ដាវខ្លីជាប់សំពត់ (Skirt Dagger)

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពី ចិន ភីងអាន (Chen Ping'an) ចាកចេញពីបន្ទប់ រួន ស៊ីវ (Ruan Xiu) បានទាត់ជើងដោយក្តីមួរម៉ៅ ហើយរៀបនឹងដេញតាមពីក្រោយ តែត្រូវបានបញ្ឈប់ដោយ លោកម្ចាស់រួន ដែលស្រែកឡើងទាំងទឹកមុខតឹងតែងថា៖ «ស៊ីវស៊ីវ ឯងមានតែធ្វើឱ្យគេគ្រោះថ្នាក់ថែមទេ បើឯងចូលទៅពាក់ព័ន្ធឥឡូវនេះ! គេនឹងអស់សង្ឃឹមក្នុងការសង្គ្រោះ បើឯងសម្រុកចូលទៅទាំងកំហឹងបែបនេះ!»

រួន ស៊ីវ មិនបានងាកក្រោយឡើយ នាងគ្រាន់តែងាកក្បាលបន្តិច ហើយសក់កន្ទុយសេះរបស់នាងក៏គ្រវីនៅលើអាកាសជារាងធ្នូយ៉ាងស្អាត។ មានពន្លឺមុតស្រួចនៅក្នុងភ្នែករបស់នាង ដែលស៊ីគ្នានឹងទឹកដមសំឡេងរបស់នាង នៅពេលនាងនិយាយថា៖ «លោកពុកបានបដិសេធមិនព្រមជួយអន្តរាគមន៍ចំពោះរឿងដែលបានកើតឡើងលើ លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) ចុះលទ្ធផលវាទៅជាយ៉ាងណា?»

លោកម្ចាស់រួន បានហើបមាត់ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង តែគាត់បានទប់ចិត្តមិនបង្ហើបការសម្ងាត់ខ្លះប្រាប់កូនស្រី ដោយឆ្លើយតបវិញក្នុងសំឡេងមាំថា៖ «ជឿពុកទៅ។ អ្វីដែលឯងអាចជួយក្មេងនោះបានច្រើនបំផុតនៅពេលនេះ គឺប្រាប់គេអំពីការសម្ងាត់ និងច្បាប់ឱ្យបានច្រើនតាមតែអាចធ្វើទៅបាននៅក្នុងដែនដីតូចមួយនេះ។ ឯងត្រូវតែបញ្ចុះបញ្ចូលគេឱ្យធ្វើសកម្មភាពក្រោមក្របខ័ណ្ឌនៃច្បាប់ទាំងនោះ។ មានតែការអនុលោមតាមច្បាប់នៃកន្លែងនេះទេ ទើបគេអាចទទួលបានលទ្ធផលល្អបំផុត។»

រួន ស៊ីវ ហាក់ដូចជាយល់នូវអ្វីដែលគាត់បានប្រាប់ ប៉ុន្តែនាងក៏នៅតែមានការភាន់ច្រឡំ និងស្ទាក់ស្ទើរក្នុងការបន្តទៅមុខ។ លោកម្ចាស់រួន បានគ្រវីដៃដេញដោយនិយាយថា៖ «កុំភ្លេចថាឯងគឺជាកូនស្រីរបស់ រួន ឈីង (Ruan Qiong)។ ក្មេងប្រុសមកពីច្រកផ្លូវថូដី (Clay Vase Alley) នោះ គ្រាន់តែជាគ្រួសតូចមួយប៉ុណ្ណោះ។»

«ទោះបីជាគេបង្កឱ្យមានរលកច្រើនប៉ុណ្ណានៅលើផ្ទៃបឹង ក៏គេមិនអាចធ្វើឱ្យពួកអណ្តើកចាស់ៗនៅបាតបឹងភ្ញាក់ផ្អើលដែរ ដែលមានន័យថាវានៅតែមានឱកាសដើម្បីកែខៃ ប៉ុន្តែសម្រាប់ឯងវិញ វាមិនដូចគ្នាទេ រួន ស៊ីវ។»

«ឯងត្រូវចាំថា ស្ថានភាពកាន់តែបន្ទាន់ ប៉ុនណា ឯងត្រូវតែមានចិត្តស្ងប់ប៉ុណ្ណោះ។ ពុកតែងតែប្រាប់ឯងឱ្យអានសៀវភៅឱ្យបានច្រើន តែឯងមិនដែលស្តាប់ឡើយ! ឯងគឺជា អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ម្នាក់ តែឯងបែរជាគ្មានសូម្បីតែភាពរឹងមាំខាងផ្លូវចិត្តដូចក្មេងមិនបានរៀនសូត្រម្នាក់ទៅវិញ!»

