងមុនដោយចេតនា។

ប៉ុន្មាននាទីក្រោយមក នៅពេលដែលគេហៀបនឹងចាកចេញពីព្រៃឫស្សី គេក៏ស្រាប់តែតោងដើមឫស្សីមួយនៅខាងឆ្វេង រួចក៏យោលខ្លួនទៅកាន់ដើមឫស្សីមួយទៀតដែលនៅក្បែរនោះ។ ខណៈដែលគេយោលពីដើមឈើមួយទៅដើមឈើមួយទៀត គេមើលទៅហាក់ដូចជាស្វាកាន់តែខ្លាំងជាងអាស្វាចាស់មកពី ភ្នំស៊ុនស្កោច ទៅទៀត ហើយបន្ទាប់ពីធ្វើបែបនេះបានពីរបីដង ទីបំផុតគេក៏បានចុះចតយ៉ាងស្រទន់លើដី រួចក៏ឱនចុះដើម្បីលុបស្នាមជើងនៅលើដីចេញ។

គេបានងាកក្រោយ ហើយឃើញថាគេនៅឆ្ងាយពីដើមឫស្សីដំបូងដែលគេបានយោលនោះប្រហែល ៥០ ទៅ ៦០ ហត្ថ ហើយបន្ទាប់ពីនោះទើបគេបន្តរត់ទៅមុខទៀត។

ប៉ុន្មាននាទីទៀតបានកន្លងផុតទៅ ហើយនៅពេលនេះ គេអាចឮសំឡេងទឹកហូរខ្សាវៗនៅក្នុងជ្រោះនៅខាងមុខ។ គេមិនត្រឹមតែមិនឈប់ ឬបន្ថយល្បឿននៅទីនេះទេ គេថែមទាំងលោតយ៉ាងខ្ពស់ទៅលើអាកាស រួចក៏ធ្លាក់ចូលទៅក្នុងជ្រោះ មុននឹងក្រោកឈរឡើងយ៉ាងរហ័ស។ តាមពិតទៅ គេបានចុះចតនៅលើផ្ទាំងថ្មដ៏ធំមួយ។

គេស្គាល់តំបន់នេះច្បាស់ណាស់ ហើយគេបានបើកភ្នែកឱ្យធំតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ដោយប្រើខ្សែភ្នែកដ៏អស្ចារ្យ និងការចងចាំរបស់គេដើម្បីលោតពីថ្មមួយទៅថ្មមួយទៀតនៅក្នុងជ្រោះ រត់គេចទៅតាមទិសដៅខ្សែទឹកខាងក្រោម។ ប្រសិនបើគេអាចបន្តតាមផ្លូវនេះ គេនឹងទៅដល់ភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ដែលស្ថិតនៅភាគខាងត្បូងនៃទីរួមស្រុក។ បន្ទាប់ពីនោះ គឺជាស្ពានដំបូល ហើយបន្ទាប់ពីហួសពីនោះទៅ គេនឹងទៅដល់កន្លែងស្លដែករបស់លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនបានរត់រហូតទៅដល់ភ្នំគោខៀវនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានលោតឡើងទៅលើច្រាំងខាងស្តាំត្រង់ចំណុចដែលជ្រោះបានហូរចេញពីភ្នំ ហើយរួមតូចក្លាយជាស្ទឹងដ៏ចង្អៀតមួយ។

មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏បានឮសំឡេងមនុស្សស្រីម្នាក់ហៅគេថា "នៅទីនេះ ចិនភីងអាន!"

ចិនភីងអាន បានឱនចុះភ្លាមៗ ដកដង្ហើមធំៗ ខណៈដែលគេជូតញើសចេញពីថ្ងាស។

"តើយើងពិតជាអាចបញ្ឆោតអាស្វាចាស់នោះឱ្យឡើងភ្នំបែបនេះបានមែនទេ?" នីង យ៉ាវ (Ning Yao) សួរក្នុងសំឡេងតិចៗ។

"ចាំមើលសិន។ ខ្ញុំបានធ្វើអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានហើយ" ចិនភីងអាន ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមក្រៀមក្រំ។

នីង យ៉ាវ បានធ្វើដំណើរតាំងពីវិថីទ្រព្យសម្បត្តិមកជួបគេនៅទីនេះ ហើយនាងបានសួរថា "តើឯងរងរបួសអីទេ?"

ចិនភីងអាន គ្រវីក្បាលជាការឆ្លើយតប។ "វាគ្រាន់តែជារបួសស្រាលប៉ុណ្ណោះ"។

អារម្មណ៍ច្របូកច្របល់ជាច្រើនបានកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់ នីង យ៉ាវ ហើយនាងបានរអ៊ូថា "តើឯងចង់ងាប់មែនទេ? ឯងពិតជាមានសំណាងណាស់ដែលអាស្វាចាស់នោះមិនបានសម្លាប់ឯង!"

ចិនភីងអាន ញញឹមខណៈដែលគេឆ្លើយថា "អាខូចនោះបានបំពានច្បាប់ម្តងរួចទៅហើយ។ ប្រសិនបើនាងធ្វើសកម្មភាពយឺតជាងនេះបន្តិច ខ្ញុំប្រាកដជាចប់មិនខាន"។

នីង យ៉ាវ ភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ រួចក៏ផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗ។ "ឯងពិតជាអាចធ្វើវាបានមែនមែនទេ? អស្ចារ្យណាស់!"

ចិនភីងអាន សើចតិចៗជាការឆ្លើយតប។

នីង យ៉ាវ ពេបជ្រាយ រួចសួរថា "តើយើងត្រូវធ្វើអ្វីបន្តទៀត?"

ចិនភីងអាន ពិចារណាសំណួរនោះមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយថា "យើងនឹងធ្វើតាមផែនការទូទៅដែលយើងបានរៀបចំកាលពីមុន ប៉ុន្តែមានព័ត៌មានលម្អិតមួយចំនួនដែលត្រូវកែសម្រួល។ អាស្វាចាស់នោះពិតជាខ្លាំងណាស់!"

នីង យ៉ាវ បានទះក្បាល ចិនភីងអាន ពីក្រោយ ខណៈដែលនាងសើចតិចៗ "ទម្រាំតែឯងយល់ពីរឿងហ្នឹង!"

ចិនភីងអាន ស្រាប់តែនិយាយថា "ងាកក្រោយទៅ នីង យ៉ាវ។ ចាំមើលផ្លូវតាមជ្រោះផង ខ្ញុំសុំលាបថ្នាំនៅខ្នងបន្តិច"។

នីង យ៉ាវ ធ្វើតាមការប្រាប់ ដោយងាកមុខទៅទិសខ្សែទឹកខាងលើនៃជ្រោះ។

ចិនភីងអាន បានដោះអាវធំរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ចេញ រួចក៏ដោះអាវក្រោះអំបែងដីដុតនោះចេញដែរ។ បន្ទាប់មក គេបានដកដបដីដុតតូចមួយមកពីហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ចេញពីថង់ក្រណាត់ដែលចងនៅចង្កេះ រួចចាក់ថ្នាំកមួនស្អិតៗមកលើបាតដៃស្តាំ។ ដោយដៃឆ្វេងលើកជាយអាវឡើង គេបានប្រើដៃស្តាំដើម្បីលាបថ្នាំទៅលើខ្នងរបស់ខ្លួនឯង។

ទោះបីជាគេមានភាពអត់ធ្មត់នឹងការឈឺចាប់ខ្លាំងក៏ដោយ ក៏គេនៅតែហូរញើសជោកខ្លួនខណៈពេលលាបថ្នាំ។

នីង យ៉ាវ បានបែរខ្នងដាក់គេពេញមួយពេលនេះ ប៉ុន្តែនាងនៅតែសួរថា "ឈឺទេ?"

