ការលែងលះ!

ផ្ទុយពីអ្វីដែល ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានរំពឹងទុក បន្ទាប់ពីនាងបានផ្តល់លក្ខខណ្ឌដ៏ទាក់ទាញរួចមក យុវជនដែលនៅចំពោះមុខនាងចាប់ផ្តើមញ័រទទ្រើត។ គេសន្សឹមៗងើបក្បាលឡើង ហើយផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេបានប្រែជាក្រញូវ និងសាហាវគួរឱ្យខ្លាច។

ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន បានអត់ធ្មត់ចំពោះការចំអកមើលងាយរាប់មិនអស់ក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំកន្លងមកនេះក៏ដោយ ក៏គេនៅតែមានដែនកំណត់។ សកម្មភាពរបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានជាន់ឈ្លីសេចក្តីថ្លៃថ្នូរចុងក្រោយដែលលាក់ទុកយ៉ាងជ្រៅក្នុងបេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។

«អា៎...» ឃើញទឹកមុខដ៏សាហាវរបស់យុវជននោះ យ៉ានរ៉ាន ស្ទុះថយក្រោយ។ យុវជនម្នាក់នៅក្បែរនាងបានឆ្លៀតឱកាសហូតដាវចេញ ហើយសម្លឹងមើល ស៊ាវ យ៉ាន ដោយកែវភ្នែកត្រជាក់ស្រ៊ឹប។

«ខ្ញុំ... ខ្ញុំចង់សម្លាប់នាង!» ទោះបីជាធ្មេញរបស់គេប៉ះគ្នាដោយសារតែកំហឹងក៏ដោយ ក៏សម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បង្កប់ទៅដោយចេតនាសម្លាប់យ៉ាងច្បាស់! ដៃរបស់គេក្តាប់ណែន ហើយនៅក្នុងប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅនោះ អណ្តាតភ្លើងនៃកំហឹងកំពុងឆាបឆេះ។

«យ៉ានអឺ កូនកំពុងតែឈ្លើយហើយ!» នៅខាងលើសាលធំ ស៊ាវ ចាន មានភាពតក់ស្លុតចំពោះប្រតិកម្មរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ហើយក៏ប្រញាប់បង្គាប់ឱ្យគេនៅស្ងៀម។ កុលសម្ព័ន្ធស៊ាវនាពេលបច្ចុប្បន្ន មិនហ៊ានតតាំងជាមួយនឹង បក្ខពួកពពកអ័ព្ទ (Faction of Misty Clouds) ឡើយ។

ទោះបីជាដៃរបស់គេក្តាប់ណែនជាងមុនក៏ដោយ ស៊ាវ យ៉ាន បានឱនក្បាលចុះ។ មួយសន្ទុះក្រោយមក គេក៏ងើបក្បាលឡើងវិញ។ អ្វីដែលប្លែកនោះគឺ ផ្ទៃមុខដ៏សាហាវដែលគេបានបង្ហាញពីមុន ត្រូវបានជំនួសមកវិញដោយទឹកមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងរាបស្មើ...

ក្នុងរយៈពេល ៣ ឆ្នាំកន្លងមកនេះ ស៊ាវ យ៉ាន បានស៊ូទ្រាំនឹងការរើសអើង និងការចំអកមើលងាយរាប់មិនអស់។ ជាលទ្ធផល ស៊ាវ យ៉ាន ឥឡូវនេះមានភាពចាស់ទុំជាងមុន។ ប្រហែលជាសមិទ្ធផលដ៏ធំបំផុតរបស់គេក្នុងរយៈពេលបីឆ្នាំនេះ គឺគេបានរៀនពីរបៀបគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់ខ្លួនឯង។

ក្រឡេកមើលទៅយុវជនដែលប្រែប្រួលទាំងស្រុងនេះ គឺ យេ និង ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ស្រាប់តែមានអារម្មណ៍រងាដល់ឆ្អឹងខ្នង...

