យ៉ាវ ឡាវ

«គ្រូថ្នាំ?»

ឮសម្តីរបស់ចាស់ទុំ ស៊ាវ យ៉ាន បង្អង់បន្តិចមុននឹងបន្ត៖ «នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ មនុស្សគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែចង់ក្លាយជាគ្រូថ្នាំ ប៉ុន្តែតើវាជារឿងងាយស្រួលក្នុងការក្លាយជាគ្រូថ្នាំមែនទេ? វាមានលក្ខខណ្ឌតម្រូវដ៏តឹងរ៉ឹងជាច្រើន...» រំពេចនោះ សំឡេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ស្រទន់ចុះ ហើយគេងើបក្បាលឡើង៖ «តើខ្ញុំមានលក្ខណៈសម្បត្តិគ្រប់គ្រាន់មែនទេ?»

រីករាយនឹងការឃើញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលផង និងរំភើបផងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននោះបានអង្អែលពុកចង្ការយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីពិនិត្យមើល ស៊ាវ យ៉ាន ពីរបីវិនាទីទៀត លោកក៏និយាយទាំងទាល់ច្រកថា៖ «ទោះបីជាឯងស្ទើរតែមិនគ្រប់លក្ខណៈក៏ដោយ តែខ្ញុំជំពាក់គុណឯង។ ហឹម! មិនអីទេ ចាត់ទុកថាការបង្រៀននេះជាការសងគុណវិញចុះ...»

សម្លឹងមើលទៅចាស់ទុំដែលហាក់ដូចជាមិនសូវចង់បង្រៀន ស៊ាវ យ៉ាន គិតថាអាលោកម្ចាស់ចាស់នេះប្រហែលជាកុហកពីរឿងដែលគេ «ស្ទើរតែមិនគ្រប់លក្ខណៈ» ហើយ ប៉ុន្តែគេខ្ជិលនឹងសួរដេញដោលបន្ត។ ទោះបីជាមានភាពរំភើប ក៏គេនៅតែមានមន្ទិលសង្ស័យ៖ «ទោះបីជាខ្ញុំគ្រប់លក្ខណៈក៏ដោយ តែគ្រូថ្នាំត្រូវរៀនពីគ្រូថ្នាំដទៃទៀត។ តើលោកគឺជាគ្រូថ្នាំមែនទេ?»

សម្លឹងមើលមុខដ៏សង្ស័យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាស់ទុំនោះបានងើបខ្លួនឡើងត្រង់ ហើយនិយាយដោយអំនួតថា៖ «ត្រូវហើយ ខ្ញុំគឺជាគ្រូថ្នាំ!»

ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើភ្នែកស្លក់ៗ កែវភ្នែកដែលគេសម្លឹងទៅចាស់ទុំនោះប្រែជាភ្លឺថ្លា។ គ្រូថ្នាំ... ពួកគេពិតជាកម្រណាស់...

«លោកគ្រូ ប្រសិនបើលោកមិនប្រកាន់ ខ្ញុំសុំសួរមួយ តើពីមុនលោកគឺជាគ្រូថ្នាំលំដាប់ថ្នាក់ទីប៉ុន្មានដែរ?» ស៊ាវ យ៉ាន លិតបបូរមាត់ ហើយសំឡេងដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេបង្កប់ដោយភាពកោតក្រែង។

នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ ទោះបីជាគ្រូថ្នាំកម្រមានក៏ដោយ ក៏នៅតែមានការបែងចែកកម្រិតដែរ។ ចាប់ពីទាបទៅខ្ពស់ កម្រិតគ្រូថ្នាំមានចាប់ពី ថ្នាក់ទី ១ ដល់ថ្នាក់ទី ៩។ ស្តេចគ្រាប់ថ្នាំ គូ ហឺ ដែលបានចម្រាញ់គ្រាប់ថ្នាំប្រមូលធាតុ (Gathering Qi Powder) ដែល ណាលីន យ៉ានរ៉ាន យកមកជូននោះ គឺជាគ្រូថ្នាំថ្នាក់ទី ៦ ហើយនៅក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា លោកត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាគ្រូថ្នាំកំពូល!

