អ្នកប្រមាញ់ និងអ្នកត្រូវគេប្រមាញ់ (The Hunter and the Hunted)

នាពេលថ្មីៗនេះ ចិនភីងអាន (Chen Ping'an) តែងតែចេញចូលវិថីទ្រព្យសម្បត្តិ (Fortune Street) និងច្រកស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) ជាញឹកញាប់ដើម្បីជូនសំបុត្រ ហេតុនេះហើយទើបត្រកូលស្ទើរតែទាំងអស់ដែលរស់នៅទីនោះស្គាល់គេច្បាស់។ ដូចនេះ គេមិនហាក់ដូចជាមនុស្សប្លែកមុខនោះទេ។ លើសពីនេះទៅទៀត គេបង្ហាញភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងធូរស្រាលក្នុងចិត្ត ខណៈពេលកំពុងរត់ត្រឹកៗនៅលើផ្លូវថ្មខៀវដូចសព្វដង ដូច្នេះទោះបីជាមានអ្នកណាម្នាក់ប្រទះឃើញ ក៏គេមិនចាប់អារម្មណ៍អ្វីដែរ។

នៅខណៈនេះ ចិនភីងអាន កំពុងខិតជិតទៅដល់ខ្លោងទ្វារនៃភូមិគ្រឹះមួយ ដែលនៅពីមុខនោះមានដាក់ ត្បាល់ថ្មបញ្ចៀសគ្រោះ (Shi Gandang)។ ត្បាល់ថ្មនោះមានកម្ពស់ប្រហែលពាក់កណ្តាលនៃមនុស្សពេញវ័យ និងមានរូបរាងជាមេទ័ព។

ចិនភីងអាន ដឹងថាទីនេះគឺជាភូមិគ្រឹះនៃត្រកូលលី (Li Clan)។ គ្រួសារទាំងអស់នៅលើវិថីទ្រព្យសម្បត្តិសុទ្ធតែជាអ្នកមានស្តុកស្តម្ភ ហើយពួកគេម្នាក់ៗមានវិធីរៀងៗខ្លួនក្នុងការការពារព្រលឹងខ្មោចបិសាច។ សូម្បីតែរូបចម្លាក់ទេវតារក្សាទ្វារដែលបិទនៅលើខ្លោងទ្វាររបស់ពួកគេ ក៏មានលក្ខណៈខុសប្លែកគ្នា និងងាយស្រួលសម្គាល់ដែរ។

គេបានពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួនយ៉ាងរហ័ស។ បើដើរហួសពីចំណុចនេះទៅ នឹងទៅដល់ភូមិគ្រឹះត្រកូលសុង (Song Clan) ដែលនៅបន្ទាប់ពីនោះគឺជាការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំ។ មានដើមលីងឈូ (Locust Tree) ដ៏ធំមួយដុះនៅក្រៅរបង ត្រង់ចំណុចដែលភូមិគ្រឹះត្រកូលលី និងត្រកូលសុងជួបគ្នា។ ដើមឈើនោះធំ និងមានស្លឹកដុះយ៉ាងក្រាស់ឃ្មឹក ទោះបីជាវាមិនអស្ចារ្យដូច ដើមលីងឈូចាស់ (Ancestral Locust Tree) នៅកណ្តាលទីរួមស្រុកក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជាទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យមួយតាមបែបរបស់វា។

យោងតាមចាស់ព្រឹទ្ធាចារ្យក្នុងទីរួមស្រុក ដើមលីងឈូនេះ និងដើមលីងឈូចាស់នៅកណ្តាលទីរួមស្រុក មានប្រភពដើមតែមួយ។ ដើមលីងឈូចាស់ត្រូវបានគេហៅថា ដើមលីងឈូដូនតា ចំណែកឯដើមនេះវិញ ត្រូវបានគេហៅថា ដើមលីងឈូជំនាន់ក្រោយ (Descendant Locust Tree)។

ចិនភីងអាន បានមកកាន់ភូមិគ្រឹះត្រកូលលី ជំនួសឱ្យភូមិគ្រឹះត្រកូលលូ ដែល លូ ចឹងឈុន (Lu Zhengchun) ស្នាក់នៅ ពីព្រោះនៅពេលដែលគេចាកចេញពីការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំ អភិបាលចំណាស់ម្នាក់បានទម្លាយព័ត៌មានបន្តិចបន្តួចដល់គេតាមរយៈការជជែកគ្នាលេងដោយអចេតនា។

គាត់បានប្រាប់ ចិនភីងអាន អំពីរបៀបដែលអ្នកចេះដឹងវ័យក្មេងមកពីត្រកូលចាវ (Zhao Clan) គឺ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) បានចាកចេញពីទីរួមស្រុកទៅហើយ និងថាគេត្រូវបានកំណត់ឱ្យក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញឯក និងជាមន្ត្រីមានអំណាច។ គាត់ក៏បានប្រាប់គេអំពីកូនស្រីម្ចាស់ក្សត្រីវ័យក្មេងមកពីត្រកូលសុងដែលនៅជិតខាង ដែលដល់វ័យត្រូវរៀបការហើយ ប៉ុន្តែនៅតែមិនចេះសូម្បីតែការងារប៉ាក់ឌិន បែរជាចូលចិត្តលេងអាវុធទៅវិញ ដែលវាមិនសមរម្យទាល់តែសោះសម្រាប់ស្ត្រីក្នុងឋានៈដូចនាង ដែលធ្វើឱ្យនាងក្លាយជាចំណីមាត់របស់អ្នកចូលចិត្តនិយាយដើមត្រកូលអភិជន។

ក្នុងចំណោមរឿងរ៉ាវគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ទាំងអស់នោះ មានព័ត៌មានដ៏តូចតាចមួយ ដែលថាភូមិគ្រឹះត្រកូលលីនាពេលថ្មីៗនេះ បានទទួលស្វាគមន៍ភ្ញៀវដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ម្នាក់ ពោលគឺក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលមានសម្រស់ដូចជាតុក្កតាដីដុតដ៏ល្អប្រណីត។ អភិបាលចំណាស់បានស្មានប្រាប់ ចិនភីងអាន ថា នាងនឹងក្លាយជាស្រីស្អាតគ្មានពីរនៅពេលធំឡើង ហើយស្វាមីរបស់នាងនាពេលអនាគតត្រូវតែជាបុរសដែលមានសំណាងបំផុត។

ខណៈពេលចាកចេញពីការិយាល័យ ដំបូងឡើយ ចិនភីងអាន គ្រាន់តែស្តាប់ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ហើយគេមានចេតនាដើរយឺតៗ ខណៈពេលពិនិត្យមើលប្លង់នៃការិយាល័យយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។ បន្ទាប់មក គេក៏ចាប់ផ្តើមសួរសំណួរខ្លះៗ ដោយធ្វើពុតជាក្មេងក្រីក្រម្នាក់ដែលគ្រាន់តែចាប់អារម្មណ៍ចង់ដឹងអំពីជីវិតរបស់គ្រួសារអ្នកមាន និងអភិជន។

អភិបាលចំណាស់រីករាយនឹងចែករំលែកនូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានដឹង ដោយប្រាប់ ចិនភីងអាន អំពីប្លង់ទីធ្លានៃភូមិគ្រឹះត្រកូលអភិជនទាំងនេះ ក៏ដូចជាច្បាប់ទម្លាប់ផ្សេងៗដែលត្រកូលទាំងនោះប្រកាន់ខ្ជាប់ ដោយប្រើត្រកូលលី និងត្រកូលសុងជាឧទាហរណ៍ដើម្បីពន្យល់។

ចិនភីងអាន ដឹងយ៉ាងច្បាស់អំពីបំណងរបស់អភិបាលនោះ ប៉ុន្តែតាំងពីដំបូងមក ចិនភីងអាន មិនដែលមានបំណងធ្វើតាមបំណងប្រាថ្នារបស់ពួកគេឡើយ។

