ជំពូកទី ៥០ (ភាគ២)៖ បុគ្គលដែលជោគវាសនាកំណត់ឱ្យធ្វើការធំ (One Who is Destined for Great Things)

សុង ចាងជិន (Song Changjing) នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ញើសត្រជាក់បានចាប់ផ្តើមហូរចេញពីខ្នង និងថ្ងាសរបស់ លីវ ប៉ាឈាវ (Liu Baqiao) ហើយទីបំផុត គេក៏អស់សម្តីនឹងនិយាយ ក៏នៅស្ងៀមទាំងអៀនប្រៀន។

សុង ចាងជិន ស្រាប់តែងាកទៅរកស្ត្រីដែលនៅទល់មុខគាត់ដោយទឹកមុខចាប់អារម្មណ៍ រួចសួរថា៖ «តើនាងមកពីត្រកូលចិន (Chen Clan) នៅខេត្តកន្ទុយនាគមែនទេ?»

«មិនមែនទេ» ស្ត្រីនោះឆ្លើយទាំងគ្រវីក្បាល។

សុង ចាងជិន ងក់ក្បាលជាការឆ្លើយតប ហើយក៏ធ្លាក់ទៅក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់បែបពិចារណា។

បរិយាកាសដ៏តានតឹង និងអៀនខ្មាសបានគ្របដណ្តប់ពេញបន្ទប់។

ជាសំណាងល្អ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានដើរចូលមកក្នុងបន្ទប់ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីនោះ ដើម្បីរំលាយបរិយាកាសដ៏អាក្រក់នេះ។ មិនមានកៅអីទំនេរនៅក្នុងបន្ទប់ឡើយ ដូច្នេះគេក៏អង្គុយចុះនៅលើកម្រិតទ្វារ រួចសម្លឹងមើលទៅអ្នករាល់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់។

សុង ចាងជិន មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងរឿងនេះទេ ហើយគាត់បានងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ វិញទាំងញញឹម៖ «បើគិតទៅ ឯងគឺជាមូលហេតុមួយដែលធ្វើឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នោះអាចរស់រានមានជីវិតបាន»។

តាំងពីដំបូងមក ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) បានជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថាមាននរណាម្នាក់បានបង្គាប់ឱ្យ ចិន ភីងអាន មកឌឺដងដាក់លោក។ នៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ មានតែអ្នកដែលហ៊ានដាក់អន្ទាក់មនុស្សមកពីភ្នំស៊ុនស្កោចប៉ុណ្ណោះ ទើបជាបុគ្គលដែលមានល្បិចកលខ្លាំង និងជំនាញក្នុងការរៀបចំផែនការយ៉ាងល្អិតល្អន់នៅពីក្រោយឆាក។

ហេតុនេះ ប៉ៃ យាន យល់ថាច្បាស់ជាមានមេខ្លោងដ៏មានអំណាចម្នាក់លាក់ខ្លួននៅក្នុងស្រមោល ដែលជាហេតុធ្វើឱ្យលោកតែងតែបែកអារម្មណ៍ និងប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះសត្រូវដែលគ្មានរូបរាង រហូតធ្វើឱ្យលោកមិនអាចចាប់ ចិន ភីងអាន បាននៅច្រកថូដី។

មានតែបន្ទាប់ពីពួកគេបានទៅដល់ប៉ែកខាងលិចបំផុតនៃទីរួមស្រុកប៉ុណ្ណោះ នៅពេលដែល ប៉ៃ យាន អាចបញ្ជាក់បានថាគ្មានខ្មាន់កាំភ្លើង ឬអ្នកលបសម្លាប់នៅក្បែរនោះ ទើបលោកហ៊ានសម្រុកដេញតាម ចិន ភីងអាន យ៉ាងពេញទំហឹង ហើយបន្ទាប់មកក៏មានកណ្តាប់ដៃមួយទះចំខ្នងដែលស្ទើរតែយកជីវិត ចិន ភីងអាន ទៅបាត់។

«វាប្រហែលជាអញ្ចឹងមែន ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្មានបំណងចង់យកគុណសម្បត្តិក្នុងរឿងនេះទេ» លីវ ប៉ាឈាវ ឆ្លើយទាំងស្នញញឹមក្រៀមក្រំ។

សុង ចាងជិន គ្រាន់តែញញឹម ហើយមិនបានឆ្លើយតបអ្វីឡើយ។

ស្ត្រីនោះបានងាកទៅមើល សុង ជីស៊ីន ហើយគេក៏ញញឹមដាក់នាងវិញ។

ស្ត្រីនោះងាកចេញដោយទឹកមុខគ្មានអារម្មណ៍ ចំណែក សុង ជីស៊ីន ស្នាមញញឹមកាន់តែរីកធំឡើង ខណៈដែលខ្សែភ្នែករបស់គេចាប់ផ្តើមសម្លឹងមើលជើងដ៏វែងរបស់នាងយ៉ាងមិនលាក់លៀម។

នាងមានអាយុប្រហែល ២៥ ទៅ ២៦ ឆ្នាំ ហើយនាងមិនមែនជាមនុស្សស្អាតដាច់គេឡើយ ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន យល់ថានាងពិតជាមានមន្តស្នេហ៍ម្យ៉ាង។

ស្ត្រីនោះងាកមកមើល សុង ជីស៊ីន ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រ៊ុប រួចគំរាមថា៖ «តើឯងចង់ឱ្យគេខ្វេះភ្នែកចេញមែនទេ?»

សុង ជីស៊ីន ចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចធ្វើទឹកមុខស្លូតត្រង់យ៉ាងខ្លាំង៖ «តើនាងកំពុងនិយាយជាមួយខ្ញុំមែនទេ? តើខ្ញុំបានធ្វើអី?»

បន្ទាប់មកគេក៏ចង្អុលទៅ សុង ចាងជិន រួចបន្តថា៖ «បើចង់ខ្វេះភ្នែកខ្ញុំ នាងត្រូវសុំការអនុញ្ញាតពីគាត់ជាមុនសិន»។

ស្ត្រីនោះហៀបនឹងក្រោកពីកៅអី ស្រាប់តែភ្នែករបស់ សុង ចាងជិន រួញតូចបន្តិច។

កម្លាំងសង្កត់ដ៏មហិមាបានធ្លាក់មកលើអ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំដូចជាភ្នំសង្កត់ វាមានសភាពរឹងមាំដូចជារបស់ដែលមានរូបរាង បង្កឱ្យមានការឈឺចាប់ក្រហាយលើស្បែកអ្នករាល់គ្នា។

មានតែ សុង ជីស៊ីន ម្នាក់គត់ដែលមិនរងផលប៉ះពាល់។

នៅក្រោមសម្ពាធដ៏ធំធេង ចិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) មានការពិបាកក្នុងការនិយាយចេញមក ប៉ុន្តែសម្លេងរបស់គាត់នៅតែរឹងមាំ៖ «លោកពូ សុង នាងម្នាក់នេះឈ្មោះ ចិន ដួយ (Chen Dui) នាងមិនមែនមកពី ទ្វីបដបត្បូងខាងកើត របស់យើងឡើយ។ ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យលោកប្រុងប្រយ័ត្ន!»

