ទៅតែម្នាក់ឯង (Going Alone)

បន្ទាប់ពីបែកផ្លូវជាមួយ នីង យ៉ាវ នៅត្រង់ខ្លោងទ្វារ ចិន ភីងអាន បានត្រឡប់ទៅកាន់ច្រកផ្លូវថូដីវិញ រួចគោះទ្វាររបងទាំងស្រែកហៅថា៖ «សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) តើឯងនៅផ្ទះទេ?»

ជឺ គុយ (Zhi Gui) កំពុងស្ថិតក្នុងផ្ទះបាយ ទាំងកំពុងភើមិនឈប់ នាងក៏ដួសទឹកមួយវែកឃ្លោកមកផឹក។ បន្ទាប់ពីផឹកទឹករួច នាងមានអារម្មណ៍ថាស្រឡះខ្លួនជាងមុនបន្តិច ក៏ដាក់វែកឃ្លោកចុះ រួចប្រញាប់រត់ចេញពីផ្ទះបាយមកបើកទ្វាររបង។

នាងធ្វើមុខរាងសង្ស័យបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «អ្នកប្រុសរបស់ខ្ញុំមិននៅផ្ទះទេឥឡូវនេះ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមកគោះទ្វាររបងពួកយើង ចិន ភីងអាន? តើមិនមែនរាល់ដងឯងតែងតែនិយាយជាមួយពួកយើងតាមរបងពីក្នុង صحនផ្ទះឯងទេអី?»

«ខ្ញុំមានរឿងចង់និយាយជាមួយ សុង ជីស៊ីន» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតប។

ជឺ គុយ បើកទ្វាររបងទាំងនិយាយឌឺដងថា៖ «ពិតជាកិត្តិយសដ៏កម្រមែន។»

នាងលួចសម្លឹងមើលទឹកមុខរបស់ ចិន ភីងអាន រួចសួរថា៖ «តើឯងមានការអីចង់និយាយជាមួយអ្នកប្រុសខ្ញុំ? បើមិនមែនជារឿងបន្ទាន់ទេ ខ្ញុំអាចផ្ដាំឱ្យបាន។ តែបើជារឿងបន្ទាន់ ឯងប្រហែលជាត្រូវទៅរកគាត់នៅការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡស្លដីហើយ។ ដូចដែលឯងដឹងស្រាប់ហើយ អ្នកប្រុសខ្ញុំមានទំនាក់ទំនងល្អណាស់ជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យថ្មី លោកម្ចាស់សុង។»

នាងកត់សម្គាល់ឃើញថា ចិន ភីងអាន ឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង ហាក់ដូចជាជើងដុះឫសជាប់ដី នាងក៏គ្រវីភ្នែក រួចនិយាយថា៖ «ឈរធ្វើអីហ្នឹង? ចូលមក! តើឯងខ្លាចថាពួកយើងចិញ្ចឹមខ្លានៅក្នុងនេះ ឬក៏បារម្ភថាពួកយើងនឹងទារលុយថ្លៃចូល?»

ទឹកមុខបែបអស់សំណើចលេចឡើងលើមុខនាង ខណៈនាងសើចតិចៗថា៖ «ខ្ញុំជឿថាចំណុចក្រោយនេះ ប្រហែលជាជារឿងដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតសម្រាប់ឯងហើយមើលទៅ។»

ចិន ភីងអាន បង្ខំស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខ រួចនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំមកទីនេះគឺដើម្បីជួបអ្នក។ ដែលខ្ញុំស្រែកហៅ សុង ជីស៊ីន មិញនេះ គឺដោយសារបារម្ភថាគេនឹងយល់ច្រឡំលើបំណងរបស់ខ្ញុំ។»

ស្នាមញញឹមមានន័យម្យ៉ាងលេចឡើងលើមុខ ជឺ គុយ ខណៈនាងនិយាយថា៖ «អូខេ តើឯងត្រូវការអ្វី? ប៉ុន្តែមុននឹងឯងប្រាប់ខ្ញុំ ឱ្យខ្ញុំនិយាយឱ្យច្បាស់ជាមុនសិន៖ ទោះបីជាយើងជាអ្នកជិតខាងគ្នាមែន ប៉ុន្តែចុងក្រោយទៅ ខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើតូចតាចម្នាក់ដែលគ្មានអំណាច ហើយក៏មិនសូវជាពូកែធ្វើអ្វីបានដែរ។»

«ទោះជាយ៉ាងណា ប្រសិនបើបញ្ហាដែលឯងជួបប្រទះ ជារឿងដែលដោះស្រាយបានដោយលុយ ហើយឯងមកទីនេះដើម្បីខ្ចីលុយខ្ញុំ នោះឯងពិតជាសំណាងហើយ! ខ្ញុំពិតជាមានវិធីខ្លះដើម្បីរកលុយដែលឯងត្រូវការមកឱ្យបាន។»

ស្នាមញញឹមដ៏ជូរចត់លេចឡើងលើមុខ ចិន ភីងអាន ខណៈគេឆ្លើយតបថា៖ «គួរឱ្យស្តាយ វាមិនមែនជារឿងលុយកាក់ទេ។ អ្វីដែលបានកើតឡើងគឺ លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានគេវាយឱ្យរបួសធ្ងន់នៅត្រង់ស្ពានដែលមានដំបូល ហើយសូម្បីតែ មេការយ៉ាង មកពីហាងថ្នាំក៏គ្មានផ្លូវសង្គ្រោះគេដែរ។»

«ហេតុអីបានជាខ្ញុំមិនដែលឮរឿងនេះ? តើលើកនេះ លីវ សៀនយ៉ាង ទៅមានរឿងជាមួយនរណាទៀតហើយ?» ជឺ គុយ សួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

«គឺជាអ្នកក្រៅមកពីកន្លែងមួយហៅថា ភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយក្នុងអាការៈអស់សង្ឃឹម។

ទឹកមុខចង់ដឹងចង់ឃើញលេចឡើងលើមុខ ជឺ គុយ ខណៈនាងសួរថា៖ «បើអញ្ចឹងមែន តើឯងកំពុងព្យាយាមរកដីឡូត៍ល្អមួយដើម្បីធ្វើជាកន្លែងបញ្ចុះសពឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង មែនទេ? វាមិនពិបាកទេ។ ខ្ញុំអាចប្រាប់អ្នកប្រុសខ្ញុំឱ្យជួយនិយាយជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡស្លដី ហើយគាត់ប្រហែលជាអាចបញ្ជូនអ្នកចាត់ការ ឬអ្នកយាមទ្វារឱ្យទៅជួប តាចាស់វៃ (Old Man Wei) នៅច្រកផ្លូវស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) ដើម្បីរៀបចំដីមួយកន្លែង។»

«ឱ្យតែវាមិនមែនជាដីនៅក្នុងតំបន់ដែលត្រូវបានបិទជិតដោយរាជវាំង វាមិនគួរជាការពិបាកក្នុងការរៀបចំឡើយ។»

សម្បុររបស់ ចិន ភីងអាន ដែលខ្មៅស្រាប់ទៅហើយ ក៏រឹតតែស្រពោនខ្លាំងថែមទៀតនៅពេលឮសម្តីនេះ។

ជឺ គុយ ហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនថាខ្លួនឯងយល់ច្រឡំ នាងក៏ធ្វើមុខស្ញេញបង្ហាញធ្មេញសស្អាត ខណៈនាងផ្អែកខ្នងទៅនឹងជញ្ជាំង។ នាងងាកក្បាលទៅម្ខាងទាំងញញឹមបែបអស់សំណើច រួចសួរថា៖ «ចិន ភីងអាន តើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំសងគុណដែលឯងបានជួយជីវិតខ្ញុំមែនទេ? ខ្ញុំរីករាយនឹងធ្វើបែបនោះណាស់ ប៉ុន្តែខ្ញុំគ្រាន់តែជាអ្នកបម្រើម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។ សូម្បីតែមេការយ៉ាងក៏ធ្វើអ្វីមិនបាន ចុះខ្ញុំអាចធ្វើអ្វីបានទៅ?»

