ការខ្ចីប្រាក់ (Borrowing Money)

បោះជំហានស្រាលៗលើផ្ទាំងថ្ម ស៊ាវ ស៊ុន អឺ ប្រៀបដូចជាមេអំបៅពណ៌ស្វាយដ៏ស្រស់ស្អាត ជាមួយនឹងរាងរៅដ៏ទាក់ទាញ កំពុងឡើងលើភ្នំយ៉ាងទន់ភ្លន់។ នៅពេលនាងសម្លឹងទៅខាងលើ ភ្នែករបស់នាងបានផ្ដោតទៅលើយុវជនម្នាក់ដែលកំពុងឈរក្បែរមាត់ជ្រោះ។

សម្លឹងមើលទៅយុវជននោះ ស៊ាវ ស៊ុន អឺ មានអារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើល។ ទោះបីជាទើបតែកន្លងផុតទៅពីរបីម៉ោងក៏ដោយ ក៏នាងសង្កេតឃើញថា បើធៀបនឹងពេលមុន ស៊ាវ យ៉ាន ហាក់ដូចជាទទួលបានអ្វីម្យ៉ាងត្រឡប់មកវិញ...

នៅពេលដែលខ្សែភ្នែកពួកគេប្រសព្វគ្នា នាងក៏ដឹងភ្លាមថាអ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន ទទួលបានមកវិញនោះ គឺភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលបីឆ្នាំមកនេះ ពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចុងក្រោយបានវិលត្រឡប់មកវិញហើយ។

ដោយកត់សម្គាល់ឃើញស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់ថ្លានៅលើបបូរមាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្នាមខួចពីរបានលេចឡើងនៅលើមុខដ៏ស្អាតរបស់ ស៊ាវ ស៊ុន​ អឺ៖ «មើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន មិនត្រូវការឱ្យ ស៊ុន អឺ មកលួងលោមទេដឹង...»

«មនុស្សយើងតែងតែធំដឹងក្តីបន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ការលំបាក មែនទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា។

«នាងច្បាស់ជាត្រូវស្តាយក្រោយមិនខាន»។

ស៊ុន អឺ ពេបមាត់ រួចនិយាយចេញមកហាក់ដូចជាចៅក្រមដែលកំពុងសម្រេចក្តីចុងក្រោយ។ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមតិចៗ បោសសម្លៀកបំពាក់ រួចដើរសំដៅទៅរកនាង។

នៅពេលមកដល់ជិត គេសម្លឹងមើល ស៊ុន អឺ ដែលមានកម្ពស់ប្រហាក់ប្រហែលនឹងគេ រួចសម្លឹងមើលមុខដ៏ក្មេងខ្ចីតែមានសម្រស់ឆើតឆាយ។ រំពេចនោះ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍វិលវល់ គេនឹកឃើញក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលធ្លាប់តែហៀរទឹកមាត់ជានិច្ច ហើយដើរតាមគេគ្រប់កន្លែង។ ឥឡូវនាងស្អាតដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ...

ញញឹមតិចៗ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាទន់ភ្លន់ ហើយគេក៏លូកដៃទៅច្បិចថ្ពាល់ ស៊ាវ ស៊ុន​ អឺ យ៉ាងព្រហើន ខណៈពេលដែលនាងកំពុងភ្ញាក់ផ្អើល៖ «ស៊ុន អឺ ធំមែនទែនហើយ! ប៉ុន្តែឯងនៅតែរាប់អានបងល្អដដែល មិនភ្លេចទេថាបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ធ្លាប់មុតបន្លាជាំពេញខ្លួន ដើម្បីតែឡើងបេះផ្លែឈើឱ្យឯងនោះ»។

ដោយភាំងនឹងសកម្មភាពដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ុន អឺ គាំងខ្លួនមួយសន្ទុះ មុននឹងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅដ៏ថ្លាយង់របស់នាងញញឹមឡើង។