ចិន ដួយ ក្រោកឈរឡើងទាំងស្នាមញញឹម៖ «លោកហ៊ានសម្លាប់ខ្ញុំមែនទេ? តើលោកមិនខ្លាច អាណាចក្រមហាឡី របស់លោកត្រូវបានលុបឈ្មោះចេញពីទ្វីបនេះទេឬ?»

ជុយ មីងហួង ហៀបនឹងចូលទៅអន្តរាគមន៍ ស្រាប់តែ ចិន ដួយ ត្រូវបានគេវាយឱ្យហោះទៅក្រោយលើអាកាស។

មិនត្រឹមតែកៅអីដែលនាងកំពុងអង្គុយត្រូវខ្ទេចខ្ទីកណ្តាលអាកាសប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែរាងកាយទាំងមូលរបស់នាងក៏ត្រូវបានបង្កប់ទៅក្នុងជញ្ជាំងពីក្រោយ ហាក់ដូចជារូបចម្លាក់លម្អជញ្ជាំងអញ្ចឹង។

សុង ចាងជិន ស្រាប់តែលេចមុខមកនៅពីមុខជញ្ជាំងយ៉ាងលឿនដូចខ្មោចលង។ ចិន ដួយ កំពុងហូរឈាមចេញតាមរន្ធទាំងប្រាំបួន ហើយ សុង ចាងជិន បានដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នង ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលនាងទាំងញញឹម៖ «នាងប្រហែលជាយល់ថាខ្ញុំមិនហ៊ានធ្វើអីនាង ព្រោះនាងមានចាស់ទុំ ឬគ្រូខ្លាំងៗមែនទេ? តើនេះជាហេតុផលដែលនាងហ៊ានអួត... អួត... តើពាក្យនោះគេហៅថាអីទៅ?»

សុង ចាងជិន ងាកទៅរក សុង ជីស៊ីន ហើយអ្នកក្រោយក៏ឆ្លើយទាំងញញឹម៖ «អួតក្អេងក្អាង»។

សុង ចាងជិន ងាកខ្សែភ្នែកទៅរកស្ត្រីនោះវិញ ហើយទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់នាងវៀចដោយការឈឺចាប់ក៏ដោយ ក៏កែវភ្នែករបស់នាងនៅតែរឹងមាំ និងមិនព្រមចុះចាញ់ឡើយ។

សុង ចាងជិន និយាយថា៖ «នាងគួរតែបន់ស្រន់ កុំឱ្យជួបខ្ញុំម្តងទៀតក្នុងជាតិក្រោយ»។

ភ្នែករបស់ ចិន សុងហ្វឹង ប្រែជាក្រហមច្រាល ហើយចិត្តរបស់គាត់ពោរពេញដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។ គាត់ទាំងភ័យខ្លាច និងខឹងក្នុងពេលតែមួយ គាត់ហៀបនឹងនិយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែ ជុយ មីងហួង បាននិយាយមុន ដោយឱនគោរពយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រ៖ «សូមអភ័យទោសឱ្យនាងផង លោកពូ សុង នាងមិនដឹងថាខ្លួនឯងកំពុងនិយាយអ្វីឡើយ!»

ស្នាមញញឹមចំអកបានលេចឡើងលើមុខរបស់ សុង ចាងជិន ហើយភ្លាមៗនោះ ស្ត្រីនោះក៏បិទភ្នែក ហាក់ដូចជាព្រមទទួលយកវាសនា។

នៅខណៈនោះ សុង ជីស៊ីន ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លែងនាងទៅលោកពូ។ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់លោកពូនឹងត្រូវខូចខាត ប្រសិនបើពាក្យចចាមអារ៉ាមសាយភាយថា លោកពូដើរសម្លាប់ស្ត្រីដែលគ្មានផ្លូវតតាំង»។

សុង ចាងជិន បង្អង់បន្តិច ដែលភាពបង្អង់នោះសូម្បីតែ ជុយ មីងហួង និង លីវ ប៉ាឈាវ ក៏មិនអាចដឹងបានដែរ។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងាកក្បាលបន្តិច រួចប្រើម្រាមដៃឆ្កឹះធូលីដែលគ្មានពិតប្រាកដចេញពីស្មារបស់គាត់។

រលកនៃភាពធូរស្រាលបានហក់មកលើ ជុយ មីងហួង និង ចិន សុងហ្វឹង ភ្លាមៗ ចំណែក លីវ ប៉ាឈាវ នៅអង្គុយធ្មឹងលើកៅអីទាំងក្តីរន្ធត់។

សុង ចាងជិន ងាកទៅរក លីវ ប៉ាឈាវ ទាំងញញឹម៖ «មិនអន់ទេក្មួយ។ ឯងនឹងមានអនាគតភ្លឺស្វាងមិនខាន»។

ចិន ដួយ បើកភ្នែកឡើង ខណៈដែលនាងខំទាញខ្លួនចេញពីជញ្ជាំង ហើយពេលចុះដល់ដី នាងទ្រេតទ្រោតមិនចង់នឹង រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងចងចាំមេរៀនដែលលោកបានបង្រៀនខ្ញុំនៅថ្ងៃនេះ»។

សុង ចាងជិន មិនបានយកចិត្តទុកដាក់នឹងនាងឡើយ គាត់និយាយទៅកាន់ លីវ ប៉ាឈាវ ថា៖ «បន្ទាប់ពីឯងចេញពីទីរួមស្រុកនេះហើយ ចូរទៅរកខ្ញុំនៅរាជធានីនៃអាណាចក្រមហាឡី។ ខ្ញុំមានរបស់ខ្លះចង់ឱ្យឯង។ ចំពោះថាតើឯងអាចយកវាទៅបានឬអត់ គឺអាស្រ័យលើឯងហើយ»។

«លោកច្បាស់ជាចង់និយាយពី ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ នោះមែនទេ?» លីវ ប៉ាឈាវ លាន់មាត់ឡើង។

អ្នកបដិបត្តិគ្រប់រូបសុទ្ធតែដឹងថា ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ គឺជាវត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិដ៏សំខាន់បំផុតមួយនៃសាសនាតាវ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើដាវមួយអាចត្រូវបានគេហៅដោយផ្ទាល់ថា ដាវអក្ខរាវិញ្ញាណ ហើយល្បីល្បាញពាសពេញទ្វីប នោះវាច្បាស់ជាដាវដ៏វិសេសវិសាលបំផុតហើយ។

សុង ចាងជិន និង សុង ជីស៊ីន បានចាកចេញពីបន្ទប់ ហើយខណៈដែលពួកគេដើរចេញ អ្នកដំបូងបានញញឹមរួចសួរថា៖ «តើឯងបានបញ្ចេញកំហឹងអស់ហើយឬនៅ?»