នៅពេលប្រយោគចុងក្រោយនោះចេញពីមាត់ លោកម្ចាស់រួន ក៏មានអារម្មណ៍ស្តាយក្រោយចំពោះពាក្យសម្តីដ៏គំរោះគំរើយរបស់គាត់ភ្លាម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កាលបើនិយាយដល់កូនស្រី គាត់តែងតែចង់ឃើញនាងមានការរីកចម្រើន ហើយវាជារឿយៗនាំឱ្យមានការរិះគន់យ៉ាងចាស់ដៃបែបនេះ។ សំណាងល្អ លើកនេះ រួន ស៊ីវ មិនបានយកពាក្យសម្តីអាក្រក់របស់គាត់មកទុកក្នុងចិត្តឡើយ ហើយនាងបានប្រញាប់រត់ចេញពីបន្ទប់ ដោយទុកឱ្យលោកម្ចាស់រួន សម្លឹងមើលតាមដោយអារម្មណ៍ច្របូកច្របល់។

លោកម្ចាស់រួន បានអង្គុយលើកៅអី រួចដាក់ចុងម្រាមដៃលើកដៃរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ដើម្បីពិនិត្យជីពចរ តែឃើញថាវាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពច្របូកច្របល់ និងវឹកវរទាំងស្រុង។ គាត់មានអារម្មណ៍មិនល្អស្រាប់ទៅហើយ ហើយរឿងនេះរឹតតែធ្វើឱ្យអារម្មណ៍របស់គាត់កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។

គាត់មិនអាចទប់ចិត្តមិនរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងបានថា៖ «ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) ពិតជាត្រូវតែបញ្ចេញសមត្ថភាពខ្លះហើយ! ដោយសារតែពួកភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ (Sun Scorch Mountain) បានមកជិតនឹងការបំពានច្បាប់បែបនេះ ទោះបីជាគាត់មិនអាចបណ្តេញពួកគេចេញពីទីក្រុងក៏ដោយ យ៉ាងហោចណាស់គាត់គួរតែផ្តល់មេរៀន និងធ្វើជាគំរូដល់ពួកគេ។»

«គាត់មិនអាចសម្លាប់ពួកគេបានទេ ប៉ុន្តែវាមិនខូចខាតអ្វីឡើយក្នុងការវាយប្រដៅពួកគេខ្លះ! ចាប់ពីពេលនេះតទៅ មនុស្សខាងក្រៅនឹងបន្តសម្រុកចូលមកក្នុងទីក្រុងនេះកាន់តែច្រើន ហើយបើគ្មានការធ្វើជាគំរូទេ អ្វីៗនឹងកាន់តែវឹកវរ។ តើគាត់កំពុងគិតថាខ្លួនឯងជិតអស់ភារកិច្ចហើយ ទើបគាត់ទុកសម្រាមនេះឱ្យខ្ញុំជាអ្នកបោសសម្អាតមែនទេ? តើពួកអ្នកប្រាជ្ញមិនគួរមានការយោគយល់ និងការទទួលខុសត្រូវជាងនេះទេឬ?»

ចំណែកឯ មេការយ៉ាង (Shopkeeper Yang) ដែលអង្គុយនៅម្ខាងទៀត បានរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ដើម្បីកុំឱ្យមានការចាប់អារម្មណ៍ដល់ខ្លួនឯង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្នុងចិត្តរបស់គាត់ គាត់កំពុងសើចចំអកចំពោះការបាត់បង់ភាពហ្មត់ចត់របស់លោកម្ចាស់រួន ជាពិសេសបន្ទាប់ពីគាត់ទើបតែបានស្តីបន្ទោសកូនស្រីរបស់គាត់ចំពោះរឿងដដែលនេះ។

បន្ទាប់ពីរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯងអស់មួយសន្ទុះ រួន ឈីង បានដកដង្ហើមធំ៖ «ឈី ជិងឈុន ខ្ញុំស្មានថាវាមិនអាចជួយអ្វីបានទេ ដែលអ្នកមានភាពទន់ជ្រាយ និងស្ទាក់ស្ទើរដូច្នេះ។ អ្នកអាចមិនខ្វល់ពីអ្វីដែលខ្ញុំបាននិយាយពីមុន ប៉ុន្តែកុំព្រងើយកន្តើយនឹងអ្វីដែលខ្ញុំកំពុងនិយាយឥឡូវនេះ។»

មេការយ៉ាង បានលួចស្តាប់ រួន ឈីង ពេញមួយពេល ហើយគាត់ស្រឡាំងកាំងភ្លាមៗចំពោះភាពមិនចេះអៀនខ្មាសរបស់លោកម្ចាស់រួន ដោយគិតក្នុងចិត្តថា «ដូចការរំពឹងទុករបស់បុគ្គលដែលនឹងមកកាន់តំណែង ទេព (Sage) បន្ទាប់នៅកន្លែងនេះ ស្បែកមុខរបស់គាត់ប្រាកដជាក្រាស់ល្មមអាចការពារដាវហោះបាន!»

ស្រាប់តែភ្លាមៗនោះ រួន ឈីង បានងាកទៅរកមេការយ៉ាង រួចរអ៊ូថា៖ «គេតែងតែនិយាយថា កូនស្រីដែលរៀបការហើយប្រៀបដូចជាទឹកដែលកំពប់មិនអាចស្រង់វិញបាន ចុះហេតុអ្វីបានជានាងមិនទាន់រៀបការផង បែរជាប្រឆាំងនឹងខ្ញុំបាត់ទៅហើយ?»