"ប៉ុណ្ណឹងមិនអីទេ" ចិនភីងអាន ឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹម។

នីង យ៉ាវ ពេបជ្រាយជាការឆ្លើយតប ហាក់ដូចជាមិនសូវពេញចិត្តនឹងការធ្វើជាខ្លាំងរបស់ ចិនភីងអាន។

នៅក្បែរផ្ទះមួយនៅប៉ែកខាងលិចបំផុតនៃទីរួមស្រុក ស្ត្រីម្នាក់កំពុងអង្គុយលើដី យំស្រែកយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលនាងគក់ទ្រូងខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ សម្លៀកបំពាក់ស្តើង និងចាស់រហែករបស់នាងមើលទៅហាក់ដូចជាអាចផ្ទុះដាច់ចេញពីគ្នានៅពេលណាក៏បាន។ នៅក្បែរនាង មានក្មេងតូចៗប្រឡាក់ដីពីរនាក់ កំពុងសម្លឹងមើលម្តាយរបស់ពួកគេដោយទឹកមុខភាំងៗ មិនដឹងថាត្រូវធ្វើអ្វីឡើយ។

បុរសម្នាក់ក៏កំពុងអង្គុយច្រហោងនៅខាងក្រៅផ្ទះ ដកដង្ហើមធំម្នាក់ឯងដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម។ ដោយសារមូលហេតុអ្វីមិនដឹង ស្រាប់តែមានប្រហោងមួយត្រូវបានបោកទម្លុះលើដំបូលផ្ទះរបស់ពួកគេ។ ភាពត្រជាក់នៃរដូវស្លឹកឈើលាស់មិនទាន់ថយចុះនៅឡើយទេ ហើយទោះបីជាគាត់មានទំនុកចិត្តថាគាត់អាចទ្រាំទ្រនឹងភាពត្រជាក់បានក៏ដោយ តើនឹងមានអ្វីកើតឡើងចំពោះប្រពន្ធ និងកូនៗរបស់គាត់?

មិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន អ្នកជិតខាងមួយចំនួនកំពុងប្រមូលផ្តុំគ្នា ពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងក្តៅគគុក។ អ្នកខ្លះនិយាយថាពួកគេបានឮសំឡេងវឹកវរនៅលើដំបូលផ្ទះរបស់ពួកគេ ប៉ុន្តែពួកគេគ្រាន់តែគិតថាវាជាស្នាដៃរបស់ឆ្មាអនាថា ហើយមិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងវាខ្លាំងឡើយ។ ក៏មានអ្នកខ្លះទៀតអះអាងថា ប៉ែកខាងលិចនៃទីរួមស្រុកមានភាពច្របូកច្របល់ពេញមួយថ្ងៃ ដោយមានក្មេងខ្លះបានឃើញទេវតាស្លៀកពាក់សវ័យចំណាស់ម្នាក់ហោះចុះឡើង។

តាមមើលទៅ ជំហាននីមួយៗរបស់គាត់មានប្រវែងស្មើនឹងជំហានរបស់មនុស្សធម្មតាប្រហែលដប់ជំហាន ហើយទោះបីជាគាត់មានរូបរាងធំសម្បើមក៏ដោយ ក៏គាត់អាចរត់លើដំបូលផ្ទះបានយ៉ាងងាយស្រួល។ គេមិនដឹងច្បាស់ថាគាត់ជារូបសំណាកទេវតាដែលរស់ឡើងវិញហើយរត់ចេញពីវិហារ ឬក៏គាត់ជាព្រះភ្នំដែលបានចាកចេញពីភ្នំដោយមូលហេតុអ្វីមួយឡើយ។

នៅកន្លែងផ្សេងទៀត អ្នកបដិបត្តិដាវវ័យក្មេងម្នាក់មកពី វាលខ្យល់រន្ទះ (Wind Lightning Field) កំពុងអង្គុយច្រហោងម្នាក់ឯងជាមួយនឹងទឹកមុខមាំ។

កាលពីមុន លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) បានកំពុងជជែកលេងជាមួយ ជុយ មីងហួង (Cui Minghuang) នៅការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំ ហើយបន្ទាប់ពីបានឮអំពីភាពវឹកវរនៅភូមិគ្រឹះត្រកូលលី វាមិនយូរប៉ុន្មានទេ គេក៏បានធុំក្លិនឈាមនៅលើអាកាស។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាគេមានបុគ្គលិកលក្ខណៈក្លាហាន និងឆេវឆាវក៏ដោយ សូម្បីតែគេក៏ដឹងខ្លួនដែរថា មិនត្រូវទៅប្រឈមមុខដោយផ្ទាល់ជាមួយ ស្វាលើកភ្នំ ដោយខ្លួនឯងឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី គេបានតាមដានយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពីខាងក្រៅ ដើម្បីមើលថាតើមានឱកាសណាមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេវាយឆ្មក់អាស្វាចាស់នោះដែរឬទេ។ ដោយគិតដូច្នេះ លីវ ប៉ាឈាវ បានឡើងទៅលើដំបូលអគារខ្ពស់មួយ ហើយពីចំណុចនោះ គេបានសម្លឹងមើលពេញទីរួមស្រុក ដើម្បីស្វែងរកអាស្វាចាស់នោះ។ មិនយូរប៉ុន្មាន គេក៏បានរកឃើញភាពវឹកវរដែលកំពុងកើតឡើងនៅច្រកថូដី ហើយហេតុនេះ គេក៏បានបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់ទៅរកភាពវឹកវរដែលកំពុងកើតឡើងនោះ។

ដាវហោះដែលផ្សារភ្ជាប់នឹងវិញ្ញាណរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ កំពុងត្រូវបានចិញ្ចឹមនៅក្នុង ចំណុចថាមពល (Bright Hall Acupoint) របស់គេដោយសារតែរបួសដែលគេបានរងគ្រោះ ហើយនៅខណៈដែល ប៉ៃ យាន បានបញ្ចេញកម្លាំងឈីរបស់ខ្លួនដើម្បីដេញតាម ចិនភីងអាន ដាវហោះនោះក៏មានសន្ទុះចង់ចេញមកក្រៅភ្លាមៗ ស្ទើរតែហោះចេញមកដោយខ្លួនឯងទៅហើយ។ នៅក្នុងកន្លែងដ៏ចម្លែកនេះ កម្រិតដែលនរណាម្នាក់ត្រូវបានរឹតបន្តឹងដោយ ច្បាប់សួគ៌ គឺទាក់ទងដោយផ្ទាល់ទៅនឹងកម្រិតនៃការដាំដុះរបស់ពួកគេ។