«ប្រហែលជាអស់ហើយ» សុង ជីស៊ីន ងក់ក្បាលឆ្លើយ។

ចំពោះរឿង ចិន ភីងអាន សុង ចាងជិន បានធ្វើឱ្យសូម្បីតែក្មួយប្រុសរបស់ខ្លួនឯងខាតបង់ ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន ពិតជាមានការខឹងសម្បារខ្លះជាធម្មតា។

ភ្លាមៗនោះ សុង ជីស៊ីន ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់នោះច្បាស់ជាមានទំនាក់ទំនងជាមួយមនុស្សមានអំណាចខ្លាំងណាស់។ តើលោកពូមិនបារម្ភថា ចាស់ទុំរបស់នាងនឹងមកសងសឹកលោកពូទេអី? យោងតាមកំណត់ត្រានៅក្នុង ប្រវត្តិខេត្ត ពួកចាស់ទុំទាំងនោះពិតជាខ្លាំងណាស់។ តើអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើងនឹងមិនអីទេឬ?»

«ឯងមើលងាយកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់ខ្ញុំខ្លាំងពេកហើយ» សុង ចាងជិន ឆ្លើយដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ។

នៅក្នុងសាលធំ ជុយ មីងហួង បានត្រឡប់ទៅអង្គុយនៅកន្លែងរបស់គាត់វិញដោយស្ងៀមស្ងាត់។

លីវ ប៉ាឈាវ អង្គុយផ្អែកខ្នងនឹងកៅអី រួចរអ៊ូម្នាក់ឯងទាំងអារម្មណ៍នៅភ័យខ្លាច៖ «ព្រះអើយ តើគម្លាតរវាងកម្រិតទី ៩ និងកម្រិតទី ៧ ឬទី ៨ ពិតជាខ្លាំងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?»

វាលខ្យល់រន្ទះ មានអ្នកក្បាច់គុនកម្រិតទី ៧ ម្នាក់ និងកម្រិតទី ៨ ម្នាក់ ហើយពួកគេទាំងពីរពិតជាជិតស្និទ្ធជាមួយ លីវ ប៉ាឈាវ ណាស់។

ជុយ មីងហួង គ្រវីក្បាល រួចពន្យល់ថា៖ «សូម្បីតែក្នុងចំណោមអ្នកលេងល្បែងអុកកម្រិតទី ៩ ក៏ដោយ ក៏នៅតែមានគម្លាតជំនាញយ៉ាងខ្លាំងរវាងអ្នកដែលខ្លាំងជាងគេ និងខ្សោយជាងគេដែរ។ បន្ថែមលើនេះ សុង ចាងជិន ឈរនៅលើចំណុចកំពូលនៃកម្រិតទី ៩ ទៀតផង»។

បន្ទាប់មកគាត់ក៏ងាកទៅរក ចិន ដួយ ដោយទឹកមុខបារម្ភ រួចសួរថា៖ «តើនាងមិនអីទេឬ ចិន ដួយ?»

ចិន ដួយ គឺជាស្ត្រីដែលមានភាពក្លាហាន និងរឹងមាំ ទោះបីជាមុខរបស់នាងនៅតែស្លេកស្លាំងបន្តិចក៏ដោយ ក៏នាងឆ្លើយទាំងញញឹមស្ងប់ស្ងាត់៖ «ខ្ញុំមិនអីទេ»។

ទោះបីជា ចិន សុងហ្វឹង មិនមែនជាអ្នកដែលត្រូវគេគំរាមកំហែងជីវិតក៏ដោយ ក៏គាត់មើលទៅមានការតក់ស្លុតខ្លាំងជាង ចិន ដួយ ទៅទៀត។

ជុយ មីងហួង ដកដង្ហើមធំក្នុងចិត្ត។ ដោយមើលឃើញពីភាពមិនរឹងមាំរបស់ ចិន សុងហ្វឹង មើលទៅត្រកូលចិននៅខេត្តកន្ទុយនាគ ប្រហែលជានឹងមិនបានស្ថិតក្នុងដៃល្អឡើយ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ លីវ ប៉ាឈាវ គិតថា៖ «គ្រាន់តែឆ្កឹះម្រាមដៃបន្តិច គាត់អាចបង្ខំដាវហោះរបស់ខ្ញុំឱ្យចូលទៅក្នុងចំណុចថាមពលវិញ ដោយមិនបង្កគ្រោះថ្នាក់ដល់វិញ្ញាណខ្ញុំទាល់តែសោះ។ ពិតជាការគ្រប់គ្រងអំណាចដ៏អស្ចារ្យមែន»។

«ដូចពាក្យគេថា ភ្នំខ្ពស់នៅមានភ្នំខ្ពស់ជាង មនុស្សខ្លាំងនៅមានមនុស្សខ្លាំងជាង» ជុយ មីងហួង និយាយ។

លីវ ប៉ាឈាវ មិនអាចទប់ចិត្តនឹងពាក្យសំដីឌឺដងបានឡើយ គេនិយាយទាំងញញឹមខូចថា៖ «តែងតែមានអ្នកនៅពីលើខ្ញុំ? លោកចង់មានន័យថាខ្ញុំចូលចិត្តនៅខាងក្រោមរហូតមែនទេ? មិននឹកស្មានថា បញ្ញវន្តដូចជាលោកពោលពាក្យបែបនេះសោះ!»