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ ចិន ភីងអាន ក៏និយាយថា៖ «វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) ខ្ញុំដឹងថាអ្នកមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាទេ។ កាលពីថ្ងៃដែលមានព្យុះទឹកកកនោះ ខ្ញុំដឹងថាអ្នកប្លែកពីគេភ្លាម នៅពេលដែលខ្ញុំឃើញអ្នកពីមាត់ទ្វារផ្ទះខ្ញុំ។ បន្ទាប់មក អ្នកក៏ជាមនុស្សដំបូងដែលដឹងថាគ្រួសប្រមាត់ពស់មិនមែនជាគ្រួសធម្មតា។ គិតត្រឡប់ទៅវិញ ក្រសែភ្នែកដែលអ្នកសម្លឹងមើលពួកយើង វាមិនខុសពីក្រសែភ្នែកដែលពួកអ្នកក្រៅសម្លឹងមើលពួកយើងឡើយ។»

«ខ្ញុំមិនបដិសេធរឿងនោះទេ» ជឺ គុយ ឆ្លើយតបទាំងញញឹម។

«មិនត្រឹមតែខ្ញុំមើលងាយមនុស្សលោកសាមញ្ញដូចជាឯងទេ ខ្ញុំក៏មើលងាយសូម្បីតែពួកដែលហៅខ្លួនឯងថា អ្នកដាំដុះអមតៈ ទាំងនោះដែរ។»

ជឺ គុយ គិតក្នុងចិត្តបែបនោះ ប៉ុន្តែនាងមិនបាននិយាយវាចេញមកឡើយ។

រឿងខ្លះដែលសមហេតុផលបំផុតក្នុងក្រសែភ្នែកនាង ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាភាពក្រអឺតក្រទមបំផុតក្នុងក្រសែភ្នែកអ្នកដទៃ។

«ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសួរអ្នកថា តើមានវិធីណាដើម្បីសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ដែរឬទេ? ខ្ញុំបានប្រើស្លឹកលីងឈូ (locust leaf) របស់ខ្ញុំហើយ ប៉ុន្តែវាគ្រាន់តែអាចជួយកុំឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង ស្លាប់ភ្លាមៗនៅនឹងកន្លែងតែប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនបានជួយអ្វីច្រើនទេ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់វាក៏មានប្រយោជន៍ខ្លះដែរ។ ខ្ញុំមកទីនេះដើម្បីសួរថា តើអ្នកមានស្លឹកលីងឈូខ្លះទេ ជាពិសេសស្លឹកដែលនៅសល់ដែលអ្នកអាចឱ្យខ្ញុំបាន» ចិន ភីងអាន និយាយ។

ជឺ គុយ ចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចសួរថា៖ «តើឯងកំពុងសួរថាអ្នកប្រុសខ្ញុំមានស្លឹកលីងឈូសល់ទេ ឬក៏សួរខ្ញុំដែលជាស្រីបម្រើតូចតាចគ្មានឪពុកម្តាយម្នាក់នេះ?»

ចិន ភីងអាន សម្លឹងចំទៅ ជឺ គុយ ខណៈគេនិយាយថា៖ «ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន មានស្លឹកលីងឈូសល់ ក៏គេមិនឱ្យខ្ញុំដែរ។ អ្វីដែលខ្ញុំកំពុងសួរគឺថា តើអ្នកមានស្លឹកលីងឈូទេ ហើយតើអ្នកសុខចិត្តឱ្យខ្ញុំដែរឬទេ ហើយបើមិនមានទេ តើអ្នកដឹងពីវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ដែរឬទេ?»

ជឺ គុយ យកដៃម្ខាងអង្អែលចង្កាខ្លួនឯង ខណៈដៃម្ខាងទៀតអង្អែលពោះតិចៗ នាងគ្រវីក្បាលឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំខ្លាចថាខ្ញុំមិនមានស្លឹកលីងឈូទេ។ និយាយមែន ខ្ញុំមិនបានកុហកឯងទេ។ បើឯងមកកាលពីមុន ប្រហែលជាខ្ញុំនៅសល់ពីរបីសន្លឹកដែរ។ ចំណែកវិធីផ្សេងទៀតដើម្បីសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ខ្ញុំក៏ជួយអ្វីមិនបានដែរ។»

«ខ្ញុំមិនមែនជាព្រះទេ ចុះខ្ញុំអាចដឹងពីវិធីប្រោសជីវិតមនុស្សពីមាត់មច្ចុរាជបានយ៉ាងម៉េចទៅ? ឯងរំពឹងលើខ្ញុំខ្ពស់ពេកហើយ ចិន ភីងអាន។ មើលទៅខ្ញុំប្រហែលជាមើលមនុស្សខុសហើយ ខ្ញុំស្មានថាឯងមិនមែនជាមនុស្សប្រភេទដែលមកទារគុណស្រមោចព្រោះតែធ្លាប់ជួយខ្ញុំម្តងនោះទេ។»

ចិន ភីងអាន នៅតែមិនព្រមបោះបង់។ «តើអ្នកពិតជាមិនដឹងពីវិធីណាដើម្បីសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ពិតមែនឬ? ទោះបីជាវាជារឿងដែលហួសពីសមត្ថភាពខ្ញុំក៏ដោយ ក៏ប្រាប់មកដើម្បីឱ្យខ្ញុំយ៉ាងហោចណាស់ក៏ដឹងថាត្រូវតម្រង់ទិសដៅទៅណាដែរ។»

«ខ្ញុំមិនមានអ្វីទាំងអស់» ជឺ គុយ ឆ្លើយតបទាំងគ្រវីក្បាលដាច់ខាត។

«ខ្ញុំយល់ហើយ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតបទាំងញញឹម រួចក៏ងាកក្រោយចាកចេញទៅបាត់ពីក្រសែភ្នែកយ៉ាងលឿន។

ជឺ គុយ ឈរនៅច្រកផ្លូវថូដី មុខខ្លោងទ្វារផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន សម្លឹងមើលស្រមោលដែលចាកចេញទៅរបស់ ចិន ភីងអាន ទាំងទឹកមុខស្មុគស្មាញ។ នាងហាក់ដូចជាកំពុងសោកស្តាយចំពោះវាសនាអាក្រក់របស់គេ តែក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក៏មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់នឹងភាពមិនគិតពីប្រយោជន៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់គេដែរ។

ចុងក្រោយ នាងរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងថា៖ «ហេតុអីបានជាឯងហ៊ានខ្ជះខ្ជាយស្លឹកលីងឈូរបស់ឯងបែបហ្នឹង? ដឹងអីទេ? ឯងទៅស្លាប់ជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង ទៅ! ស្លាប់កាន់តែឆាប់ ចាប់ជាតិកាន់តែលឿន ហើយបើឯងសំណាងល្អ ប្រហែលជាឯងអាចបន្តធ្វើជាមិត្តល្អនឹងគ្នានៅជាតិក្រោយទៀត។ យ៉ាងហោចណាស់ ឯងក៏មានសំណាងជាងពួកអ្នកអភ័ព្វដែលគ្មានសូម្បីតែជាតិក្រោយដែរ។»

ខណៈដែល ជឺ គុយ ដើរចូលទៅក្នុង صحនផ្ទះវិញ នាងក៏ភើដោយអចេតនា ហើយស្នាមញញឹមចំអកលេចឡើងលើមុខ ខណៈនាងរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «ខ្ញុំប្រហែលជាញ៉ាំច្រើនបន្តិចហើយ។»

ស្រាប់តែភ្លាមៗនោះ នាងក៏បង្កើនល្បឿនរត់ទៅមុខ រួចជាន់ជើងយ៉ាងខ្លាំងទៅលើដី។ បន្ទាប់មក នាងក៏សន្សឹមៗឱនចុះសម្លឹងមើលសត្វបង្គួយជើងបួននៅក្រោមជើងនាង ទាំងស្តីបន្ទោសថា៖ «បើពួកឯងសងបំណុលទាន់ពេល ខ្ញុំនឹងរីករាយឱ្យខ្ចីម្តងទៀត ប៉ុន្តែបើពួកអាថោកទាបទាំងប្រាំនាក់ឯងហ៊ានមិនសងបំណុលនៅពេលណាមួយ ខ្ញុំនឹងបកស្បែកពួកឯងស្លក្នុងឆ្នាំងតែមួយមិនខាន!»