ហេតុនេះ លីវ ប៉ាឈាវ ដឹងថាការបង្ហាញថាមពលនេះពី ប៉ៃ យាន ត្រូវតែមានតម្លៃបង់ខាត។ ទោះបីជាលោកអាចបង្ខំបញ្ចេញកម្លាំងឈីរបស់លោក រួចប្រើរាងកាយដ៏មានឥទ្ធិពលបំផុតដើម្បីទប់ស្កាត់ការរំខាននៃឈីដែលបង្កឡើងដោយប្រតិកម្មតបតពីច្បាប់សួគ៌នៃកន្លែងនេះក៏ដោយ ក៏លោកប្រាកដជាមិនអាចធ្វើបែបនេះបានច្រើនដងឡើយ។

បើមិនដូច្នោះទេ លោកនឹងត្រូវទទួលរងហានិភ័យដ៏ធំធេងដែលទំនប់ទឹកនឹងត្រូវបាក់ទាំងស្រុង ហើយប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង វាពិតជាអាចទៅរួចដែលមូលដ្ឋានដាំដុះទាំងមូលរបស់លោកនឹងត្រូវបំផ្លាញចោល។ ទោះបីជាវាមិនទៅដល់កម្រិតនោះក៏ដោយ ក៏លោកកំពុងប្រថុយប្រថានរួចទៅហើយដោយការបំពានច្បាប់នៃទីរួមស្រុកនេះ នៅចំពោះមុខ អ្នកប្រាជ្ញ (Sage) ម្នាក់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីឃើញរណ្តៅដ៏ធំពីរដែលត្រូវបានបោកទម្លុះលើដីដោយជើងរបស់ ប៉ៃ យាន បន្ទាប់ពីលោកបានលោតចេញពីដំបូលផ្ទះនោះ លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍ដឹងគុណយ៉ាងខ្លាំងដែលគេមិនបានស្ទុះចូលទៅដោយប្រថុយប្រថាន។ បើមិនដូច្នោះទេ វាមានឱកាសខ្ពស់ណាស់ដែលគេនឹងបង្វែរការយកចិត្តទុកដាក់របស់ ប៉ៃ យាន មករកខ្លួនគេវិញ។

មានតែបន្ទាប់ពីបានដឹងថា ប៉ៃ យាន បានប្រើប្រាស់ថាមពលខ្លាំងកម្រិតណាប៉ុណ្ណោះ ទើប លីវ ប៉ាឈាវ ដឹងថា ប៉ៃ យាន ពិតជាយកចិត្តទុកដាក់ខ្លាំងប៉ុណ្ណា ក្នុងការប្រមាញ់ ចិនភីងអាន។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារលោកត្រូវត្រឡប់ទៅភូមិគ្រឹះត្រកូលលី ដើម្បីធានាថា តាវ ស៊ី មានសុវត្ថិភាពទេនោះ ប្រហែលជាវាមិនមែនជារឿងប្រាកដទេដែលលោកនឹងអាចចាប់ ចិនភីងអាន ដ៏មានល្បិចកលបាន ប៉ុន្តែលោកប្រាកដជាអាចប្រមាញ់ លីវ ប៉ាឈាវ បានជាមិនខាន ប្រសិនបើ លីវ ប៉ាឈាវ សម្រេចចិត្តចូលមកជ្រៀតជ្រែក។

ជាការពិតណាស់ ប៉ៃ យាន មិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ឡើយ។ នៅខណៈដែលដាវហោះរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ហៀបនឹងហោះចេញពីស្រោម ប៉ៃ យាន ប្រាកដជាបានដឹងពីវត្តមានរបស់គេរួចទៅហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទោះបីជាមានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាចដែលនៅសេសសល់ក្នុងចិត្តរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ បន្ទាប់ពីទើបតែបានរួចផុតពីមាត់សេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ ក៏គេគ្មានអារម្មណ៍ខ្លាចចំពោះ ប៉ៃ យាន ឡើយ។ ប្រសិនបើអ្នកបដិបត្តិមួយគូមកពី វាលខ្យល់រន្ទះ និង ភ្នំស៊ុនស្កោច សម្រេចចិត្តចូលប្រយុទ្ធ នោះការប្រយុទ្ធនឹងមិនបញ្ចប់ឡើយ លុះត្រាតែម្នាក់ ឬទាំងសងខាងស្លាប់។

លើសពីនេះទៅទៀត ទោះបីជាមានភាគីម្ខាងដែលមានកម្រិតដាំដុះខ្សោយជាងក៏ដោយ ក៏គ្មានឱកាសដែលពួកគេនឹងសុំមេត្តាពីសត្រូវដែលខ្លាំងជាងនោះឡើយ។ នេះគឺជាការពិតដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយការបាត់បង់ជីវិតរាប់មិនអស់ពីបក្សដាវដ៏ល្បីល្បាញទាំងពីរក្នុងរយៈពេល ៥០០ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ។

ក្រៅពីនេះ លីវ ប៉ាឈាវ ក៏មានអាវុធសម្ងាត់ផ្ទាល់ខ្លួននៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះដែរ។

លីវ ប៉ាឈាវ បានក្រោកឈរយឺតៗ ប៉ុន្តែជំនួសឱ្យការត្រឡប់ទៅការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំវិញ គេបានធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះដែលបាក់រលំនៅប៉ែកខាងលិចបំផុតនៃទីរួមស្រុក។

ដោយឈរនៅខាងក្រៅរបងដីដ៏ទាប គេបានស្រែកហៅដើម្បីទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍ពីអ្នករាល់គ្នា ហើយបន្ទាប់ពីស្ត្រីដែលកំពុងយំស្រែក និងប្តីរបស់នាងបានងាកមកមើលគេ គេក៏បានបោះកាក់ស្ពាន់ខ្លឹមមាស (Gold essence copper coin) មួយទៅឱ្យស្ត្រីដែលពោរពេញដោយទឹកភ្នែកនោះ ខណៈដែលគេញញឹម និងនិយាយថា "សូមឈប់យំទៅបងស្រី! ខ្ញុំព្រឺសម្បុរអស់ហើយ សូម្បីតែមកពីចម្ងាយអញ្ចឹងក៏ដោយ!"

ស្ត្រីនោះបានចាប់កាក់ស្ពាន់ពណ៌មាសនោះ ហើយនាងក៏ឃើញថាវាមានរូបរាងស្រដៀងនឹងកាក់ស្ពាន់ធម្មតាដែរ លើកលែងតែពណ៌របស់វាខុសគ្នា។ នាងភាំងបន្តិច រួចសួរក្នុងសំឡេងតិចៗថា "តើនេះជាមាសមែនទេ?"

"អត់ទេ ប៉ុន្តែវាមានតម្លៃជាងមាសឆ្ងាយណាស់" លីវ ប៉ាឈាវ សើចតិចៗ។

ស្ត្រីនោះភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ រួចក៏ផ្ទុះកំហឹងភ្លាមៗ ខណៈដែលនាងគ្រវាត់កាក់ស្ពាន់ពណ៌មាសនោះត្រឡប់ទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ វិញយ៉ាងខ្លាំង។ បន្ទាប់មកនាងក៏ក្រោកឈរឡើង ច្រកចង្កេះ រួចស្រែកថា "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ! ខ្ញុំប្រហែលជាជឿឯង បើឯងប្រាប់ថាវាជាមាស ប៉ុន្តែឯងបែរជាប្រាប់ថាវាមានតម្លៃជាងមាសទៅទៀត?"