កាលពីនៅតូច ស៊ាវ យ៉ាន ចូលចិត្តច្បិចថ្ពាល់នាងខ្លាំងណាស់ ប៉ុន្តែចាប់តាំងពីព្រឹត្តិការណ៍កាលពីបីឆ្នាំមុនមក គេបានសាងសង់របាំងដែលមើលមិនឃើញក្នុងចិត្ត ហើយរុញច្រានអ្នកគ្រប់គ្នាចេញ។ មិនថានាងព្យាយាមយ៉ាងណា ក៏នាងតែងតែខកចិត្តដោយសារអាកប្បកិរិយាដ៏ត្រជាក់ និងព្រងើយកន្តើយរបស់គេ...

គេត្រឡប់មកវិញហើយ... ប៉ុន្តែ មើលទៅគេនៅតែចាត់ទុកខ្ញុំដូចជាក្មេងមិនទាន់ដឹងក្តីដដែល គេពិតជាដូចជាដុំឈើមែន... ស៊ុន អឺ រអ៊ូក្នុងចិត្តមួយភ្លែត រួចនាងក៏បន្ទោសខ្លួនឯងដែលលោភលន់ពេក។

«ស៊ុន អឺ រយៈពេលបីឆ្នាំនេះ កុំប្រកាន់បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន អី។ បងរស់នៅទាំងត្រដរពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ ប៉ុន្តែសំណាងហើយដែលអូនតែងតែនៅក្បែរបងជានិច្ច»។ ស៊ាវ យ៉ាន ងក់ក្បាលទាំងអៀនខ្មាស និងសុំទោសនាង។

ស៊ុន អឺ ញញឹមយ៉ាងផ្អែមល្ហែម។ ការឈឺចាប់ដែលនាងបានស៊ូទ្រាំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ បានរលាយបាត់អស់ភ្លាមៗតាមរយៈពាក្យសុំទោសដ៏ស្មោះត្រង់នោះ។

«ហាហា អូ៎ត្រូវហើយ ស៊ុន អឺ... តើអូនមានលុយខ្លះទេ?» លែងដៃពីថ្ពាល់ ស៊ុន អឺ ស៊ាវ យ៉ាន សើចស្ងួតៗ រួចសួរ។

នៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ ក្រៅពីឪពុករបស់គេ ស៊ុន អឺ គឺជាមនុស្សតែម្នាក់គត់ដែលរក្សាទំនាក់ទំនងល្អជាមួយគេ។ គេទើបតែធ្វើឱ្យឪពុកខ្មាសគេកាលពីព្រឹកមិញ ដូច្នេះគេមិនដាច់ចិត្តទៅសុំលុយពីលោកឡើយ ទើបគេសម្រេចចិត្តសួរ ស៊ុន អឺ។

«លុយមែនទេ?» ព្រិចភ្នែកដ៏ថ្លាដូចកែវ ស៊ុន អឺ ហាក់ភ្ញាក់ផ្អើល៖ «បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ត្រូវការលុយមែនទេ?»

«បាទ... បងចង់ទិញរបស់ខ្លះ តែវាខ្វះបន្តិចបន្តួច»។ ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍អៀន ព្រោះនេះជាលើកទីមួយហើយដែលគេខ្ចីលុយពីមនុស្សស្រី។

ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្លាប់តែត្រជាក់ស្រងែ បែរជាមកធ្វើមុខពិបាកចិត្ត ស៊ាវ ស៊ុន អឺ ហាក់ឃើញមនុស្សម្នាក់ផ្សេងទៀត។ នាងខ្ទប់មាត់ញញឹមយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់៖ «ខ្ញុំមានលុយជាងមួយពាន់កាក់មាស តើវាគ្រប់គ្រាន់ទេ? បើមិនគ្រាន់...»