នៅខណៈនេះ ចិនភីងអាន កំពុងរត់ត្រឹកៗយឺតៗតាមចិញ្ចើមផ្លូវ ហើយបន្ទាប់ពីប្រាកដថាគ្មាននរណាម្នាក់នៅជុំវិញ គេក៏បង្កើនល្បឿនភ្លាមៗ រត់តម្រង់ទៅរកដើមលីងឈូនៅខាងមុខ។ គេបានលោតស្ទុះទៅមុខ ហើយបន្ទាប់ពីឈានជើងឡើងលើដើមលីងឈូបានបួនជំហាន ទើបគេចាប់ផ្តើមបង្ហាញសញ្ញានៃការថមថយល្បឿន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅត្រង់ចំណុចនោះ គេបានឡើងដល់កម្ពស់ខ្ពស់ល្មមនៅលើដើមឈើ ដែលអាចឱ្យគេលូកដៃទៅចាប់មែកឈើមួយបាន។ ត្រឹមតែមួយប៉ព្រិចភ្នែក គេក៏បានទៅអង្គុយនៅលើមែកឈើដូចជាស្វាដ៏រហ័សរហួន រួចក៏ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងនឹងនរ មុននឹងបន្តឡើងទៅលើទៀត។

ក្នុងរយៈពេលត្រឹមតែប៉ុន្មានវិនាទី គេបានទៅដល់មែកឈើមួយដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេអាចអើតមើលរំលងរបងទីធ្លាដែលមានកម្ពស់ជាង ២០ ហត្ថ (feet)។ គេបានលាក់ខ្លួននៅក្នុងស្លឹកឈើដ៏ក្រាស់តាមរបៀបលបលួច ដោយសម្លឹងមើលទៅក្នុងទីធ្លាតាមរយៈភ្នែកដែលស្រលៀង ហើយមិនបានបង្ហាញចេតនាចង់ចូលទៅខាងក្នុងនោះទេ។

នៅតាមផ្លូវត្រឡប់មកទីរួមស្រុកវិញពីស្ពានដែលមានដំបូល ចិនភីងអាន បានសួរ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) នូវសំណួរជាច្រើន។

ជាឧទាហរណ៍ គេបានសួរនាងអំពីល្បឿនដែលស្វាចាស់មកពី ភ្នំស៊ុនស្កោច (Sun Scorch Mountain) អាចរត់បាន និងថាតើវាអាចលោតបានខ្ពស់ប៉ុណ្ណាពេលនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ។ គេក៏បានសួរនាងផងដែរអំពីភាពរឹងមាំនៃរាងកាយរបស់ស្វាចាស់នោះ។

គេត្រូវបានគេប្រាប់ថា កណ្តាប់ដៃរបស់គេនឹងមិនអាចបង្កការខូចខាតអ្វីដល់ស្វាចាស់នោះទេ ដូច្នេះគេចង់ដឹងថា តើវានឹងមានលទ្ធផលខុសគ្នាដែរឬទេ ប្រសិនបើគេប្រើចំពាមកៅស៊ូ ឬធ្នូឈើ ហើយតើអាវុធទាំងនោះអាចបង្កការខូចខាតបានកម្រិតណាពីចម្ងាយ ២០ ជំហាន និង ៤០ ជំហានរៀងៗខ្លួន។

គេចង់ដឹងថា តើព្រលឹងទេពដូចជាស្វាចាស់នោះ មានចំណុចខ្សោយនៅលើរាងកាយដែរឬទេ ដូចជាភ្នែក កំភួនជើង ឬបំពង់ក។ គេក៏ចង់ដឹងដែរថា តើមានឱកាសណាដែលគេអាចរស់រានមានជីវិតបាន ប្រសិនបើស្វាចាស់នោះតាំងចិត្តដេញតាមសម្លាប់គេ។

គេបានរំខាននាងជាមួយនឹងសំណួរជាច្រើន រហូតដល់ នីង យ៉ាវ ប្រាថ្នាចង់ឱ្យខ្លួនឯងថ្លង់ ឬគរ។

យោងតាម នីង យ៉ាវ សម្រាប់អ្នកបដិបត្តិទាំងអស់ មិនថាពួកគេជា អ្នកចម្រាញ់ឈី (Qi refiners) ឬជាអ្នកក្បាច់គុនសុទ្ធសាធនោះទេ កម្រិតនៃការដាំដុះ (Cultivation) របស់ពួកគេកាន់តែខ្ពស់ ពួកគេនឹងកាន់តែរងសម្ពាធខ្លាំងនៅពេលស្ថិតនៅក្នុងទីកន្លែងនេះ។ ជាគ្រឹះ អ្នកបដិបត្តិទាំងអស់នៅទីនេះប្រៀបដូចជាទំនប់ទឹក ហើយអ្នកបដិបត្តិដែលកាន់តែមានអំណាចខ្លាំង គឺកាន់តែត្រូវទប់ទល់នឹងចរន្តទឹកដ៏សាហាវពីខាងក្រៅ។

ប្រសិនបើពួកគេចង់បញ្ចេញថាមពលណាមួយរបស់ពួកគេ នោះពួកគេត្រូវតែបើកទំនប់ដើម្បីបញ្ចេញថាមពល ហើយនៅក្នុងដំណើរការនោះ ចរន្តទឹកដ៏ខ្លាំងក្លាពីខាងក្រៅនឹងហូរចូលមកក្នុង ដែលបណ្តាលឱ្យរាងកាយរបស់ពួកគេរងការបំផ្លិចបំផ្លាញ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សេចក្តីសន្និដ្ឋានចុងក្រោយរបស់ នីង យ៉ាវ នៅតែដដែល គឺថា ចិនភីងអាន គ្មានឱកាសឈ្នះទាល់តែសោះ ប្រសិនបើគេត្រូវប្រឈមមុខនឹងស្វាចាស់ក្នុងការប្រយុទ្ធដោយផ្ទាល់។

នៅក្នុងមែកធាងនៃដើមលីងឈូ ចិនភីងអាន បង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ និងមានពន្លឺត្រជាក់នៅក្នុងភ្នែក ខណៈដែលគេខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា "កុំឱ្យស្វាចាស់នោះចូលមកជិតខ្ញុំក្នុងចម្ងាយ ១០ ជំហាន។ យ៉ាងហោចណាស់ ខ្ញុំត្រូវតែរក្សាចម្ងាយនោះរវាងពួកយើង"។

នីង យ៉ាវ បាននិយាយថា ដរាបណាស្វាចាស់នោះមិនត្រូវបានបង្ខំឱ្យដល់ចំណុចដែលវាត្រូវបញ្ចេញសមត្ថភាពអស់ពីខ្លួនទេ នោះ ចិនភីងអាន នឹងមានឱកាសរស់រានមានជីវិត។

ប៉ុន្តែ ចម្លើយរបស់ ចិនភីងអាន គឺគេត្រូវតែរុញស្វាចាស់ឱ្យដល់ចំណុចនោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ការខិតខំប្រឹងប្រែងនេះនឹងគ្មានន័យឡើយ។

គេត្រូវតែបង្ខំឱ្យស្វាចាស់ធ្លាក់ក្នុងកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយញុះញង់វាឱ្យប្រើអំណាចពិតប្រាកដរបស់វា។ មានតែពេលនោះទេ ដែលច្បាប់រឹតបន្តឹងនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះនឹងមានប្រសិទ្ធភាព ដើម្បីដកហូតកម្រិតនៃការដាំដុះដែលស្វាចាស់បានសន្សំអស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំមកនេះ។

ប្រហែលជាក្នុងក្រសែភ្នែករបស់ស្វាចាស់ ជីវិតរបស់អ្នកស្រុកដូចជា លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) គឺគ្មានតម្លៃទាល់តែសោះ ប៉ុន្តែ ចិនភីងអាន ពិតជាចង់ដឹងណាស់ថា តើស្វាចាស់នោះនឹងនៅតែគិតដូចគ្នាដែរឬទេ ខណៈពេលមើលឃើញកម្រិតនៃការដាំដុះដែលខ្លួនខំប្រឹងរកមកទាំងលំបាក ត្រូវគេដកហូតនៅចំពោះមុខ។

ជាការពិតណាស់ ដើម្បីសម្រេចកិច្ចការនេះ រឿងដំបូងដែលគេត្រូវធ្វើគឺធានាថាគេមិនត្រូវបានសម្លាប់ដោយកណ្តាប់ដៃតែមួយនោះទេ។

ចិនភីងអាន កំពុងសម្លឹងមើលមនុស្សដែលដើរកាត់ក្នុងភូមិគ្រឹះ ហើយគេខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា "ទោះបីជាខ្ញុំមិនអាចរត់គេចបាន ក៏ខ្ញុំត្រូវតែប្រាកដថា យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំបានរងកណ្តាប់ដៃឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើបាន មុនពេលខ្ញុំដួល"។