សត្វបង្គួយជើងបួននៅក្រោមជើងនាង កំពុងរើបម្រះយ៉ាងខ្លាំង ទាំងបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងគួរឱ្យអាណិត ហាក់ដូចជាកំពុងសុំសេចក្តីមេត្តា។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីច្រកផ្លូវថូដី ចិន ភីងអាន បានរត់ពេញទំហឹងទៅកាន់សាលារៀន តែត្រូវបានប្រាប់ដោយតាអ្នកយាមចាស់ម្នាក់ថា កាលពីម្សិលមិញ ឈី ជិងឈុន បានធ្វើដំណើរចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅក្រៅទីក្រុងជាមួយភ្ញៀវបីនាក់មកពីចម្ងាយ។ គាត់និយាយថាគាត់ទៅធ្វើដំណើរកម្សាន្ត ហើយនឹងមិនត្រឡប់មកវិញទេក្នុងរយៈពេលយ៉ាងតិចបីថ្ងៃ។

ចិន ភីងអាន មានការខកចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែលបានឮបែបនេះ ហើយនៅពេលដែលគេងាកក្រោយរៀបនឹងចាកចេញ តាអ្នកយាមក៏ស្រាប់តែនឹកឃើញរឿងម្យ៉ាង។ គាត់បានហៅ ចិន ភីងអាន រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំភ្លេចប្រាប់ទៅថា មុនពេលលោកម្ចាស់ឈីចាកចេញ គាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា ប្រសិនបើមានក្មេងប្រុសម្នាក់មកពីច្រកផ្លូវថូដីមកតាមរកគាត់ នោះខ្ញុំគួរតែប្រាប់ក្មេងម្នាក់នោះថា គាត់បានប្រាប់នូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលឯងត្រូវដឹងរួចអស់ហើយ ហើយលទ្ធផលវានឹងមិនខុសគ្នាឡើយ ទោះបីជាគាត់នៅសាលារៀន ឬមិននៅថ្ងៃនេះក៏ដោយ។»

ចិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាបានស្មានដឹងពីលទ្ធផលនេះរួចជាស្រេច ហើយពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមចុងក្រោយនៅក្នុងភ្នែករបស់គេក៏បានរលត់ទៅទាំងស្រុង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែឱនគោរពយ៉ាងស្មោះស្ម័គ្រទៅកាន់តាអ្នកយាម រួចនិយាយថា៖ «សូមអរគុណ លោកតា។»

បុរសចំណាស់ប្រញាប់គេចចេញ រួចគ្រវីដៃទាំងញញឹមដាក់ខ្លួនថា៖ «កុំហៅខ្ញុំថាលោកអី ចំណងជើងនោះវាខ្ពស់ពេកហើយសម្រាប់ខ្ញុំ។»

បុរសចំណាស់សម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ដែលដើរចេញទៅយឺតៗ ហើយនៅតាមផ្លូវ គេហាក់ដូចជាលើកដៃជូតភ្នែកខ្លួនឯង។

បុរសចំណាស់គ្រវីក្បាលទាំងដកដង្ហើមធំ។ គាត់មិនអាចទប់ចិត្តមិនគិតពី សុង ជីស៊ីន និង ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹង ចិន ភីងអាន ដែរ ប៉ុន្តែជីវិតរបស់ពួកគេបានដើរតាមគន្លងខុសគ្នាស្រឡះពី ចិន ភីងអាន។

វាសនាអាចប្រទានពរឱ្យម្នាក់មានទ្រព្យសម្បត្តិ និងសំណាង ប៉ុន្តែវាក៏អាចធ្វើរឿងផ្ទុយពីនេះបានយ៉ាងងាយស្រួលដូចគ្នា។

ចិន ភីងអាន បានត្រឡប់ទៅច្រកផ្លូវថូដីវិញ រើសយកកាបូបកាក់ស្ពាន់ចុងក្រោយដែលគេលាក់ទុកក្នុងថូដី ហើយជាមួយកាបូបកាក់ទាំងបីនោះ គេបានឈានជើងចូលទៅកាន់ផ្លូវហ្វតឈូន (Fortune Street) ដើម្បីស្វែងរកការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡស្លដី។

បន្ទាប់ពីបានឮការណែនាំខ្លួនរបស់ ចិន ភីងអាន អ្នកយាមទ្វារមានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ចិន ភីងអាន បានប្រាប់គាត់ថាគេគឺជាអ្នកជិតខាងរបស់ សុង ជីស៊ីន នៅច្រកផ្លូវថូដី ហើយគេមកទីនេះដើម្បីជួប សុង ជីស៊ីន និង លោកម្ចាស់សុង ដែលជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡស្លដី។

ចិន ភីងអាន លួចហុច កាក់ស្ពាន់ធាតុពន្លឺមាស (Gold Essence Copper Coin) មួយដែលគេបានត្រៀមទុកជាមុនទៅឱ្យអ្នកយាមទ្វារ ហើយអ្នកយាមក៏លួចមើលកាក់នោះដោយស្ងប់ស្ងាត់ ទាំងយកម្រាមដៃពីរអង្អែលវា តែហាក់ដូចជាមិនប្រញាប់និយាយអ្វីឡើយ។ ចិន ភីងអាន ក៏ប្រញាប់ហុចកាក់មួយទៀតឱ្យគាត់ ប៉ុន្តែអ្នកយាមមិនបានទទួលយកឡើយ។

ផ្ទុយទៅវិញ គាត់គ្រាន់តែញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឃើញថាឯងគឺជាក្មេងឆ្លាតម្នាក់ ដូច្នេះខ្ញុំមិនមានបញ្ហាក្នុងការនាំឯងទៅជួបលោកម្ចាស់សុងឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ វានឹងក្លាយជារឿងសោកនាដកម្មបំផុត ប្រសិនបើខ្ញុំត្រូវបាត់បង់ការងារនេះដោយសារតែឯង។ ទុកកាក់ស្ពាន់នោះសិនចុះ។ ឯងអាចឱ្យខ្ញុំបាន ប្រសិនបើអ្នកចាត់ការវិមានអនុញ្ញាតឱ្យឯងចូលទៅក្នុងការិយាល័យ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំក៏ជួយអ្វីមិនបានដែរ ហើយខ្ញុំក៏មិនគួរទទួលយកកាក់ស្ពាន់បន្ថែមនោះដែរ។ តើឯងយល់យ៉ាងម៉េច?»

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលយ៉ាងខ្លាំងជាការយល់ព្រម។

មិនយូរប៉ុន្មាន បុរសអ្នកចាត់ការចាស់ម្នាក់ក៏បានមកដល់ជាមួយអ្នកយាមទ្វារ ហើយអ្នកយាមបានធ្វើភ្នែកដាក់ ចិន ភីងអាន ជាសញ្ញាប្រាប់ថាឱ្យកុំឱ្យកាក់ស្ពាន់បន្ថែមទៀត ព្រោះការសូកប៉ាន់គឺជាបទល្មើសធំ។ សំណាងល្អ ចិន ភីងអាន ហាក់ដូចជាយល់ពីសញ្ញានោះ ហើយគេក៏ដើរតាមអ្នកចាត់ការទៅកាន់សាលខាងក្រោយនៃការិយាល័យ។

អ្នកយាមទ្វារដកដង្ហើមធំតិចៗ ខណៈដែលសម្លឹងមើលអ្នកទាំងពីរដើរចេញទៅ។ គាត់មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំងថា ហេតុអ្វីបានជាអ្នកចាត់ការយល់ព្រមឱ្យក្មេងប្រុសនោះចូលទៅក្នុងបាត់ភ្លាមៗ នៅពេលដែលឮថាវាគឺជាក្មេងប្រុសត្រកូលចិនមកពីច្រកផ្លូវថូដី។ តាំងពីពេលណាដែលលក្ខខណ្ឌនៃការចូលការិយាល័យ ក្លាយជាទាបបែបនេះ?