«ថ្នាក់ទីប៉ុន្មានមែនទេ? ហិហិ ខ្ញុំចាំមិនច្បាស់ទេ... នែ៎ ក្មេងតូច ចុះឯងចង់រៀន ឬមិនចង់?» ចាស់ទុំសួរទាំងអត់ធ្មត់ រួវគ្រវីក្បាល។

«ចង់! ពិតណាស់ ខ្ញុំចង់រៀន!»

ស៊ាវ យ៉ាន មិនរារែកទៀតឡើយ ហើយប្រញាប់ងក់ក្បាលតូចរបស់គេភ្លាមៗ។ គ្រូថ្នាំ ទោះបីជាស្ថិតនៅចំពោះមុខកម្លាំងដ៏ខ្លាំងក្លាដូចជា បក្ខពួកពពកអ័ព្ទ (Faction of Misty Clouds) ក៏ដោយ ក៏នៅតែត្រូវបានគេផ្តល់ការគោរព និងកោតក្រែងដែរ។

«ហិហិ ឯងចង់រៀនមែនទេ? បើចង់រៀន ឯងត្រូវតែធ្វើពិធីសំពះគ្រូជាមុនសិន»។ ចាស់ទុំនោះអង្គុយលើថ្មពណ៌បៃតងមួយ រួចខ្វែងជើងរបស់លោក។

«ខ្ញុំត្រូវធ្វើពិធីសំពះគ្រូផងមែនទេ?»

«ចម្លែកមែន! បើមិនសំពះគ្រូ តើឯងរំពឹងឱ្យខ្ញុំបង្រៀនអ្វីៗដែលខ្ញុំដឹងដល់ឯងមែនទេ? ឯងកំពុងយល់សប្តិហើយ!» ចាស់ទុំពេបមាត់ មើលទៅចាស់ទុំដ៏តឹងរ៉ឹងម្នាក់នេះពិតជាឱ្យតម្លៃខ្លាំងណាស់លើទំនាក់ទំនងរវាងគ្រូ និងសិស្ស។

ដោយទាល់ច្រក និងមានទឹកមុខជូរចត់ ស៊ាវ យ៉ាន មានតែគោរពធ្វើពិធីសំពះគ្រូទៅកាន់ចាស់ទុំ ដើម្បីក្លាយជាគ្រូថ្នាំដ៏មានកិត្តិយសម្នាក់។

បន្ទាប់ពីឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន សំពះគ្រូរួចរាល់ ចាស់ទុំនោះក៏ងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត។ នៅក្នុងសំឡេងរបស់លោក ចាប់ផ្តើមមានភាពជិតស្និទ្ធជាងមុន៖ «ខ្ញុំឈ្មោះ យ៉ាវ ឡាវ (Yao Lao)។ ចំពោះប្រភពដើមរបស់ខ្ញុំ ឯងមិនបាច់ដឹងនៅពេលនេះទេ ដើម្បីកុំឱ្យឯងបែកអារម្មណ៍។ អ្វីដែលឯងត្រូវដឹងគឺ... ស្តេចគ្រាប់ថ្នាំអីនោះ គឺជាកម្ទេចកម្ទីក្នុងក្រសែភ្នែកខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ»។

មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រទទ្រើត គេសម្លឹងមើលទឹកមុខមិនខ្វល់ខ្វាយរបស់ចាស់ទុំ រួចគិតថា៖ តើអាលោកម្ចាស់ចាស់នេះជានរណាទៅ? ស្តេចគ្រាប់ថ្នាំ គូ ហឺ ដ៏ល្បីល្បាញក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា បែរជាកម្ទេចកម្ទី? បើរឿងនេះដឹងដល់ក្រៅ ប្រហែលជាអាណាចក្រ ជា ម៉ា ទាំងមូល គិតថាគេឆ្កួតហើយ។

ដកដង្ហើមធំតិចៗដើម្បីសង្កត់ភាពតក់ស្លុត ស៊ាវ យ៉ាន រំពៃភ្នែកចុះឡើង រួចសួរទាំងអន្ទះសាថា៖ «អឺ... លោកគ្រូ តើលោកនឹងជួយខ្ញុំឱ្យឡើងដល់ថាមពលកម្រិត ៧ ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំដោយរបៀបណា?»