«ក្មេងម្នាក់នេះ ប្រសិនបើគេនៅតែជាមនុស្សឥតប្រយោជន៍ វាមិនមែនជាបញ្ហាធំទេ។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើគេទទួលបានកម្លាំងវិញ គេពិតជានឹងក្លាយជាកម្លាំងដ៏គ្រោះថ្នាក់បំផុត...» គឺ យេ គិតយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

«ស៊ាវ យ៉ាន! ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាទង្វើរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យឯងខឹងខ្លាំងយ៉ាងនេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែ... ឯងនៅតែត្រូវលុបចោលការរៀបការដដែល!» បញ្ចេញដង្ហើមយឺតៗ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានគ្រវាត់ចោលភាពភ័យខ្លាច ហើយធ្វើទឹកមុខរឹងមាំឡើងវិញ។

«ចាំទុកថា ការមកកាន់កុលសម្ព័ន្ធស៊ាវរបស់ខ្ញុំ គឺទទួលបានការអនុញ្ញាតពីគ្រូរបស់ខ្ញុំ ដែលជាមេបក្ខពួកនៃបក្ខពួកពពកអ័ព្ទ!» ណាលីន យ៉ានរ៉ាន និយាយទាំងជូតបបូរមាត់ និងបង្ហាញភាពទាល់ច្រកបន្តិចថា៖ «ឯងអាចយល់បានថា ការមកដល់របស់ខ្ញុំថ្ងៃនេះ គឺមានភាពបង្ខិតបង្ខំខ្លះមែន។ ប៉ុន្តែឯងគួរយល់ថាការពិតគឺវាសាហាវ ហើយគ្មានអ្វីដែលយុត្តិធម៌ឡើយ។ ទោះបីជាវាមិនសូវពិរោះស្តាប់ តែឯងគួរតែយល់ពីភាពខុសគ្នារវាងពួកយើង ពួកយើង... ពួកយើងគ្មានសង្ឃឹមថានឹងបានរស់នៅជាមួយគ្នាឡើយ...»

ឮសម្តីដាច់អហង្ការបស់ក្មេងស្រីនោះ មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមបែបចំអក៖ «អ្នកនាង ណាលីន... អ្នកនាងគួរតែយល់ថា នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ (Dou Qi Mainland) ស្ត្រីដែលទៅលុបចោលការរៀបការ នឹងធ្វើឱ្យភាគីម្ខាងទៀតមានភាពអាម៉ាស់នៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នា។ ហិហិ ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីរឿងខ្មាសគេទេ ប៉ុន្តែឪពុករបស់ខ្ញុំ! លោកគឺជាមេកុលសម្ព័ន្ធ ប្រសិនបើពួកយើងទទួលយកសំណើរបស់នាងនៅថ្ងៃនេះ តើអ្នកនាងរំពឹងឱ្យលោកគ្រប់គ្រងកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវដោយរបៀបណា? តើកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវអាចមានមុខមាត់នៅក្នុងទីក្រុង អ៊ូ តាន់ (Wu Tan) បានដោយរបៀបណា?»

សម្លឹងមើលទៅយុវជនដ៏ខឹងសម្បារ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានចងចិញ្ចើម។ នាងលួចមើលទៅ ស៊ាវ ចាន នៅខាងចុងសាល ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចាស់ជាងមុនយ៉ាងខ្លាំង។ ឃើញបែបនេះ នាងមានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយបន្តិចចំពោះទង្វើរបស់ខ្លួន ហើយក៏ខាំបបូរមាត់។ បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ ភ្នែករបស់នាងក៏ភ្លឺឡើង។ នាងខ្សឹបថា៖ «សំណើថ្ងៃនេះ វាគឺជាការឆេវឆាវបន្តិចពីខាងខ្ញុំ។ ដូច្នេះ ថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងដកសំណើលុបចោលការរៀបការរបស់ខ្ញុំវិញជាបណ្តោះអាសន្ន។ ប៉ុន្តែ ឯងត្រូវតែសន្យានឹងខ្ញុំរឿងមួយ!»

«សន្យារឿងអ្វី?»