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ អ្នកយាមទ្វារក៏មានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចដែរ។ មិញនេះ គាត់បានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលអ្នកចាត់ការដោយប្រយោល ដើម្បីជៀសវាងបញ្ហាដែលអាចកើតមាន និងឱ្យដេញ ចិន ភីងអាន ចេញ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនបាននិយាយវាឱ្យច្បាស់ៗឡើយ។ គាត់ជឿជាក់ថា ដោយសារអ្នកចាត់ការមានបទពិសោធន៍ និងពូកែសង្កេត គាត់ប្រាកដជាអាចយល់ពីអត្ថន័យដែលនៅចន្លោះបន្ទាត់មិនខាន។

ប្រសិនបើអ្នកចាត់ការបដិសេធមិនឱ្យ ចិន ភីងអាន ចូល នោះអ្នកយាមទ្វារនឹងអាចរក្សាកាក់ស្ពាន់មួយនោះបានដោយគ្មានហានិភ័យអ្វីឡើយ ហើយគាត់ក៏អាចនិយាយបានថាគាត់បានធ្វើអស់ពីសមត្ថភាពហើយ ដូច្នេះគាត់ក៏នឹងមានចិត្តស្ងប់ដែរ។

ឥឡូវនេះ គាត់បានត្រឹមតែសង្ឃឹមថា ចិន ភីងអាន មិនមែនជាអ្នកបង្កបញ្ហាប៉ុណ្ណោះ។

នៅក្នុងបន្ទប់មេនៃសាលខាងក្រោយការិយាល័យ បុរសកម្ពស់ខ្ពស់ម្នាក់ក្នុងអាវធំពណ៌ស កំពុងផឹកតែទាំងអង្គុយនៅលើកៅអីមេ។

សុង ជីស៊ីន អង្គុយនៅលើកៅអីភ្ញៀវនៅខាងឆ្វេង ទាំងលេងផ្លិតឫស្សីបត់ បើកចុះបិទឡើងម្តងហើយម្តងទៀត។ មានស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ត្រូវបានគេនាំចូលមកក្នុងបន្ទប់។

អាវធំពណ៌សស្អាតដែលបុរសកម្ពស់ខ្ពស់នោះស្លៀក បានបង្កើតជាភាពផ្ទុយគ្នាស្រឡះជាមួយនឹងកៅអីពណ៌ខ្មៅដែលគាត់អង្គុយ។

អ្នកចាត់ការបានចាកចេញទៅ ហើយបុរសនៅលើកៅអីមេបានដាក់ពែងតែចុះ ទាំងញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អង្គុយនៅកន្លែងណាក៏បានដែរ ចិន ភីងអាន។ តាមពិតពួកយើងធ្លាប់ជួបគ្នារួចហើយនៅច្រកផ្លូវថូដី ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនបានចំណាំឯងទេកាលនោះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំប្រាកដជាបានសួរសុខទុក្ខឯងបាត់ទៅហើយ។»

សុង ជីស៊ីន មានអារម្មណ៍ថាអស់សំណើច។ មានតែគេម្នាក់គត់ដែលដឹងថា បុរសម្នាក់នោះច្បាស់ជាមិនទម្លាប់នឹងការហៅខ្លួនឯងថា "ខ្ញុំ" ឡើយ។

ចិន ភីងអាន អង្គុយចុះលើកៅអីទល់មុខ សុង ជីស៊ីន។

បុរសម្នាក់នោះមិនបង្អង់យូរឡើយ ក៏សួរថា៖ «ចិន ភីងអាន តើឯងមកជួបខ្ញុំដោយសាររឿងដែលកើតឡើងលើ លីវ សៀនយ៉ាង មែនទេ?»

ចិន ភីងអាន ក្រោកឈរឡើង រួចនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់សុង ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកអាចដាក់ទណ្ឌកម្មជនល្មើសមកពីភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ឱ្យបានធ្ងន់ធ្ងរ ជាជាងគ្រាន់តែបណ្តេញគេចេញពីទីក្រុង។»

បុរសម្នាក់នោះញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ «ទីក្រុងនេះតាមពិតគឺជាកន្លែងដែលគ្មានច្បាប់ទម្លាប់ ដែលមានន័យថាវាមិនដើរតាមច្បាប់នៃអាណាចក្រណាមួយឡើយ ដូច្នេះក្នុងនាមជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡស្លដី ខ្ញុំស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏លំបាកមួយ។ ខ្ញុំមិនមានសិទ្ធិត្រួតពិនិត្យរឿងរ៉ាវនៃកន្លែងនេះឡើយ ហើយលើសពីនេះ វាតែងតែមានប្រពៃណីនៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលអ្នកស្រុកកម្រនឹងពឹងពាក់មន្ត្រីចំពោះរឿងក្តីព្រហ្មទណ្ឌណាស់។»

«ទោះបីជាជារឿងអ្នកមកពីគ្រួសារអ្នកមានវាយអ្នកបម្រើដល់ស្លាប់ ឬអ្នកមកពីគ្រួសារក្រីក្រធ្វើឱ្យនរណាម្នាក់របួសក្នុងពេលឈ្លោះប្រកែកគ្នា ក៏គ្មាននរណាមានទម្លាប់មករកអាជ្ញាធរដើម្បីរកយុត្តិធម៌ដែរ។ ដូច្នេះហើយ ខ្ញុំបារម្ភថាឯងមករកមនុស្សខុសហើយ ចិន ភីងអាន។»

បុរសម្នាក់នោះមានសម្តី និងឫកពាគួរសម និងរាក់ទាក់បំផុត ហើយមិនមានភាពក្រអឺតក្រទមបន្តិចណាឡើយ។

ចិន ភីងអាន បានដកកាបូបកាក់ស្ពាន់ទាំងបីចេញមក រួចដាក់វានៅលើតុខ្ពស់ក្បែរកៅអីរបស់គេ មុននឹងងាកទៅរកបុរសអាវសវិញ ទាំងនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់សុង ខ្ញុំដឹងថាអ្នកគឺជាមនុស្សដែលមានអំណាចខ្លាំងម្នាក់ ហើយខ្ញុំចង់ដឹងថា តើអ្នកអាចសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង បានទេ? ទោះបីជាអ្នកធ្វើមិនបានក៏ដោយ តើអ្នកអាចផ្តល់យុត្តិធម៌ឱ្យគេបានទេ? យើងមិនអាចគ្រាន់តែបណ្តោយឱ្យជនល្មើសត្រូវបានបណ្តេញចេញពីទីក្រុង បន្ទាប់ពីសម្លាប់គេ ហើយទុកឱ្យរឿងវាចប់ត្រឹមហ្នឹងបានឡើយ!»

បុរសម្នាក់នោះផ្ទុះសំណើច។ «ខ្ញុំគឺជាមនុស្សដែលមានអំណាចខ្លាំងមែនទេ? នារីវ័យក្មេងកាលពីលើកមុនប្រាកដជាប្រាប់ឯងបែបហ្នឹងហើយមែនទេ? បើតាមការសង្កេត នាងប្រាកដជាមានទេពកោសល្យផ្នែកវិជ្ជាគុណដ៏អស្ចារ្យ សូម្បីតែលើសពីមិត្តភក្តិរបស់ឯង លីវ សៀនយ៉ាង ទៅទៀត។»

«ឱ្យខ្ញុំប្រាប់ឯងនូវការពិតចុះ៖ ខ្ញុំដឹងត្រឹមតែវិធីសម្លាប់មនុស្សប៉ុណ្ណោះ ហើយខ្ញុំពិតជាមិនសូវពូកែខាងសង្គ្រោះមនុស្សឡើយ។ ក្រៅពីនេះ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវបំពានច្បាប់ដែកដែលត្រូវបានគេគោរពរាប់ពាន់ឆ្នាំនៅទីនេះ គ្រាន់តែសម្រាប់ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលខ្ញុំទើបតែបានជួបម្តងគត់?»