«ទោះបីជាក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ កម្លាំងធាតុរបស់ឯងតែងតែធ្លាក់ចុះក៏ដោយ ប៉ុន្តែគ្រឹះកម្លាំងធាតុរបស់ឯងគឺរឹងមាំជាងអ្នកដទៃឆ្ងាយណាស់។ ក្នុងការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ គ្រឹះគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត! បន្តិចទៀត ឯងនឹងដឹងថាបីឆ្នាំនេះបាននាំផលប្រយោជន៍អ្វីខ្លះមកឱ្យឯង!» ស្នាមញញឹមរបស់ យ៉ាវ ឡាវ សន្សឹមៗរលាយបាត់ ហើយលោកប្រែជាមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើល គេមិនដែលឮអ្នកណានិយាយថា ការត្រូវគេយកកម្លាំងទៅបាត់នឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍នោះទេ។

«ចុះតើពេលណាទើបលោកគ្រូបង្រៀនវិជ្ជាចម្រាញ់ថ្នាំដល់ខ្ញុំ?» ស៊ាវ យ៉ាន បង្វែរគំនិតទៅរកអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។

«ដើម្បីក្លាយជាគ្រូថ្នាំ ឯងត្រូវតែមានកម្លាំងធាតុធាតុភ្លើង។ ដូច្នេះ មុននឹងក្លាយជាគ្រូថ្នាំ ឯងត្រូវតែឡើងដល់លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ជាមុនសិន និងរៀនពីវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុធាតុភ្លើង!»

ស៊ាវ យ៉ាន លាតដៃចេញ រួចសើចសួរថា៖ «វិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុធាតុភ្លើងមែនទេ? ហិហិ លោកគ្រូ ដោយសារខ្ញុំជាសិស្សរបស់លោក លោកគួរតែផ្តល់វិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុធាតុភ្លើង ថ្នាក់មេឃ (Tian Level) មកឱ្យខ្ញុំមែនទេ?»

ឮបែបនេះ យ៉ាវ ឡាវ ក៏ស្តីបន្ទោស ស៊ាវ យ៉ាន ទាំងខឹងថា៖ «មែនទេ? តើឯងគិតថាវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុថ្នាក់មេឃ វាដូចជាដំឡូងនៅក្នុងដីមែនទេ? តើឯងហ៊ាននិយាយបែបហ្នឹងចេញមកបានយ៉ាងម៉េច?!»

«តាចាស់ ដោយសារខ្ញុំក្លាយជាសិស្សរបស់លោកហើយ លោកច្បាស់ជាមិនឱ្យខ្ញុំទៅរកវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុនៅក្នុងកុលសម្ព័ន្ធទេមែនទេ? វិធីសាស្ត្រធាតុភ្លើងកំពូលរបស់កុលសម្ព័ន្ធយើង មានត្រឹមតែថ្នាក់លឿង (Huang Level) កម្រិតខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ។ វាកំសត់ពេកហើយសម្រាប់គ្រូថ្នាំម្នាក់!» មុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បង្ហាញពីភាពក្រៀមក្រំ។

«អាក្បាលខូច ខ្ញុំគឺជាគ្រូរបស់ឯង មិនមែនតាចាស់ទេ!»

ឮសម្តីមិនសូវគោរពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាវ ឡាវ ពេបមាត់នៅពេលលោកដឹងថា ស៊ាវ យ៉ាន មិនសូវខ្វល់ពីរឿងគោរពចាស់ទុំប៉ុន្មានឡើយ។

«ហ៊ឹម! ដោយសារឯងជាសិស្សរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យឯងហ្វឹកហាត់វិធីសាស្ត្រកំសត់ៗទាំងនោះទេ។ វិធីសាស្ត្រថ្នាក់មេឃមែនទេ? ខ្ញុំគ្មានទេ! ប៉ុន្តែខ្ញុំមានវិធីសាស្ត្រមួយដែលខ្លាំងជាងវិធីសាស្ត្រថ្នាក់មេឃធម្មតាទៅទៀត។ តើឯងចង់រៀនទេ?» ភ្នែកចាស់ជ្រីវជ្រួញរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ស្រាប់តែប្រែជាមានល្បិចកល។

«ខ្លាំងជាងវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុថ្នាក់មេឃ?»

