ចាស់ទុំអាថ៌កំបាំង

ដើរចេញពីសាលធំដោយមិនបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងមានចិត្តមួហ្មង បានធ្វើតាមទម្លាប់ប្រចាំថ្ងៃរបស់គេ ដោយសន្សឹមៗឡើងទៅលើកំពូលភ្នំនៅខាងក្រោយអគារកុលសម្ព័ន្ធ។ អង្គុយនៅលើកំពូលភ្នំ ស៊ាវ យ៉ាន សម្លឹងមើលទៅកំពូលភ្នំដ៏ខ្ពស់ស្រឡះនៅឆ្ងាយៗដែលត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយអ័ព្ទយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ នៅទីនោះ ក្នុងចំណោមអ័ព្ទ គឺជាជួរភ្នំបិសាចវិញ្ញាណ (Magic Beast Mountain Range) ដ៏ល្បីល្បាញរបស់អាណាចក្រ ជា ម៉ា (Jia Ma)។

«ហិហិ អំណាចអើយអំណាច... នៅក្នុងលោកនេះ បើគ្មានអំណាចទេ សូម្បីតែលាមកក៏ឯងមិនស្មើផង។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏គ្មានអ្នកណាចង់ទៅជាន់លាមកដែរ»។ ស្មារបស់យុវជននោះគ្រវីឡើងចុះតាមដង្ហើម សំឡេងត្អូញត្អែរតិចៗបែបចំអកឱ្យខ្លួនឯងបានបន្លឺឡើងពេញកំពូលភ្នំ បង្កប់ដោយភាពក្រៀមក្រំ។

ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ទាញសក់ខ្លួនឯង ហើយខាំបបូរមាត់រហូតដល់ដឹងរសជាតិឈាមក្នុងមាត់។ ទោះបីជាគេមិនបានបញ្ចេញអារម្មណ៍នៅក្នុងសាលធំក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្តីរបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានចាក់ដោតបេះដូងរបស់គេដូចជាមុខកាំបិត។

«ខ្ញុំនឹងមិនឱ្យនរណាម្នាក់មកប្រមាថបែបនេះទៀតឡើយ!» លាតបាតដៃឆ្វេងដែលនៅមានស្នាមរបួសឈាមពីព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនេះ សំឡេងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្អកៗតែរឹងមាំបំផុត។

«ហិហិ ក្មេងតូច មើលទៅឯងប្រហែលជាត្រូវការជំនួយហើយ»។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងតែប្តេជ្ញាចិត្ត សំឡេងសើចបែបចាស់ទុំដ៏ចម្លែកមួយបានបន្លឺចូលត្រចៀករបស់គេ។ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែទឹកមុខភ្លាមៗ ហើយងាកក្រោយយ៉ាងរហ័ស។ គេសម្លឹងមើលជុំវិញខ្លួនដូចជាភ្នែកឥន្ទ្រី ប៉ុន្តែរកមិនឃើញសូម្បីតែស្រមោលមនុស្ស...

«ហិហិ ឈប់រកទៅ ខ្ញុំនៅនឹងម្រាមដៃរបស់ឯងហ្នឹង»។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន គិតថាខ្លួនឯងកំពុងមានអារម្មណ៍ច្រឡំ សំឡេងសើចដ៏ចម្លែកនោះក៏បន្លឺឡើងម្តងទៀត។ ប្រស្រីភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន រួញតូច ហើយគេក៏សម្លឹងទៅកាន់ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅដៃស្តាំរបស់គេ។

«លោកកំពុងនិយាយមែនទេ?» ទប់ចិត្តដែលកំពុងលោតញាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ព្យាយាមរក្សាសំឡេងឱ្យនៅស្ងប់ស្ងាត់។

«ក្មេងតូច ឯងពិតជាស្ងប់ស្ងាត់ល្អណាស់ ដែលមិនភ័យរហូតដល់បាត់បង់ស្មារតី»។ សំឡេងបែបចំអកបានបន្លឺចេញពីចិញ្ចៀន។

«តើលោកជានរណា? ហេតុអ្វីបានជាលោកនៅក្នុងចិញ្ចៀនរបស់ខ្ញុំ? តើលោកចង់ធ្វើអ្វី?» បន្ទាប់ពីធ្វើឱ្យចិត្តស្ងប់ ស៊ាវ យ៉ាន បានសួរសំណួរសំខាន់ៗភ្លាមៗ។