ជុយ មីងហួង បានត្រឹមតែគ្រវីក្បាលដោយការហួសចិត្ត។

លីវ ប៉ាឈាវ ស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត រួចសម្រេចចិត្តនិយាយពាក្យលួងលោមដល់ ចិន ដួយ ខ្លាចក្រែងនាងសម្រេចចិត្តទៅសងសឹក សុង ចាងជិន ទាំងកំហឹងងងឹតងងុល។ ប្រសិនបើរឿងនោះកើតឡើង អ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងបន្ទប់នេះនឹងជួបបញ្ហាធំ។ «បងស្រី ចិន ខ្ញុំដឹងថាវារឿងដែលពិបាកទទួលយក ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងអាម៉ាស់ទេដែលត្រូវចុះចាញ់ចំពោះ សុង ចាងជិន»។

ចិន សុងហ្វឹង ក៏ចង់និយាយអ្វីខ្លះដែរ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ។

ស្ត្រីនោះងក់ក្បាលយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់៖ «សុង ចាងជិន គឺជាបុរសដែលសមនឹងទទួលបានការគោរពពីខ្ញុំ។ ខ្ញុំមិនមានអារម្មណ៍ខឹងទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែខកចិត្តនឹងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ»។

«មិនបាច់ដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេ។ មើលខ្ញុំចុះ ខ្ញុំសប្បាយចិត្តណាស់។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំត្រឡប់ទៅវាលខ្យល់រន្ទះវិញ ខ្ញុំនឹងអាចអួតប្រាប់គ្រប់គ្នាបាន ១០ ឆ្នាំទៀតថា ខ្ញុំធ្លាប់ប្រឈមមុខនឹង សុង ចាងជិន នៃអាណាចក្រមហាឡី ក្នុងសមរភូមិ! ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាការដោះដូរមួយក្បាច់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការពិតគឺខ្ញុំអាចរួចខ្លួនមកវិញដោយគ្មានរបួស! បើខ្ញុំអាចទទួលបានដាវអក្ខរាវិញ្ញាណពីរាជធានីអាណាចក្រមហាឡីទៀត ខ្ញុំនឹងមានរឿងអួតបានដល់ ១០០ ឆ្នាំឯណោះ!» លីវ ប៉ាឈាវ និយាយយ៉ាងមិនចេះអៀនខ្មាស។

នៅខណៈនេះ ចិត្តរបស់ ចិន ដួយ បានហោះទៅកន្លែងផ្សេងបាត់ទៅហើយ។

នាងកំពុងគិតអំពីក្មេងប្រុសដែលអង្គុយនៅលើកម្រិតទ្វារ ដែលអាចបញ្ឈប់ សុង ចាងជិន មិនឱ្យសម្លាប់នាងបានដោយប្រើត្រឹមតែមួយប្រយោគ។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកទីរួមស្រុកវិញ ថៅកែ យ៉ាង បានធ្វើដំណើរត្រង់ទៅកាន់ទីធ្លាខាងក្រោយហាងរបស់គាត់ ដែលជាតំបន់ដែលមានទំហំល្មមសម្រាប់បុគ្គលិកអចិន្ត្រៃយ៍ទាំងបីនាក់រស់នៅ។

បន្ទាប់ពីបើកទ្វារបន្ទប់ធំនៅក្នុងទីធ្លា ថៅកែ យ៉ាង បានឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងអង្គុយលើកៅអី កំពុងអង្អែលបំពង់ជក់ថ្នាំបែបបុរាណរបស់គាត់។

ថៅកែ យ៉ាង បិទទ្វារ រួចហៅបុរសចំណាស់នោះតាមឈ្មោះក្រៅថា «លោកតា យ៉ាង (Old Man Yang)» ហើយបុរសចំណាស់នោះក៏ប្រញាប់ដាក់បំពង់ជក់ចុះ រួចចាក់ទឹកតែមួយពែង ខណៈដែលគាត់សួរទាំងញញឹមថា៖ «តើមានអ្នកណាចង់បានថ្នាំបន្ទាន់មែនទេ? តើត្រូវឱ្យខ្ញុំឡើងភ្នំយប់នេះដែរឬទេ?»

ថៅកែហាងវ័យចំណាស់ និងបុរសចំណាស់នោះមើលទៅហាក់ដូចជាមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ហើយអ្នកដំបូងបានគ្រវីក្បាល រួចលើកពែងតែដកដង្ហើមធំ៖ «ខ្ញុំត្រូវបានលោកគ្រូ រួន ហៅឱ្យទៅមើលអ្នកជំងឺម្នាក់។ គឺជាក្មេងប្រុសដែលមានត្រកូល លីវ ម្នាក់ គេស្ទើរតែត្រូវគេដាល់ស្លាប់ដោយអ្នកក្រៅ។ ខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍មិនល្អចំពោះរឿងនេះ ដូច្នេះខ្ញុំគិតថាមកទីនេះជជែកជាមួយលោក ដើម្បីឱ្យអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លះ»។

ផ្ទៃមុខរបស់លោកតា យ៉ាង មានស្នាមជ្រួញដូចជាសម្បក ដើមលីងឈូ ចាស់អញ្ចឹង ហើយគាត់ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អង្គុយចុះសិនទៅ ថៅកែ»។

ភ្លាមៗនោះ គំនិតមួយបានកើតឡើងចំពោះថៅកែ យ៉ាង ហើយគាត់និយាយថា៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំចាំថា លោកធ្លាប់បានជួយក្មេងម្នាក់ពីច្រកថូដី កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន។ គឺជាក្មេងប្រុសក្រីក្រដែលត្រូវទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យម្តាយតាំងពីតូច។ តើគេឈ្មោះ ចិន ភីងអាន មែនទេ?»

លោកតា យ៉ាង មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិចដែល ចិន ភីងអាន ត្រូវបានគេលើកមកនិយាយភ្លាមៗបែបនេះ ហើយគាត់ក៏ងក់ក្បាលឆ្លើយថា៖ «ត្រូវហើយ។ ចុងក្រោយ ម្តាយរបស់គេក៏នៅតែមិនរស់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុស នាងមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងានោះឡើយ។ បន្ទាប់ពីនោះមក ខ្ញុំបានជួបក្មេងនោះពីរបីដងដែរ ប៉ុន្តែវាមិនមែនជារឿងញឹកញាប់ទេ។ កាលនោះ ខ្ញុំអាណិតក្មេងនោះពេក ក៏ឱ្យរូបមន្តថ្នាំថោកៗមួយទៅគេ។ មានរឿងអីមែនទេ? តើគេជាអ្នករងរបួសមែនទេ?»

ថៅកែ យ៉ាង ក្រេបទឹកតែបន្តិច រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមក្រៀមក្រំ៖ «តើខ្ញុំមិនទើបតែប្រាប់លោកទេអីថា គឺជាក្មេងប្រុសត្រកូល លីវ? ការចងចាំរបស់លោកពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់ លោកតា យ៉ាង!»