បេះដូងរបស់គេលោតញាប់ខ្លាំង។ ស៊ាវ យ៉ាន លេបទឹកមាត់ ហើយនៅក្នុងកែវភ្នែកពណ៌ខ្មៅងងឹតរបស់គេ បង្កប់ដោយភាពរំពឹងទុក។ «ចុះតើវាជាវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុកម្រិតណាទៅ?»

«ថ្នាក់លឿង កម្រិតទាប»។ សំណើចតិចៗរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ធ្វើឱ្យមុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គាំងស្ងៀម។

«តាចាស់ លោកកំពុងលេងសើចនឹងខ្ញុំមែនទេ?»

សំឡេងដ៏ខឹងសម្បារបានបន្លឺឡើងលើកំពូលភ្នំ។ សម្លឹងមើលទឹកមុខក្រញូវរបស់យុវជននោះ យ៉ាវ ឡាវ ចាប់ផ្តើមសើច។ ការដែលអាចធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានចិត្តស្ងប់ប្រែជាខឹងសម្បារបែបនេះ បានធ្វើឱ្យលោកមានអារម្មណ៍ថាសម្រេចជោគជ័យម្យ៉ាង។

«តើមានអ្វីចម្លែកចំពោះវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុមួយនោះ?» សម្លឹងមើលទឹកមុខលេងសើចរបស់ យ៉ាវ ឡាវ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់វិញភ្លាមៗ។

«វាអាចវិវត្តបាន!»

ភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បើកធំៗ ហើយគេសម្លឹងមុខ យ៉ាវ ឡាវ ដោយមិនដាក់ភ្នែក ដើម្បីរកមើលក្រែងលោកកុហក ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីពីរបីវិនាទីមក គេគ្រវីក្បាល៖ «មិនអាចទេ! ខ្ញុំមិនដែលឮថាមានវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុណាដែលអាចវិវត្តបានឡើយ!»

«ហឹម! ឯងដឹងអ្វីទៅ? ទ្វីបកម្លាំងធាតុគឺធំធេងណាស់ ហើយរឿងចម្លែកៗតែងតែកើតមានជានិច្ច។ នៅក្នុងគំនិតដ៏ចង្អៀតរបស់ឯង ឯងសូម្បីតែមិនទាន់ចេញផុតពីអាណាចក្រ ជា ម៉ា ផង។ មានរឿងដែលមិនអាចទៅរួចជាច្រើន ដែលតាមពិតទៅវាអាចទៅរួច»។

ស៊ាវ យ៉ាន បង្អង់បន្តិចមុននឹងនិយាយ៖ «ចុះតើលោកគ្រូធ្លាប់ឮពីវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុណាផ្សេងទៀតដែលអាចវិវត្តបានទេ?»

ស្នាមញញឹមរបស់ យ៉ាវ ឡាវ គាំងបន្តិច៖ «ដោយសារគ្មានអ្វីផ្សេងដូចវា ទើបបានជាវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុនេះមានតែមួយគត់!»

«វាអាចវិវត្តបានមែនទេ?» សម្លឹងមើលទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់របស់ យ៉ាវ ឡាវ ស៊ាវ យ៉ាន ទប់ចិត្តមិនបានក៏សួរម្តងទៀត។

«វាអាចវិវត្តបាន!» យ៉ាវ ឡាវ ងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«តើលោកគ្រូធ្លាប់សាកល្បងវាទេ?»

«អឺ... អត់ទេ»។

«ចុះតើមានអ្នកផ្សេងធ្លាប់សាកល្បងវាទេ?»

«អឺ... អត់ដែរ»។

នៅលើថ្ងាសរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គេអាចមើលឃើញសរសៃកន្ត្រាក់។ ដៃរបស់គេក្តាប់ណែន គេព្យាយាមទប់អារម្មណ៍មិនឱ្យស្ទុះទៅដាល់ចាស់ទុំនោះ។ «ប្រសិនបើគ្មានអ្នកណាធ្លាប់សាកល្បងវាទេ តើលោកគ្រូដឹងយ៉ាងម៉េចថាវាអាចវិវត្តបាន?»