មានរឿងម្យ៉ាងដែលមេការយ៉ាងចង់និយាយជាយូរមកហើយ ហើយគាត់មានអារម្មណ៍ថាបើគាត់មិននិយាយទេ គាត់នឹងមិនអាចរស់នៅដោយស្ងប់ចិត្តឡើយ។ ដូច្នេះ គាត់ក៏ប្រមូលសេចក្តីក្លាហាន ហើយនិយាយថា៖ «លោកម្ចាស់រួន ប្រហែលមកពីខ្ញុំចាស់វង្វេងវង្វាន់ទេដឹង តែខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះមិនសូវជាមានចិត្តលើ ស៊ីវស៊ីវ ប៉ុន្មានឡើយ។»

រួន ឈីង ងាកមកមើលមេការយ៉ាងដោយទឹកមុខអាណិតអាសូរ រួចប្រកាសដោយសំឡេងដាច់ខាតថា៖ «ខ្ញុំអាចបញ្ជាក់បានដោយគ្មានមន្ទិលសង្ស័យថា អ្នកពិតជាចាស់វង្វេងវង្វាន់មែន។»

មេការយ៉ាង ក៏បានសម្លឹងត្រឡប់ទៅ រួន ឈីង វិញដោយទឹកភ្នែកអាណិតអាសូរដូចគ្នា ហើយអ្នកទាំងពីរក៏មិនបាននិយាយអ្វីបន្តទៀតដែរ។

ចំណែកឯ រួន ស៊ីវ បានដេញទាន់ ចិន ភីងអាន នៅត្រង់មាត់អណ្តូង ហើយនាងក៏នៅស្ងៀមមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីដែរ។

ចិន ភីងអាន បានញញឹមដាក់នាង។ គេនៅចាំបានថា កាលដែលជួបនាងលើកដំបូងនៅត្រង់ជួរភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) គេធ្លាប់គិតថានាងគឺជាមនុស្សគ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះគេទើបដឹងថានាងគ្រាន់តែមិនសូវចូលចិត្តនិយាយស្តីប៉ុណ្ណោះ។

រួន ស៊ីវ បានដើរតាម ចិន ភីងអាន នៅពេលដែលគេធ្វើដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ស្ពានដែលមានដំបូល ហើយបន្ទាប់ពីប្រមូលសេចក្តីក្លាហាន នាងក៏បាននិយាយថា៖ «ចិន ភីងអាន ខ្ញុំឈ្មោះ រួន ស៊ីវ ហើយឪពុករបស់ខ្ញុំឈ្មោះ រួន ឈីង។ តាំងពីខ្ញុំនៅក្មេងមក ខ្ញុំបានហាត់ស្លដាវជាមួយឪពុករបស់ខ្ញុំ ហើយគាត់បានមកទីក្រុងនេះក្នុងឱកាសនេះ ដើម្បីបំពេញតាមសំណើរបស់បក្សគាត់។»

«លើសពីនេះ បរិស្ថានធម្មជាតិនៅទីនេះគឺស័ក្តិសមបំផុតសម្រាប់ការស្លដាវ ហើយគាត់ប្រាប់ខ្ញុំថា នោះហើយជាមូលហេតុដែលយើងមកទីនេះ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងថាឪពុកនាំខ្ញុំមកទីនេះ ពីព្រោះគាត់ចង់ស្វែងរកឱកាសវាសនាសម្រាប់ខ្ញុំ។ ឪពុករបស់ខ្ញុំគឺជាមនុស្សរឹងរូសម្នាក់ ដែលមិនងាយទទួលស្គាល់កំហុសឡើយ។ តាមពិតទៅ គាត់ពិតជាចង់ទទួលយក លីវ សៀនយ៉ាង ជាសិស្សរបស់គាត់ណាស់។»

«អ្នកប្រហែលជាមិនដឹងរឿងនេះទេ ប៉ុន្តែប្រសិនបើឪពុករបស់ខ្ញុំសម្រេចចិត្តបង្កើតបក្សរបស់គាត់នៅទីនេះក្នុងពេលអនាគត នោះវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ដែលគាត់ត្រូវជ្រើសរើសសិស្សដំបូងឱ្យបានត្រឹមត្រូវសម្រាប់បក្ស។ ដូច្នេះហើយ គាត់មិនមែនមានបំណងបោះបង់ លីវ សៀនយ៉ាង ឱ្យពួកចចកស៊ីឡើយ ដូច្នេះសូមកុំបន្ទោសគាត់អី។»

«ខ្ញុំមិនបានបន្ទោសឪពុករបស់អ្នកទេ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតបទាំងគ្រវីក្បាល។

បន្ទាប់មកគេក៏ផ្អាកមួយសន្ទុះ ហើយទឹកមុខជូរចត់ក៏លេចឡើងនៅលើមុខរបស់គេ នៅពេលគេបន្តថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនគួរទៅបន្ទោសអ្នកដទៃទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនអាចទប់កំហឹងបាន។ ខ្ញុំខឹងនឹងឪពុករបស់អ្នកដែលមិនព្រមទទួលយក លីវ សៀនយ៉ាង ជាសិស្សឱ្យលឿនជាងនេះ ហើយខ្ញុំខឹងនឹងការពិតដែលគ្មាននរណាម្នាក់ចូលមកជួយអន្តរាគមន៍នៅពេលដែល លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវបានគេវាយប្រហារ។ ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំមិនគួរមានអារម្មណ៍បែបនេះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំនៅតែមានអារម្មណ៍ខឹងខ្លាំងណាស់។»

«នោះគឺជាប្រតិកម្មដែលយល់បាន» រួន ស៊ីវ ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

ចិន ភីងអាន មិនចង់បង្អង់ពេលវេលានៅទីនេះយូរទៀតទេ ហើយគេក៏សួរថា៖ «តើមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចជួយអ្នកបានទេ?»