លោកតា យ៉ាង ក៏ផ្ទុះសំណើចភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ។

«លោកតា យ៉ាង តើយើងគួរធ្វើអ្វីខ្លះទេ?» ថៅកែ យ៉ាង សួរក្នុងសំឡេងប្រុងប្រយ័ត្ន។

លោកតា យ៉ាង លើកបំពង់ជក់ឫស្សីរបស់គាត់ រួចគ្រវីក្បាលឆ្លើយថា៖ «យើងមិនបាច់ធ្វើអ្វីទេ ថៅកែ»។

សម្ដីរបស់លោកតា យ៉ាង ហាក់ដូចជាបានផ្តល់ភាពស្ងប់សុខដល់ថៅកែ យ៉ាង ដែលគាត់កំពុងស្វែងរក ហើយគាត់ក៏ងក់ក្បាលយល់ព្រម។ «ល្អហើយ។ អញ្ចឹងខ្ញុំទុកឱ្យលោកនៅម្នាក់ឯងចុះ លោកតា យ៉ាង»។

លោកតា យ៉ាង ក៏ក្រោកឈរឡើងភ្លាមៗដើម្បីជូនដំណើរថៅកែ យ៉ាង ទៅដល់ទ្វារ ប៉ុន្តែអ្នកក្រោយបានប្រញាប់និយាយថា៖ «អង្គុយចុះទៅ មិនបាច់ជូនដំណើរខ្ញុំទេ»។

បន្ទាប់ពីដើរចុះតាមកាំជណ្ដើរ ថៅកែ យ៉ាង បានងាកក្រោយទៅឃើញថាលោកតា យ៉ាង ហៀបនឹងបិទទ្វារ។ ភ្នែករបស់ពួកគេបានប្រសព្វគ្នា ហើយលោកតា យ៉ាង បានផ្តល់ស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅដល់គាត់។ ថៅកែ យ៉ាង ប្រញាប់ងាកចេញ ហើយចាកចេញទៅ។

កាលពីមុន នៅពេលដែលថៅកែ យ៉ាង បានបន្តវេនគ្រប់គ្រងហាងថ្នាំ ឪពុករបស់គាត់បាននិយាយពាក្យបណ្តាំចុងក្រោយដ៏ចម្លែកមួយ ខណៈពេលកំពុងដកដង្ហើមចុងក្រោយ៖ «ប្រសិនបើឯងជួបប្រទះការសម្រេចចិត្តសំខាន់ៗដែលត្រូវធ្វើ ចូរទៅរកលោកតា យ៉ាង ហើយធ្វើតាមអ្វីដែលគាត់ប្រាប់។ ប្រសិនបើខ្ញុំចាំមិនខុស ការណែនាំនេះត្រូវបានផ្ទេរតាំងពីជីតារបស់ជីតាទួតមកឱ្យកូនប្រុសរបស់គាត់។ នៅពេលដែលឯងផ្ទេរហាងនេះឱ្យកូនប្រុសឯង ចូរប្រាប់គេដូចគ្នា! នេះជារឿងដែលឯងដាច់ខាតមិនត្រូវភ្លេចឡើយ!»

កាលនោះ ថៅកែ យ៉ាង បានយល់ព្រមយ៉ាងមុតមាំចំពោះសំណើនេះ ហើយទើបឪពុករបស់គាត់សុខចិត្តលាចាកលោកទៅដោយស្ងប់ចិត្ត។

ពេលនោះមេឃចាប់ផ្តើមងងឹតខ្លាំងហើយ លោកតា យ៉ាង ក៏បានអុជចង្កៀងប្រេង។

ខណៈពេលកំពុងជក់បំពង់ជក់ គាត់បានគិតពីព្រឹត្តិការណ៍អតីតកាលខ្លះ ដែលសុទ្ធតែជារឿងតូចតាចមិនសូវមានសារៈសំខាន់។

មានការចងចាំមួយអំពីភូមិគ្រឹះដូនតាជាច្រើនដែលត្រូវបានបន្សល់ទុកជាច្រើនជំនាន់ ដែលសុទ្ធតែត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ មិនដូចផ្ទះនៅច្រកថូដីឡើយ។

បុរសម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្មោះត្រង់កំពុងអង្គុយច្រហោងនៅច្រកចូលទីធ្លា សម្លឹងមើលក្មេងប្រុសម្នាក់ទាំងញញឹម រួចសួរថា៖ «កូននឹងក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យបន្ទាប់ពីចប់ឆ្នាំនេះមែនទេ?»

ក្មេងប្រុសលើកដៃឡើង រួចឆ្លើយយ៉ាងមានថាមពលថា៖ «ឆ្នាំក្រោយកូនអាយុ ៥ ឆ្នាំហើយពុក! កូននឹងក្លាយជាមនុស្សពេញវ័យហើយ!»

ភាពសោកសៅបានកើតឡើងក្នុងចិត្តរបស់បុរសនោះ ប៉ុន្តែគាត់នៅតែបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្តៅ រួចនិយាយថា៖ «បើអញ្ចឹង កូនត្រូវមើលថែម៉ែជំនួសពុកផង ពេលពុកមិននៅ។ កូនធ្វើបានទេ?»

«បាទ!» ក្មេងប្រុសឆ្លើយភ្លាមៗ ទាំងហើមទ្រូង។

បុរសនោះញញឹម រួចលូកដៃដែលគ្រើមដោយសារធ្វើការធ្ងន់ចេញមក។ «សន្យាដោតដៃ?»

ក្មេងប្រុសប្រញាប់លូកដៃតូចដ៏ស្រឡូនរបស់គេចេញមក រួចយល់ព្រមទាំងសប្បាយចិត្ត៖ «សន្យាដោតដៃ!»

ដោយម្រាមដៃកូនដៃទាំងពីរបានថ្ពក់គ្នា ការសន្យាក៏ត្រូវបានបង្កើតឡើង។

បុរសនោះក្រោកឈរយឺតៗ រួចងាកទៅមើលស្ត្រីដែលកំពុងរវល់ធ្វើការនៅក្នុងបន្ទប់ធំ មុននឹងចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។

ក្មេងប្រុសបានស្រែកហៅពីក្រោយថា៖ «ពុក! កុំភ្លេចទិញ តាំងហូលូ ឱ្យកូនផងពេលពុកត្រឡប់មកវិញ!»

បបូរមាត់របស់បុរសនោះញ័រតិចៗ ប៉ុន្តែគាត់បានបង្ខំស្នាមញញឹមលើមុខម្តងទៀត ខណៈដែលគាត់ងាកមកនិយាយថា៖ «បាទ!»

«យកអាគ្រាប់តូចៗណាពុក អាហ្នឹងឆ្ងាញ់ជាងគេ!» ក្មេងប្រុសបន្ថែម។

បុរសនោះប្រញាប់ងាកចេញ មិនហ៊ានសម្លឹងមើលកូនប្រុសរបស់គាត់ទៀតឡើយ។ ខណៈដែលគាត់ដើរទៅមុខ គាត់បានរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «លាសិនហើយ កូនប្រុសរបស់ពុក»។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីនោះ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានចាប់ផ្តើមមកហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងជាញឹកញាប់ ដើម្បីទិញគ្រឿងផ្សំថ្នាំ។ ថ្ងៃមួយ បុគ្គលិកហាងម្នាក់បានអស់ភាពអត់ធ្មត់នឹងគេ ហើយគាត់បានរុញក្មេងនោះចេញពីហាង ទាំងស្រែកថា៖ «តើឱ្យខ្ញុំប្រាប់ឯងប៉ុន្មានដងទៀត? ឯងមិនមានលុយគ្រប់គ្រាន់សូម្បីតែទិញកាកថ្នាំផង!»