«វាត្រូវបានពន្យល់បែបហ្នឹងនៅក្នុងវិធីសាស្ត្រកម្លាំងធាតុ»។

«តើមានវិធីសាស្ត្របែបហ្នឹងមែនទេ?» គេជ្រួញចិញ្ចើម ស៊ាវ យ៉ាន រារែកមុននឹងនិយាយ៖ «តើលោកគ្រូអាចឱ្យខ្ញុំមើលវាបន្តិចបានទេ?»

«ហិហិ...» សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងចង់ដឹង យ៉ាវ ឡាវ ហើបមាត់ ប៉ុន្តែអ្វីដែលចេញមកមិនមែនជាអ្វីដែល ស៊ាវ យ៉ាន រំពឹងទុកឡើយ៖ «មិនបាច់ទេ មើលឥឡូវក៏គ្មានប្រយោជន៍ដែរ ចាំឯងក្លាយជាលំដាប់អ្នកហឹ្វកហាត់សិន ចាំខ្ញុំប្រគល់វាឱ្យឯង»។

ដៃដែលលាតចេញរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គាំងនៅនឹងកន្លែង ហើយបន្ទាប់ពីមាត់របស់គេញ័រទទ្រើតមួយសន្ទុះ គេក៏បញ្ចេញពាក្យបីម៉ាត់៖ «លោកពិតជាសាហាវមែន!»

សើចយ៉ាងសប្បាយ យ៉ាវ ឡាវ មិនខ្វល់ពីកែវភ្នែកដ៏ខឹងសម្បាររបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ឡើយ ហើយនិយាយថា៖ «ភារកិច្ចបច្ចុប្បន្នរបស់យើង គឺធ្វើឱ្យកម្លាំងធាតុរបស់ឯងឡើងដល់កម្រិត ៧ ក្នុងរយៈពេល ១ ឆ្នាំ»។

ស៊ាវ យ៉ាន សង្កត់ភាពចង់ដឹង និងកំហឹងរឿងវិធីសាស្ត្រនោះ រួចសួរទាំងខាំធ្មេញថា «តើលោកគ្រូនឹងធ្វើវាដោយរបៀបណា?»

យ៉ាវ ឡាវ និយាយទាំងទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «នៅពេលដែលម្នាក់ចាប់ផ្តើមហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ គោលដៅចម្បងគឺបង្កើតសាច់ដុំ និងពង្រឹងផ្លូវដែលថាមពលធាតុលំហូរក្នុងរាងកាយខាងក្នុង ដើម្បីឱ្យមានគ្រឹះសម្រាប់ពេលដែលពួកគេបញ្ចេញកម្លាំងធាតុនៅក្នុងខ្លួន។ ដោយសារមនុស្សនៅវ័យដូចឯង មានផ្លូវដែលថាមពលធាតុលំហូរក្នុងរាងកាយខ្សោយ និងងាយនឹងកែច្នៃ ឯងត្រូវតែធ្វើតាមជំហាននៃការហ្វឹកហាត់បន្តិចម្តងៗ ហើយឯងមិនអាចប្រើកម្លាំងពីខាងក្រៅដើម្បីបង្កើនល្បឿនហ្វឹកហាត់បានទេ បើមិនដូច្នោះទេ នៅពេលអនាគតដែលកម្លាំងធាតុរបស់ឯងកាន់តែខ្លាំង ផ្លូវដែលថាមពលធាតុលំហូរក្នុងរាងកាយរបស់ឯងនឹងមិនអាចទប់ទល់នឹងសម្ពាធនៃកម្លាំងធាតុដែលរុញច្រានតាមវិថីទាំងនោះឡើយ ហើយផ្លូវថាមពលរបស់ឯងនឹងផ្ទុះបែក ដែលជាពេលឯងត្រូវស្លាប់»។

ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងរឿងនេះច្បាស់ដូច យ៉ាវ ឡាវ ដែរ ព្រោះក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំដែលគេពិការ ឪពុករបស់គេមានការបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង ហើយលោកធ្លាប់ព្យាយាមបង្ខំរុញកម្លាំងធាតុចូលទៅក្នុងខ្លួន ស៊ាវ យ៉ាន ជាច្រើនដង ប៉ុន្តែរាល់ពេល លោកតែងតែឈប់នៅវិនាទីចុងក្រោយ ដូច្នេះ ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងពីគ្រោះថ្នាក់ដែលពាក់ព័ន្ធ។