«អ្នកមិនមែនកំពុងទៅសងសឹកពួកភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ឥឡូវនេះទេ មែនទេ?» រួន ស៊ីវ សួរដោយភាពប្រុងប្រយ័ត្ន។

ចិន ភីងអាន មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ មិនបញ្ជាក់ ហើយក៏មិនបដិសេធនូវគំនិតនេះដែរ។

រួន ស៊ីវ មិនសូវពូកែខាងនិយាយស្តីស្រាប់ទៅហើយ ហើយនាងក៏ជ្រើសរើសផ្លូវសាមញ្ញលើកនេះ ដោយនិយាយត្រង់ៗតាមអ្វីដែលនាងគិតថា៖ «កុំធ្វើអ្វីដោយខ្វះការពិចារណា! ភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ គឺជាបក្សដ៏ល្បីល្បាញបំផុតមួយនៃទ្វីបដបត្បូង (Eastern Treasured Vial Continent) របស់ពួកយើង ហើយស្វាចាស់នោះមានឋានៈមិនខុសពីមេបក្សនៃភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ឡើយ!»

«ទោះបីជាវាមិនអាចប្រើសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងណាមួយនៅក្នុងកន្លែងនេះក៏ដោយ វានៅតែអាចកាច់អ្នកដូចជាមែកឈើតូចមួយបាន! លើសពីនេះ លោកម្ចាស់ឈី ប្រាកដជាដាក់ទណ្ឌកម្មវាចំពោះអ្វីដែលវាបានធ្វើចំពោះ លីវ សៀនយ៉ាង ដូច្នេះហើយមិនចាំបាច់ឱ្យអ្នកទៅពាក់ព័ន្ធឡើយ។ សូមកុំបារម្ភ អ្វីម្យ៉ាងប្រាកដជាត្រូវធ្វើឡើងមិនខាន...»

«ដោយពាក្យថាទណ្ឌកម្ម តើអ្នកចង់មានន័យថាជនល្មើសនឹងត្រូវបណ្តេញចេញពីទីក្រុងមែនទេ?» ចិន ភីងអាន កាត់សម្តី។

រួន ស៊ីវ មិនមានចម្លើយចំពោះរឿងនេះទេ។

ចិន ភីងអាន ញញឹម ហើយភ្នែករបស់គេភ្លឺថ្លា និងស្មោះត្រង់ដូចជាទឹកហូរនៃអូរ ខណៈពេលដែលគេនិយាយថា៖ «ខ្ញុំដឹងថាអ្នកកំពុងបារម្ភពីខ្ញុំ ហើយសម្រាប់រឿងនោះ ខ្ញុំសូមអរគុណអ្នក។ ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំនឹងមិនសម្រុកចូលទៅដោយខ្វះការពិចារណា ដើម្បីប្រយុទ្ធជាមួយនរណាម្នាក់ដែលមានកម្លាំងខ្លាំងជាងខ្លួនឯងឆ្ងាយបែបនេះទេ។»

រួន ស៊ីវ មានអារម្មណ៍ធូរស្រាលណាស់ដែលបានឮបែបនេះ ហើយនាងក៏ទម្លាប់យកដៃស្ទាបទ្រូងខ្លួនឯង បន្ទាប់មកស្នាមញញឹមអៀនខ្មាសបន្តិចក៏លេចឡើងនៅលើមុខរបស់នាង ហាក់ដូចជាដឹងខ្លួនថាទង្វើរបស់នាងរាងក្មេងខ្ចី និងមិនសូវសមរម្យចំពោះឋានៈរបស់នាង។

ចិន ភីងអាន ក៏ញញឹមដែរ រួចនិយាយថា៖ «កាលលើកមុន ខ្ញុំពិតជាកំណាញ់ពេកហើយ ដែលឱ្យត្រីអ្នកតែបីក្បាល។»

រួន ស៊ីវ មានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិចដែលបានឮបែបនេះ ហើយនាងក៏ប្រញាប់ប្តូរប្រធានបទ ដោយសួរថា៖ «តើដៃឆ្វេងរបស់អ្នកយ៉ាងម៉េចហើយ?»

ចិន ភីងអាន លើកដៃឆ្វេងដែលរុំរបួសរបស់គេ រួចឆ្លើយថា៖ «វាមិនអីទេ ខ្ញុំសូម្បីតែមិនមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់នឹងមុខរបួសទៀតផង។»

រួន ស៊ីវ ចំណាយពេលមួយសន្ទុះដើម្បីរៀបចំគំនិត រួចនិយាយថា៖ «ទោះបីជាអ្នកធ្វើអ្វីក៏ដោយ កុំធ្វើអ្វីដែលខ្វះការពិចារណា។ នៅពេលនេះ លោកម្ចាស់ឈី កំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពលំបាក ហើយនៅពេលដែលឪពុករបស់ខ្ញុំមកកាន់កាប់បន្តពីគាត់ វានឹងមានឱកាសខ្ពស់ដែលទីក្រុងនេះនឹងមានការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។»