"តើឯងចង់បោកអ្នកណា?! ខ្ញុំប្រាប់ឯងឱ្យដឹងទៅថា ខ្ញុំធ្លាប់កាន់ប្រាក់ផ្ទាល់នឹងដៃកាលពីមុន! ឯងគ្រាន់តែជាក្មេងស្គមស្គាំងម្នាក់ ដែលប្រហែលជាមិនទាន់ដុះរោមនៅខាងក្រោមផង! ម៉េចក៏ឯងហ៊ានមកបោកខ្ញុំ? ប្តីខ្ញុំនៅរស់នៅឡើយទេ!"

ស្ត្រីនោះកាន់តែខឹងខ្លាំងឡើងនៅពេលនាងនិយាយ ហើយនាងក៏ដើរយ៉ាងលឿនទៅរកប្តីរបស់នាងដែលកំពុងអង្គុយច្រហោងលើដីដោយស្ងៀមស្ងាត់ មុននឹងទាត់គាត់មួយជើងយ៉ាងខ្លាំង។ ចង្កេះរបស់នាងមិនស្តើងជាងធុងទឹកប៉ុន្មានឡើយ ប៉ុន្តែនាងនៅតែអាចធ្វើឱ្យវាមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពទាក់ទាញ ខណៈដែលនាងគ្រវីត្រគាកចុះឡើងពេលកំពុងដើរ។

ប្តីរបស់នាងត្រូវបានគេទាត់ឱ្យធ្លាក់ទៅលើដីភ្លាមៗ ហើយគាត់មិនត្រឹមតែមិនតបតទេ គាត់ថែមទាំងមិនហ៊ាននិយាយអ្វីទាំងអស់ ខណៈដែលគាត់រត់ចេញទៅដូចជាឆ្មាដែលគេជេរប្រមាថ រួចក៏បន្តអង្គុយច្រហោងនៅកន្លែងដដែលជាមួយនឹងទឹកមុខមួម៉ៅ។

ស្ត្រីនោះបានចង្អុលត្រង់ទៅរកប្តីរបស់នាង ខណៈដែលនាងចាប់ផ្តើមជេរប្រមាថយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ "ឯងជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍! តើឯងខុសពីមនុស្សស្លាប់ត្រង់ណា? រាល់ពេលដែលមានរឿងកើតឡើង អ្វីដែលឯងធ្វើគឺឈរនៅក្បែរនោះ ហើយធ្វើពុតជាស្លាប់! ឯងមិនធ្វើអីទាំងអស់ពេញមួយថ្ងៃ ក្រៅពីដើរចុះឡើងក្នុងទីរួមស្រុក ចាប់ត្រី និងពស់ ដូចពួកក្មេងដែលស្លៀកខោចំហគូទអញ្ចឹង!"

"ឯងសូម្បីតែមិនមានប្រយោជន៍ស្មើនឹងកូនប្រុសយើងផង! យ៉ាងហោចណាស់ គេដឹងពីរបៀបរើសរបស់ដែលមានប្រយោជន៍ខ្លះសម្រាប់ផ្ទះ! ហេតុអីបានជាឯងមិនព្រមទៅធ្វើការនៅហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង? តើឯងមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភណាស់មែនទេ? ហេតុអីបានជាឯងបដិសេធការងារដែលមានប្រាក់ខែ? ចុះបើឯងធ្វើអ្វីម្យ៉ាងដែលផ្តល់ផលប្រយោជន៍ដល់គ្រួសារនេះម្តងទៅ?"

ស្ត្រីដែលមានរាងកាយទ្រលុកទ្រលន់នោះបានផ្អាកមួយភ្លែត រួចក៏ស្រាប់តែញញឹម និងបន្តថា "ប្រសិនបើឯងមិនពូកែនៅលើគ្រែទេ ខ្ញុំប្រាកដជាបោះបង់ឯងចោលតាំងពីយូរហើយ!"

អ្នកជិតខាងទាំងអស់ដែលកំពុងមើលការសម្ដែង ក៏ផ្ទុះសំណើចយ៉ាងខ្លាំងភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ ហើយយុវជនមួយចំនួនក៏ចាប់ផ្តើមហួច និងនិយាយពាក្យអាសអាភាសទៅកាន់ស្ត្រីនោះ។

ចុងក្រោយ ស្ត្រីនោះបានបង្វែរការចាប់អារម្មណ៍ត្រឡប់ទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ វិញ រួចស្រែកថា "ហេតុអីបានជាឯងនៅទីនេះទៀត? តើវាមិនដល់ពេលដែលឯងត្រូវរត់ទៅរកម្តាយឯងដើម្បីបៅដោះទេអី?"

លីវ ប៉ាឈាវ មិនដែលឃើញអ្នកភូមិដែលមិនសូវមានការអប់រំបែបនេះពីមុនមកទេ ប៉ុន្តែមិនត្រឹមតែគេគ្មានអារម្មណ៍ខ្ពើមរអើម និងមើលងាយឡើយ គេថែមទាំងមានអារម្មណ៍អស់សំណើចជាខ្លាំងទៀតផង។ គេបានទស្សនាការសម្ដែងដ៏ល្អមួយ ហើយជំនួសឱ្យការខឹងនឹងការជេរប្រមាថរបស់ស្ត្រីនោះ គេកាន់តែមានអារម្មណ៍រីករាយទៅវិញ។

រាល់ពេលដែលគេមានការជជែកដេញដោលជាមួយនរណាម្នាក់នៅ វាលខ្យល់រន្ទះ គេតែងតែមានអារម្មណ៍ឯកោ ព្រោះគេមិនដែលរកឃើញសត្រូវដែលស័ក្តិសមឡើយ។ មិននឹកស្មានថា គេនឹងបានជួបសត្រូវដែលស័ក្តិសមនៅក្នុងកន្លែងនេះឡើយ!

ដោយគិតដូច្នេះ គេក៏បានទទួលយកការប្រកួតប្រជែង ដោយញញឹមយ៉ាងព្រហើន រួចសួរថា "តើបងស្រីអាចជួយខ្ញុំឱ្យបៅដោះបានទេ?"

ស្ត្រីនោះលើកចិញ្ចើម រួចពេបជ្រាយថា "ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យឯងថប់ដង្ហាប់ស្លាប់ដោយអចេតនា! ខ្ញុំណែនាំឱ្យឯងទៅរកលោកយាយ ម៉ា (Granny Ma) នៅច្រកផ្កាម៉ាក់ប្រេង (Apricot Blossom Alley) ទៅ ខ្ញុំធានាថាគាត់នឹងមានទឹកដោះលើសពីការចង់បៅរបស់ឯងទៅទៀត!"

សំឡេងសំណើចយ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺឡើងភ្លាមៗ។

លីវ ប៉ាឈាវ មិនដឹងថា លោកយាយ ម៉ា នេះជានរណាឡើយ ប៉ុន្តែដោយផ្អែកលើប្រតិកម្មរបស់អ្នកដែលឈរមើល គេដឹងថាគេទើបតែត្រូវបានគេវាយឱ្យចាញ់យ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

លីវ ប៉ាឈាវ បានលើកមេដៃឱ្យស្ត្រីនោះ ដោយទទួលយកការបរាជ័យរបស់គេដោយស្មោះ។ "លើកនេះបងស្រីឈ្នះហើយ!"

បន្ទាប់មកគេបានកាន់កាក់ស្ពាន់ខ្លឹមមាសនៅចន្លោះម្រាមដៃពីររបស់គេ ហើយសួរថា "បងស្រីប្រាកដទេថា មិនចង់បានរបស់នេះ?"