ខណៈពេលកំពុងនិយាយ ម្រាមដៃរបស់ ស៊ុន អឺ នៅខាងក្រោយបានកម្រើកយ៉ាងរហ័ស ហើយកាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ មួយសន្លឹកស្រាប់តែលេចឡើងចន្លោះម្រាមដៃនាង។ នៅលើកាតនោះមានរលកពណ៌ ៥ ខុសៗគ្នា។

កាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ លុះត្រាតែមានលំដាប់ថាមពលយ៉ាងហោចណាស់លំដាប់ព្រលឹងផ្កាយ៤ ទើបមានកិត្តិយសអាចប្រើប្រាស់កាតប្រភេទនេះដែលតំណាងឱ្យកម្រិតរបស់ពួកគេ ឬក៏កម្លាំងពិសេសមួយចំនួនដែលមានឯកសិទ្ធិទទួលបានវា។

«គ្រប់ហើយ គ្រប់ហើយ...» ងក់ក្បាលដោយរីករាយ ស៊ាវ យ៉ាន ព្យាយាមទប់ចិត្តមិនឱ្យច្បិចថ្ពាល់ដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់ ស៊ុន អឺ ម្តងទៀត។

«កុំបារម្ភ បងនឹងសងអូនវិញនៅពេលក្រោយ»។ ស៊ាវ យ៉ាន សន្យាទាំងទះទ្រូងខ្លួនឯង។

«មិនបាច់សងខ្ញុំវិញក៏បានដែរ...» ស៊ុន អឺ ពេបមាត់ រួចប្រញាប់លាក់កាតមាសពណ៌ស្វាយឆ្នូត ៥ នោះបាត់ទៅវិញ។

«តោះទៅ! មេឃជិតងងឹតហើយ ចាំថ្ងៃស្អែកបងនឹងនាំអូនទៅដើរលេងនៅទីក្រុង អ៊ូ តាំង (Wu Tang City)»។ ស៊ាវ យ៉ាន វែកដៃហៅក្មេងស្រីនោះ រួចដើរចុះពីលើភ្នំដោយភាពរីករាយ។

ឈរនៅនឹងកន្លែង ស៊ុន អឺ សម្លឹងមើលទៅយុវជនដែលបានយកភាពក្លាហានតាំងពីបីឆ្នាំមុនមកវិញដោយភាពពេញចិត្ត។ នាងញញឹមតិចៗ រួចខ្សឹបថា៖ «ណាលីន យ៉ានរ៉ាន តើខ្ញុំគួរតែស្អប់អ្នក ឬអរគុណអ្នកទៅវិញ?»

...

ព្រឹកព្រលឹម ពន្លឺព្រះអាទិត្យចាំងចូលតាមបង្អួចមកលើរាងកាយរបស់យុវជនម្នាក់ដែលកំពុងអង្គុយធ្មេចភ្នែកតាំងសមាធិ។

«ហឺ...»

បន្ទាប់ពីតាំងសមាធិជិតពេញមួយយប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដកដង្ហើមវែងៗ ខ្យល់ពណ៌សថ្លាដែលមើលឃើញនឹងភ្នែកបានហូរចូលតាមមាត់ និងច្រមុះចូលទៅក្នុងខ្លួនរបស់គេ ដើម្បីប៉ូវកម្លាំងរាងកាយ និងឆ្អឹង។

ពន្លឺពណ៌សចាំងចេញពីកែវភ្នែក នៅពេលដែលគេបើកភ្នែកឡើងភ្លាមៗ។ ស៊ាវ យ៉ាន លាតសន្ធឹងខ្លួនប្រាណ រួចនិយាយយ៉ាងរំភើបថា៖ «គឺអារម្មណ៍មួយនេះឯង! បន្ទាប់ពីបីឆ្នាំមក អារម្មណ៍នៃកំលាំងធាតុ (Qi) បានត្រឡប់មកវិញហើយ!»

គេងើបចេញពីគ្រែយឺតៗ ធ្វើលំហាត់ប្រាណបន្តិច រួចចាប់ផ្តើមផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់។ ពីខាងក្រៅបន្ទប់ សំឡេង ស៊ុន អឺ បន្លឺឡើងតិចៗ៖ «បងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន នៅគេងទៀតមែនទេ?»