បុរសម្នាក់នោះចង្អុលទៅកាបូបកាក់ស្ពាន់ទាំងបី រួចបន្តថា៖ «បើគ្មានឈុតក្រោះ និង គម្ពីរសាស្ត្រដាវ (Sword Scripture) នោះទេ ជីវិតរបស់គេមិនមានតម្លៃលុយច្រើនបែបនេះឡើយ ហើយប្រសិនបើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំជួយ នោះចំនួនលុយប៉ុណ្ណឹងគឺមិនជិតដល់កម្រិតដែលត្រូវជួយឡើយ។ វាមិនមានផ្លូវដែលអាណាចក្រមហាឡី (Great Li Empire) របស់យើងនឹងងាកមកប្រឆាំងនឹងភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ គ្រាន់តែសម្រាប់កាបូបកាក់បីនេះឡើយ។»

«ប្រសិនបើរឿងនេះដឹងឮដល់ខាងក្រៅ វានឹងក្លាយជារឿងកំប្លែងដ៏ធំមួយនៅទូទាំងទ្វីបដបត្បូង! ចិន ភីងអាន ឯងប្រហែលជាមិនទាន់យល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយឥឡូវនេះទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងមានឱកាសនៅពេលអនាគត ចូរចេញទៅមើលពិភពលោកខាងក្រៅចុះ។ ឯងនឹងយល់ថាអ្វីដែលខ្ញុំប្រាប់ឯងនៅពេលនេះ គឺជាការពិត។»

ចិន ភីងអាន ខាំធ្មេញ រួចសួរថា៖ «លោកម្ចាស់សុង តើអ្នកអាចប្រាប់ខ្ញុំបានទេថា តើខ្ញុំត្រូវធ្វើអ្វីដើម្បីឱ្យអ្នកយល់ព្រមជួយ? ទោះបីជាអ្នកគិតថាវាជារឿងដែលហួសពីសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ប្រាប់មកដើម្បីឱ្យខ្ញុំមានគោលដៅក្នុងការតស៊ូ។»

ពន្លឺនៃភាពភ្ញាក់ផ្អើលលេចឡើងក្នុងភ្នែកបុរសម្នាក់នោះ គាត់ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ចិន ភីងអាន ខ្ញុំមិនមែនកំពុងមើលងាយឯង ឬមានបំណងធ្វើឱ្យរឿងវាពិបាកសម្រាប់ឯងឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ខ្ញុំគិតថាឯងគឺជាមនុស្សដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ម្នាក់ ហើយនោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំសុខចិត្តចំណាយពេលពន្យល់រឿងទាំងនេះឱ្យឯងស្តាប់ តើឯងយល់ទេ?»

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

ចំណែកឯ សុង ជីស៊ីន អង្គុយគងអន្ទាក់ខ្លានៅលើកៅអីរបស់គេ ក្នុងឫកពាបែបមិនសូវសមរម្យ ហើយគេកំពុងយកផ្លិតបត់នោះមកគោះជង្គង់ខ្លួនឯងតិចៗ។

លទ្ធផលនៃកិច្ចសន្ទនានេះមិនមានសារៈសំខាន់សម្រាប់គេឡើយ ដូច្នេះគេគ្រាន់តែអង្គុយមើលដោយក្តីរីករាយប៉ុណ្ណោះ។

សុង ឆាងជិង (Song Changjing) មិនបានខ្វល់ពីឫកពាមិនសមរម្យរបស់ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ នៅក្នុងទីក្រុងនេះ ចំនួនព័ត៌មានដែលគាត់បានដឹង គឺចាញ់តែ ឈី ជិងឈុន ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហើយដោយសារអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគាត់បានដឹង គាត់បានប្រកាសថា៖ «ចិន ភីងអាន មិនចាំបាច់ឱ្យឯងមានអារម្មណ៍ខុស ហើយគិតថាមិត្តភក្តិរបស់ឯងស្លាប់ដោយសារតែឯងឡើយ។ តាមពិតទៅ លីវ សៀនយ៉ាង គឺអស់សង្ឃឹមក្នុងការសង្គ្រោះតាំងពីពេលដែលគេបដិសេធមិនព្រមប្រគល់គម្ពីរសាស្ត្រដាវមកម្ល៉េះ។»

«វាមិនមានផ្លូវដែលភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ នឹងបណ្តោយឱ្យគេរស់ឡើយ ប្រសិនបើគេមិនព្រមប្រគល់គម្ពីរសាស្ត្រដាវឱ្យពួកគេ ហើយក៏គ្មាននរណាម្នាក់អាចបញ្ឈប់ពួកគេបានដែរ សូម្បីតែ ឈី ជិងឈុន ឬលោកម្ចាស់រួន។ នោះមិនមែនមានន័យថាគ្មាននរណាម្នាក់អាចវាយឈ្នះស្វាចាស់នោះក្នុងសមរភូមិឡើយ វាគ្រាន់តែថាតម្លៃដែលត្រូវបង់វានឹងខ្ពស់ពេក ហើយវាពិតជាមិនស័ក្តិសមសម្រាប់ពួកគេក្នុងការធ្វើបែបនោះឡើយ។»

សុង ឆាងជិង ក្រេបទឹកតែបន្តិច រួចបន្តក្នុងសំឡេងធម្មតាថា៖ «ចិន ភីងអាន តើឯងធ្លាប់គិតទេថា ហេតុអ្វីបានជាមនុស្សដូចជាឯង ដែលមិនស័ក្តិសមនឹងទទួលបានពរជ័យពីបុព្វបុរសបំផុត បែរជាទទួលបានស្លឹកលីងឈូមួយសន្លឹក តែ លីវ សៀនយ៉ាង បែរជាមិនទទួលបានសូម្បីតែស្លឹកលីងឈូមួយសន្លឹក ទោះបីជាគេមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យក្នុងការដាំដុះក៏ដោយ?»

«សូមអភ័យទោសដែលរំខាន លោកម្ចាស់សុង» ចិន ភីងអាន និយាយទាំងទុកកាបូបកាក់ស្ពាន់ទាំងបីវិញ រួចក្រោកឈររៀបនឹងលាទៅវិញ។

សុង ឆាងជិង មិនបានព្យាយាមឃាត់គេឡើយ ហើយគាត់ថែមទាំងក្រោកឈរឡើងដើម្បីជូនដំណើរ ចិន ភីងអាន ទៀតផង។ សុង ជីស៊ីន រៀបនឹងក្រោកឈរដែរទាំងមិនសូវចង់ តែឃើញពូរបស់គេគ្រវីក្បាលតិចៗ គេក៏មិនបង្អង់យូរឡើយ ក៏អង្គុយចុះវិញភ្លាម រួចផ្អែកខ្លួនទៅនឹងខ្នងកៅអីយ៉ាងខ្ជិលច្រអូស។

នៅពេលដែលពួកគេមកដល់មាត់ទ្វារ សុង ឆាងជិង ស្រាប់តែនិយាយថា៖ «មានរឿងពីរនៅក្នុងសមត្ថភាពរបស់ខ្ញុំ ដែលខ្ញុំមិនអាចធ្វើបាន។ ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបានសូម្បីតែរឿងមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរនេះ ខ្ញុំអាចពិចារណាផ្តល់មេរៀនដល់ស្វាចាស់នោះសម្រាប់ឯង។»

ចិន ភីងអាន ឈប់ភ្លាម រួចងាកមកមើល សុង ឆាងជិង ដោយទឹកមុខមាំ។

សុង ឆាងជិង បន្តថា៖ «រឿងទីមួយដែលខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើ គឺស្វែងរកឱកាសចាប់ជំរិតក្មេងស្រីតូចដែលមកជាមួយស្វាចាស់នោះ។ ការធ្វើបែបនេះ ឯងនឹងធ្វើឱ្យវាភ័យស្លន់ស្លោ និងបង្ខំឱ្យវានៅក្នុងទីក្រុង។ រឿងមួយទៀតដែលខ្ញុំចង់ឱ្យឯងធ្វើ គឺលួចកាប់ ដើមជ្រៃបុរាណ (ដើមលីងឈូ) នោះនៅពេលយប់ រួចដកខ្សែច្រវាក់ដែកនៅក្នុង អណ្តូងចាក់សោដែក (Iron Lock Well) ចេញ។»

«ឯងអាចធ្វើរឿងទាំងពីរនេះ ឬក៏ធ្វើតែមួយក្នុងចំណោមរឿងទាំងពីរក៏បាន។ ប្រសិនបើឯងអាចធ្វើបានរឿងមួយ ខ្ញុំនឹងធ្វើឱ្យស្វាចាស់នោះរបួសធ្ងន់សម្រាប់ឯង ហើយប្រសិនបើឯងធ្វើបានទាំងពីរ ខ្ញុំនឹងសម្លាប់វាឱ្យឯងតែម្តង។ នេះគឺជាពាក្យសន្យា ហើយខ្ញុំនឹងមិនត្រឡប់សម្តីឡើយ។»

សុង ឆាងជិង ផ្អាកមួយសន្ទុះ រួចនិយាយអ្វីម្យ៉ាងដែលគួរឱ្យងឿងឆ្ងល់ថា៖ «ចិន ភីងអាន ខ្ញុំជឿថាឯងអាចដឹងបានថា តើឯងកំពុងត្រូវបានគេកុហក ឬក៏អត់។»

ចិន ភីងអាន ចាកចេញទៅដោយស្ងប់ស្ងាត់។

គេមិនបានទទួលយកឱកាសនោះភ្លាមៗ ហើយសន្យាថានឹងធ្វើកិច្ចការទាំងពីរដែលបានប្រគល់ឱ្យឡើយ ប៉ុន្តែ សុង ឆាងជិង មិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលឡើយដែលឃើញបែបនេះ។ ឈរនៅមាត់ច្រកចូលបន្ទប់ ខ្នងរបស់គាត់បែរទៅរក សុង ជីស៊ីន ខណៈដែលគាត់សួរថា៖ «ឯងស្គាល់គេច្បាស់ជាងខ្ញុំ តើឯងគិតថាគេនឹងធ្វើតាមអ្វីដែលខ្ញុំសុំទេ?»