ស្ត្រីនោះច្បាស់ជាមានការស្ទាក់ស្ទើរខ្លាំង។

នៅខណៈនេះ មាននរណាម្នាក់ហៅ លីវ ប៉ាឈាវ ពីចម្ងាយ។ "ប៉ាឈាវ លោក ជុយ កំពុងហៅឱ្យឯងត្រឡប់ទៅវិញជាបន្ទាន់"។

លីវ ប៉ាឈាវ បានងាកទៅឃើញថា គឺ ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ដែលកំពុងហៅគេ ហើយនៅក្បែរគាត់មានស្ត្រីម្នាក់រាងខ្ពស់ស្លីម ដែលមានទឹកមុខត្រជាក់ និងមិនសូវរាក់ទាក់។ នាងមិនបានកាន់អាវុធអ្វីឡើយ ហើយក៏មិនមែនជាមនុស្សស្អាតខ្លាំងដែរ ប៉ុន្តែរូបរាងរបស់នាងពិតជាអស្ចារ្យ ជាពិសេស លីវ ប៉ាឈាវ ពិតជាពេញចិត្តនឹងជើងដ៏វែងរបស់នាងខ្លាំងណាស់។

នាងមិនមែនជានរណាក្រៅពីសាច់ញាតិឆ្ងាយរបស់ ចិន សុងហ្វឹង ឡើយ។ ចំពោះទំនាក់ទំនងពិតប្រាកដរបស់ពួកគេ ចិន សុងហ្វឹង មិនដែលពន្យល់ឡើយ ហើយស្ត្រីនោះក៏តែងតែហៅឈ្មោះ ចិន សុងហ្វឹង ដោយផ្ទាល់ដែរ។ នៅតាមផ្លូវមកទីនេះ លីវ ប៉ាឈាវ មិនដែលឃើញស្ត្រីនោះមានអំនួតខ្លាំងពេកឡើយ គ្រាន់តែនាងមានភាពត្រជាក់ និងមិនសូវចង់ឱ្យនរណាម្នាក់ចូលក្បែរប៉ុណ្ណោះ។

លីវ ប៉ាឈាវ មិនហ៊ានធ្វើឱ្យ ជុយ មីងហួង រង់ចាំយូរឡើយ ដូច្នេះគេក៏ដើរតាមពួកគេទាំងពីរទៅកាន់វិថីទ្រព្យសម្បត្តិ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេចាកចេញទៅ គេក៏បានងាកមើលទៅបុរសវ័យកណ្តាលដែលមានទឹកមុខមួម៉ៅ ដែលកំពុងអង្គុយច្រហោងលើដីនោះដោយអចេតនា។

មានបុរសម្នាក់ដែលមានសក់កញីកញ៉ក់ និងមិនមានរបៀបម្នាក់នៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស ហើយបន្ទាប់ពីមានការស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត គាត់ក៏បានធ្វើដំណើរទៅរកផ្ទះនោះម្នាក់ឯង បន្ទាប់ពីអ្នកជិតខាងទាំងអស់បានចាកចេញទៅ។

ស្ត្រីនោះគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីនាំកូនៗរបស់នាងត្រឡប់ទៅរស់នៅផ្ទះម្តាយឪពុករបស់នាងវិញឡើយ។ អ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងគ្រួសារម្តាយឪពុករបស់នាងសុទ្ធតែជាមនុស្សដែលចូលចិត្តមើលងាយអ្នកដទៃ ហើយពួកគេតែងតែមើលងាយនាងចំពោះបុរសដែលនាងបានជ្រើសរើស ដូច្នេះនាងពិតជាមិនចង់ត្រឡប់ទៅវិញឡើយ។ តាមពិតទៅ នាងកម្រនឹងត្រឡប់ទៅវិញណាស់ លើកលែងតែក្នុងអំឡុងពេលបុណ្យទាន ប៉ុន្តែនៅចំពោះមុខគ្រោះមហន្តរាយដែលមិនបានរំពឹងទុកនេះ នាងគ្មានជម្រើសឡើយ។

នាងចង់នាំកូនៗរបស់នាងទៅរស់នៅក្នុងផ្ទះសំណាក់ពីរបីថ្ងៃ ដើម្បីសាកល្បងជីវិតជាប្រពន្ធអ្នកមានម្តង ប៉ុន្តែនាងមិនមានលទ្ធភាពចំពោះរបៀបរស់នៅបែបនោះឡើយ។ នាងក្រីក្រខ្លាំងណាស់ដែលស្ទើរតែរកប្រាក់មិនគ្របដណ្តប់ការចំណាយ ដូច្នេះនាងគ្មានជម្រើសក្រៅពីត្រឡប់ទៅផ្ទះម្តាយឪពុកវិញឡើយ ទោះបីជានាងដឹងថានាងនឹងត្រូវគេជេរប្រមាថក៏ដោយ។

នាងកាន់តែគិតពីដឹងនេះ នាងកាន់តែខឹងខ្លាំងឡើង ហើយមុនពេលចាកចេញ នាងបានច្បិចសាច់ត្រង់ចង្កេះប្តីរបស់នាង រួចក៏មួលយ៉ាងខ្លាំង ដោយលែងដៃវិញតែបន្ទាប់ពីមុខរបស់គាត់វៀចដោយការឈឺចាប់ប៉ុណ្ណោះ។ ក្មេងទាំងពីរនាក់ធ្លាប់ឃើញរឿងនេះទៅហើយ ដូច្នេះពួកគេមិនត្រឹមតែមិនបារម្ភចំពោះការឈ្លោះប្រកែកគ្នារបស់ឪពុកម្តាយពួកគេឡើយ ពួកគេថែមទាំងសើចតិចៗម្នាក់ឯង ហាក់ដូចជាកំពុងមើលការសម្ដែងដ៏ល្អមួយអញ្ចឹង។

ភ្លាមៗបន្ទាប់មក ស្ត្រីនោះក៏បានប្រទះឃើញបុរសដែលមានសក់កញីកញ៉ក់នោះកំពុងលបចូលក្បែរច្រកចូលផ្ទះរបស់ពួកគេ ហើយនាងក៏ស្រែកថា "តើឯងមកលួចខោអាវខ្ញុំទៀតមែនទេ? តើឯងកើតអីហ្នឹង? តើជាតិមុនខ្ញុំបានធ្វើអីខុស បានជាត្រូវមកក្លាយជាបងថ្លៃស្រីរបស់ឯងអញ្ចឹង? តើឯងអាចធ្វើបែបនេះចំពោះគ្រួសារខ្លួនឯងបានយ៉ាងម៉េច?"

បុរសដែលមានសក់កញីកញ៉ក់នោះភ័យស្លន់ស្លោនៅពេលឮបែបនេះ រហូតចង់ងាប់ទៅហើយ ហើយគាត់ក៏ប្រកែកថា "ខ្ញុំស្បថចំពោះមេឃ ខ្ញុំមិនបានធ្វើបែបហ្នឹងទេ! កូនប្រុសរបស់បងគ្រាន់តែប្រឌិតរឿងហ្នឹងឡើង ព្រោះខ្ញុំភ្លេចទិញស្ករគ្រាប់ឱ្យគេ តើបងជឿគេបានយ៉ាងម៉េច?"