យ៉ាវ ឡាវ លួចមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងស្ងប់ស្ងាត់ រួចងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត។ «ប៉ុន្តែនោះសម្រាប់តែអ្នកដទៃប៉ុណ្ណោះ។ ឯងគឺខុសគេ។ គ្រឹះខាងក្នុងរបស់ឯងគឺរឹងមាំ និងគួរឱ្យទុកចិត្តតាំងពីបីឆ្នាំមុនមកម៉្លេះ ហើយចាប់តាំងពីពេលនោះមក ដោយសារតែចរិតរឹងមាំរបស់ឯង ឯងមិនដែលឈប់ហ្វឹកហាត់ថាមពលកំលាំងធាតុ (Qi) ឡើយ។ ដូច្នេះ គ្រឹះរបស់ឯងនាពេលនេះ ខ្ញុំអាចនិយាយបានថាវាអស្ចារ្យណាស់!»

«អ៊ីចឹង លោកគ្រូចង់ប្រើកម្លាំងពីខាងក្រៅដើម្បីហ្វឹកហាត់ឱ្យខ្ញុំមែនទេ? ដូចជាគ្រាប់ថ្នាំជាដើម?»

«ប្រហែលជាបែបហ្នឹង។ ប៉ុន្តែជាមួយនឹងភាពរឹងមាំនៃផ្លូវដែលថាមពលកំលាំងធាតុហូរក្នុងរាងកាយរបស់ឯងនាពេលនេះ ឯងនឹងមិនអាចទ្រាំទ្រនឹងកម្លាំងនៃគ្រាប់ថ្នាំណាដែលឆ្លងកាត់ផ្លូវថាមពលរបស់ឯងឡើយ។ សូម្បីតែគ្រាប់ថ្នាំប្រមូលធាតុកម្រិតបឋមក៏ឯងមិនអាចប្រើបានដែរ!»

«គ្រាប់ថ្នាំប្រមូលធាតុកម្រិតបឋម...» ស៊ាវ យ៉ាន ចង់ពេបមាត់ម្តងទៀត។ នៅក្នុងអាណាចក្រ ជា ម៉ា គ្រាប់ថ្នាំប្រមូលធាតុមួយគ្រាប់មានតម្លៃកប់ពពក។ ប៉ុន្តែចេញពីមាត់គ្រូរបស់គេ គ្រាប់ថ្នាំនេះក្លាយជា «របស់កម្រិតបឋម» ទៅវិញ។ ភាពខុសគ្នាដ៏ខ្លាំងនេះធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន គាំងស្ងៀម។

«ចុះផែនការរបស់លោកគ្រូ?» ដកដង្ហើមវែងៗ ស៊ាវ យ៉ាន ងើបស្មារតីឡើងវិញ ហើយជ្រួញចិញ្ចើមម្តងទៀត។