«ចំណែកឯការផ្លាស់ប្តូរនោះនឹងទៅជាល្អ ឬអាក្រក់ វាមិនអាចទាយទុកជាមុនបានទេនៅពេលនេះ ដូច្នេះវាមានសារៈសំខាន់ណាស់ដែលអ្នកមិនត្រូវធ្វើអ្វីដែលអ្នកនឹងត្រូវស្តាយក្រោយនៅពេលនេះ។»

«បាទ» ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

ដោយមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង រួន ស៊ីវ មានអារម្មណ៍ថាអន្ទះអន្ទែងក្នុងចិត្ត។

ការអន្ទះអន្ទែងនេះមកពីខ្លួននាងផ្ទាល់។ ប្រសិនបើតាមចរិតរបស់នាង នាងប្រហែលជាបានទៅរក ប៉ៃ យាន (Bai Yuan) នៃភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍ដោយខ្លួនឯងបាត់ទៅហើយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ នាងបែរជាត្រូវព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូល ចិន ភីងអាន កុំឱ្យប្រថុយគ្រោះថ្នាក់ទៅវិញ ហើយរឿងនេះវាផ្ទុយស្រឡះពីចរិតលក្ខណៈរបស់នាង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បញ្ហាគឺថា ដូចដែលនាងបាននិយាយ នេះមិនមែនជាពេលវេលាដែលត្រូវធ្វើអ្វីដោយខ្វះការពិចារណាឡើយ ហើយសភាវគតិរបស់នាងបានប្រាប់នាងថា ផលវិបាកនៃសកម្មភាពណាមួយដែលខ្វះការពិចារណា នឹងមានសភាពធ្ងន់ធ្ងរជាពិសេសនៅពេលវេលាដ៏រសើបនេះ។

ទោះបីជានាងធ្វើអ្វីដែលខ្វះការពិចារណា ហើយបង្កឱ្យមានបញ្ហាធំដុំក៏ដោយ ឪពុករបស់នាងនឹងចេញមុខមកដោះស្រាយបញ្ហាឱ្យនាង ហើយរឿងរ៉ាវនឹងចប់ត្រឹមនោះ ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន មិនមាននរណាម្នាក់សម្រាប់ពឹងពាក់ដើម្បីជួយសង្គ្រោះគេឡើយ។

បន្ទាប់ពីបែកផ្លូវពី រួន ស៊ីវ ចិន ភីងអាន បានរត់ឆ្ពោះទៅកាន់ស្ពានដែលមានដំបូលតែម្នាក់ឯង ជាកន្លែងដែលគេបានជួបនឹងនារីវ័យក្មេងម្នាក់ទៀត។

នៅលើជណ្តើរថ្មនៅចុងខាងត្បូងនៃស្ពានដែលមានដំបូល មាននារីវ័យក្មេងម្នាក់អង្គុយទាំងទឹកមុខមាំ និងមានដាវមួយគូដាក់នៅលើភ្លៅរបស់នាង។

នាងស្លៀកពាក់អាវធំពណ៌បៃតងចាស់ ហើយបបូរមាត់របស់នាងជិតគ្នាស្ងប់។ មានកាបូបប៉ាក់យ៉ាងផ្ចិតផ្ចង់មួយគូនៅក្បែរនាង ហើយភ្លាមៗនៅពេលដែល ចិន ភីងអាន ដើរមកដល់ជើងជណ្តើរថ្ម នាងក៏បោះកាបូបកាក់ស្ពាន់ទាំងពីរនោះទៅឱ្យគេ ទាំងនិយាយក្នុងសំឡេងត្រជាក់ថា៖ «ឯងយករបស់នេះវិញទៅ។»

ចិន ភីងអាន ឈរនៅជើងជណ្តើរ ទាំងយកដៃត្រងកាបូបទាំងពីរនោះ ហើយគេមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ។

នីង យ៉ាវ (Ning Yao) បង្ហាញទឹកមុខមាំ រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំបានសន្យានឹងឯងថាខ្ញុំនឹងរក្សា លីវ សៀនយ៉ាង ឱ្យមានសុវត្ថិភាព ប៉ុន្តែខ្ញុំធ្វើមិនបាន។ ខ្ញុំបានធ្វើឱ្យឯង និង លីវ សៀនយ៉ាង ខកបំណងហើយ!»

នីង យ៉ាវ ដឹងថា នៅក្នុងទីក្រុងនេះ ដែលរាល់សមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹង វាមិនមានផ្លូវណាដែលនរណាម្នាក់អាចជួយសង្គ្រោះគេពីរបួសដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលគេបានរងគ្រោះនោះឡើយ។ លើសពីនេះ តាមរយៈចរិតរបស់ ចិន ភីងអាន ទោះបីជាមានឱកាសបន្តិចបន្តួចបំផុតក្នុងការសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏គេមិនដែលចាកចេញពីក្បែរខ្លួន លីវ សៀនយ៉ាង ដែរ។