«ខ្ញុំជានរណា? ឯងមិនចាំបាច់ដឹងទេ ខ្ញុំមិនធ្វើបាបឯងឡើយ។ ហាហាហា ច្រើនឆ្នាំមកនេះ ទីបំផុតខ្ញុំបានរកឃើញមនុស្សដែលមានព្រលឹងខ្លាំងគ្រាន់បើម្នាក់ហើយ។ ពិតជាសំណាងមែន! ហិហិ ខ្ញុំគួរតែអរគុណឯងសម្រាប់ការផ្តល់ចំណីឱ្យខ្ញុំក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះ បើមិនដូច្នេះទេ ខ្ញុំប្រហែលជានៅដេកលក់នៅឡើយទេ»។

«ផ្តល់ចំណី?» ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើភ្នែកស្លក់ៗទាំងងឿងឆ្ងល់។ មួយសន្ទុះក្រោយមក មុខរបស់គេប្រែជាខ្មៅងងឹត ហើយសម្តីដ៏ត្រជាក់ក៏លោតចេញពីចន្លោះធ្មេញទាំងលំបាកថា៖ «ការបាត់បង់កម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំ... គឺជាស្នាដៃរបស់លោកមែនទេ?»

«ហិហិ ខ្ញុំមានការចាំបាច់ត្រូវធ្វើបែបហ្នឹង ក្មេងតូចកុំខឹងនឹងខ្ញុំអី»។

«អាខូច!»

ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធម្មតាជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ បានប្រែជាខឹងសម្បារដូចមនុស្សឆ្កួត។ មុខមាត់ដ៏តូចច្រឡឹងរបស់គេពេញទៅដោយភាពសាហាវយឃ្នង ដោយមិនខ្វល់ថាចិញ្ចៀននោះជាកេរដំណែលតែមួយគត់របស់ម្តាយគេឡើយ គេបានកន្ត្រាក់វាចេញពីម្រាមដៃ ហើយគ្រវែងវាទៅក្នុងជ្រោះដោយអស់ពីកម្លាំង។

នៅពេលដែលចិញ្ចៀននោះចាកចេញពីដៃ ស្មារតីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ស្រឡះឡើងវិញ។ គេប្រញាប់ចង់ស្ទុះទៅចាប់ចិញ្ចៀនដែលកំពុងហោះនោះមកវិញ ប៉ុន្តែចិញ្ចៀនបានផុតពីមាត់ជ្រោះ ហើយកំពុងធ្លាក់ចុះទៅក្រោមបាត់ទៅហើយ... សម្លឹងមើលចិញ្ចៀនដែលបាត់ទៅក្នុងអ័ព្ទ ស៊ាវ យ៉ាន គាំងស្ងៀមអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ។ ចុងក្រោយ ទឹកមុខដ៏សាហាវរបស់គេក៏រលាយបាត់ ហើយប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ គេទះថ្ងាសខ្លួនឯងទាំងស្តាយក្រោយ៖ «ល្ងង់មែន! ខ្ញុំឆេវឆាវពេកហើយ!»

នៅពេលដឹងថា ជនដៃដល់ដែលធ្វើឱ្យគេរងភាពអាម៉ាស់អស់រយៈពេលបីឆ្នាំ គឺជាចិញ្ចៀនដែលគេពាក់ជាប់នឹងខ្លួនជានិច្ច វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែល ស៊ាវ យ៉ាន មានប្រតិកម្មខ្លាំងបែបនេះ។ បន្ទាប់ពីអង្គុយនៅមាត់ជ្រោះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីក្បាលទាំងអស់សង្ឃឹម។ ក្រោកឈរឡើង រៀបនឹងត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គេបែរជាបើកធំៗ ហើយម្រាមដៃរបស់គេចង្អុលទៅកាន់របស់ដែលនៅចំពោះមុខទាំងញ័រទទ្រើត។

នៅចំពោះមុខ ស៊ាវ យ៉ាន គឺចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅងងឹតនោះ កំពុងអណ្តែតនៅលើអាកាស។ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបំផុត គឺវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននោះ មានរូបរាងជាចាស់ទុំម្នាក់ កំពុងអណ្តែតនៅពីលើចិញ្ចៀន...