ចិនភីងអាន មិនដែលនឹកស្មានថាអាចសម្លាប់ស្វាចាស់នោះបានទេ ហើយគេក៏មិនរំពឹងថានឹងរស់រានមានជីវិតពីទុក្ខវេទនា (Tribulation) ដែលគេបង្កឡើងដោយខ្លួនឯងនេះដែរ។

ក្មេងស្រីតូចមកពីភ្នំស៊ុនស្កោច គឺជាចៅស្រីបង្កើតរបស់មេកន្ទ្រាញត្រកូលតាវ (Tao Clan) ហើយនាងត្រូវបានគេគោរពដូចជាព្រះពោធិសត្វដោយមនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលលី។ មិនត្រឹមតែពួកស្រីបម្រើដែលត្រូវបានបញ្ជូនមកបម្រើក្មេងស្រីតូចនោះជាអ្នកដែលល្អបំផុតដែលត្រកូលលីមានប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែពួកគេទាំងអស់ក៏ត្រូវបានកើតនៅក្នុងភូមិគ្រឹះ និងត្រូវបានបណ្តុះបណ្តាលឱ្យក្លាយជាស្រីបម្រើតាំងពីកំណើតផងដែរ។

ដូចនេះ ពួកគេសុទ្ធតែពូកែខាងការងាររបស់ពួកគេ ហើយអ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះ គឺពួកគេពិតជាគួរឱ្យទុកចិត្តបំផុត ដោយភាគច្រើននៃពួកគេមកពីខ្សែស្រឡាយអ្នកបម្រើដែលបានបម្រើត្រកូលលីអស់ជាច្រើនជំនាន់មកហើយ។

ទីធ្លាដែលក្មេងស្រីតូចនោះស្នាក់នៅ ស្ថិតនៅចំកណ្តាលភូមិគ្រឹះ ដូច្នេះវាមិននៅជិតនឹងវិថីទ្រព្យសម្បត្តិនោះទេ។

ក្មេងស្រីតូចនោះមានឈ្មោះថា តាវ ស៊ី (Tao Zi) ហើយត្រូវបានគេហៅក្រៅយ៉ាងគួរឱ្យស្រឡាញ់ថា "ប៉េស" (Peach)។ នាងគឺជាមោទនភាព និងជាទីស្រឡាញ់របស់ ទេពដាវ (Sword Immortals) ទាំងអស់នៃភ្នំស៊ុនស្កោច ប៉ុន្តែជាការពិតណាស់ វាមិនមែនដោយសារតែរូបរាងដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាងនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាគឺដោយសារតែទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យរបស់នាង។ នាងមានសក្ដានុពលដ៏សម្បើមរហូតដល់ភ្នំស៊ុនស្កោចសុខចិត្តចំណាយធនធានយ៉ាងច្រើនសន្ធឹកសន្ធាប់ ដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ការអភិវឌ្ឍរបស់នាង។

កាយសម្បទា ទេពកោសល្យនៃការដាំដុះ បុគ្គលិកលក្ខណៈ និងអំណោយផលពីធម្មជាតិរបស់ តាវ ស៊ី សុទ្ធតែស្ថិតក្នុងលំដាប់កំពូលក្នុងចំណោមទេពដាវទាំងអស់នៃភ្នំស៊ុនស្កោចក្នុងរយៈពេល ៥០០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ បើនិយាយឱ្យស្រួលយល់ នាងគឺជាអ្នកមានទេពកោសល្យដ៏វិសេសវិសាលម្នាក់ដែលមានអនាគតវែងឆ្ងាយ និងគ្មានចំណុចខ្សោយទាល់តែសោះ។

នៅក្នុងពិភពនៃអ្នកបដិបត្តិ ពាក្យថា "ទេពកោសល្យឯក" ជារឿយៗត្រូវបានគេប្រើហួសហេតុពេក ប៉ុន្តែនាងគឺជាទេពកោសល្យឯកពិតប្រាកដក្នុងគ្រប់ន័យទាំងអស់។

នៅពេលនេះ តាវ ស៊ី កំពុងស្ថិតនៅម្នាក់ឯងក្នុងទីកន្លែងដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ដោយគ្មាន ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) នៅក្បែរឡើយ ប៉ុន្តែនាងមិនមានភាពភ័យខ្លាច ឬបារម្ភអំពីស្ថានភាពរបស់នាងនោះទេ គ្រាន់តែមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ នាងក៏មានអារម្មណ៍ខកចិត្តផងដែរ ព្រោះហាក់ដូចជា ប៉ៃ យាន មិនអាចលើកភ្នំមួយចេញពីទីកន្លែងនេះបានឡើយ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យ តាវ ស៊ី មានអារម្មណ៍មិនសប្បាយចិត្តជាខ្លាំង។

មានក្មេងស្រីម្នាក់ទៀតដែលចាស់ជាងនៅលើភ្នំស៊ុនស្កោច ដែលនាងហៅថា បងស្រីស៊ូ (Big Sister Su) ហើយកាលពីនាងបានឈានចូលដល់ កម្រិតមធ្យមទាំងប្រាំ (Middle Five Tiers) ដំបូង នាងទទួលបានភ្នំមួយជារង្វាន់ដើម្បីធ្វើជាអចលនទ្រព្យផ្ទាល់ខ្លួនរបស់នាង។

ភ្នំនោះត្រូវបាន ប៉ៃ យាន លីនៅលើខ្នងតាំងពីកន្លែងដ៏ឆ្ងាយមួយ រហូតមកដល់ភ្នំស៊ុនស្កោច ហើយបច្ចុប្បន្នវាស្ថិតនៅភាគឦសាននៃភ្នំស៊ុនស្កោច។ វាមិនមែនជាភ្នំដ៏ធំណាស់ណាទេ ប៉ុន្តែ តាវ ស៊ី តែងតែច្រណែននឹងក្មេងស្រីម្នាក់នោះជានិច្ច។

គ្មានអ្វីត្រូវធ្វើនៅក្នុងបន្ទប់សិក្សាឡើយ ដូច្នេះនាងក៏ដើរចេញទៅកាន់សាលធំ ដោយដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នងដូចជាមនុស្សចាស់ សម្លឹងមើលទៅលើស្លាកយីហោដែលព្យួរនៅពីលើច្រកចូលសាល។

នាងតែងតែមានស្រីបម្រើដ៏ស្រស់ស្អាតពីរនាក់នៅក្បែរជានិច្ច ដែលម្នាក់ក្នុងចំណោមនោះត្រូវបានត្រកូលលីរកឃើញថាមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យតាំងពីក្មេង។ ចាប់ពីពេលនោះមក នាងបានទទួលការហ្វឹកហ្វឺនវិជ្ជាគុណ (Technique) ហើយក៏សម្រេចបាននូវវឌ្ឍនភាពមួយចំនួននៅលើផ្លូវនេះ។

សម្រាប់ត្រកូលលី វាមិនខុសពីការចិញ្ចឹមសត្វនោះទេ ហើយពួកគេមិនចាំបាច់ធ្វើបែបនេះក្នុងក្តីសង្ឃឹមថា នាងនឹងក្លាយជាកំពូលអ្នកក្បាច់គុននាពេលអនាគតនោះដែរ។ មិនខ្វះទេរឿងរ៉ាវអំពីអ្នកបម្រើដែលធ្វើបាបម្ចាស់ខ្លួនឯងនៅពីក្រោយទ្វារបិទជិតក្នុងត្រកូលអភិជនដូចជាពួកគេ ហើយវាក៏មិនមែនជារឿងល្អចាំបាច់សម្រាប់ត្រកូលនោះដែរ ប្រសិនបើអ្នកបម្រើម្នាក់របស់ពួកគេក្លាយជាមានអំណាចខ្លាំងពេក។

តាវ ស៊ី បានដើរចេញទៅក្នុងទីធ្លា ដែលនាងចាប់ផ្តើមលោតចុះលោតឡើងដើម្បីកំដរខ្លួនឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនបានធ្វើឱ្យអ្នកបម្រើមានការលំបាកដោយព្យាយាមចាកចេញពីទីធ្លានោះទេ។ ប៉ៃ យាន បានប្រាប់នាងថា មនុស្សមកពី ដែនដីផ្លេកបន្ទោរ (Wind Lightning Field) ក៏បានមកដល់ទីរួមស្រុកនេះដែរ ហើយលោកបានហាមប្រាមនាងមិនឱ្យចាកចេញពីទីធ្លានេះឡើយ មុនពេលលោកដោះស្រាយពួកគេ។