សុង ជីស៊ីន គ្រវីក្បាលឆ្លើយតបថា៖ «ពិបាកនិយាយណាស់។ ក្រោមស្ថានភាពធម្មតា វាកម្រណាស់ក្នុងការធ្វើឱ្យគេធ្វើអ្វីដែលផ្ទុយនឹងឆន្ទៈរបស់គេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើវាដើម្បីប្រយោជន៍ លីវ សៀនយ៉ាង ប្រហែលជាមានឱកាសខ្លះដែរ។»

សុង ឆាងជិង ឈរដោយដាក់ដៃទាំងពីរនៅពីក្រោយខ្នង សម្លឹងមើលទៅលើមេឃ ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ «ប្រសិនបើក្មេងម្នាក់នោះអាចផ្តល់ឱ្យខ្ញុំនូវភាពភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយមែន នោះខ្ញុំនឹងយកឱកាសនោះដើម្បីចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះ។ ទោះបីជាត្រូវចងសម្ព័ន្ធភាពជាមួយភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ ឬវាលរន្ទះខ្យល់ (Wind Lightning Field) ក៏ដោយ វាមិនអាចមានជម្រើសពីរឡើយ ហើយក៏មិនអាចធ្វើជាមិត្តជាមួយមហាអំណាចទាំងពីរក្នុងពេលតែមួយបានដែរ។»

«ម្យ៉ាងវិញទៀត ខ្ញុំអាចគ្រាន់តែអង្គុយមើលក្នុងនាមជាអ្នកសង្កេតការណ៍អព្យាក្រឹត ហើយបណ្តោយឱ្យមហាអំណាចទាំងពីរនេះបន្តសង្គ្រាមត្រជាក់របស់ពួកគេនៅក្នុងអាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង។ តើឯងគិតថាជម្រើសមួយណាដែលល្អបំផុតសម្រាប់អាណាចក្រមហាឡីរបស់យើង?»

សុង ជីស៊ីន ក្រោកឈរឡើង យកផ្លិតបត់គោះបាតដៃម្ខាងទៀតតិចៗ ខណៈដើរចុះឡើងយឺតៗ។ បន្ទាប់ពីសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះ គេក៏ឆ្លើយតបថា៖ «ក្នុងគ្រាមានសន្តិភាព ជម្រើសក្រោយនឹងល្អបំផុត ប៉ុន្តែជម្រើសមុននឹងស័ក្តិសមជាងសម្រាប់គ្រាដែលមានភាពវឹកវរ និងចលាចល។»

ស្នាមញញឹមបែបអស់សំណើចលេចឡើងលើមុខគេ ខណៈគេបន្តថា៖ «និយាយបែបនេះចុះ ទោះបីជាពិភពលោកខាងក្រៅទីក្រុងនេះ កំពុងឆ្លងកាត់គ្រាសន្តិភាព ឬវឹកវរក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់ មើលទៅលោកពូហាក់ដូចជាបានជ្រើសរើសរួចទៅហើយ។»

សុង ឆាងជិង ផ្ទុះសំណើច។ «តើអ្នកចម្បាំងដូចជាខ្ញុំ ត្រូវធ្វើអ្វីខ្លះក្នុងគ្រាសន្តិភាព? ធ្វើជាឆ្កែបម្រើឱ្យពួកអ្នកប្រាជ្ញមែនទេ?»

សុង ឆាងជិង ងាកទៅរក សុង ជីស៊ីន រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំអាចដឹងបានថា ចិន ភីងអាន គឺជាឫសគល់ពិតប្រាកដនៃ និមិត្តអាក្រក់ក្នុងចិត្ត (Internal Demon) របស់ឯង ហើយវានឹងពិបាកណាស់សម្រាប់ឯងក្នុងការយកឈ្នះលើនិមិត្តអាក្រក់ក្នុងចិត្តនេះក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។ ប្រសិនបើឯងចាកចេញពីទីក្រុងនេះដោយមិនបានដោះស្រាយរឿងនេះឱ្យបានរួចរាល់ទេ នោះវានឹងផ្តល់ផលប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់ ការដាំដុះ (Cultivation) របស់ឯងនៅថ្ងៃអនាគត។»

«ដូច្នេះហើយ ឯងអាចមើលដោយខ្លួនឯងបានថា តើក្មេងប្រុសដែលធ្លាប់តែស្មោះត្រង់ និងម៉ឺងម៉ាត់ម្នាក់ ក្លាយជាអ្វីដែលផ្ទុយស្រឡះពីអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេធ្លាប់ជាពីមុន។ នៅត្រង់ចំណុចនោះ ឯងនឹងមានអារម្មណ៍ថា វាមិនមានចំណុចណាដែលត្រូវចងគំនុំជាមួយមនុស្សបែបនោះឡើយ។»

សុង ជីស៊ីន ហើបមាត់ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង តែចុងក្រោយក៏មិននិយាយអ្វីដែរ ហើយក៏ធ្លាក់ទៅក្នុងការសញ្ជឹងគិតយ៉ាងជ្រៅ។

សុង ឆាងជិង ដើរត្រឡប់ចូលទៅក្នុងបន្ទប់វិញ រួចអង្គុយលើកៅអីមេ មុននឹងងើយក្បាលផឹកទឹកតែក្នុងពែងអស់ក្នុងពេលតែមួយ។ «ខ្ញុំប្រើល្បិចតូចតាចនេះដាក់ក្មេងនោះ មិនមែនគ្រាន់តែដើម្បីរកលេសសមហេតុផលដើម្បីចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងជម្លោះរវាងភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ និងវាលរន្ទះខ្យល់ប៉ុណ្ណោះទេ។»

«បន្ថែមលើនេះ ខ្ញុំក៏ចង់ផ្តល់មេរៀនដល់ឯងដែរ នោះគឺនៅលើមាគ៌ានៃការដាំដុះរបស់ឯងនៅថ្ងៃអនាគត នរណាក៏ដោយក៏អាចក្លាយជាសត្រូវរបស់ឯងបានដែរ សូម្បីតែខ្ញុំដែលជាពូរបស់ឯងផ្ទាល់។»

សុង ជីស៊ីន ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗនៅពេលឮបែបនេះ។

សុង ឆាងជិង បន្តទាំងញញឹមចំអកថា៖ «ប្រសិនបើនិមិត្តអាក្រក់ក្នុងចិត្ត មិនត្រូវបានដកចេញដោយខ្លួនឯងទេ វានឹងបន្តនៅជាប់ ហើយអាចត្រឡប់មកវិញដោយកម្លាំងពេញទំហឹងភ្លាមៗនៅពេលដែលមានការជម្រុញបន្តិចបន្តួច។ ឯងហៀបនឹងក្លាយជាអ្នកបន្តវេននៃអាណាចក្រមហាឡី ហើយឯងប្រាកដជាពោរពេញដោយកំហឹង និងភាពមិនសុខចិត្តមែនទេ? ប៉ុន្តែតើឯងអាចធ្វើអ្វីបាន? ឯងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងមិនខុសពីតុក្កតាលេងសើចរបស់ ចិន ភីងអាន ឡើយ ហើយគ្មានអ្វីដែលឯងអាចធ្វើបានអំពីវាឡើយ។»