«ហិហិ ក្មេងតូច ឯងមិនបាច់ខឹងដល់ថ្នាក់ហ្នឹងទេដឹង? ខ្ញុំគ្រាន់តែយកកម្លាំងធាតុរបស់ឯងអស់រយៈពេលបីឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ»។ វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននោះញញឹមដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងភ្ញាក់ផ្អើល។

មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញ័រទទ្រើត គេព្យាយាមសង្កត់កំហឹង រួចនិយាយថា៖ «អាលោកម្ចាស់ចាស់ ដោយសារលោកពួននៅក្នុងចិញ្ចៀន លោកប្រាកដជាដឹងហើយថា លោកធ្វើឱ្យខ្ញុំឈឺចាប់ប៉ុណ្ណា ចាប់តាំងពីលោកយកកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំទៅ?»

«ប៉ុន្តែតាមរយៈភាពអាម៉ាស់ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ ឯងបានរឹងមាំជាងមុនមែនទេ? តើឯងគិតថា កាលពីបីឆ្នាំមុន ឯងអាចមានភាពអត់ធ្មត់ និងផ្នត់គំនិតបែបនេះទេ?» ស៊ាវ យ៉ាន ជ្រួញចិញ្ចើម ប៉ុន្តែអារម្មណ៍របស់គេចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ បន្ទាប់ពីកំហឹងរលាយបាត់ ភាពត្រេកអរបន្តិចបន្តួចបានចូលមកជំនួសវិញ។ ដោយសារគេបានដឹងពីមូលហេតុដែលកម្លាំងធាតុបាត់បង់ នោះមានន័យថាទេពកោសល្យរបស់គេបានត្រឡប់មកវិញហើយ!

រង្វិលកដៃបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន បញ្ចេញដង្ហើមវែងៗ ហើយនិយាយថា៖ «ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងថាលោកជានរណា ប៉ុន្តែខ្ញុំចង់ដឹងថា តើលោកមានគម្រោងនៅក្នុងចិញ្ចៀនដើម្បីលួចកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំបន្តទៀតឬយ៉ាងណា? បើដូច្នោះមែន ខ្ញុំសុំឱ្យលោកទៅរកម្ចាស់ថ្មីចុះ ខ្ញុំគ្មានលទ្ធភាពចិញ្ចឹមលោកបន្តទៀតទេ»។

«ហិហិ អ្នកដទៃមិនមានថាមពលវិញ្ញាណ (Soul Perception) ខ្លាំងដូចឯងឡើយ»។ វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនអង្អែលពុកចង្ការបស់គាត់៖ «ដោយសារខ្ញុំសម្រេចចិត្តបង្ហាញខ្លួនហើយ ដូច្នេះដរាបណាគ្មានការអនុញ្ញាតពីឯង ខ្ញុំនឹងមិនយកកម្លាំងធាតុរបស់ឯងទៀតទេ»។

ស៊ាវ យ៉ាន ពេបមាត់ រួចចំអកដោយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់។ គេបានសម្រេចចិត្តរួចហើយថា មិនថាវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននិយាយអ្វីក៏ដោយ គេនឹងមិនទុកចិញ្ចៀននោះនៅក្បែរខ្លួនឡើយ។

«ក្មេងតូច តើឯងចង់ក្លាយជាអ្នកខ្លាំងទេ? តើឯងចង់ឱ្យអ្នកដទៃគោរពឯងទេ?» ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន បានសម្រេចចិត្តថាមិនពាក់ព័ន្ធជាមួយវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននោះទៀតក៏ដោយ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់គេចាប់ផ្តើមលោតញាប់ភ្លាមៗនៅពេលឮពាក្យទាំងនោះ។

«ឥឡូវខ្ញុំដឹងពីមូលហេតុដែលកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ ដូច្នេះជាមួយនឹងទេពកោសល្យរបស់ខ្ញុំ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវការលោកដើម្បីក្លាយជាអ្នកខ្លាំង?» បញ្ចេញដង្ហើមតិចៗ ស៊ាវ យ៉ាន និយាយយ៉ាងរលូន។ គេដឹងថាគ្មានអាហារថ្ងៃត្រង់ណាដែលមិនអស់លុយឡើយនៅក្នុងលោកនេះ។

«ក្មេងតូច ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ឯងល្អគ្រាន់បើ ប៉ុន្តែឯងគួរដឹងថា ឯងមានអាយុ ១៥ ឆ្នាំទៅហើយ តែកម្លាំងធាតុនៅត្រឹមតែ កម្រិត ៣ ប៉ុណ្ណោះ។ ខ្ញុំឮមកថា ពិធីពេញវ័យរបស់ឯងគឺនៅឆ្នាំក្រោយមែនទេ? តើឯងគិតថា ក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំ ដោយប្រើត្រឹមតែទេពកោសល្យ និងការខិតខំ ឯងអាចឡើងដល់ កម្រិត ៧ បានទេ? លើសពីនេះ ក្មេងស្រីដែលឯងបានសន្យាថានឹងប្រកួតជាមួយនៅ ៣ ឆ្នាំក្រោយ ក៏មានទេពកោសល្យមិនអន់ដែរ។ ឯងចង់តាមឱ្យទាន់ និងលើសនាង? វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ»។

«ប្រសិនបើលោកមិនលួចកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំ តើលោកគិតថារឿងទាំងអស់នេះនឹងកើតឡើងទេ? អាចាស់ខូច!» បន្ទាប់ពីចំណុចខ្សោយដ៏ធំបំផុតរបស់គេត្រូវបានលាតត្រដាង មុខរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រែជាខ្មៅងងឹតម្តងទៀត ហើយគេក៏ចាប់ផ្តើមជេរប្រទេច។

ដកដង្ហើមធំទាំងក្រៀមក្រំ ស៊ាវ យ៉ាន លួចមើលទៅវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនដែលកំពុងធ្វើចរិតអំនួតនោះ។ មាត់របស់គេរង្វិលបន្តិច រួចសួរថា៖ «តើលោកមានដំណោះស្រាយទេ?»

«ប្រហែលជាមាន»។ ចាស់ទុំឆ្លើយបែបមិនច្បាស់លាស់។

«ប្រសិនបើលោកជួយខ្ញុំឱ្យឡើងដល់កម្រិត ៧ ក្នុងរយៈពេលតែមួយឆ្នាំ នោះខ្ញុំនឹងអភ័យទោសឱ្យលោកដែលលួចកម្លាំងធាតុរបស់ខ្ញុំអស់រយៈពេលបីឆ្នាំ។ យ៉ាងម៉េចដែរ?» ស៊ាវ យ៉ាន សួរស្ទាបស្ទង់។

«ហិហិ ឯងពិតជាយល់សប្តិល្អមែន ក្មេងតូច»។

«បើលោកជួយខ្ញុំមិនបាន តើឱ្យខ្ញុំទុកលោកដែលជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍នៅក្បែរខ្លួនធ្វើអ្វី? លោកទៅរកមនុស្សសំណាងអាក្រក់ផ្សេងទៀតទៅ...» ស៊ាវ យ៉ាន ដឹងថាវិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀននោះ មិនអាចដើរលួចកម្លាំងធាតុពីអ្នកដទៃតាមចិត្តបានឡើយ ដូច្នេះគេដឹងថាគេមានប្រៀបក្នុងការចរចា។

«ឯងពិតជាមិនដូចជាយុវជនអាយុ ១៥ ឆ្នាំទាល់តែសោះ។ មើលទៅបីឆ្នាំនេះពិតជាជួយឱ្យឯងធំដឹងក្តីបានច្រើនមែន។ តើផែនការរបស់ខ្ញុំបែរជាផ្តល់ផលអាក្រក់វិញមែនទេ?» សម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដ៏ឆ្លាតវៃ វិញ្ញាណដែលនៅក្នុងចិញ្ចៀនបានបង្អង់បន្តិច រួចគ្រវីក្បាលទាំងហួសចិត្ត។

ស៊ាវ យ៉ាន គ្រវីស្មា រួចនិយាយតិចៗថា៖ «បើលោកចង់ឱ្យខ្ញុំទុកលោកនៅក្បែរខ្លួន យ៉ាងហោចណាស់លោកគួរតែបង្ហាញភាពស្មោះត្រង់ខ្លះមែនទេ?»

«ពិតជាក្មេងសម្តីមុតមែន។ ល្អហើយៗ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំពិតជាត្រូវការជំនួយពីឯងមែន»។ ដោយគ្មានជម្រើស ចាស់ទុំនោះក៏ងក់ក្បាល ហើយសន្សឹមៗចុះមកដី។ បន្ទាប់ពីពិនិត្យ ស៊ាវ យ៉ាន មួយសន្ទុះ ស្នាមញញឹមដ៏ល្បិចកលមួយបានរីកពេញផ្ទៃមុខរបស់លោក។ ប៉ុន្តែភ្លាមៗវាក៏បាត់ទៅវិញ ហើយចាស់ទុំនោះបានគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងសួរទាំងស្ទាក់ស្ទើរថា៖ «តើឯងចង់ក្លាយជា គ្រូថ្នាំ (Alchemist) ដែរឬទេ?»