ទោះបីជា តាវ ស៊ី នៅក្មេងខ្ចីក៏ដោយ ប៉ុន្តែនាងបានឮរឿងរ៉ាវជាច្រើនអំពីគ្រោះថ្នាក់ដែលពោរពេញទៅដោយភាពចលាចលនៅលើផ្លូវនៃការដាំដុះ។ លើសពីនេះទៅទៀត នាងត្រូវបានចិញ្ចឹមបីបាច់ដោយឪពុកម្តាយដែលតឹងរ៉ឹងបំផុត ដូច្នេះនាងមិនមែនជាក្មេងទំនើងដែលតែងតែបង្កបញ្ហាឱ្យចាស់ទុំមានការព្រួយបារម្ភនោះទេ។

ចុងក្រោយ តាវ ស៊ី ក៏អង្គុយចុះ ហើយយកដៃច្រកចង្ការលើតុថ្មដោយទឹកមុខធុញទ្រាន់។ មានទ្រុងបក្សីមួយនៅលើតុ ដែលនៅខាងក្នុងនោះមានសត្វស្លាបម្យ៉ាងហៅថា ខ្លាឃ្មុំប្រមាញ់ពស់ (Snake-hunting Hawk)។ វាស៊កក្បាលចុះក្រោមតាមរបៀបឈឺកាត់ ហើយរោមរបស់វាស្រអាប់ និងគ្មានពន្លឺទាល់តែសោះ ដែលមើលទៅហាក់ដូចជាទ្រុឌទ្រោម និងមិនគួរឱ្យចង់មើល។

មិនថា តាវ ស៊ី ធ្វើអ្វីដើម្បីឱ្យសត្វស្លាបនោះមានប្រតិកម្មឡើយ វានៅតែបដិសេធមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ ដូច្នេះនាងក៏ចាប់ផ្តើមធុញទ្រាន់នឹងវា។ នាងទើបតែត្រឡប់មកព្យាយាមលេងជាមួយសត្វស្លាបនោះវិញ ព្រោះគ្មានអ្វីផ្សេងទៀតត្រូវធ្វើ។

នៅក្នុងទ្រុងមានពាងដីដុតតូចៗ និងល្អប្រណីតមួយគូ ដែលដុតដោយឡនាគរបស់ត្រកូលលី ដែលមួយក្នុងចំណោមនោះមានរាងសាមញ្ញ និងស្រស់ស្អាតសម្រាប់ដាក់ទឹក ចំណែកមួយទៀតមានពណ៌ឆើតឆាយសម្រាប់ដាក់អាហារ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីខ្លាឃ្មុំប្រមាញ់ពស់នោះត្រូវបានគេចាប់បាន វាក៏បដិសេធមិនស៊ី ឬផឹកអ្វីឡើយ ហើយវាក៏បានអត់អាហារជិតពីរថ្ងៃមកហើយរហូតមកដល់ពេលនេះ។

នៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ វាជារឿងកម្របំផុតដែលខ្លាឃ្មុំប្រមាញ់ពស់ត្រូវបានគេចាប់បាន ហើយក្នុងករណីកម្រដែលវាកើតឡើង ពួកវាទាំងអស់សុទ្ធតែដាច់ពោះស្លាប់ដោយសារការអត់អាហារដោយខ្លួនឯង មិនថាពួកវាជាសត្វពេញវ័យ ឬជាកូនសត្វដែលទើបនឹងញាស់ក៏ដោយ។

ហាក់ដូចជាគ្មានវិធីណាមួយដែលអាចរក្សាជីវិតពួកវាក្នុងទ្រុងបានឡើយ ហើយក៏ពិតជាគ្មានវិធីណាអាចទប់ទល់នឹងសត្វស្លាបទាំងនេះបានដែរ។

បន្ទាប់ពីហួចដាក់ខ្លាឃ្មុំប្រមាញ់ពស់មួយសន្ទុះដោយមិនមានប្រតិកម្មអ្វីពីសត្វស្លាបនោះ តាវ ស៊ី ចុងក្រោយក៏អស់ភាពអត់ធ្មត់ ហើយក៏ក្រោកឈរឡើងដើម្បីចាកចេញ។

ភ្លាមៗនោះ សំឡេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងមួយបានបន្លឺឡើង ហើយពាងមួយនៅក្នុងទ្រុងបក្សីត្រូវបានកម្ទេចខ្ទេចខ្ទី។

តាវ ស៊ី ភាំងមួយភ្លែត រួចក៏ទាញស្រីបម្រើម្នាក់ដែលមានរាងខ្ពស់ស្រឡះមកធ្វើជាខែលការពារខ្លួន។

ស្រីបម្រើនោះមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានខ្នោះដែកមកចងរឹតកដៃនាងយ៉ាងណែន ហើយវាធ្វើឱ្យនាងឈឺចាប់រហូតដល់ស្ទើរតែស្រែកចេញមកក្រៅ។

ផ្ទុយទៅវិញ ស្រីបម្រើម្នាក់ទៀតដែលមានកម្ពស់ទាបជាង បែរជាមានការប្រុងប្រយ័ត្នជាង ហើយនាងក៏ប្រញាប់ទៅឈរនៅពីមុខ តាវ ស៊ី ភ្លាមៗ មុននឹងពិនិត្យមើលជុំវិញតំបន់នោះយ៉ាងរហ័ស។

ភ្លាមៗនោះ ពាងអាហារទីពីរក៏បានផ្ទុះឡើងយ៉ាងខ្លាំងក្លាទៀត។

"មានខ្មាន់កាំភ្លើងលួចលាក់! ខ្ញុំឃើញគេនៅលើដំបូលផ្ទះនៅទីធ្លាក្លិនក្រអូប (Sweet Scent Yard) ឯណោះ!"

ស្រីបម្រើដែលមានកម្ពស់ទាបដែលជំនាញខាងវិជ្ជាគុណ ទីបំផុតបានប្រទះឃើញស្រមោលមនុស្សម្នាក់កំពុងអង្គុយច្រហោងនៅលើដំបូលផ្ទះក្នុងទីធ្លាជិតខាង។

នាងចាប់ផ្តើមរត់ទៅមុខដើម្បីបង្កើនល្បឿន ហើយរបងនៃទីធ្លានោះមិនខ្ពស់ណាស់ណាទេ ដូច្នេះនាងអាចរត់ឡើងលើផ្ទៃជញ្ជាំង រួចក៏ចាប់គែមរបងដោយដៃទាំងពីរ មុននឹងទាញខ្លួនឡើងទៅលើ។

បន្ទាប់ពីស្ថិតនៅលើកំពូលរបង នាងហាក់ដូចជាមានការស្ទាក់ស្ទើរបន្តិចថាតើត្រូវបន្តទៅមុខយ៉ាងដូចម្តេច។ ទីធ្លានេះមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានពីទីធ្លាក្លិនក្រអូបនោះទេ ប៉ុន្តែខ្មាន់កាំភ្លើងនោះស្ថិតនៅលើដំបូលនៃបន្ទប់ធំនៃទីធ្លាក្លិនក្រអូប ដែលនៅជិតនឹងវិថីទ្រព្យសម្បត្តិបំផុត ដូច្នេះខ្មាន់កាំភ្លើងអាចរត់គេចខ្លួនបានយ៉ាងងាយដោយការលោតឆ្លងរបង។

ដោយគិតដូច្នេះ នាងក៏សម្រេចចិត្តភ្លាមៗ ដោយជ្រើសរើសរត់តាមបណ្តោយរបងដែលនាងកំពុងស្ថិតនៅ ជាជាងលោតចុះពីលើរបងមុននឹងរត់ទៅរកទីធ្លាក្លិនក្រអូប។ បន្ទាប់មក នាងក៏លោតទៅលើដំបូលនៃបន្ទប់មួយក្នុងទីធ្លាដែលនាងកំពុងស្ថិតនៅ ដោយប្រុងប្រយ័ត្នចំពោះការវាយប្រហារលួចលាក់ពីខ្មាន់កាំភ្លើងនោះជានិច្ច។

ចម្លែកណាស់ ខ្មាន់កាំភ្លើងនោះមិនបានព្យាយាមឃាត់នាងទេ ហើយក៏មិនបានបង្ហាញចេតនាថយក្រោយដែរ។

ដំបូលនៃបន្ទប់ទាំងពីរត្រូវបានបំបែកដោយចម្ងាយប្រហែល ២០ ទៅ ៣០ ហត្ថ។

ខណៈពេលកំពុងសង្កេតមើលខ្មាន់កាំភ្លើងយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ស្រីបម្រើនោះក៏ថយក្រោយយឺតៗនៅលើដំបូល រួចក៏ដកដង្ហើមវែងៗយ៉ាងរហ័ស ដើម្បីត្រៀមខ្លួនរត់តាមដំបូល និងលោតទៅមុខ។

នាងមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំងនៅពេលឃើញថា ខ្មាន់កាំភ្លើងដែលកំពុងប្រឈមមុខនឹងនាងពីចម្ងាយ គឺជាក្មេងប្រុសស្គមម្នាក់ស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ចាស់ៗ។

មានថង់តូចៗពីរចងនៅចង្កេះរបស់ក្មេងប្រុសនោះ ហើយគេមិនបានកាន់អាវុធអ្វីឡើយ។ ហាក់ដូចជាគេបានលាក់អាវុធរបស់គេរួចហើយ ហើយស្រីបម្រើនោះមានអារម្មណ៍ថា ទំនងជាគេបានប្រើចំពាមកៅស៊ូកាលពីអម្បាញ់មិញ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ នាងក៏មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ប្រសិនបើខ្មាន់កាំភ្លើងនោះតម្រង់គោលដៅមករកក្បាលនាង ប្រហែលជានាងមិនត្រូវបានសម្លាប់ភ្លាមៗនោះទេ ប៉ុន្តែនាងប្រាកដជាត្រូវរងរបួសធ្ងន់ជាមិនខាន។

តាមរយៈការដែលក្មេងប្រុសនោះអាចបាញ់កម្ទេចពាងអាហារនៅក្នុងទ្រុងបក្សីបានពីរដងជាប់ៗគ្នា វាច្បាស់ណាស់ថាគេមានភាពសុក្រឹតបំផុតជាមួយនឹងអាវុធអ្វីក៏ដោយដែលគេកំពុងប្រើ ដូច្នេះមិនគួរណាគេមិនអាចបាញ់ តាវ ស៊ី បានឡើយ ប្រសិនបើវាជាចេតនារបស់គេ។

នៅក្នុងទីធ្លា តាវ ស៊ី បានស្រែកដោយសំឡេងខឹងសម្បារថា "ត្រឡប់មកវិញភ្លាម មនុស្សល្ងង់! គេច្បាស់ជាព្យាយាមបញ្ឆោតឯងឱ្យចេញទៅឆ្ងាយហើយ!"

ខណៈពេលដែលការចាប់ខ្លួនខ្មាន់កាំភ្លើងដើម្បីសាកសួរជារឿងសំខាន់ ប៉ុន្តែការរក្សាសុវត្ថិភាពរបស់ តាវ ស៊ី គឺមានសារៈសំខាន់ជាង។

បន្ទាប់ពីលែងកដៃស្រីបម្រើដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់ តាវ ស៊ី ក៏លើកដៃឡើងទះកំផ្លៀងស្រីបម្រើនោះមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង។ ស្រីបម្រើនោះមានការភ័យខ្លាចជាខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងក៏ដឹងខ្លួនមកវិញភ្លាមៗពីការឈឺចាប់នៅលើថ្ពាល់។ "ឯងនៅឈរធ្វើអីហ្នឹង? ប្រញាប់ទៅផ្តល់សញ្ញាអាសន្នទៅ! បើខ្ញុំស្លាប់នៅទីនេះ អ្នកគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិគ្រឹះនេះនឹងត្រូវវិនាសជាមួយខ្ញុំដែរ!"

ចំណែកឯស្រីបម្រើនៅលើដំបូលវិញ នាងមិនបានលោតចុះមកក្នុងទីធ្លាវិញភ្លាមៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ នាងបានស្រែកថា "មានខ្មាន់កាំភ្លើងនៅទីនេះ!"

បន្ទាប់មក នាងក៏រត់តាមដំបូលក្នុងល្បឿនលឿនបំផុត ហើយពេលទៅដល់គែម នាងក៏លោតសំដៅទៅរកដំបូលផ្ទះទល់មុខក្នុងទីធ្លាក្លិនក្រអូប។

តាមរយៈការសង្កេតមើលចលនារបស់ស្រីបម្រើនោះ ចិនភីងអាន អាចដឹងពីកម្លាំង និងល្បឿនរបស់នាងបានយ៉ាងច្បាស់។ គេបានឱនចុះរើសក្បឿងដំបូលមួយគូ រួចក៏គ្រវាត់វាតាមអាកាសដោយដៃស្តាំ បញ្ជូនវាឱ្យហោះសំដៅទៅរកថ្ងាសរបស់ស្រីបម្រើនោះ។ ស្រីបម្រើនោះកំពុងហោះនៅលើអាកាស ដូច្នេះនាងមិនអាចប្តូរទិសដៅដើម្បីគេចពីការវាយប្រហារបានឡើយ។

ហេតុនេះហើយ នាងត្រូវបានបង្ខំឱ្យការពារខ្លួនដោយខ្វែងដៃធ្វើជារបាំង។ ក្បឿងដំបូលមួយគូនោះបានប៉ះនឹងកំភួនដៃរបស់នាងម្តងមួយៗ ហើយវាមិនត្រឹមតែធ្វើឱ្យមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងប៉ុណ្ណោះទេ ថែមទាំងវាត្រូវបានគេបោះមកជាមួយនឹងកម្លាំងខ្លាំងជាងអ្វីដែលនាងបានរំពឹងទុកទៀតផង។ ជាលទ្ធផល ល្បឿនលោតទៅមុខរបស់នាងត្រូវបានកាត់បន្ថយយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងគ្រាន់តែអាចចុះចតនៅលើដំបូលម្ខាងទៀតបានបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះ។

ស្របពេលដែលនាងកំពុងស្តាយក្រោយចំពោះការសម្រេចចិត្តមកតទល់នឹងខ្មាន់កាំភ្លើងម្នាក់ឯង នាងក៏ត្រូវបានគេដាល់មួយកណ្តាប់ដៃចំក្បាលពោះ ហើយហោះថយក្រោយតាមអាកាស។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយហេតុផលខ្លះ ខ្មាន់កាំភ្លើងនោះបានចាប់កជើងម្ខាងរបស់នាង ហើយបន្ទាប់ពីឈប់បន្តិច ទើបគេលែងដៃ។

ទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី នាងក៏នៅតែមិនអាចចុះចតបានដោយសុវត្ថិភាពដែរ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់ នាងមិនបានរងរបួសធ្ងន់ធ្ងរនោះទេ។

យ៉ាងណាមិញ នាងស្ទើរតែសន្លប់បាត់ស្មារតីដោយសារការធ្លាក់ ហើយនាងក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរក្នុងមួយរយៈនេះ។

ចំណែក ចិនភីងអាន វិញ គេបានតាមដានមើលជុំវិញខ្លួនដោយប្រើកន្ទុយភ្នែកពេញមួយពេល ហើយនៅពេលដែលឃើញស្រមោលមនុស្សជាច្រើនកំពុងសម្រុកមកកាន់កន្លែងកើតហេតុ គេក៏ប្រញាប់បត់ខ្លួនរត់គេចចេញទៅវិញ។

ល្បឿន ជំហាន និងចង្វាក់របស់គេគឺពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ ជាពិសេស គេអាចកំណត់ពេលវេលានៃរាល់ជំហានឱ្យត្រូវគ្នាឥតខ្ចោះជាមួយនឹងការដកដង្ហើមរបស់គេ។ ប្រសិនបើស្រីបម្រើនោះអាចមើលឃើញរឿងនេះ នាងប្រាកដជាជឿជាក់ថា ចិនភីងអាន គឺជាអ្នកដែលបានហ្វឹកហាត់វិជ្ជាគុណអស់ជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូចជានាងដែរ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ចិនភីងអាន ក៏បានបាត់ខ្លួនទៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី ដូចជាខ្លាឃ្មុំប្រមាញ់ពស់ដែលត្រូវបានគេដោះលែងចេញពីទ្រុងអញ្ចឹង។

ប្រហែល ១៥ នាទីក្រោយមក ប៉ៃ យាន បានសម្រុកចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលលីយ៉ាងលឿន ជាមួយនឹងចេតនាសម្លាប់ដ៏ខ្លាំងក្លាដែលចេញពីរាងកាយរបស់លោក។

អ្នករាល់គ្នានៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលលី តាំងពីមេត្រកូល លី ហុង (Li Hong) រហូតដល់អ្នកបម្រើកម្រិតទាបបំផុត សុទ្ធតែរង់ចាំក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ដែលពោរពេញដោយភាពភ័យខ្លាច។ ស្រីបម្រើដែលពូកែខាងវិជ្ជាគុណបានលុតជង្គង់នៅលើដី ហើយថ្ពាល់ទាំងសងខាងរបស់នាងហើមក្រហមយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ហើយក៏មិនហ៊ានបង្ហាញការមិនពេញចិត្តណាមួយដែរ។

នៅពេលនេះ តាវ ស៊ី បានស្ងប់ចិត្តមកវិញហើយ ហើយនៅពេលឃើញ ប៉ៃ យាន នាងក៏គ្រវីក្បាលទាំងដកដង្ហើមធំថា "ខ្ញុំមិនដែលឃើញក្រុមមនុស្សដែលអសមត្ថភាពជាងក្រុមមនុស្សមកពីត្រកូលលីនេះទេ។ តើលោកតាអាចទុកចិត្តផ្ញើខ្ញុំឱ្យពួកគេបានដោយរបៀបណា លោកតាគ្រូ ប៉ៃ យាន?"