សុង ជីស៊ីន សម្លឹងសម្លក់យ៉ាងខ្លាំងទៅកាន់ សុង ឆាងជិង ខណៈដែលដៃរបស់គេកាន់ផ្លិតបត់យ៉ាងណែនរហូតដល់ឡើងសរសៃដៃ។

សុង ឆាងជិង អង្គុយលើកៅអី សម្លឹងមើលទៅក្រៅបន្ទប់ ខណៈដែលគាត់បន្តនិយាយ ហាក់ដូចជានិយាយជាមួយខ្លួនឯងថា៖ «មនុស្សដែលឯងឃើញកាន់តែច្រើននៅថ្ងៃអនាគត ឯងនឹងកាន់តែដឹងរឿងដែលគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ម្យ៉ាង នោះគឺរឿងដូចជា កម្មផល យុត្តិធម៌ និងការរស់នៅដោយមានសេចក្តីសុខរហូតតទៅ វាមិនមានអ្វីក្រៅពីរឿងដែលគេតុបតែងឡើងដោយពួកឥតប្រយោជន៍ដើម្បីលួងលោមខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ។»

«ពួកគេមិនអាចធ្វើអ្វីបានចំពោះភាពអយុត្តិធម៌ក្នុងជីវិតរបស់ពួកគេ ដូច្នេះពួកគេក៏ងាកមករកក្បួនរឿងនិទានទាំងនេះដើម្បីជាការលួងលោមចិត្ត។ ដូច្នេះហើយ ឯងត្រូវតែប្រែក្លាយជាខ្លាំងដោយរាល់តម្លៃដែលត្រូវបង់។ ប្រសិនបើឯងកំពុងគិតចង់ពឹងផ្អែកលើខ្ញុំ ឬឪពុកម្តាយរបស់ឯង នោះខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យឯងបោះបង់គំនិតទាំងនោះចោលឥឡូវនេះទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ការនាំឯងចេញពីទីក្រុងនេះ វានឹងមិនខុសពីការសម្លាប់ឯងឡើយ។ សូម្បីតែសមាជិកនៃគ្រួសាររាជវង្ស ក៏ត្រូវតែទទួលខុសត្រូវចំពោះជីវិតរបស់ខ្លួនឯងដែរ។»

សុង ជីស៊ីន ហូរញើសជោកខ្លួន ខណៈដែលគេអង្គុយលើកៅអីក្នុងអាការៈចុះចាញ់។

ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន បានលាក់បាំងភាពស្កប់ស្កល់ និងការពេញចិត្តរបស់គេបានយ៉ាងល្អ បន្ទាប់ពីបានដឹងពីអត្តសញ្ញាណពិតរបស់ខ្លួនក៏ដោយ ក៏ សុង ឆាងជិង អាចមើលធ្លុះដល់ក្នុងចិត្តរបស់គេ រហូតដល់អារម្មណ៍ពិត និងភាពមិនមានសុវត្ថិភាពរបស់គេទៀតផង។

សុង ឆាងជិង សម្លឹងទៅកាន់ទីឆ្ងាយ ហើយវាហាក់ដូចជាក្រសែភ្នែករបស់គាត់អាចទៅដល់សូម្បីតែទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) នៅភាគខាងត្បូងបំផុតនៃទ្វីបដបត្បូង។

ដោយមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង ពាក្យមួយឃ្លាបានលេចឡើងក្នុងចិត្តរបស់គាត់៖ «បេះដូងមនុស្សគឺដូចជាកញ្ចក់។ កាលណាវាធ្លាប់ស្អាត និងបរិសុទ្ធប៉ុនណា វាក៏កាន់តែមិនអាចធន់នឹងទុក្ខវេទនា និងការល្បងលបានប៉ុណ្ណោះ។»

ទោះបីជា សុង ឆាងជិង មើលងាយពួកអ្នកប្រាជ្ញដែលពូកែតែនិយាយតែមិនធ្វើក៏ដោយ ក៏គាត់ត្រូវតែទទួលស្គាល់ថា រឿងខ្លះដែលចេញពីមាត់របស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញទាំងនោះ គឺជាគំនិតដែលអ្នកចម្បាំងដូចជាគាត់មិនអាចគិតឃើញឡើយ ទោះបីជាបានរស់នៅដល់ ១០០០ ឆ្នាំក៏ដោយ។

សុង ឆាងជិង បានបោះបង់ចោលការគិតនោះ រួចចង្អុលម្រាមដៃទៅទិសខាងត្បូង ហាក់ដូចជាលំពែងម្យ៉ាង ហើយគាត់បានប្រកាសថា៖ «ប្រសិនបើឯងគិតថាអ្វីដែលខ្ញុំនិយាយទៅកាន់ឯងនៅថ្ងៃនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវ នោះឯងមានសិទ្ធិនឹងមានគំនិតផ្ទាល់ខ្លួន ប៉ុន្តែឯងត្រូវតែរក្សាវាទុកសម្រាប់ខ្លួនឯង។ ទាល់តែយើងទៅដល់ទីក្រុងនាគចាស់ ហើយយើងប្តូរតំណែងគ្នានៅថ្ងៃអនាគត ទើបខ្ញុំនឹងពិចារណាស្តាប់អ្វីដែលឯងចង់និយាយ។»

នៅត្រង់ចំណុចនេះ សុង ជីស៊ីន បានគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់គេឡើងវិញបានហើយ ហើយគេក៏ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំទន្ទឹងរង់ចាំថ្ងៃនោះណាស់។»

នៅមាត់ច្រកចូលការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡស្លដី ចិន ភីងអាន បានឱ្យកាក់ស្ពាន់ទីពីរទៅអ្នកយាមទ្វារតាមការសន្យារបស់ពួកគេ។

នៅត្រង់ខ្លោងទ្វារ ចិន ភីងអាន បានឃើញ នីង យ៉ាវ ហើយគេក៏ប្រញាប់រត់ទៅរកនាង។

នាងកំពុងឈរនៅក្រោមស្លាកដែលសរសេរថា "ឫទ្ធានុភាពគ្មានគូប្រៀប" ហើយនាងបានសួរថា៖ «តើវាទៅជាយ៉ាងណាហើយ?»

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលឆ្លើយតប។ «ខ្ញុំអាចជួបមនុស្សតែបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលខ្ញុំតាមរក។ ខ្ញុំមិនបានជួបលោកម្ចាស់ឈីទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំបានដឹងពីចម្លើយរបស់គាត់តាំងពីដំបូងមកម្ល៉េះ។»

ជាការពិតណាស់ លោកម្ចាស់ឈីបានប្រាប់គេរួចហើយថា គាត់នឹងមិនចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះឡើយ។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។

ចិន ភីងអាន បានប្រាប់ នីង យ៉ាវ ឱ្យមានការប្រុងប្រយ័ត្ន រួចក៏រត់ចេញទៅដូចខ្យល់។

ដំបូង គេបានទៅហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាង ដោយប្រើកាក់ស្ពាន់ធាតុពន្លឺមាសដើម្បីទិញថ្នាំ គ្រឿងផ្សំថ្នាំ និងប្រេងលាបសម្រាប់ព្យាបាលរបួសខាងក្រៅ និងខាងក្នុងពីបុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលគេស្គាល់។ គេដឹងច្បាស់ពីវិធីប្រើប្រាស់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេបានទិញមក។ ការស្លដីនៅឡ គឺជាការងារដែលប្រើកម្លាំងខ្លាំង ហើយគ្រោះថ្នាក់តែងតែអាចកើតមានឡើង។

តាចាស់យ៉ាវ (Old Man Yao) មិនដែលចូលចិត្ត ចិន ភីងអាន ឡើយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែគាត់ក៏ត្រូវទទួលស្គាល់ថា ចិន ភីងអាន ពូកែណាស់ក្នុងការធ្វើការងារដោយដៃសាមញ្ញៗ។ បន្ថែមលើនេះ គេមានចិត្តល្អ និងបរិសុទ្ធ ដូច្នេះតាចាស់យ៉ាវតែងតែទុកចិត្តប្រគល់លុយឱ្យគេទៅទិញរបស់របរសម្រាប់ឡស្លដី ដូចជាថ្នាំ និងគ្រឿងផ្សំថ្នាំសម្រាប់អ្នកធ្វើឆ្នាំងដែលរបួសនៅឡជាដើម។