ក្មេងប្រុសនោះគ្រាន់តែសម្លឹងមើលដោយទឹកមុខស្លូតត្រង់ ហើយស្ត្រីនោះច្បាស់ជាជឿកូនប្រុសរបស់នាងជាង ដូច្នេះនាងក៏លើកដៃបំម្រុងនឹងទះបុរសនោះភ្លាម។

បុរសនោះក៏គេចចេញយ៉ាងលឿន មុននឹងរត់ចេញទៅ ទាំងស្រែកប្រាប់បុរសដែលកំពុងអង្គុយច្រហោងលើដីថា "និយាយអីខ្លះទៅបងធំ (Senior Brother)!"

"វាមិនដែលជោគជ័យទេ" បុរសនោះឆ្លើយក្នុងសំឡេងមួម៉ៅ។

បុរសសក់កញីកញ៉ក់បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម។ "មនុស្សល្អ និងស្មោះត្រង់ដូចពួកយើង តែងតែត្រូវបានគេធ្វើបាបរហូត!"

ស្ត្រីនោះបានដើរទៅកាន់ទ្វាររបង ដោយកាន់ដៃកូនម្នាក់ម្ខាង ហើយស្រាប់តែនាងងាកមករកបុរសសក់កញីកញ៉ក់នោះជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ទាក់ទាញ ខណៈដែលនាងនិយាយថា "លើកក្រោយយកលុយមកឱ្យច្រើនជាងនេះបន្តិចទៅ ខ្ញុំនឹងលក់ខោអាវខ្ញុំឱ្យឯង។ ខ្ញុំនឹងយកតែ ៥០ កាក់ស្ពាន់ក្នុងមួយកំប្លេទេ តើឯងគិតយ៉ាងម៉េច?"

ភ្នែករបស់បុរសសក់កញីកញ៉ក់ភ្លឺឡើងភ្លាមៗ ប៉ុន្តែបន្ទាប់មកទឹកមុខភ័យខ្លាចក៏លេចឡើង ខណៈដែលគាត់តថ្លៃថា "តើវាមិនថ្លៃពេកទេអី? ហាងនៅច្រកផ្កាម៉ាក់ប្រេងលក់ខោអាវថ្មីសន្លាងតម្លៃប្រហែលហ្នឹងដែរតើ"។

ទឹកមុខរបស់ស្ត្រីនោះផ្លាស់ប្តូរភ្លាមៗ ហើយនាងក៏ចាប់ផ្តើមជេរប្រមាថម្តងទៀត។ "អូ! តាមពិតឯងពិតជាចង់ទិញខោអាវខ្ញុំមែនហ្នឹង? ឯងសមតែនៅលីវពេញមួយជីវិតអញ្ចឹងហើយ! ទោះបីជាថ្ងៃណាមួយឯងងាប់នៅច្រកទ្វារខាងកើតក៏ដោយ ក៏គ្រប់គ្នានឹងទុកឱ្យឯងរលួយនៅទីនោះដែរ!"

បន្ទាប់ពីស្ត្រីនោះ និងកូនៗបានចាកចេញទៅ បុរសសក់កញីកញ៉ក់បានលោតឡើងទៅអង្គុយលើរបង រួចក៏ងាកទៅរកបុរសដែលកំពុងអង្គុយលើដីជាមួយនឹងទឹកមុខខឹងសម្បារ។ "ខ្ញុំមិនចង់និយាយរឿងនេះរាល់ពេលដែលខ្ញុំឃើញបងទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំពិតជាមិនយល់ទាល់តែសោះថា ហេតុអីបានជាបងជ្រើសរើសរៀបការជាមួយស្ត្រីកាចសាហាវបែបនេះ!"

តាមពិតទៅ បុរសសក់កញីកញ៉ក់នោះមិនមែនជានរណាក្រៅពី អ្នកយាមទ្វារ នៅច្រកទ្វារខាងកើតនៃទីរួមស្រុកឡើយ។

ប្តីរបស់ស្ត្រីនោះនៅតែអង្គុយច្រហោងលើដី ហើយគាត់ឆ្លើយថា "រឿងរបស់ខ្ញុំ!"

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ អ្នកយាមទ្វារបាននិយាយថា "លោកគ្រូ (Master) ឱ្យខ្ញុំមកប្រាប់បង។ លោកថាបងត្រូវចេះទប់ចិត្តក្នុងពេលឆាប់ៗខាងមុខនេះ ហើយចៀសវាងការឈ្លោះប្រកែកជាមួយនរណាម្នាក់"។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងាកមើលទៅប្រហោងលើដំបូលផ្ទះ ហើយស្នាមញញឹមក៏លេចឡើងនៅលើមុខ ខណៈដែលគាត់បន្តថា "លោកគ្រូក៏បានប្រាប់ទៀតថា ប្រសិនបើបងពិតជាមិនអាចទប់ចិត្តបានមែន នោះបងអាចបញ្ចេញកំហឹងលើប្រពន្ធបងបាន។ នាងចូលចិត្តបែបហ្នឹងស្រាប់ហើយ"។

ប្តីរបស់ស្ត្រីនោះបានងើបក្បាលមើលអ្នកយាមទ្វារ ហើយអ្នកក្រោយនេះក៏ប្រញាប់និយាយថា "មិនអីទេ មិនអីទេ ខ្ញុំទទួលស្គាល់ថា លោកគ្រូមិនបាននិយាយបែបហ្នឹងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែប្រឌិតខ្លួនឯងទេ!"

បុរសនោះបានក្រោកឈរឡើង ហើយគាត់មានកម្ពស់ទាបបន្តិច។ គាត់មានសម្បុរខ្មៅស្រអែម ហើយសាច់ដុំដែលប៉ោងឡើងនៅដើមដៃរបស់គាត់ បានធ្វើឱ្យក្រណាត់អាវរបស់គាត់តឹងណែន។

គាត់ក៏មានសភាពខ្នងគមបន្តិចដែរ ហើយគាត់បានងាកទៅរកអ្នកយាមទ្វារ ខណៈដែលគាត់រអ៊ូថា "ចឹង ដាហ្វឹង (Zheng Dafeng) ខ្ញុំសុខចិត្តប្តូរមកប្រើត្រកូលរបស់ឯងវិញ ប្រសិនបើលោកគ្រូសុខចិត្តនិយាយជាមួយឯងលើសពី ២០ ម៉ាត់ក្នុងពេលតែមួយ!"

អ្នកយាមទ្វារបានរាប់ពាក្យនៅក្នុងសារដែលលោកគ្រូរបស់ពួកគេបានប្រាប់ឱ្យមកបញ្ជូន ហើយពិតមែនមែន វាមានតិចជាង ២០ ម៉ាត់! គាត់បានជេរមេឃនៅពេលដឹងរឿងនេះ បន្ទាប់មកទឹកមុខអស់សង្ឃឹមបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គាត់។ មើលទៅអ្វីដែលបុរសនោះនិយាយទៅកាន់គាត់ ពិតជាធ្វើឱ្យគាត់ឈឺចាប់ណាស់ ពីព្រោះវាជាការពិតដែលមិនអាចប្រកែកបាន។

"តើលោកគ្រូមាននិយាយអ្វីផ្សេងទៀតទេ?" បុរសខ្នងគមសួរ។

ចឹង ដាហ្វឹង ឆ្លើយថា "លោកគ្រូក៏បាននិយាយដែរថា បងត្រូវដោះស្រាយជាមួយបុរសម្នាក់នោះ"។

ចិញ្ចើមរបស់បុរសខ្នងគមជ្រួញបន្តិច ហើយគាត់ក៏អង្គុយច្រហោងចុះម្តងទៀតតាមទម្លាប់ សម្លឹងមើលផ្ទះដែលបាក់របស់គាត់ ខណៈដែលគាត់រអ៊ូថា "ហេតុអីខ្ញុំត្រូវធ្វើអញ្ចឹង?"