ប៉ៃ យាន បានលុតជង្គង់ម្ខាងចុះភ្លាមៗ ប៉ុន្តែទោះបីជាយ៉ាងនេះក្តី លោកក៏នៅតែខ្ពស់ជាង តាវ ស៊ី ដែរ។ ទឹកមុខដែលមានអារម្មណ៍ខុសបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់លោក ខណៈដែលលោកនិយាយថា "សូមអភ័យទោសឱ្យទូលបង្គំផង ម្ចាស់ក្សត្រីវ័យក្មេង"។

បន្ទាប់មក លោកក៏ងាកក្រោយដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ ហើយហៅថា "លី ហុង!"

មេដឹកនាំនៃត្រកូលលីស្គាល់ភាសាផ្លូវការនៃទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ហើយវាក៏ជាភាសាដែលប្រើដោយ ប៉ៃ យាន ដែរ។

ក្នុងនាមជាមេត្រកូល លោកគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីទទួលខុសត្រូវចំពោះហេតុការណ៍នេះឡើយ ហើយលោកបាននិយាយទាំងញញឹមស្ងួតថា "នេះពិតជាការធ្វេសប្រហែសរបស់ត្រកូលលីយើងមែន។ យោងតាមព័ត៌មានដែលយើងទទួលបានរហូតមកដល់ពេលនេះ ជនដៃដល់គឺជាក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលទំនងជាមិនមែនជាអ្នកបដិបត្តិ (Cultivator) នោះទេ។"

"ការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំមិនទាន់បានផ្តល់ព័ត៌មានមានប្រយោជន៍ណាមួយដល់យើងនៅឡើយទេ។ អ្វីដែលពួកគេបាននិយាយ គឺថាពួកគេនឹងបញ្ជូនឆ្មាំដែលមានសមត្ថភាពមកល្បាតភូមិគ្រឹះរបស់យើងទាំងយប់ទាំងថ្ងៃ"។

បន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ តាវ ស៊ី បាននិយាយថា "ខ្ញុំមិនគិតថាខ្មាន់កាំភ្លើងនោះមកទីនេះដើម្បីសម្លាប់ខ្ញុំនោះទេ"។

នាងបានបន្ថែមថា "យ៉ាងហោចណាស់ វាមិនមែនជាបំណងរបស់គេនៅថ្ងៃនេះទេ"។

លី ហុង ដំបូងឡើយមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលបន្តិចនៅពេលឮអ្វីដែល តាវ ស៊ី និយាយ ប៉ុន្តែបេះដូងរបស់លោកក៏ស្ទុះមកដល់បំពង់កវិញភ្លាមៗ។

ចិញ្ចើមរបស់ ប៉ៃ យាន ជ្រួញបន្តិច ខណៈដែលលោកសួរថា "តើជនដៃដល់គឺជាក្មេងប្រុសស្គមដែលមានស្បែកខ្មៅស្រអែម កម្ពស់ប្រហែលប៉ុណ្ណេះមែនទេ? តើគេក៏ពាក់ស្បែកជើងចំបើងដែរឬទេ?"

ស្រីបម្រើដែលកំពុងលុតជង្គង់នៅលើដីបានប្រញាប់ងក់ក្បាលបញ្ជាក់។

ស្នាមញញឹមដ៏កំណាចបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ប៉ៃ យាន។ "ខ្ញុំយល់ហើយ ដូច្នេះគេធ្វើបែបនេះគឺជាទង្វើគំរាមកំហែង និងញុះញង់! មិនចាំបាច់ឱ្យអ្នកទាំងអស់គ្នាធ្វើការស៊ើបអង្កេតរឿងនេះទៀតទេ ខ្ញុំដឹងច្បាស់ថាខ្មាន់កាំភ្លើងនោះជានរណា គេគឺជាក្មេងប្រុសម្នាក់មកពី ច្រកថូដី (Clay Vase Alley)"។

"កុំធ្វេសប្រហែសឱ្យសោះ លោកតាគ្រូ ប៉ៃ យាន" តាវ ស៊ី បានព្រមានក្នុងសំឡេងតិចៗ។

ប៉ៃ យាន បានស្ទាក់ស្ទើរមួយភ្លែត រួចក៏ក្រោកឈរឡើង ខណៈដែលលោកងាកទៅរក លី ហុង ហើយណែនាំថា "ចូរឱ្យការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតនំផ្តល់ឯកសាររបស់ក្មេងប្រុសនោះមកយើង ដើម្បីឱ្យយើងអាចមើលប្រវត្តិគ្រួសាររបស់គេឱ្យបានឆ្ងាយតាមដែលអាចធ្វើបាន។ ម្យ៉ាងទៀត នៅពេលជ្រើសរើសឆ្មាំដើម្បីការពារភូមិគ្រឹះ ត្រូវប្រាកដថាប្រកាន់ខ្ជាប់នូវគោលការណ៍គុណភាពជាជាងបរិមាណ"។

"ខ្ញុំក៏សូមណែនាំឱ្យលោកប្រាប់ទៅអ្នកដែលនៅពីលើលោកអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅទីនេះ។ កុំព្យាយាមបិទបាំងរឿងនេះថាជារឿងតូចតាចឱ្យសោះ។ ប្រសិនបើមានអ្វីកើតឡើងចំពោះម្ចាស់ក្សត្រីវ័យក្មេង មិនត្រឹមតែខ្ញុំមិនអាចទទួលខុសត្រូវចំពោះផលវិបាកនោះទេ សូម្បីតែត្រកូលទាំងមូលរបស់លោកក៏ដូចគ្នាដែរ!"

លី ហុង បានប្រញាប់ឱនគោរពដោយភាពភ័យខ្លាច ខណៈដែលលោកនិយាយថា "ខ្ញុំនឹងអនុវត្តតាមការណែនាំរបស់លោក លោកបុព្វបុរស ប៉ៃ យាន!"

បន្ទាប់ពីចេញការណែនាំទាំងនោះដល់ លី ហុង រួចហើយ ប៉ៃ យាន ក៏ធ្លាក់ចូលក្នុងអារម្មណ៍គិតយ៉ាងជ្រៅ ខណៈដែលលោកខ្សឹបប្រាប់ខ្លួនឯងថា "តើនេះគឺជាទង្វើញុះញង់ពីពួកអាសត្វមកពីដែនដីផ្លេកបន្ទោរ ឬក៏ សុង ចាងជិន (Song Changjing) គឺជាអ្នកដែលនៅពីក្រោយរឿងនេះ?"

ចុងក្រោយ ប៉ៃ យាន ក៏គ្រវីក្បាល ខណៈដែលស្នាមញញឹមត្រជាក់បានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់លោក។ "មិនថាអ្នកណាជាអ្នកបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យក្មេងប្រុសនោះមកបោះបង់ជីវិតរបស់ខ្លួនទេ តើពួកគេមិនអាចរកកូនអុកដែលល្អជាងនេះដើម្បីបោះមករកខ្ញុំបានទេឬ? តើក្មេងប្រុសតូចដែលគួរឱ្យអាណិតដូចជាគេ អាចបង្កការប្រែប្រួលអ្វីខ្លះនៅក្នុងផែនការដ៏ធំនេះ?"