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកផ្ទះនៅច្រកផ្លូវថូដីវិញ ចិន ភីងអាន បានបិទទ្វារមុននឹងចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំតាមរូបមន្តសម្រាប់ថ្នាំព្យាបាលរបួសក្នុង។ ខណៈពេលរង់ចាំឱ្យភ្លើងឡើងកម្តៅដល់កម្រិតដែលចង់បាន គេបានយកសម្លៀកបំពាក់មួយកំប្លេដែលស្លេកពណ៌ដោយសារការបោកគក់ច្រើនដងមកដាក់លើតុ រួចត្រដាងវាចេញមុននឹងហែកវាជាបន្ទះក្រណាត់តូចៗ។

គេមានឈ្មោះល្បីថាជាមនុស្សកំណាញ់ និងត្បិតត្បៀតបំផុត ប៉ុន្តែគេមិនមានការស្ទាក់ស្ទើរទាល់តែសោះក្នុងការហែកសម្លៀកបំពាក់ដ៏ល្អនេះជាចំណែកៗ។ បន្ទាប់មក គេក៏ប្រើបន្ទះក្រណាត់ទាំងនោះដើម្បីចងដាវខ្លីជាប់សំពត់ដែល នីង យ៉ាវ បានឱ្យខ្ចី ទៅនឹងដៃរបស់គេ។ បន្ថែមលើនេះ គេក៏បានចងបន្ទះក្រណាត់ជាច្រើនជុំវិញកំភួនជើង និងកដៃរបស់គេផងដែរ។

បន្ទាប់មក គេក៏ដកធ្នូឈើមួយដែលគេធ្វើដោយខ្លួនឯងចេញពីជញ្ជាំង ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏សម្រេចចិត្តមិនយកវាទៅជាមួយវិញ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានរើសជំពាមកៅស៊ូ និងថង់ថ្មមួយថង់ដែលដាក់នៅលើមាត់បង្អួចរបស់គេ។

ទោះបីជា ចិន ភីងអាន ដឹងថាគេកំពុងប្រយុទ្ធក្នុងសមរភូមិដែលគ្មានសង្ឃឹមឈ្នះក៏ដោយ ក៏គេប្រៀបដូចជាសត្វលាដ៏រឹងរូសម្នាក់ដែលមិនព្រមបោះបង់ឡើយ។

គេមិនអាចបណ្តោយឱ្យខ្លួនឯងបោះបង់បានឡើយ ដរាបណានៅមានផ្លូវណាមួយដែលមិនទាន់បានសាកល្បង។ នេះហើយជាមូលហេតុដែលគេបានអង្វរមេការយ៉ាងម្តងហើយម្តងទៀតឱ្យជួយសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ទោះបីជាមេការចាស់រូបនោះបានបោះបង់ចោលទៅហើយក៏ដោយ។

គេបានទៅរក ជឺ គុយ ដែលគេដឹងថាគ្មានអ្វីក្រៅពីមនុស្សមិនធម្មតា ក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមថានាងនឹងមានវិធីសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង។ បន្ទាប់មក គេក៏បានទៅរកលោកម្ចាស់ឈី ក្នុងសេចក្តីសង្ឃឹមដ៏តិចតួចថាគាត់នឹងផ្តល់យុត្តិធម៌ឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង។ ចុងក្រោយ គេបានទៅរកមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡស្លដី លោកម្ចាស់សុង ដែល នីង យ៉ាវ ចាត់ទុកថាជាកំពូលអ្នកវិជ្ជាគុណម្នាក់ ដោយដាក់ចេញនូវអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលគេមាន ដើម្បីព្យាយាមជួលសេវាកម្មរបស់លោកម្ចាស់សុង។

តាំងពីដំបូងមក គេដឹងថាឱកាសរបស់គេមានតិចតួចបំផុត ដូច្នេះការខកចិត្តដែលគេមានអារម្មណ៍នៅពេលនេះ មិនសូវជាធ្ងន់ធ្ងរខ្លាំងពេកឡើយ។

តាមពិតទៅ សុង ឆាងជិង មិនស្គាល់ ចិន ភីងអាន ទាល់តែសោះ ហើយ សុង ជីស៊ីន ក៏មិនស្គាល់គេដែរ ទោះបីជាបានធ្វើជាអ្នកជិតខាងរបស់ ចិន ភីងអាន យូរមកហើយក៏ដោយ។

មានរឿងខ្លះដែលគេត្រូវតែធ្វើ ទោះបីជាត្រូវបង់ដោយជីវិតក៏ដោយ ប៉ុន្តែក៏មានរឿងខ្លះដែលគេមិនអាចធ្វើបានជាដាច់ខាត ទោះបីជាជម្រើសផ្សេងទៀតមានតែសេចក្តីស្លាប់ក៏ដោយ។

ចិន ភីងអាន បានអង្គុយច្រហោងនៅជ្រុងមួយនៃបន្ទប់ រង់ចាំយ៉ាងអត់ធ្មត់ឱ្យថ្នាំដាំរួចរាល់។ គេកំពុងដាំថ្នាំដ៏ចម្លែកមួយ ដែលគ្មានប្រយោជន៍អ្វីក្រៅពីធ្វើឱ្យស្ពឹក និងបំបាត់ការឈឺចាប់ឡើយ។ ធ្លាប់មានបុរសម្នាក់នៅឡស្លដី ដែលបានធ្លាក់ខ្លួនឈឺដោយជំងឺដ៏ចម្លែកមួយ ហើយមិនត្រឹមតែគេមានការឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងស្ទើរពេញមួយថ្ងៃប៉ុណ្ណោះទេ ការឈឺចាប់នោះវាខ្លាំងរហូតដល់ផ្ទៃមុខ និងអវយវៈទាំងអស់របស់គេប្រែជាវៀចវេរ។

បន្ទាប់ពីនោះ ហាងថ្នាំត្រកូលយ៉ាងបានផ្តល់រូបមន្តនេះ ហើយបន្ទាប់ពីផឹកថ្នាំនេះរួច បុរសម្នាក់នោះក៏បានស្លាប់បាត់បង់ជីវិតក្នុងពេលដ៏ខ្លី ប៉ុន្តែគេបានស្លាប់ទៅដោយគ្មានការឈឺចាប់ទាល់តែសោះ។ តាមពិតទៅ គេថែមទាំងមានកម្លាំងអង្គុយឡើង និងនិយាយពាក្យចុងក្រោយមួយចំនួន រួចមើលទៅកាន់ឡស្លដីជាលើកចុងក្រោយ ដោយមានតាចាស់យ៉ាវជួយទប់ខ្លួនគេទៀតផង។

ចិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា ថ្នាំនេះនឹងមានប្រយោជន៍។

ខណៈពេលរង់ចាំថ្នាំ ចិន ភីងអាន បានដោះស្បែកជើងចំបើងចាស់ៗដែលរហែករបស់គេចេញ រួចដកស្បែកជើងថ្មីមួយគូចេញមកដែលគេមិនដែលដាច់ចិត្តពាក់ឡើយ។ បន្ទាប់មក គេក៏ដកថូដីមួយចេញមក រួចយកបំណែកប៉សឺឡែនដែលនៅក្នុងនោះចេញ។

ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយមក ចិន ភីងអាន បានបញ្ចប់ការត្រៀមលក្ខណៈទាំងអស់ ហើយគេក៏បើកទ្វាររបង صحនផ្ទះរបស់គេ មុននឹងដើរចេញទៅកាន់ច្រកផ្លូវថូដីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

វាជិតដល់ពេលព្រលប់ហើយ ហើយពន្លឺនៃព្រះអាទិត្យក៏មិនសូវភ្លឺ និងចាំងខ្លាំងទៀតដែរ។ ពពកនៅលើមេឃកំពុងបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ក្រហមពីពន្លឺចុងក្រោយនៃព្រះអាទិត្យដែលជិតលិច បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏ស្អាតអស្ចារ្យ។

ចិន ភីងអាន បានធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ផ្លូវហ្វតឈូន ហើយនៅពេលដែលគេទៅដល់ទីនោះ វាមិនមាននរណាម្នាក់ផ្សេងទៀតឡើយនៅលើផ្លូវថ្មខៀវនោះ។