ចឹង ដាហ្វឹង ពេបជ្រាយជាការឆ្លើយតប។ "ក្នុងករណីណាក៏ដោយ នោះគឺជាបញ្ជាពីលោកគ្រូ។ បងអាចជ្រើសរើសធ្វើតាម ឬមិនធ្វើតាម វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងខ្ញុំឡើយ"។

បុរសខ្នងគមបានស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ រួចនិយាយថា "ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ។ ប្រសិនបើឯងព្យាយាមលួចខោអាវប្រពន្ធខ្ញុំម្តងទៀត ខ្ញុំនឹងបំបាក់ជើងទាំងបីរបស់ឯង!"

ចឹង ដាហ្វឹង ស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងភ្លាមៗ។ "លី អឺ (Li Er)! បងមិនអាចដើរចោទប្រកាន់ខ្ញុំបែបនេះបានទេ! តើនរណាជាអ្នកលួចខោអាវប្រពន្ធបង? តើបងអាចជឿរឿងបែបហ្នឹងបានយ៉ាងម៉េច? តើបងកើតអីហ្នឹង?"

បុរសខ្នងគមបានងាកទៅរកអ្នកយាមទ្វារដែលកំពុងខឹង រួចសម្លឹងមើលគាត់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ជាមួយនឹងទឹកមុខងងឹតស្លុប។

ចឹង ដាហ្វឹង មើលទៅដូចជាក្មេងស្រីដែលកំពុងអន់ចិត្ត ខណៈដែលគាត់ស្រែកក្នុងសំឡេងខឹង និងឈឺចាប់ថា "មិនអីទេ ខ្ញុំនឹងមិនធ្វើបែបហ្នឹងទៀតទេ យល់ទេ?"

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ក្រោកឈរឡើង ហើយលោតទៅលើអាកាស ហោះទៅលើផ្លូវដូចជាស្លឹកឈើ។ លុះត្រាតែគាត់ទៅដល់ចម្ងាយឆ្ងាយ ទើបគាត់ហ៊ានបង្ហាញធាតុពិតរបស់គាត់។ "លី អឺ ខ្ញុំនឹងទៅរកប្រពន្ធបងឥឡូវនេះ ដើម្បីទិញខោអាវក្នុងរបស់នាង!"

នៅពេលដែលគាត់កំពុងនិយាយបែបនេះ គាត់កំពុងរត់ចេញទៅលឿនជាងខ្យល់ទៅទៀត។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បុរសខ្នងគមមិនមានបំណងដេញតាមគាត់ឡើយ ហើយគាត់គ្រាន់តែពេបជ្រាយថា "អាល្ងង់"។

អ្នកទាំងបីបានត្រឡប់ទៅកាន់ការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំវិញ ហើយ ជុយ មីងហួង កំពុងអង្គុយនៅក្នុងសាលធំ ដោយបានរង់ចាំពួកគេមួយសន្ទុះធំហើយ។ បន្ទាប់ពីបានជួបស្ត្រីដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់នោះ ជុយ មីងហួង បានក្រោកឈរឡើង និងងក់ក្បាលជាការទទួលស្គាល់ ដែលស្ត្រីនោះក៏បានឆ្លើយតបវិញដោយការងក់ក្បាលដែរ ប៉ុន្តែទឹកមុខរបស់នាងនៅតែត្រជាក់ដូចដើម។

តាមសម្ដីរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ នៅពេលនិយាយអំពីនាងនៅពីក្រោយខ្នង នាងមើលទៅដូចជាមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្រោមមេឃសុទ្ធតែជំពាក់ប្រាក់នាងយ៉ាងច្រើនអញ្ចឹង។

បន្ទាប់ពីអ្នកទាំងបីបានអង្គុយចុះ ជុយ មីងហួង បានងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគាត់និយាយថា "វាជារឿងល្អដែលឯងអាចទប់ចិត្តមិនវាយប្រហារ។ បើមិនដូច្នោះទេ ឯងនឹងមានបញ្ហាធំមិនខាន។ ឯងមិនបានឃើញអ្វីដែលបានកើតឡើងអម្បាញ់មិញទេ ប៉ុន្តែមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំរបស់យើង លោក សុង ទើបតែបានផ្លាស់ប្តូរកណ្តាប់ដៃចំនួនបីជាមួយនឹងស្វាលើកភ្នំនោះនៅលើវិថីទ្រព្យសម្បត្តិ"។

"ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មិនថាឯងជួបឱកាសល្អយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យឯងកុំចាញ់នឹងការល្បួង ហើយកុំធ្វើអ្វីទាំងអស់"។

ទឹកមុខចង់ដឹងបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ខណៈដែលគេសួរថា "តើវាអាចទៅរួចទេដែលអាស្វាចាស់នោះបានផ្ដួល សុង ចាងជិន ដោយប្រើតែកណ្តាប់ដៃបី? តើ សុង ចាងជិន អន់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ? តើគ្រប់គ្នាមិនបាននិយាយថា គាត់ជិតនឹងឈានដល់កម្រិតទី ១០ ទៅហើយទេអី?"

ជុយ មីងហួង បានដកដង្ហើមធំដោយអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលគាត់ឆ្លើយថា "ពួកយើងកំពុងរស់នៅក្រោមដំបូលផ្ទះរបស់លោក សុង តើវាអាចធ្វើឱ្យឯងងាប់មែនទេ បើឯងនិយាយឱ្យមានសុជីវធម៌ជាងនេះបន្តិចចំពោះគាត់?"

"គឺលោក សុង ទេដែលជាអ្នកមានប្រៀបជាងបន្តិច" ចិន សុងហ្វឹង និយាយ។

ទោះបីជាគាត់មិនមានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយ សុង ចាងជិន ក៏ដោយ ក្នុងនាមជាអ្នកបដិបត្តិ ចិន សុងហ្វឹង ក៏នៅតែមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីមានអារម្មណ៍ស្ញប់ស្ញែង បន្ទាប់ពីបានឮអំពីស្នាដៃដ៏អស្ចារ្យបែបនេះ។

វាពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់ដែលគិតថា អ្នកក្បាច់គុនដ៏សុទ្ធសាធម្នាក់អាចតទល់នឹង ស្វាលើកភ្នំ ដោយមិនប្រើអ្វីក្រៅពីកម្លាំងកាយរបស់គាត់ ហើយថែមទាំងមានប្រៀបជាងនៅក្នុងការប៉ះទង្គិចនោះទៀត!