"បើគិតទៅ នេះក៏មិនមែនជារឿងអាក្រក់ដែរ។ ខ្ញុំកំពុងតែពិបាករកហេតុផលដើម្បីសម្លាប់មនុស្ស ដូច្នេះរឿងនេះវាស្របតាមបំណងរបស់ខ្ញុំតែម្តង។ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់ក្មេងប្រុសល្ងង់ខ្លៅម្នាក់នោះមកពីច្រកថូដី រួចហើយនឹងកម្ចាត់ពួកក្មេងទំនើងទាំងអស់មកពីដែនដីផ្លេកបន្ទោរចោលដែរ"។

ប៉ៃ យាន បានងាកទៅរក តាវ ស៊ី ទាំងស្នាមញញឹម ខណៈដែលលោកសន្យាថា "ម្ចាស់ក្សត្រីវ័យក្មេង ខ្ញុំនឹងដោះស្រាយរឿងរ៉ាវដ៏រញ៉េរញ៉ៃនេះឱ្យលោកក្សត្រីនៅពេលនេះ។ ខ្ញុំសន្យាថានឹងមិនមានហេតុការណ៍ដែលមិននឹកស្មានដល់ណាមួយកើតឡើងទៀតទេ"។

តាវ ស៊ី បានលើកកណ្តាប់ដៃឡើងជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រង ដើម្បីជាកាយវិការលើកទឹកចិត្តដល់លោក។

មុនពេលចាកចេញ ប៉ៃ យាន បានងាកមកមើល លី ហុង ហើយស្នាមញញឹមដ៏ស្ងួតបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់អ្នកក្រោយ ខណៈដែលលោកនិយាយថា "ខ្ញុំនឹងឱ្យលោកបុព្វបុរសរបស់យើងចេញពីការតាំងសមាធិ (Meditation) ភ្លាមៗ ដើម្បីមកធ្វើជាអ្នកបម្រើផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ម្ចាស់ក្សត្រី តាវ"។

ប៉ៃ យាន ទីបំផុតក៏ពេញចិត្តបន្ទាប់ពីឮដូច្នេះ ហើយលោកក៏ចាកចេញពីភូមិគ្រឹះទៅ។

ជំនួសឱ្យការប្រុងប្រយ័ត្ន លោកបែរជាស្ទុះទៅរកនុយយ៉ាងលឿន ដោយធ្វើដំណើរតម្រង់ទៅរកច្រកថូដីតែម្តង។

លោកចង់បង្ហាញឱ្យច្បាស់ថា លោកកំពុងដើរចូលទៅក្នុងអន្ទាក់ដោយដឹងខ្លួន ដើម្បីញុះញង់ ចិនភីងអាន ឱ្យវាយប្រហារមកលើលោក ប្រសិនបើគេហ៊ាន។

ប្រសិនបើពួកគេស្ថិតនៅក្រៅទីរួមស្រុកនេះ លោកច្បាស់ជាមិនហ៊ានអំនួតបែបនេះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងទីកន្លែងនេះ ដែលរាល់សមត្ថភាពអភិនិហារ និងរតនសម្បត្តិទាំងអស់ត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង លោកមានគុណសម្បត្តិយ៉ាងធំធេងជាងអ្នកបដិបត្តិធម្មតាទៅទៀត។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលលោកត្រូវបានគេបញ្ជូនឱ្យមកតាមកំដរ តាវ ស៊ី ជំនួសឱ្យទេពដាវណាមួយនៃភ្នំស៊ុនស្កោច។

មានតែនៅត្រង់ចំណុចដែល ប៉ៃ យាន ជិតទៅដល់ច្រកថូដីទៅហើយនោះទេ ទើបគំនិតមួយស្រាប់តែលេចឡើងក្នុងចិត្តលោក៖ តើវាអាចទៅរួចទេដែលគេធ្វើបែបនេះគ្រាន់តែដើម្បីសងសឹកឱ្យមិត្តភក្តិរបស់គេ?

មុននេះ លោកតែងតែព្យាយាមគិតក្នុងកម្រិតមួយដែលជ្រៅជាងនេះ ដោយចាត់ទុកសកម្មភាពរបស់ ចិនភីងអាន ថាជាផ្នែកមួយនៃផែនការសម្ងាត់ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងហ្មត់ចត់។ ហេតុនេះ ការដឹងភ្លាមៗថា រឿងនេះក៏ជាលទ្ធភាពមួយដែរ គឺជាគំនិតដ៏ចម្លែកបំផុតសម្រាប់លោក។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លោកក៏បានដឹងយ៉ាងឆាប់រហ័សថា ប្រហែលជាទ្រឹស្តីនេះវាមិនមែនជារឿងចម្លែកដូចអ្វីដែលវាបានបង្ហាញដល់លោកដំបូងឡើយ។

វាមិនមែនជារឿងដែលមិនសមហេតុផលនោះទេ។ គេមិនមែនជាអ្នកបដិបត្តិទេ ដូច្នេះគេមិនសូវខ្លាចស្លាប់ប៉ុន្មានឡើយ។ ជីវិតរបស់គេគ្មានតម្លៃស្រាប់ទៅហើយ ដូច្នេះគេគ្មានអ្វីដែលត្រូវខ្លាចនោះទេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដើម្បីជាការការពារសុវត្ថិភាព ប៉ៃ យាន ក៏នៅតែមិនទាន់ធ្វើដំណើរត្រង់ទៅក្នុងច្រកថូដីឡើយ។

យ៉ាងណាក៏ដោយ លោកសម្រេចបាននូវគោលដៅដ៏សំខាន់មួយក្នុងដំណើរមកកាន់ទីរួមស្រុកលើកនេះ គឺការបញ្ចប់ជីវិតរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលដែនដីផ្លេកបន្ទោរធ្លាប់ឱ្យតម្លៃជាខ្លាំង។ ក្នុងក្រសែភ្នែករបស់លោក លីវ សៀនយ៉ាង គ្រាន់តែរស់បានយូរបន្តិចជាង ចិនភីងអាន ប៉ុណ្ណោះ។

បន្ទាប់ពីដើរវាងឆ្ងាយមួយជុំ ប៉ៃ យាន ក៏បានចូលទៅក្នុងច្រកថូដីពីខាងដែលនៅជិតផ្ទះរបស់ គូ សាន (Gu Can) បំផុត។

សូម្បីតែឥឡូវនេះ លោកក៏នៅតែមានការសង្ស័យយ៉ាងខ្លាំងថា តើ ចិនភីងអាន មានសេចក្តីក្លាហានស្នាក់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ ដើម្បីរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់របស់ខ្លួនដែរឬទេ។

ប្រសិនបើគេឆ្លាតជាងនេះបន្តិច ឬកំសាកជាងនេះបន្តិច គេប្រាកដជាអាចស្លាប់ក្រោយពួកអ្នកបដិបត្តិមកពីដែនដីផ្លេកបន្ទោរជាមិនខាន។

ដោយគិតដូច្នេះ ស្នាមញញឹមបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ប៉ៃ យាន ប៉ុន្តែនៅខណៈបន្ទាប់មក ទឹកមុខរបស់លោកស្រាប់តែរឹងកំព្រឹស។

នៅក្នុងភាពងងឹតនៃរាត្រី ច្រកថូដីមើលទៅពិតជាស្រអាប់ និងគួរឱ្យខ្លាចណាស់។

ប៉ៃ យាន ស្រាប់តែងើបក្បាលឡើងសម្លឹងមើលទៅ ចិនភីងអាន ដែលបានលេចខ្លួននៅចំណុចខ្ពស់មួយនៅខាងមុខ។

ជើងទាំងពីររបស់គេស្ថិតនៅក្នុងរន្ធពីរដែលគេបានជីកនៅសងខាងជញ្ជាំងកាលពីមិនយូរប៉ុន្មាន ហើយរន្ធទាំងនោះផ្តល់ជាកន្លែងដាក់ជើងដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេរក្សាទីតាំងខ្ពស់ពីដីបាន។

គេមានបំពង់ព្រួញនៅលើខ្នង ហើយគេកំពុងយារធ្នូឈើដោយដៃទាំងពីរ ដោយចុងព្រួញតម្រង់ចំទៅភ្នែកម្ខាងរបស់ ប៉ៃ យាន។

នៅខណៈនេះ មិនត្រឹមតែគេស្ងប់ស្ងាត់ទាំងស្រុងនោះទេ វាហាក់ដូចជាសូម្បីតែដង្ហើម និងក្លិនខ្លួនរបស់គេក៏បានបាត់អស់ដែរ រហូតដល់ថ្នាក់ ប៉ៃ យាន គ្រាន់តែអាចដឹងពីវត្តមានរបស់ ចិនភីងអាន នៅពីលើក្បាលបានតាមរយៈវិញ្ញាណទីប្រាំមួយដ៏មុតស្រួចរបស់លោកចំពោះគ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