នាងមកដល់តាំងពីព្រលឹមម្ល៉េះ។ គ្រវីក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន ងាកទៅរកមើលតាមថតតុ។ ចុងក្រោយ ដោយភាពមិនដាច់ចិត្ត គេបានដកប្រអប់តូចមួយចេញមក រួចបើកវាដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។ គេជ្រួញភ្នែកដោយសារពន្លឺពណ៌ប្រាក់ចាំងចេញពីក្នុងប្រអប់នោះ។

«ហើយនេះគឺជាលុយសន្សំទាំងអស់របស់ខ្ញុំ...» កាន់ប្រអប់លុយ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់ រួចគ្រវីក្បាល។

ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមយ៉ាងទន់ភ្លន់ ខណៈដើរចេញពីបន្ទប់ ហើយឃើញក្មេងស្រីដ៏ស្រស់សោភាឈរនៅមុខទ្វារ។

ស៊ុន អឺ បានប្តូរមកស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងខ្ចី ដែលធ្វើឱ្យនាងមើលទៅកាន់តែស្អាតបែបធម្មជាតិ។ នាងក៏ស្លៀកខោរឹបដែលបង្ហាញពីកំភួនជើងដ៏ស្រឡូន និងជើងដ៏វែង ដែលបញ្ជាក់ពីភាពទាក់ទាញនៃរាងរៅរបស់នាង។

ជាមួយនឹងជើងដ៏វែង ស៊ុន អឺ អាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងក្មេងស្រីវ័យក្មេងនៅលើផែនដី ដែលពេញទៅដោយភាពរស់រវើក និងភាពទាក់ទាញ ប៉ុន្តែពិតណាស់ នាងមានភាពថ្លៃថ្នូរពិសេសម្យ៉ាងដែល ស៊ាវ យ៉ាន មិនដែលឃើញលើក្មេងស្រីណាផ្សេងក្រៅពីនាងឡើយ...

«នេះ ជារបស់ដែលបងត្រូវការ»។ សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ចេញពីបន្ទប់ ស៊ុន អឺ ញញឹម រួចហុចកាតពណ៌ខ្មៅមួយសន្លឹកឱ្យគេ។ នេះគឺជាកាតធម្មតា ដែលអាចផ្ទុកប្រាក់បានអតិបរមាត្រឹមតែ ៥០០០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។

ទទួលយកកាតពណ៌ខ្មៅ ស៊ាវ យ៉ាន បង្អាប់ថា៖ «ក្មេងតូច ហេតុអ្វីបានជាស្លៀកពាក់ស្អាតម្ល៉េះ? ឬមួយអូនមានណាត់ជាមួយអ្នកផ្សេង?»

«ចាស៎ នេះជាលើកទីមួយក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំដែលបងប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ហៅខ្ញុំចេញទៅក្រៅ ស៊ុន អឺ មានអារម្មណ៍រំភើបណាស់ ដូច្នេះពិតណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែរៀបចំខ្លួនបន្តិចហើយ»។ ការបង្អាប់ដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យភ្នែក ស៊ុន អឺ កោងដូចលោកខែ ខណៈពេលដែលនាងញញឹមយ៉ាងស្រស់។

គ្រវីក្បាលទាំងហួសចិត្ត ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមតបវិញដោយរីករាយ។ ពួកគេជជែកគ្នាខណៈដើរសំដៅទៅទីក្រុង នៅពាក់កណ្តាលផ្លូវ ពួកគេត្រូវបានសមាជិកកុលសម្ព័ន្ធមួយចំនួនសម្លឹងមើលការសន្ទនាដ៏ស្និទ្ធស្នាលរបស់ពួកគេដោយទឹកមុខចម្លែក។