ចិន ភីងអាន ដើរឡើងតាមជណ្តើរ រួចអង្គុយចុះក្បែរនាង ហើយហុចកាបូបកាក់ស្ពាន់ទាំងពីរនោះទៅឱ្យនាងវិញ ទាំងនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «ទុកកាក់ទាំងនេះចុះ ហើយអ្នកក៏អាចយកកាបូបដែលខ្ញុំបានលាក់នៅក្នុងផ្ទះនៅច្រកផ្លូវថូដីបានដែរ ខ្ញុំមិនត្រូវការវាទៀតទេ។ ប្រសិនបើមិនមានការរំខានពេកទេ សូមជួយជួលមនុស្សឱ្យមកមើលថែផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង និងផ្ទះរបស់ខ្ញុំផង។»

នីង យ៉ាវ មិនទទួលយកកាបូបពីគេឡើយ ហើយនាងបានបន្លឺសំឡេងចំអកថា៖ «តើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំបិទក្រដាសពាក្យស្លោក និងរូបអ្នកយាមទ្វារនៅលើទ្វារផ្ទះឯងរៀងរាល់បុណ្យចូលឆ្នាំដែរទេ?»

ទោះបីជាមានការចំអកយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងសំឡេងរបស់ នីង យ៉ាវ ក៏ដោយ ក៏ ចិន ភីងអាន នៅតែឆ្លើយតបដោយទឹកមុខស្មោះត្រង់ថា៖ «វាពិតជាល្អណាស់ ប្រសិនបើអ្នកអាចធ្វើបែបនោះបាន។»

នីង យ៉ាវ ខឹងខ្លាំងរហូតដល់ស្ទើរតែហុយផ្សែងចេញតាមត្រចៀក ហើយនាងក៏ផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។ «តើមានរឿងឆ្កួតអីកើតឡើងចំពោះឯងហ្នឹង? តើឯងធ្លាប់ត្រូវគេធ្វើឱ្យធ្លាក់ក្បាលកាលពីនៅបៅមែនទេ? តើវាជាហេតុផលដែលធ្វើឱ្យឯងធ្វើរឿងល្ងង់ៗរហូតមែនទេ? ខ្ញុំស្ទើរតែដាច់សរសៃឈាមស្លាប់ទៅហើយ! ខ្ញុំហាមមិនឱ្យឯងចូលទៅពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះតទៅទៀតទេ!»

«តើឯងគិតថាក្មេងស្គមដូចឯង អាចទៅតតាំងនឹងស្វាភ្នំនៃភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍មែនទេ? ទៅមើលថែផ្ទះអន់ៗរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ដោយខ្លួនឯងទៅ ហើយបើឯងចង់បានរូបអ្នកយាមទ្វារ និងក្រដាសពាក្យស្លោក ទៅទិញដោយខ្លួនឯងទៅ! ខ្ញុំមិនជួយឯងទេ!»

ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលត្រង់ទៅ នីង យ៉ាវ រួចនិយាយថា៖ «យើងមិនទាន់ស្គាល់គ្នាបានយូរប៉ុន្មានទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំដឹងរឿងមួយច្បាស់ណាស់៖ អ្នកប្រាកដជាមិនប្រគល់កាបូបកាក់ទាំងពីរនេះមកឱ្យខ្ញុំវិញទេ ប្រសិនបើអ្នកមានទំនុកចិត្តលើសមត្ថភាពខ្លួនឯងក្នុងការសងសឹកឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏អ្នកមិនប្រគល់វាឱ្យខ្ញុំនៅពេលនេះដែរ។»

ចិន ភីងអាន ដាក់កាបូបទាំងពីរចុះនៅលើកាំជណ្តើររវាងពួកគេ រួចបន្តថា៖ «នីង យ៉ាវ នៅត្រង់ចំណុចនេះ ខ្ញុំគ្មានអារម្មណ៍នឹងព្យាយាមលួងលោមអ្នកឡើយ។ អ្នកបានធ្វើការព្រមព្រៀងដ៏យុត្តិធម៌ជាមួយខ្ញុំ និង លីវ សៀនយ៉ាង ហើយវាមិនមែនថាអ្នកមានបំណងចង់ធ្វើបាបពួកយើងតាំងពីដំបូងឡើយ។»

«គ្មាននរណាម្នាក់អាចស្មានទុកជាមុននូវរឿងបែបនេះបានឡើយ ហើយពួកយើងក៏មិនរំពឹងឱ្យអ្នកត្រូវបាត់បង់ជីវិតដោយសាររឿងបែបនេះដែរ។ ជឿខ្ញុំចុះ មិនត្រឹមតែខ្ញុំមិនចង់ឃើញរឿងនោះទេ លីវ សៀនយ៉ាង ក៏មិនចង់ឃើញរឿងនោះកើតឡើងដែរ។ ប្រសិនបើគេអាចនិយាយជាមួយអ្នកបាននៅពេលនេះ គេប្រាកដជានិយាយថា៖ "នេះជារឿងដែលមនុស្សប្រុសត្រូវចាត់ការ ដូច្នេះមនុស្សស្រីគួរតែនៅម្ខាងទៅ!"»