«តើឯងឆ្កួត ឬក៏ថ្លង់? មិនត្រឹមតែគ្មានលុយគ្រប់គ្រាន់ទេ ឯងថែមទាំងមកឈររាំងផ្លូវអ្នកដទៃទៀត! ទីនេះជាហាង មិនមែនជាកន្លែងធ្វើបុណ្យទេ! យើងត្រូវរកស៊ី! ខ្ញុំមានភាពអត់ធ្មត់ជាមួយឯងយូរហើយ ព្រោះឯងនៅក្មេង ប៉ុន្តែបើឯងនៅតែមកកូរទៀត ខ្ញុំនឹងវាយឯងហើយ! ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!»

ក្មេងប្រុសនោះកំពុងកាន់កាបូបលុយដែលស្ទើរតែទទេរបស់គេយ៉ាងណែន គេចង់យំ ប៉ុន្តែមិនព្រមឱ្យទឹកភ្នែកហូរឡើយ។ គេបាននិយាយប្រយោគដដែលៗដែលគេបាននិយាយរាប់មិនអស់ថា៖ «ម៉ែខ្ញុំត្រូវការថ្នាំ ហើយខ្ញុំបានរង់ចាំយូរណាស់មកហើយ។ យើងគ្មានលុយទៀតទេ ប៉ុន្តែម្តាយខ្ញុំឈឺធ្ងន់ណាស់»។

បុគ្គលិកវ័យក្មេងនោះបានលើកអំបោសឡើង ក្នុងបំណងគំរាមកំហែង។

ក្មេងប្រុសប្រញាប់អង្គុយចុះ រួចយកដៃខ្ទប់ក្បាលដោយភាពភ័យខ្លាច ប៉ុន្តែគេនៅតែបន្តកាន់កាបូបលុយនៅក្នុងដៃឆ្វេងយ៉ាងណែន។

បន្ទាប់ពីមួយសន្ទុះធំ ក្មេងប្រុសបានងើបក្បាលឡើង ឃើញបុរសចំណាស់ម្នាក់កំពុងសម្លឹងមើលមកគេដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

បុគ្គលិកហាងវ័យក្មេងនោះបានដាក់អំបោសចុះទាំងអៀនខ្មាស ហើយដើរចូលទៅក្នុងហាងវិញបាត់ទៅ។

បុរសចំណាស់និយាយថា៖ «អតិថិជនចំណាយប្រាក់ដើម្បីបានទំនិញ ចំណែកអ្នកលក់ផ្តល់ទំនិញដើម្បីដូរយកប្រាក់។ នេះគឺជាច្បាប់ដែលបានកំណត់ទុកតាំងពីយូរយារណាស់មកហើយ។ ចំពោះថាតើអ្នកលក់ចង់ចំណេញប៉ុន្មាន គឺអាស្រ័យលើពួកគេ ប៉ុន្តែគ្មានហេតុផលណាដែលអ្នកលក់ត្រូវខាតបង់ឡើយ»។

«ឱ្យកាបូបនោះមកខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងយកលុយទាំងអស់ដែលឯងមាន។ ខ្ញុំនឹងឱ្យគ្រឿងផ្សំថ្នាំដែលឯងត្រូវការសម្រាប់ម្តាយឯង ហើយខ្ញុំនឹងជំពាក់ទុកសិន ប៉ុន្តែឯងត្រូវសងលុយវិញនៅថ្ងៃអនាគត។ តើឯងយល់អ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទេ ក្មេងតូច?»

ក្មេងប្រុសព្រិចភ្នែកពីរបីដងដោយទឹកមុខភាំងៗ ប៉ុន្តែនៅតែហុចកាបូបនោះទៅឱ្យបុរសចំណាស់។

ចុងក្រោយ បុរសចំណាស់ត្រូវអើតមើលពីលើតុបញ្ជរ ដើម្បីមើលក្បាលក្មេងប្រុសដែលនៅម្ខាងទៀត ហើយគាត់សួរថា៖ «តើឯងចេះដាំថ្នាំទេ?»

«បាទ ចេះ» ក្មេងប្រុសងក់ក្បាលឆ្លើយ។

«មែនឬ?» បុរសចំណាស់សួរទាំងជ្រួញចិញ្ចើម។

លើកនេះ ក្មេងប្រុសគ្រាន់តែងក់ក្បាលបែបមិនសូវមានទំនុកចិត្ត។

បុគ្គលិកហាងវ័យក្មេងញញឹមរួចនិយាយថា៖ «លោកតា លីវ (Old Man Liu) ធ្លាប់បានទៅច្រកថូដីម្តង ដើម្បីមើលម្តាយរបស់គេ ហើយកាលនោះ គាត់បានបង្រៀនក្មេងនេះពីរបៀបដាំថ្នាំ»។

«បន្ទាប់ពីនោះ គាត់បានទៅម្តងទៀតដើម្បីពិនិត្យមើលក្មេងនោះ ព្រោះគាត់បារម្ភថាគេនឹងមិនអាចធ្វើតាមការណែនាំបានត្រឹមត្រូវ ប៉ុន្តែអ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះ គឺក្មេងប្រុសនេះអាចធ្វើតាមការណែនាំបានយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ ទោះបីជាគេនៅក្មេងក៏ដោយ។ ខ្ញុំបានឮរឿងនេះផ្ទាល់ពីលោកតា លីវ ដូច្នេះវាគួរតែជាព័ត៌មានដែលអាចជឿទុកចិត្តបាន»។

បុរសចំណាស់គ្រវីដៃ រួចនិយាយថា៖ «ឯងទៅបានហើយ»។

ក្មេងប្រុសប្រញាប់រត់ត្រឡប់ទៅច្រកថូដីវិញដោយក្តីរំភើប ទាំងកាន់កញ្ចប់ថ្នាំដ៏ធំដែលខ្ចប់នឹងក្រដាសពណ៌ត្នោត។

ម្តាយរបស់គេកំពុងដេកនៅលើគ្រែឈើ ហើយនៅពេលដែលក្មេងប្រុសលបចូលទៅក្នុងបន្ទប់ គេឃើញថាម្តាយរបស់គេនៅកំពុងគេងលក់។ គេបានដាក់ដៃលើថ្ងាសរបស់នាងថ្នមៗ រួចឃើញថាវាមិនក្តៅខ្លាំងពេកទេ ហើយគេក៏ដកដង្ហើមធំដោយធូរស្រាល មុននឹងស៊កដៃម្តាយរបស់គេចូលទៅក្រោមភួយវិញ។