ស៊ុន អឺ មិនថាសម្រស់ ឬទេពកោសល្យ គឺជាគ្រាប់ពេជ្រដ៏ភ្លឺបំផុតក្នុងចំណោមយុវជនជំនាន់ក្រោយក្នុងកុលសម្ព័ន្ធ។ ធម្មតានាងមានភាពរួសរាយរាក់ទាក់ចំពោះអ្នកគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែក្រោមស្នាមញញឹមដ៏ស្រទន់នោះ គឺភាពព្រងើយកន្តើយ។ ការសួរសុខទុក្ខនាងគឺងាយស្រួល ប៉ុន្តែដើម្បីជជែកគ្នាឱ្យបានយូរគឺពិតជាពិបាកណាស់។

ដោយមិនខ្វល់ពីខ្សែភ្នែករបស់សមាជិកកុលសម្ព័ន្ធដទៃទៀត ស៊ាវ យ៉ាន នាំ ស៊ុន អឺ ចេញពីកុលសម្ព័ន្ធយ៉ាងលឿន រួចដើរយឺតៗពិនិត្យមើលតាមតូបនៅតាមដងផ្លូវ...

ទីក្រុង អ៊ូ តាំង សក្តិសមនឹងឈ្មោះជាទីក្រុងធំមួយក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma Empire) ដោយសារចំនួនមនុស្សដ៏ច្រើនកុះករដែលរស់នៅទីនោះ។ ទោះបីជាកម្តៅថ្ងៃក្តៅខ្លាំង ក៏នៅតាមដងផ្លូវមានមនុស្សរាប់ពាន់ រាប់ម៉ឺននាក់ដើរទៅមក ហើយថែមទាំងមានពូជសាសន៍ចម្លែកៗមួយចំនួនទៀតផង។

ប្រហែលជាដោយសារមាន ស៊ាវ យ៉ាន នៅក្បែរ ទើប ស៊ុន អឺ ប្រែជាមានភាពរស់រវើកខ្លាំងបន្ទាប់ពីចេញពីកុលសម្ព័ន្ធ។ នាងអូស ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនសូវចង់ដើរ ចូលទៅតាមតូបជាច្រើន។ សំឡេងសើចដ៏ស្រស់ស្រាយរបស់នាង ធ្វើឱ្យដងផ្លូវដែលកំពុងក្តៅហាក់ដូចជាត្រជាក់បន្តិច។

នៅពេល ស៊ុន អឺ ចាប់ផ្តើមហត់ ចុងក្រោយ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏នាំនាងទៅកាន់ហាងលក់ថ្នាំដែលនៅក្បែរនោះ។ បន្ទាប់ពីចំណាយប្រាក់ប្រហែល ៩០០ កាក់មាស គេបានទិញ ស្មៅខៀវស្លឹកស្វាយ (Purple Leaved Bluegrass) អាយុកាល ២០ ឆ្នាំចំនួន ៣ ដើម ព្រមជាមួយ ផ្កាលាងឆ្អឹង (Bone Washing Flower) អាយុកាល ៥ ឆ្នាំចំនួន ២ ដើម។ ទាំងនេះគឺជាវត្ថុធាតុដើមកម្រិតទាប ដែលអាចរកទិញបាននៅតាមហាងលក់ថ្នាំទូទៅ។ សម្រាប់វត្ថុធាតុដើមកម្រិតខ្ពស់ ស៊ាវ យ៉ាន នឹងត្រូវស្វែងរកដោយខ្លួនឯង ឬទិញនៅកន្លែងដេញថ្លៃ ឬប្រសិនបើសំណាង គឺទិញនៅហាងលក់ថ្នាំកម្រិតខ្ពស់។

សម្លឹងមើលលុយដែលកំពុងថយចុះយ៉ាងលឿន ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមទាំងជូរចត់។ គេបានដឹងច្បាស់ថា លុយពិតជាសំខាន់ខ្លាំងណាស់នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ...

យ៉ាងណាក៏ដោយ គេទទួលបានឱសថបុរាណទាំងអស់ហើយ អ្វីដែលនៅសល់គឺមានតែស្នូលបិសាច (Monster Core) ធាតុឈើ កម្រិត ១ ប៉ុណ្ណោះ!