ចិន ភីងអាន ញញឹម រួចបញ្ចប់ថា៖ «ជាការពិតណាស់ ខ្ញុំមិនហ៊ាននិយាយសម្តីបែបនេះដាក់អ្នកឡើយ។»

នីង យ៉ាវ ដាក់ដៃរបស់នាងលើស្រោមដាវវែងរបស់នាង ហើយភ្នែករបស់នាងរួមតូចបន្តិច ខណៈដែលនាងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនបានប្រាប់រឿងរ៉ាវទាំងស្រុងដល់ឯងទេមិញនេះ។ ភាពមានកំហុសគ្រាន់តែជាពាក់កណ្តាលនៃមូលហេតុដែលខ្ញុំធ្វើរឿងនេះ។ ពាក់កណ្តាលទៀត គឺចាប់តាំងពីខ្ញុំរត់ចេញពីផ្ទះដើម្បីមកស្វែងយល់ពីពិភពលោក មិនដែលធ្លាប់មានឧបសគ្គណាដែលខ្ញុំជួបប្រទះ ហើយខ្ញុំដើរជៀសវាងវាឡើយ ផ្ទុយទៅវិញខ្ញុំតែងតែប្រឈមមុខនឹងវាជានិច្ច! រឿងនេះអនុវត្តទាំងចំពោះឧបសគ្គខាងរូបកាយ និងឧបសគ្គនៅក្នុងនេះ!»

នីង យ៉ាវ លើកមេដៃចង្អុលទៅបេះដូងរបស់ខ្លួនឯង ខណៈពេលដែលនាងនិយាយ។

បន្ទាប់ពីសញ្ជឹងគិតមួយសន្ទុះ ចិន ភីងអាន ក៏និយាយថា៖ «មុនពេលអ្នកធ្វើអ្វីដែលអ្នកហៀបនឹងធ្វើ តើអ្នកអាចចាំខ្ញុំទៅជួបមនុស្សបីនាក់សិនបានទេ? បន្ទាប់ពីនោះ យើងអាចម្នាក់ៗធ្វើអ្វីតាមតែយើងចង់។»

«តើត្រូវចំណាយពេលយូរប៉ុនណា?» នីង យ៉ាវ សួរ។

«យ៉ាងច្រើនកន្លះថ្ងៃ!» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយតបដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។

«តើអ្នកពីរនាក់ទៀតជានរណា ក្រៅពី ឈី ជិងឈុន?» នីង យ៉ាវ សួរ។

«ខ្ញុំមិនអាចឆ្លើយសំណួរនេះបានទេ» ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលឆ្លើយតប។

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច រួចនិយាយថា៖ «ឱ្យខ្ញុំព្រមានឯងចុះថា រឿងនេះវាហួសពីដែនសមត្ថកិច្ចរបស់ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡស្លដីហើយ។ នេះមិនមែនគ្រាន់តែជាឧប្បត្តិហេតុតូចតាចដូចជាការលួចឆក់ប្លន់ ឬការឈ្លោះប្រកែកគ្នាតាមដងផ្លូវឡើយ។»

ចិន ភីងអាន រៀបនឹងក្រោកឈរឡើង នៅពេលដែល នីង យ៉ាវ និយាយក្នុងសំឡេងមិនពេញចិត្តថា៖ «យកលុយរបស់ឯងទៅជាមួយផង!»

ចិន ភីងអាន គ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីធ្វើតាមអ្វីដែលនាងប្រាប់ឡើយ។

«ចាំបន្តិច ចិន ភីងអាន។ ងាកមកវិញ!»

បន្ទាប់ពីធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ងាកមកវិញ ស្រាប់តែ នីង យ៉ាវ បានឱនចុះ ហើយលើកជាយសំពត់របស់នាងឡើង រួចដកដាវខ្លីបុរាណមួយដែលចងជាប់នឹងកំភួនជើងរបស់នាងចេញមក។

បន្ទាប់មកនាងក៏ឈរត្រង់ខ្លួនវិញ ហុចដាវខ្លីនោះទៅឱ្យ ចិន ភីងអាន ហើយនិយាយដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «នេះគឺជា ដាវខ្លីជាប់សំពត់ (Skirt Dagger) ដែលមនុស្សស្រីគ្រប់រូបនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំតែងតែយកតាមខ្លួន។ វាផ្ទុយនឹងប្រពៃណីនៃស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំក្នុងការប្រគល់ដាវខ្លីនេះទៅឱ្យអ្នកដទៃ ប៉ុន្តែដោយសារភាពបន្ទាន់នៃស្ថានភាព ខ្ញុំនឹងលើកលែងឱ្យម្តង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ កុំភ្លេចថាខ្ញុំគ្រាន់តែឱ្យឯងខ្ចីប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះឯងត្រូវតែយកវាមកសងវិញ!»

ចិន ភីងអាន មានការងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែគេនៅតែលូកដៃទៅទទួលយកដាវខ្លីនោះ។

«ប្រើដៃទាំងពីរ! មានសុជីវធម៌បន្តិចទៅមើល បានទេ?!» នីង យ៉ាវ គំហកដាក់។

ចិន ភីងអាន ប្រញាប់លើកដៃម្ខាងទៀតឡើងផងដែរ ប៉ុន្តែគេនៅតែមានការភាន់ច្រឡំ។

«តើឯងពិតជាគិតថាបំណែកប៉សឺឡែនពីរបីអាចសម្លាប់ស្វាភ្នំនោះបានមែនទេ?» នីង យ៉ាវ រអ៊ូ។ «ឯងគ្រាន់តែមានសំណាងប៉ុណ្ណោះ ដែល ឆៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) មិនទាន់បានឈានទៅមុខឆ្ងាយនៅលើមាគ៌ានៃ ការដាំដុះ (Cultivation)។»