«ខ្ញុំអាចពន្យារពេលសំណើថ្ងៃនេះទៅ ៣ ឆ្នាំទៀត។ ៣ ឆ្នាំក្រោយ ឯងត្រូវមកកាន់បក្ខពួកពពកអ័ព្ទ ហើយមកប្រកួតប្រជែងជាមួយខ្ញុំ។ ប្រសិនបើខ្ញុំឈ្នះ ខ្ញុំនឹងលុបចោលការរៀបការនៅចំពោះមុខមនុស្សគ្រប់គ្នា ហើយនៅពេលនោះ ឯងប្រាកដជាបានឆ្លងកាត់ពិធីពេញវ័យរបស់កុលសម្ព័ន្ធឯងរួចហើយ ដូច្នេះទោះបីជាឯងចាញ់ ក៏ឯងមិនប៉ះពាល់ដល់ឪពុក ស៊ាវ ចាន ឬកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវដែរ។ តើឯងទទួលយកទេ?»

«ហិហិ នៅពេលដែលខ្ញុំចាញ់ពេលនោះ វាមិនប៉ះពាល់ដល់ឈ្មោះឪពុកខ្ញុំមែន។ ប៉ុន្តែប្រហែលជាពេញមួយជីវិតរបស់ខ្ញុំ ខ្ញុំនឹងត្រូវរងនូវភាពអាម៉ាស់នៃការបរាជ័យ។ ស្រីម្នាក់នេះ... សាហាវពេកហើយ!» ស៊ាវ យ៉ាន មានអារម្មណ៍ទាល់ច្រក គេខឹងតែរកកន្លែងបញ្ចេញមិនបាន។

«អ្នកនាង ណាលីន មិនមែនថាអ្នកនាងមិនដឹងពីស្ថានភាពរបស់ យ៉ានអឺ នោះទេ។ តើអ្នកនាងរំពឹងឱ្យគេទៅប្រកួតប្រជែងជាមួយអ្នកនាងដោយរបៀបណា? ការប្រមាថគេបែបនេះ តើវាជារឿងសប្បាយសម្រាប់អ្នកនាងមែនទេ?» ស៊ាវ ចាន បានទះតុ ហើយក្រោកឈរឡើងទាំងកំហឹង។

«លោកពូ ស៊ាវ ចាន នៅពេលលុបចោលការរៀបការ ត្រូវតែមាននរណាម្នាក់ទទួលខុសត្រូវលើវា។ បើមិនមែនដើម្បីលោកទេ ខ្ញុំនឹងលុបចោលការរៀបការនេះនៅថ្ងៃនេះតែម្តង! បន្ទាប់មក ខ្ញុំនឹងប្រកាសវាជាសាធារណៈ!» បន្ទាប់ពីត្រូវបានគេរារាំងជាច្រើនលើក ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ក៏ចាប់ផ្តើមខឹង ហើយស្រែកដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន យ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ក្នុងនាមឯងមិនចង់ឱ្យខូចឈ្មោះលោកពូ ស៊ាវ ចាន នោះចូរទទួលយកការប្រកួតប្រជែងនេះទៅ! ៣ ឆ្នាំ ឬឥឡូវនេះ តើឯងជ្រើសរើសយកមួយណា?»

«ណាលីន យ៉ានរ៉ាន នាងមិនចាំបាច់ធ្វើចរិតជាអ្នកខ្ពង់ខ្ពស់ពេកនោះទេ។ មូលហេតុដែលនាងចង់លុបចោលការរៀបការនេះ គឺដោយសារតែនាងគិតថាខ្ញុំ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលជិតក្លាយជាមនុស្សពិការ មិនសមនឹងនាងដែលជាទេពកោសល្យ។ សូមអភ័យទោសដែលខ្ញុំនិយាយត្រង់ៗ។ ក្រៅពីសម្រស់របស់នាង ខ្ញុំមិនខ្វល់ពីអ្វីផ្សេងទៀតរបស់នាងឡើយ! បក្ខពួកពពកអ័ព្ទគឺខ្លាំងពូកែណាស់ ខ្ញុំទទួលស្គាល់។ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅក្មេង! ខ្ញុំមានពេលវេលាច្រើន។ កាលពីខ្ញុំអាយុ ១២ ឆ្នាំ ខ្ញុំជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ម្នាក់ ប៉ុន្តែអ្នកនាង ណាលីន យ៉ានរ៉ាន កាលពីអ្នកនាងអាយុ ១២ ឆ្នាំ តើអ្នកនាងមានថាមពលកម្រិតប៉ុន្មាន? អ្នកនាងនិយាយត្រូវ ឥឡូវនេះខ្ញុំប្រហែលជាពិការមែន ប៉ុន្តែដោយសារខ្ញុំធ្លាប់បង្កើតភាពអស្ចារ្យកាលពី ៣ ឆ្នាំមុន តើហេតុអ្វីបានជានាងគិតថាខ្ញុំមិនអាចបង្កើតវាបានម្តងទៀតនៅពេលអនាគត? ហេតុអ្វីបានជានាងគិតថាខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាទេពកោសល្យដូចពីមុន?» ប្រឈមមុខនឹងជំហរដ៏កាចសាហាវ ស៊ាវ យ៉ាន ទីបំផុតបានផ្ទុះឡើងដូចជាភ្នំភ្លើង។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់បំផុត ហើយសម្តីរបស់គេបានធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នានៅក្នុងសាលធំមានភាពតក់ស្លុត។ អ្នកណាទៅគិតថា យុវជនដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ម្នាក់នេះ បែរជាមានសម្តីមុតស្រួចបែបនេះ!