«ហិហិ ដោយសារគ្រាប់ថ្នាំវាខ្លាំងពេក និងអាចធ្វើឱ្យខូចផ្លូវដែលថាមពលធាតុលំហូរក្នុងរាងកាយរបស់ឯង យើងត្រូវប្រើវិធីសាស្ត្រដែលស្រទន់ជាងនេះ!» យ៉ាវ ឡាវ ញញឹម ហើយនិយាយថា៖ «ថ្ងៃស្អែក ចូររៀបចំឱ្យខ្ញុំនូវ ស្មៅខៀវស្លឹកស្វាយ (Purple Leaved Bluegrass) ចំនួន ៣ ដើម តាមតែអាចរកបាន កាន់តែចាស់ កាន់តែល្អ។ លើសពីនេះ ខ្ញុំត្រូវការ ផ្កាលាងឆ្អឹង (Bone Washing Flower) ចំនួន ២ ដើម អាយុកាលប៉ុន្មានក៏បាន។ អូ៎ ត្រូវហើយ ខ្ញុំក៏ត្រូវការស្នូលបិសាច (Monster Core) ធាតុឈើ កម្រិត ១ មួយគ្រាប់ដែរ។ ទាំងនេះសុទ្ធតែជាវត្ថុធាតុដើមកម្រិតទាប ដូច្នេះឯងគួរតែអាចរកបាន... មានមនុស្សមកហើយ ខ្ញុំនឹងត្រឡប់ទៅក្នុងចិញ្ចៀនវិញ! ហើយត្រូវចាំ កុំឱ្យអ្នកណាដឹងពីអត្ថិភាពរបស់ខ្ញុំឱ្យសោះ រួមទាំងគ្រួសារដែលជិតស្និទ្ធបំផុតរបស់ឯងផងដែរ»។ បន្ទាប់ពីនិយាយរួច យ៉ាវ ឡាវ មិនខ្វល់ពី ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយក៏លោតចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅ។ ចិញ្ចៀនញ័រតិចៗ រួចក៏ហោះទៅពាក់លើម្រាមដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«ស្មៅខៀវស្លឹកស្វាយ ៣ ដើម? ផ្កាលាងឆ្អឹង ២ ដើម? ស្នូលបិសាចធាតុឈើមែនទេ? តាចាស់ លោកប្រាកដទេ? តើលោកស្មានថាខ្ញុំជាព្រះអង្គម្ចាស់មែនទេ? របស់ទាំងអស់នេះ បូកបញ្ចូលគ្នាអស់ជាង ១០០០ កាក់មាស! បន្ទាប់ពីសន្សំលុយជាច្រើនឆ្នាំ ដោយការផ្ដាច់បាយ និងមិនដែលទិញរបស់ប្រើប្រាស់ផ្ទាល់ខ្លួន ខ្ញុំមានត្រឹមតែ ៤០០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។ វាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់តែទិញស្នូលបិសាចធាតុឈើ កម្រិត ១ មួយគ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ!» ស៊ាវ យ៉ាន ចង្អុលទៅចិញ្ចៀនដែលនៅស្ងៀម រួចជេរប្រទេច។

«នោះគឺជាបញ្ហារបស់ឯង។ ហិហិ អ្នកដទៃប្រាកដជាចង់បានទឹកវិញ្ញាណជំនួយកម្លាំងរបស់ខ្ញុំខ្លាំងណាស់ តែអ្វីដែលខ្ញុំសុំឯង គឺគ្រាន់តែឱ្យឯងរកលុយទិញវត្ថុធាតុដើមប៉ុណ្ណោះ ឯងបែរជាមកយំទារអីទៅវិញ...» សំឡេងសើចចំអករបស់ យ៉ាវ ឡាវ បន្លឺឡើងក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«ចង្រៃមែន! របស់ដែលគ្រូថ្នាំធ្វើ មានតែអ្នកមានទេ ទើបអាចទិញបាន»។ ស៊ាវ យ៉ាន សើចទាំងទាល់ច្រក។ ប្រាក់ឧបត្ថម្ភប្រចាំខែរបស់គេមានត្រឹមតែ ២០ កាក់មាសប៉ុណ្ណោះ។ នេះមិនមែនជាចំនួនតិចតួចទេ វាក៏គ្រប់គ្រាន់សម្រាប់គ្រួសារធម្មតាមួយរស់នៅបានពេញមួយឆ្នាំ! ប៉ុន្តែលុយដែលគេមាន គឺស្ទើរតែមិនគ្រាន់សម្រាប់ទិញរបស់តែមួយមុខក្នុងចំណោមរបស់ដែល យ៉ាវ ឡាវ ត្រូវការឡើយ។ នេះគឺជាភាពខុសគ្នារវាងគ្រូថ្នាំ និងអ្នកដទៃ!

«ហឹម មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាត្រូវខ្ចីពីអ្នកណាម្នាក់ហើយ...» បញ្ចេញដង្ហើមដ៏ក្រៀមក្រំ ស៊ាវ យ៉ាន សន្សឹមៗរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ឡើងវិញ ហើយផ្ទៃមុខតូចរបស់គេក៏ប្រែជាធម្មតា។ ងាកក្បាលទៅរកផ្លូវឡើងភ្នំ គេអាចមើលឃើញស្រមោលពណ៌ស្វាយមួយ កំពុងឡើងភ្នំយ៉ាងរហ័សដូចជាវិញ្ញាណ។