បន្ទាប់ពីនោះ ក្មេងប្រុសបានទៅផ្ទះបាយ ហើយចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំដោយប្រើឆ្នាំងដី ខណៈពេលដែលឆ្លៀតធ្វើម្ហូបផងដែរ។

ដើម្បីឈោងទៅដល់លើតុបាយ គេត្រូវឈរនៅលើកៅអីតូចមួយ។

ក្មេងប្រុសកំពុងកូរវែកយ៉ាងខ្លាំងក្លា ហើយទោះបីជាគេស្ទើរតែបើកភ្នែកមិនរួចដោយសារចំហាយទឹកក្តៅដែលហុយពេញផ្ទះបាយក៏ដោយ ក៏គេនៅតែរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ខ្ញុំត្រូវធ្វើវាឱ្យឆ្ងាញ់។ បើមិនអញ្ចឹងទេ ម៉ែនឹងមិនចង់ញ៉ាំអីទៀតមិនខាន»។

ក្មេងប្រុសមានអាយុមិនដល់ ៥ ឆ្នាំផង ប៉ុន្តែគេកំពុងស្ពាយកញ្ច្រែងដែលធំជាងខ្លួនគេទៅទៀតនៅលើខ្នង ខណៈដែលគេធ្វើដំណើរទៅកាន់ភ្នំនៅខាងក្រៅទីរួមស្រុក។

នេះគឺជាលើកទីពីរហើយដែលក្មេងប្រុសបានចូលទៅក្នុងភ្នំ។ លើកទីមួយ គេត្រូវបាននាំទៅដោយលោកតា យ៉ាង មកពីហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ហើយកាលនោះ បុរសចំណាស់បានដើរយឺតៗដើម្បីឱ្យត្រូវនឹងល្បឿនរបស់ក្មេងប្រុស។ បន្ថែមលើនេះ បុរសចំណាស់បានជួយស្ពាយកញ្ច្រែងឱ្យគេទៀតផង ហើយគាត់គ្រាន់តែបង្រៀនក្មេងប្រុសឱ្យស្គាល់ស្មៅថ្នាំពីរបីប្រភេទប៉ុណ្ណោះ។

ហេតុនេះ ការធ្វើដំណើរលើកដំបូងនោះពិតជាមានភាពសប្បាយរីករាយណាស់ ប៉ុន្តែលើកទីពីរនេះគឺខុសគ្នាស្រឡះ។ ក្មេងប្រុសត្រូវហាលថ្ងៃដ៏ក្តៅហែង ខណៈដែលត្រូវស៊ូទ្រាំនឹងការឈឺចាប់ដោយសារខ្សែស្ពាយកញ្ច្រែងដែលសង្កត់លើស្បែកខ្នងរបស់គេ។

គេយំពេញផ្លូវ ប៉ុន្តែគេនៅតែខាំធ្មេញបន្តទៅមុខទៀត។

ទាល់តែពេលយប់ ទើបក្មេងប្រុសត្រឡប់មកដល់ហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងវិញ ប៉ុន្តែមានតែស្មៅថ្នាំតិចតួចប៉ុណ្ណោះនៅក្នុងកញ្ច្រែងរបស់គេ។

លោកតា យ៉ាង ពិតជាខឹងខ្លាំងណាស់។

ក្មេងប្រុសហៀបនឹងយំ ខណៈដែលគេប្រាប់បុរសចំណាស់ថាម្តាយរបស់គេនៅផ្ទះម្នាក់ឯង ហើយគេត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះដើម្បីធ្វើម្ហូបឱ្យនាង។ បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាអាចរកស្មៅថ្នាំបានច្រើនជាងនេះ ហើយគេបានសន្យានឹងបុរសចំណាស់ថា គេនឹងឡើងភ្នំវិញនៅព្រឹកស្អែក។

បុរសចំណាស់បានប្រកាសថា គាត់នឹងផ្តល់ឱកាសឱ្យក្មេងប្រុសតែម្តងទៀតប៉ុណ្ណោះ រួចក៏ចាកចេញទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់។

មិនដល់ពីរខែផង បាតដៃ និងបាតជើងរបស់ក្មេងប្រុសត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយក្រិនយ៉ាងក្រាស់។

ថ្ងៃមួយ ព្យុះភ្លៀងបានធ្វើឱ្យទឹកជ្រោះឡើងខ្លាំង រារាំងក្មេងប្រុសមិនឱ្យត្រឡប់ទៅទីរួមស្រុកវិញបាន។

សម្លឹងមើលទឹកដែលហូរយ៉ាងខ្លាំង ក្មេងប្រុសបានយំយ៉ាងខ្លាំងនៅកណ្តាលភ្លៀង។

នៅខណៈដែលគេហៀបនឹងសម្រេចចិត្តលោតចូលទៅក្នុងទឹកជ្រោះដើម្បីផ្សងព្រេង លោកតា យ៉ាង ក៏ស្រាប់តែលេចមុខមកនៅច្រាំងម្ខាងទៀត។

បុរសចំណាស់បានឈានជើងឆ្លងកាត់ទឹកជ្រោះតែមួយជំហានប៉ុណ្ណោះ រួចលើកក្មេងប្រុសឡើង ហើយឈានត្រឡប់ទៅម្ខាងទៀតវិញក្នុងជំហានទីពីរ។

ទោះបីជាក្មេងប្រុសកំពុងទទឹកភ្លៀងជោកខ្លួនក៏ដោយ ក៏មានស្នាមញញឹមយ៉ាងរីកនៅលើមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេចុះពីលើភ្នំ។

បន្ទាប់ពីចេញពីភ្នំ បុរសចំណាស់និយាយថា៖ «ភីងអាន ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបំពង់ជក់មួយឱ្យខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងបង្រៀនឯងពីវិធីឡើងភ្នំដោយមិនឱ្យហត់»។

ក្មេងប្រុសជូតទឹកភ្លៀងចេញពីមុខ រួចឆ្លើយទាំងស្នាមញញឹមថា៖ «ទុកឱ្យខ្ញុំចុះ!»