មាត់របស់ ណាលីន ញ័រទទ្រើត។ ទោះបីជានាងខឹងនឹង ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នាងរកពាក្យមកតបតនឹងសម្តីរបស់គេមិនបានឡើយ។ សម្តីរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាការពិត ទោះបីជាឥឡូវគេពិការមែន ប៉ុន្តែគេធ្លាប់ជាលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់តាំងពីអាយុ ១២ ឆ្នាំ។ ប៉ុន្តែ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន នៅពេលនោះមានត្រឹមតែ ថាមពលកម្រិត ៨ (Eight Duan Qi) ប៉ុណ្ណោះ...

«អ្នកនាង ណាលីន ដោយយល់ដល់មុខលោកតា ណាលីន ខ្ញុំនឹងផ្តល់ដំបូន្មានខ្លះដល់នាង។ សាមសិបឆ្នាំនៅខាងកើត សាមសិបឆ្នាំនៅខាងលិច កុំមើលងាយមនុស្សដែលកំពុងក្រឡាប់ចាក់ឱ្យសោះ (កុំមើលងាយមនុស្សក្រ)»។ សម្តីដ៏រឹងមាំរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ធ្វើឱ្យ ណាលីន គាំងស្ងៀម។

«ត្រូវហើយ! ពិតជាសម្តីដ៏ល្អណាស់ កុំមើលងាយមនុស្សដែលកំពុងក្រឡាប់ចាក់! កូនប្រុសរបស់ខ្ញុំមិនអាចក្លាយជាមនុស្សធម្មតាឡើយ!» នៅចុងសាល ភ្នែករបស់ ស៊ាវ ចាន បានភ្លឺឡើងដោយថាមពល ហើយបាតដៃដ៏ធ្ងន់របស់លោកបានទះលើតុ ធ្វើឱ្យទឹកតែខ្ទាតពេញទីកន្លែង។

ខាំធ្មេញ និងសម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងញញឹមចំអកនៅចំពោះមុខនាង ណាលីន ខឹងរហូតដល់វិលមុខ។ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ត្រូវបានគេលួងលោមតាំងពីកំណើត ហើយមិនដែលត្រូវបានអ្នកដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនាងមកប្រមាថបែបនេះឡើយ។ សំឡេងកុមារីរបស់នាងកាន់តែខ្លាំងឡើង៖ «តើឯងយកអ្វីមកប្រមាថខ្ញុំ? ទោះបីជាទេពកោសល្យរបស់ឯងកាលពីមុនគ្មានអ្នកណាប្រៀបបានក៏ដោយ តែឯងនាពេលឥឡូវ... ឯងគឺជាមនុស្សពិការ! ល្អណាស់ ខ្ញុំ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន នឹងរង់ចាំថ្ងៃដែលឯងអាចលើសខ្ញុំ។ ការលុបចោលថ្ងៃនេះ ខ្ញុំនឹងមិនលើកយកមកនិយាយទៀតទេ ប៉ុន្តែ ៣ ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំឯងនៅបក្ខពួកពពកអ័ព្ទ។ ប្រសិនបើឯងមានសេចក្តីក្លាហាន ចូរបង្ហាញខ្ញុំថាឯងអាចផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពរបស់ឯងបានដោយរបៀបណា! ប្រសិនបើឯងឈ្នះខ្ញុំ... នោះខ្ញុំ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន នឹងធ្វើជាអ្នកបម្រើរបស់ឯងអស់មួយជីវិត!»

«ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើ ៣ ឆ្នាំក្រោយ ឯងនៅតែពិការដដែល នោះឯងគួរតែរៀបចំកិច្ចសន្យាលុបចោលការរៀបការរបស់ពួកយើងឱ្យហើយទៅ!»

សម្លឹងមើលផ្ទៃមុខដ៏ស្លេកស្លាំងរបស់ក្មេងស្រីនោះ ស៊ាវ យ៉ាន ចំអកថា៖ «វាមិនបាច់ចាំដល់ ៣ ឆ្នាំទេ! ទោះបីជានាងមកអង្វរធ្វើជាប្រពន្ធរបស់ខ្ញុំ ក៏ខ្ញុំមិនត្រូវការនាងដែរ!» បន្ទាប់ពីនិយាយរួច ស៊ាវ យ៉ាន មិនខ្វល់ពីផ្ទៃមុខដែលគាំងស្ងៀមរបស់ យ៉ានរ៉ាន ឡើយ រួចក៏ងាកក្រោយ។ គេដើរយ៉ាងលឿនទៅកាន់តុមួយ រួចយកក្រដាសមកសរសេរ!

ទឹកខ្មៅបានស្រក់លើក្រដាសយឺតៗ ហើយចុងក្រោយ ប៊ិចរបស់គេក៏ឈប់ធ្វើចលនា។

រំពេចនោះ ដៃស្តាំរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានឈោងទៅចាប់ដាវខ្លីនៅលើតុ ហើយចង្អុលមុខដាវដ៏មុតស្រួចទៅកាន់ដៃឆ្វេងរបស់គេ។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏បានឆូតយកឈាមពីដៃឆ្វេងរបស់គេយ៉ាងមាំមួន។

ដៃដែលប្រឡាក់ឈាមរបស់គេ បានសង្កត់ចុះលើក្រដាសពណ៌ស បន្សល់ទុកនូវស្នាមក្រហមឆ្អៅ។

លើកកិច្ចសន្យានោះឡើងយឺតៗ ស៊ាវ យ៉ាន បានសើច សំណើចនៃជ័យជម្នះ។ នៅពេលគេដើរកាត់ យ៉ានរ៉ាន គេបានបោះកិច្ចសន្យានោះទៅលើតុ។

«កុំគិតថាខ្ញុំ ស៊ាវ យ៉ាន ឱ្យតម្លៃលើប្រពន្ធដែលជាទេពកោសល្យអី។ កិច្ចសន្យានេះ មិនមែនជាកិច្ចសន្យាលុបចោលការរៀបការទេ ប៉ុន្តែវាគឺជាការដែលខ្ញុំលែងលះនាងចេញពីកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវ! ចាប់ពីពេលនេះទៅ អ្នកនាង ណាលីន យ៉ានរ៉ាន គ្មានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវទៀតទេ!»

«ឯង... ឯងហ៊ានលែងលះខ្ញុំផង?» សម្លឹងមើលកិច្ចសន្យាដែលប្រឡាក់ឈាមនៅលើតុ ភ្នែករបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បើកធំៗទាំងមិនជឿ។ ជាមួយនឹងសម្រស់ ទេពកោសល្យ និងប្រវត្តិរបស់នាង បែរជាត្រូវបានគេលែងលះដោយមនុស្សពិការនៃកុលសម្ព័ន្ធតូចមួយ? ការផ្លាស់ប្តូរដ៏ទាន់ហន់នេះ ធ្វើឱ្យនាងគិតថានាងកំពុងស្ថិតក្នុងសុបិន!

សម្លឹងមើលកែវភ្នែកដ៏ធេងធោងរបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ដោយភាពត្រជាក់ស្រ៊ឹប ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកក្រោយ ហើយលុតជង្គង់នៅចំពោះមុខ ស៊ាវ ចាន។ គេបានក្រាបសំពះ (Kowtow) យ៉ាងធ្ងន់ រួចខាំបបូរមាត់ ហើយមិននិយាយអ្វីទាំងអស់...

ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន ពិតជាបានលែងលះ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន មែន ប៉ុន្តែនៅពេលដែលរឿងនេះដឹងឮដល់ខាងក្រៅ អ្នកដទៃប្រហែលជាមិនគិតថាវាជាការពិតឡើយ។ ពួកគេដែលមិនដឹងរឿង នឹងគិតថា ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានប្រើប្រាស់អំណាចដ៏ខ្លាំងពូកែរបស់នាង ដើម្បីបង្ខំកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវឱ្យលុបចោលការរៀបការ។ ព្រោះថា ជាមួយនឹងសម្រស់ ទេពកោសល្យ និងប្រវត្តិរបស់ យ៉ានរ៉ាន មនុស្សពិការមកពីកុលសម្ព័ន្ធស៊ាវ មិនអាចប្រៀបជាមួយនាងបានឡើយ។ គ្មានអ្នកណានឹងគិតថា ស៊ាវ យ៉ាន មានសេចក្តីក្លាហានហ៊ានលែងលះអនាគតមេបក្ខពួកនៃបក្ខពួកពពកអ័ព្ទឡើយ។ ដោយសារតែហេតុនេះ ក្នុងនាមជាឪពុករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ ចាន ប្រហែលជាត្រូវរងនូវការចំអកមើលងាយរាប់មិនអស់។

ក្រឡេកមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងលុតជង្គង់ និងយល់ពីអារម្មណ៍មានកំហុសរបស់កូនប្រុស ស៊ាវ ចាន បានញញឹមទាំងទាល់ច្រក៖ «ពុកជឿថា កូនប្រុសរបស់ពុកនឹងមិនពិការរហូតឡើយ។ ពាក្យចចាមអារ៉ាមនឹងមិនអាចឈរជើងបានឡើយ នៅពេលដែលការពិតលេចចេញមកនាពេលអនាគត!»

«លោកពុក ៣ ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងទៅកាន់បក្ខពួកពពកអ័ព្ទ ដើម្បីស្រោចស្រង់ភាពអាម៉ាស់នៅថ្ងៃនេះមកវិញ!» ជាមួយនឹងកែវភ្នែកដែលរលីងរលោង ស៊ាវ យ៉ាន បានក្រាបសំពះម្តងទៀត រួចក៏ក្រោកឈរឡើង។ ដោយមិនរារែក ស៊ាវ យ៉ាន បានដើរទៅកាន់ទ្វារសាលធំ។

នៅពេលគេដើរកាត់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន ស៊ាវ យ៉ាន បានឈប់មួយភ្លែត ហើយបញ្ចេញសម្តីយ៉ាងត្រជាក់ពីមាត់ដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់គេ។

«៣ ឆ្នាំក្រោយ ខ្ញុំនឹងទៅរកនាង!»

ស្រមោលរបស់យុវជន នៅក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ភ្លឺចិញ្ចែង បានអូសបន្លាយយ៉ាងឆ្ងាយ។ មើលទៅ គេពិតជាឯកោណាស់។

មាត់តូចរបស់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន បានហើបឡើង ប៉ុន្តែគ្មានសំឡេងអ្វីចេញមកឡើយ។ នាងសម្លឹងមើលខ្នងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងបាត់ទៅ ហើយកិច្ចសន្យានៅក្នុងដៃរបស់នាង មានអារម្មណ៍ថាធ្ងន់ដូចជាភ្នំ...

«អហែម ដោយសារគោលបំណងរបស់អ្នកនាងបានសម្រេចហើយ សូមអញ្ជើញត្រឡប់ទៅវិញចុះ»។ សម្លឹងមើលយុវជនដែលកំពុងដើរចេញ ទោះបីជាផ្ទៃមុខរបស់ ស៊ាវ ចាន មិនបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វីក៏ដោយ តែដៃនៅក្នុងអាវរបស់លោកក្តាប់ណែនរហូតដល់ម្រាមដៃប្រែជាសស្លេក។