មុនពេល ប៉ៃ យាន មានឱកាសតបត ចិនភីងអាន ក៏បានបាញ់ព្រួញនោះចេញមក ហើយវាបានហោះសំដៅចុះមកជាមួយនឹងកម្លាំងដ៏សម្បើម បន្លឺសំឡេងហួចខ្លាំងៗខណៈពេលវាទម្លុះអាកាស។

បន្ទាប់ពីបាញ់ព្រួញនោះហើយ ចិនភីងអាន ក៏មិនបាននៅរង់ចាំមើលលទ្ធផលនៃការវាយប្រហាររបស់គេដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានស្ពាយធ្នូឈើបញ្ឆៀងកាត់ស្មាភ្លាមៗ រួចក៏បញ្ចេញកម្លាំងតាមរយៈជើងទាំងពីរដើម្បីលោតទៅលើដំបូលផ្ទះដែលនៅក្បែរនោះ ហើយបាត់ខ្លួនទៅក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

ប៉ៃ យាន បានដកដៃដែលលោកប្រើដើម្បីបាំងព្រួញនោះចេញមកវិញ ហើយឃើញថាចុងព្រួញបានមុតចូលទៅក្នុងបាតដៃរបស់លោក។ វាមិនជ្រៅខ្លាំងទេ ប៉ុន្តែវាពិតជាមានរបួសនៅទីនោះមែន។

ទោះបីជាការពិតដែលថារបួសនោះតូចតាចរហូតដល់ស្ទើរតែមិនអាចគិតបានក៏ដោយ ក៏ញើសត្រជាក់មួយស្រទាប់បានដក់នៅលើថ្ងាសរបស់ ប៉ៃ យាន។

សូម្បីតែរាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់លោក ក៏មិនអាចទ្រាំទ្រនឹងព្រួញដែលបាញ់ចំភ្នែកក្នុងចម្ងាយជិតបែបនេះ ខណៈពេលដែលស្ថិតនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះបានដែរ ផលវិបាកដែលតាមមកនឹងពិតជាមហន្តរាយជាមិនខាន។

លោកបានដកព្រួញចេញពីបាតដៃ រួចក៏កាច់វាជាពីរ មុននឹងគ្រវាត់វាចោលទៅលើដី។

ដៃទាំងពីររបស់លោកក៏ក្តាប់យ៉ាងណែន ខណៈដែលលោកសម្លឹងមើលទៅលើមេឃដោយទឹកមុខខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង។ បំពង់ករបស់លោកចាប់ផ្តើមគ្រហឹម ខណៈដែលសំឡេងគ្រហឹមដូចសត្វសាហាវបានលេចចេញពីបបូរមាត់របស់លោក។

ដោយប្រើទាំងដៃ និងជើងទាំងពីរជាមួយគ្នា លោកបានឡើងលើដំបូលផ្ទះក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក ហើយភ្លាមៗនៅពេលដែលក្បាលរបស់លោកលេចចេញមក ព្រួញទីពីរក៏បានមកដល់ទៀត។

ប៉ៃ យាន បានត្រៀមខ្លួនសម្រាប់រឿងនេះរួចហើយ ហើយលោកបានលើកដៃម្ខាងឡើងយ៉ាងស្រួល ដោយបណ្តោយឱ្យព្រួញនោះមុតរបួសតិចតួចនៅលើដៃរបស់លោក មុននឹងបោះជំហានទៅមុខជាមួយនឹងស្នាមញញឹមដ៏កំណាច។

ជាថ្មីម្តងទៀត ចិនភីងអាន ក៏បានទុកធ្នូឈើរបស់គេ មុននឹងបត់ខ្លួនរត់គេចខ្លួនទៅទៀត។

ភ្លាមៗនោះ សំឡេងក្បឿងដំបូលដែលត្រូវគេជាន់បែក បានបន្លឺឡើងមិនដាច់សូរឡើយ។

ជំហានរបស់ ប៉ៃ យាន មានប្រវែងវែងជាង ចិនភីងអាន ឆ្ងាយណាស់ ហើយចម្ងាយរវាងពួកគេក៏កំពុងត្រូវបានកាត់បន្ថយបន្តិចម្តងៗ។ បើគ្មានការរារាំងអ្វីកើតឡើងទេ លោកនឹងអាចដេញទាន់ ចិនភីងអាន នៅពេលណាក៏បាន។

ក្នុងចលនាដ៏មានអំណាចមួយ ប៉ៃ យាន ក៏បានលោតស្ទុះទៅមុខ ហើយរាងកាយទាំងមូលរបស់លោកបានហោះលើអាកាស ខណៈដែលលោកប្រើដៃដ៏ធំសម្បើមទះសំដៅទៅក្បាលរបស់ ចិនភីងអាន។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិនភីងអាន អាចតបតនឹងការវាយប្រហារនោះបានហាក់ដូចជាគេមានភ្នែកនៅពីក្រោយខ្នងអញ្ចឹង ដោយគេបានងាកខ្លួន រួចក៏ឱនចុះក្រោមចំពេលល្អបំផុតដើម្បីគេចពីការទះដ៏ខ្លាំងក្លានោះ បន្ទាប់មកក៏លោតទៅកាន់ដំបូលផ្ទះនៅម្ខាងទៀតនៃច្រកផ្លូវ។

បន្ទាប់ពីចុះចតនៅលើដំបូលនោះ គេក៏បន្តរត់ដើម្បីយកជីវិតរស់ទៀត។

ទោះបីជាមានមាឌធំសម្បើមក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ប៉ៃ យាន ពិតជាមានល្បឿនលឿន និងរហ័សរហួនបំផុត ហើយលោកអាចប្តូរទិសដៅជាមួយនឹងល្បឿនដ៏អស្ចារ្យ ដើម្បីបន្តការដេញតាម ចិនភីងអាន។

ភ្លាមៗនោះ ចិនភីងអាន ក៏ឈប់ង៉ក់នៅនឹងកន្លែង។

នៅពេលដែល ប៉ៃ យាន ដឹងថាមានអ្វីខុសប្រក្រតី វាក៏យឺតពេលទៅហើយ។

តាមពិតទៅ ពួកគេបានរត់ឡើងលើដំបូលផ្ទះមួយដែលមិនមានមនុស្សរស់នៅអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ ដោយសារតែការធ្វេសប្រហែស និងខ្វះការជួសជុលអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ផ្ទះនោះស្ថិតក្នុងស្ថានភាពទ្រុឌទ្រោមបំផុត ហើយដំបូលផ្ទះក៏ខ្សោយពេកក្នុងការទ្រទ្រង់ទម្ងន់ដ៏ធំសម្បើមរបស់ ប៉ៃ យាន ដែរ។

ជាលទ្ធផល លោកបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងផ្ទះ ជាមួយនឹងក្បឿងដំបូលជាច្រើនបានធ្លាក់ចុះមកជុំវិញខ្លួនលោក។

ភ្លាមៗនៅពេលដែលលោកចុះដល់ដី លោកក៏បានយកបាតដៃច្រត់លើដីភ្លាមៗ ងាកក្បាលទៅម្ខាងដើម្បីគេចពីព្រួញមួយទៀតដែលតម្រង់ចំភ្នែករបស់លោក ដែលបណ្តាលឱ្យព្រួញនោះហោះទៅបុកនឹងដីវិញ។

ចិនភីងអាន បានឈរនៅគែមនៃប្រហោងដ៏ធំនៅលើដំបូល រួចក៏ទុកធ្នូឈើតាមរបៀបដែលបានហ្វឹកហាត់យ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ មុននឹងលើកម្រាមដៃកណ្តាលដាក់ ប៉ៃ យាន ខណៈដែលគេស្រែកថា "ទៅងាប់ទៅ អាស្វាចាស់!"

បន្ទាប់មក ទឹកមុខចម្លែកមួយក៏បានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេស្រាប់តែស្តីបន្ទោសខ្លួនឯងថា "ហេតុអីបានជាខ្ញុំធ្វើបែបហ្នឹង? ខ្ញុំកំពុងតែជីករណ្តៅឱ្យខ្លួនឯងកាន់តែជ្រៅទៅៗហើយ!"

ប៉ៃ យាន ក៏ប្រញាប់ក្រោកឈរឡើង ប៉ុន្តែនៅពេលនោះ ចិនភីងអាន ក៏បានរត់គេចខ្លួនបាត់ម្តងទៀតទៅហើយ។