«មិនត្រឹមតែអាម្សៀចាស់មកពីភ្នំស៊ុនស្ករឆ៍នោះ គឺជា អ្នកដាំដុះ (Cultivator) ដែលមានកម្រិតខ្ពស់ជាងច្រើនប៉ុណ្ណោះទេ រូបរាងពិតរបស់វាមានភាពធន់នឹងរូបកាយដ៏អស្ចារ្យ ដែលសូម្បីតែអាវុធអមតៈធម្មតាក៏មិនអាចធ្វើឱ្យវាមានរបួសសូម្បីតែបន្តិចបានដែរ កុំថាឡើយបំណែកប៉សឺឡែនពីរបីនោះ។ យ៉ាងច្រើនបំផុត ឯងអាចបង្កឱ្យមានស្នាមឆូតមួយ ឬពីរនៅលើខ្លួនរបស់វា ប៉ុន្តែវាមិនអាចធ្វើអ្វីវាបានឡើយ!»

ចិន ភីងអាន បានទទួលយកដាវខ្លី ប៉ុន្តែមិនដឹងថាត្រូវទុកវានៅកន្លែងណាឡើយ ហើយមានទឹកមុខប្លែកខុសពីធម្មតា។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលគេទាំងមួរម៉ៅ រួចគំហកថា៖ «យើងហៀបនឹងទៅសម្លាប់មនុស្សហើយ ចុះឯងនៅមកខ្វល់ខ្វាយពីពាក្យសម្តីអាក្រក់អីហ្នឹង?!»

ចិន ភីងអាន មិនមានចម្លើយចំពោះរឿងនេះទេ។ ដោយមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង គេក៏អង្គុយចុះលើកាំជណ្តើរថ្មវិញ រួចងើបក្បាលសម្លឹងមើលទៅលើមេឃនៅទិសខាងត្បូង។

នីង យ៉ាវ នៅតែបន្តឈរនៅក្បែរគេ ហើយ ចិន ភីងអាន បានព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលនាងឱ្យឈប់ធ្វើរឿងនេះជាលើកចុងក្រោយ។ «ប្រសិនបើអ្នកចូលមកពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងនេះ អ្នកពិតជានឹងត្រូវស្លាប់មិនខាន។»

នីង យ៉ាវ អោបដៃទាំងពីរ ដោយកាន់ដាវទាំងពីររបស់នាងក្នុងស្រោម ដាវម្ខាងក្នុងដៃនីមួយៗ ខណៈដែលនាងនិយាយក្នុងទឹកមុខមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ «ខ្ញុំបានឃើញមនុស្សស្លាប់ច្រើនជាងឯងបានឃើញមនុស្សរស់ទៅទៀត។»

បន្ទាប់មកនាងក៏បន្តក្នុងសំឡេងដែលហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយថា៖ «ឯងអាចចងដាវខ្លីជាប់សំពត់នោះទៅនឹងដៃរបស់ឯង ហើយលាក់វានៅក្នុងដៃអាវបាន។»

«បាទ» ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលឆ្លើយតប។

ចិន ភីងអាន បានទះជង្គង់ខ្លួនឯងយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគេក្រោកឈរឡើង ហើយគេស្រាប់តែនិយាយថា៖ «ខ្ញុំពិតជាសប្បាយចិត្តណាស់ដែលបានជួបអ្នក។»

នីង យ៉ាវ បានងាកក្រោយ ហើយដើរចេញទៅមុន ដោយដើរចុះពីស្ពានដែលមានដំបូល។

រូបភាពនៃនារីវ័យក្មេងដ៏អង់អាចក្លាហានម្នាក់ដែលកាន់ដាវភ្លោះ គឺជាអ្វីដែលស្អាតបំផុតដែល ចិន ភីងអាន ធ្លាប់បានឃើញក្នុងមួយជីវិត។

នៅខណៈពេលនេះ ចិន ភីងអាន មានជំនឿចិត្តយ៉ាងមុតមាំថា ទោះបីជាគេអាចចាកចេញពីទីក្រុងនេះនៅថ្ងៃណាមួយក៏ដោយ ក៏គេនឹងមិនអាចឃើញអ្វីដែលអាចធ្វើឱ្យគេរំភើបចិត្តបានខ្លាំងដូចរឿងនេះឡើយ។

បន្ទាប់ពីបានឃើញអ្វីដែលស្អាតបែបនេះ គេមានអារម្មណ៍ថាគេអាចស្លាប់ទៅដោយគ្មានអ្វីដែលត្រូវស្តាយក្រោយទៀតឡើយ។

គេធ្លាប់មានការភ័យខ្លាចចំពោះសេចក្តីស្លាប់បន្តិចបន្តួច បន្ទាប់ពីបានឮអ្វីដែលលោកតាតាវ លូ (Daoist Lu) បាននិយាយ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេបានត្រឡប់ទៅរកផ្នត់គំនិតដើមរបស់គេវិញហើយ ហើយម្តងទៀត សេចក្តីស្លាប់ហាក់ដូចជាមិនមែនជារឿងដែលគួរឱ្យខ្លាចខ្លាំងពេកឡើយ។