ស្ត្រីនោះបានអង្គុយនៅម្ខាង ដោយសម្រាកទាំងបិទភ្នែក ខណៈដែលដៃរបស់នាងដាក់លើភ្លៅ ហើយម្រាមដៃរបស់នាងបានកម្រើកបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។

ដំបូងឡើយ នាងបានគ្រោងនឹងបន្តរុករកទីរួមស្រុក ប៉ុន្តែ ចិន សុងហ្វឹង បានតាមរកនាងឃើញ និងនាំនាងទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ មុនពេលអ្នកទាំងបីត្រឡប់មកការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំជាមួយគ្នា។

ទោះបីជានាងក៏មានត្រកូល ចិន ដូចគ្នាដែរ ក៏នាងមិនខ្វល់ថា ចិន សុងហ្វឹង នឹងអាចទទួលបានអ្វីពីដើមលីងឈូចាស់នោះ ឬតើគេនឹងអាចទទួលបានស្លឹកលីងឈូដែលជាពរជ័យពីដូនតាចំនួនប៉ុន្មាននោះឡើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ចិន សុងហ្វឹង បានតាមរកនាងឃើញ នាងអាចដឹងយ៉ាងច្បាស់ថា គាត់កំពុងបង្ខំទប់ចិត្តនឹងភាពរំភើបរបស់គាត់ ដូច្នេះវាទំនងជាថា គាត់អាចទទួលបានស្លឹកលីងឈូច្រើនជាងចំនួនដែលត្រូវបានព្យាករណ៍ដោយមេត្រកូលត្រកូលចិននៅខេត្តកន្ទុយនាគ (Dragon Tail County) ទៅទៀត។

លីវ ប៉ាឈាវ ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេនិយាយថា "ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់ដែលអាខូចនោះត្រូវបានគេទប់ក្បាលបានខ្លះ! ខ្ញុំមិនចង់ជឿទេថា លោកត្រូវបានក្មេងប្រុសធម្មតាម្នាក់បញ្ឆោតឱ្យរត់ពេញទីរួមស្រុកបែបហ្នឹង! ខ្ញុំអាចយកឿងកំប្លែងនេះទៅនិយាយនៅ វាលខ្យល់រន្ទះ បានដល់ទៅ ១០ ឆ្នាំទៀតឯណោះ!"

"ដោយសារតែពួកអាស៊ុនស្កោចទាំងនោះមានចិត្តចង្អៀត និងឆេវឆាវ ពួកគេច្បាស់ជាស្ទុះចេញមក ហើយប្រកាសថា វាលខ្យល់រន្ទះ របស់យើងកំពុងប្រឌិតរឿងមិនពិតជាមិនខាន។ ប្រសិនបើវាមិនមែនដោយសារការបំពានច្បាប់នៃទីរួមស្រុកនេះត្រូវបង់ថ្លៃខ្ពស់ពេកទេ ខ្ញុំប្រាកដជាបានកត់ត្រាគ្រប់យ៉ាងនៅក្នុងរតនសម្បត្តិកត់ត្រា ដើម្បីឱ្យខ្ញុំមានភស្តុតាងសម្រាប់គាំទ្ររឿងនេះមិនខាន!"

ទឹកមុខរបស់ ជុយ មីងហួង ស្រាប់តែប្រែប្រួលបន្តិច ខណៈដែលគាត់ហៅក្នុងសំឡេងមាំថា "ប៉ាឈាវ!"

ភ្នែករបស់ស្ត្រីនោះក៏បើកឡើងនៅខណៈពេលជិតគ្នាបំផុតនោះដែរ។

លីវ ប៉ាឈាវ ហៀបនឹងសួរសំណួរមួយ ប៉ុន្តែគេក៏បិទមាត់ភ្លាមៗ។

មិនយូរប៉ុន្មាន សុង ចាងជិន ក៏បានមកដល់ ហើយបន្ទាប់ពីចូលមកក្នុងបន្ទប់ គាត់ក៏ងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ ជាមួយនឹងស្នាមញញឹម ខណៈដែលគាត់សួរថា "តើមានរឿងអីកំប្លែងមែនទេ? ហេតុអីមិនចែករំលែកវាជាមួយខ្ញុំផង ដើម្បីឱ្យខ្ញុំបានសើចសប្បាយជាមួយដែរ?"

ជុយ មីងហួង បានក្រោកឈរឡើងរួចជាស្រេច ដើម្បីទុកកៅអីឱ្យ សុង ចាងជិន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ចាងជិន គ្រាន់តែគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹម ដោយបង្ហាញប្រាប់ ជុយ មីងហួង ថាវាមិនចាំបាច់ឡើយ។ បន្ទាប់មក គាត់ក៏បានអូសកៅអីមួយមកអង្គុយនៅក្បែរ លីវ ប៉ាឈាវ ទល់មុខនឹង ចិន សុងហ្វឹង និងស្ត្រីនោះ។

ទោះបីជា លីវ ប៉ាឈាវ តែងតែបង្ហាញអាកប្បកិរិយាបែបលេងសើច និងមិនសូវខ្វល់ខ្វាយក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចជួយអ្វីបានក្រៅពីរឹងខ្លួន នៅពេលដែលស្ថិតនៅជិតអ្នកក្បាច់គុនម្នាក់ដែលទំនងជានឹងឈានដល់កម្រិតទី ១០ នាពេលណាមួយនាពេលអនាគតបែបនេះ។

ជាពិសេស នេះគឺជាអ្នកក្បាច់គុនម្នាក់ដែលល្បីល្បាញខាងចំណូលចិត្តសម្លាប់ពួកទេពកោសល្យ ហើយរឿងនោះរឹតតែធ្វើឱ្យ លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍ភ័យខ្លាច និងញញើត។ នៅពីក្រោយខ្នង សុង ចាងជិន លីវ ប៉ាឈាវ តែងតែហៅឈ្មោះគាត់ដោយផ្ទាល់ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នៅពេលដែល សុង ចាងជិន មកដល់ទីនេះផ្ទាល់ លីវ ប៉ាឈាវ មានអារម្មណ៍មិនស្រណុកក្នុងចិត្តទាល់តែសោះ។

ជាសំណាងល្អ ភាពមិនចេះអៀនខ្មាសតែងតែជាចរិតធម្មជាតិរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ ហើយគេក៏បានបង្ហាញស្នាមញញឹមបញ្ជោរ ខណៈដែលគេនិយាយថា "ពួកយើងទើបតែនិយាយអំពីការប្រយុទ្ធដ៏អស្ចារ្យរបស់លោកពូប្រឆាំងនឹងអាស្វាចាស់មកពីភ្នំស៊ុនស្កោចហ្នឹងឯង លោកពូ សុង"។

"នោះពិតជាការប្រយុទ្ធដែលនឹងត្រូវកត់ត្រាទុកក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្រ ដែលសូម្បីតែព្រះក៏ត្រូវភ្ញាក់ផ្អើលដែរ! រឿងតែមួយគត់ដែលអាចប្រៀបផ្ទឹមនឹងថាមពលដ៏អស្ចារ្យនៃកណ្តាប់ដៃរបស់លោកពូបាន គឺចិត្តមេត្តារបស់លោកពូហ្នឹងឯង។ ប្រសិនបើលោកពូមិនបានបន្ធូរដៃទេ អាស្វាចាស់នោះប្រាកដជាដេកស្លាប់នៅលើវិថីទ្រព្យសម្បត្តិបាត់ទៅហើយ! មនុស្សដូចរូបខ្ញុំ មិនអាចសូម្បីតែយកទៅប្រៀបធៀបនឹងកំពូលអ្នកក្បាច់គុនដែលគ្មានគូប្រៀបដូចជាលោកពូបានឡើយ!"