ថ្ងៃមួយ ក្មេងប្រុសកំពុងដើរយ៉ាងសប្បាយរីករាយត្រឡប់ទៅច្រកថូដីវិញ។ គេបានរកឃើញស្មៅថ្នាំដ៏កម្រ និងមានតម្លៃកាលពីព្រឹកមិញ ដូច្នេះហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងបានផ្តល់គ្រឿងផ្សំថ្នាំឱ្យគេច្រើនជាងធម្មតា។

គេមិនទាន់បានញ៉ាំអ្វីសោះពេញមួយថ្ងៃ ហើយខណៈដែលគេកំពុងដើរ គេក៏ស្រាប់តែមានអាការៈឈឺពោះយ៉ាងខ្លាំង។

នៅខណៈនោះ គេដឹងភ្លាមថា គេប្រហែលជាបានញ៉ាំអ្វីខុសនៅលើភ្នំហើយ។

ការឈឺចាប់បានចាប់ផ្តើមចេញពីក្រពះ ប៉ុន្តែវាក៏បានរីករាលដាលពេញរាងកាយយ៉ាងរហ័ស។

គេបានអង្គុយច្រហោងចុះយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន រួចដោះកញ្ច្រែងចេញពីខ្នង មុននឹងដកដង្ហើមវែងៗដើម្បីព្យាយាមទប់ការឈឺចាប់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សីតុណ្ហភាពរាងកាយរបស់គេប្រែប្រួលយ៉ាងខ្លាំង ពេលខ្លះក្តៅដូចដុំធ្យូងកំពុងឆេះ ពេលខ្លះទៀតញ័រទទ្រើតដោយភាពត្រជាក់។ ចុងក្រោយ គេបានត្រឹមតែដេកននៀលនៅលើដីក្នុងច្រកនោះដោយការឈឺចាប់។

ពេញមួយពេលនេះ គេមិនហ៊ានបញ្ចេញសម្លេងអ្វីឡើយ។ សូម្បីតែនៅពេលដែលគេយកក្បាលទៅបោកនឹងជញ្ជាំងដីនៃច្រកនោះ ដើម្បីបង្វែរអារម្មណ៍ពីការឈឺចាប់ ក៏គេមិនព្រមស្រែកយំដែរ។

គេនៅជិតផ្ទះពេក ហើយគេខ្លាចថាសម្លេងណាមួយដែលគេបញ្ចេញ នឹងធ្វើឱ្យម្តាយរបស់គេមានការបារម្ភ។

ស្មារតីរបស់គេចាប់ផ្តើមរលត់ទៅៗ ហើយអ្វីដែលគេអាចឮ គឺសំឡេងបេះដូងរបស់គេ ដែលលោតដូចជាសំឡេងស្គរដ៏ធំដែលគេវាយនៅក្បែរត្រចៀករបស់គេ។

នៅច្រកផ្កាម៉ាក់ប្រេង ក្មេងប្រុសម្នាក់បានកំពុងអង្គុយច្រហោងម្តងទៀតនៅមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីតូបលក់ តាំងហូលូ។ គេតែងតែធ្វើបែបនេះរាល់ពេលដែលគេដើរកាត់ ហើយគេមិនដែលនៅទីនោះយូរឡើយ ប៉ុន្តែវាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ម្ចាស់តូបក្នុងការចងចាំមុខតូចដែលសម្បុរខ្មៅស្រអែមរបស់គេ។

នៅពេលនោះ ម្ចាស់តូបបានបេះតាំងហូលូមួយ រួចហុចឱ្យក្មេងប្រុសទាំងញញឹម៖ «អានេះ ឱ្យឯងញ៉ាំដោយមិនគិតថ្លៃទេ»។

ក្មេងប្រុសប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចគ្រវីក្បាលទាំងស្នាមញញឹមអៀនប្រៀន មុននឹងរត់ចេញទៅ។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ម្ចាស់តូបមិនដែលឃើញក្មេងប្រុសនោះម្តងទៀតឡើយ។

រដូវរងានោះ ម្តាយរបស់ក្មេងប្រុសត្រូវបានយាយីដោយជំងឺ រហូតដល់នាងនៅសល់តែស្បែកដណ្តប់ឆ្អឹងប៉ុណ្ណោះ។

ក្មេងប្រុសទើបតែត្រឡប់មកពីបន់ស្រន់នៅវិហារវិញ ហើយគេបានដងទឹកពី អណ្តូងសោដែក តាមផ្លូវត្រឡប់មកវិញ។ គេបានធ្វើដំណើរទៅក្បែរគ្រែ ហើយបន្ទាប់ពីអង្គុយលើកៅអីតូច គេក៏ឃើញថាម្តាយរបស់គេបានដឹងខ្លួន។ គេសួរក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «តើម៉ែមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលខ្លះទេ?»

ស្ត្រីនោះខំបញ្ចេញស្នាមញញឹមទាំងពិបាក រួចឆ្លើយថា៖ «ម៉ែមានអារម្មណ៍ធូរច្រើនហើយ។ វាមិនឈឺអីទៀតទេ»។

ក្មេងប្រុសពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់នៅពេលឮបែបនេះ៖ «ការបន់ស្រន់ដល់ព្រះពោធិសត្វពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពមែន ម៉ែ!»

ស្ត្រីនោះងក់ក្បាលជាការឆ្លើយតប រួចលូកដៃដែលញ័រទទ្រើតចេញមក ដែលក្មេងប្រុសក៏ប្រញាប់ចាប់កាន់យ៉ាងណែន។

ស្ត្រីនោះប្រែខ្លួនទាំងពិបាក សម្លឹងមើលមុខកូនប្រុសរបស់នាង ហើយទោះបីជានាងកំពុងឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងក៏ដោយ ក៏ទឹកមុខដ៏មានសុភមង្គលមួយបានលេចឡើង ខណៈដែលនាងរអ៊ូថា៖ «តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងម៉េចដែលមានក្មេងល្អបែបនេះនៅក្នុងលោក? ហើយហេតុអីបានជាម៉ែមានសំណាងអញ្ចឹង ដែលក្មេងម្នាក់នេះបែរជាកូនប្រុសរបស់ម៉ែទៅវិញ?»

ជាអកុសល ស្ត្រីនោះមិនអាចឆ្លងផុតរដូវរងានៃឆ្នាំនោះឡើយ ដោយបានលាចាកលោកទៅមុនដាច់ឆ្នាំ។

មុនពេលនាងស្លាប់ ចៃដន្យអីពេលនោះមានព្រិលធ្លាក់ក្នុងទីរួមស្រុក ហើយនាងបានប្រាប់កូនប្រុសនាងឱ្យចេញទៅមើលព្រិល។

នាងសម្លឹងមើលកូនប្រុសរបស់នាងរត់ចេញពីបន្ទប់ រួចក៏បិទភ្នែក ហើយបន់ស្រន់ដោយអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តថា៖ «សូមមេត្តា សូមជួយឱ្យអាភីងអានតូចរបស់ខ្ញុំ មានសុខសុវត្ថិភាព និងភាពចម្រុងចម្រើនផងចុះ»។

ចាប់ពីថ្ងៃនោះមក ចិន ភីងអាន ក៏ក្លាយជាក្មេងកំព្រា។

គេត្រូវបានបង្ខំឱ្យធំដឹងក្តីពីក្មេងប្រុសម្នាក់ ក្លាយជាបុរសម្នាក់ ទាំងដែលវ័យរបស់គេនៅក្មេងខ្ចីខ្លាំងពេក។