«លោកពូ ស៊ាវ ខ្ញុំសូមអភ័យទោសចំពោះព្រឹត្តិការណ៍ថ្ងៃនេះ។ ប្រសិនបើលោកមានពេលនៅថ្ងៃអនាគត សូមមេត្តាទៅលេងកុលសម្ព័ន្ធណាលីនផង!» ឱនក្បាលគោរព ស៊ាវ ចាន បន្តិច ណាលីន ក៏មិនចង់នៅបន្តដែរ។ នាងប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង ហើយដើរទៅកាន់ទ្វារសាលធំ។ នៅពីក្រោយនាង គឺ យេ និងយុវជនដ៏សង្ហាម្នាក់ទៀតបានដើរតាមនាងយ៉ាងលឿន។

«យក គ្រាប់ថ្នាំទម្លុះកម្រិត ទៅវិញផង!» គ្រវីដៃ ស៊ាវ ចាន បានបោះប្រអប់ត្បូងនៅលើតុទៅកាន់ពួកគេ។

គឺ យេ ប្រញាប់ចាប់ប្រអប់ដែលកំពុងហោះមក រួចញញឹមទាំងជូរចត់ និងដាក់ប្រអប់នោះចូលទៅក្នុងចិញ្ចៀនរបស់លោក។

«អ្នកនាង ណាលីន សង្ឃឹមថាអ្នកនាងនឹងមិនស្តាយក្រោយចំពោះទង្វើថ្ងៃនេះឡើយ។ ហើយក៏កុំស្មានថាមានបក្ខពួកពពកអ័ព្ទនៅពីក្រោយខ្នង ហើយអ្នកនាងចង់ធ្វើអ្វីក៏បាននោះ។ មានមនុស្សជាច្រើនដែលខ្លាំងជាង យុន យុន (Yun Yun)...» នៅពេល ណាលីន យ៉ានរ៉ាន រៀបនឹងដើរចេញពីទ្វារ សំឡេងក្មេងស្រីដ៏ត្រជាក់ និងច្បាស់មួយបានបន្លឺឡើងក្នុងសាល។

ជំហានរបស់មនុស្សទាំងបីបានឈប់ ហើយពួកគេបានក្រឡេកមើលទៅជ្រុងដែលសំឡេងនោះចេញមក ក៏ឃើញក្មេងស្រីស្លៀកពាក់ពណ៌ស្វាយម្នាក់កំពុងសន្សឹមៗបើកសៀវភៅអាន។

ពន្លឺថ្ងៃជះតាមបង្អួចនៅក្បែរនាង ហើយរុំព័ទ្ធរាងកាយនាងយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះ។ ពីចម្ងាយ នាងមើលទៅដូចជាផ្កាឈូកពណ៌ស្វាយដែលកំពុងរីកស្គុះស្គាយ ស្អាត និងថ្លៃថ្នូរ ហាក់ដូចជានាងមកពីឋានសួគ៌។

ហាក់ដូចជានាងមានអារម្មណ៍ពីការសម្លឹងមើលរបស់ពួកគេទាំងបី ក្មេងស្រីនោះបានងើបក្បាលចេញពីសៀវភៅចាស់ ហើយនៅក្នុងកែវភ្នែកដ៏ថ្លាដូចទឹកនោះ មានអណ្តាតភ្លើងពណ៌មាសស្តើងមួយបានលេចឡើង។

សម្លឹងមើលអណ្តាតភ្លើងស្តើងនៅក្នុងភ្នែករបស់ក្មេងស្រីនោះ គឺ យេ ស្រាប់តែរឹងខ្លួនភ្លាមៗ ហើយទឹកមុខដ៏ជ្រីវជ្រួញរបស់លោកបង្ហាញពីភាពភ័យខ្លាចយ៉ាងខ្លាំង។ ដៃដ៏ស្គមស្គាំងរបស់លោកបានចាប់ ណាលីន យ៉ានរ៉ាន និងយុវជនម្នាក់ទៀតដែលកំពុងតែឆ្ងល់ រួចរត់ចេញពីសាលធំភ្លាមៗ ហាក់ដូចជាកំពុងខ្លាចរឿងអ្វីម្យ៉ាងដល់ជីវិត។

ក្រឡេកមើលសកម្មភាពរបស់ គឺ យេ ក្រៅពីមនុស្សមួយចំនួនតូច អ្នកផ្សេងទៀតសុទ្ធតែមានទឹកមុខងឿងឆ្ងល់។