ពន្លឺព្រះអាទិត្យ (Sunlight)

ភ្ញៀវពីរនាក់ដែលមានសម្លៀកបំពាក់រញ៉េរញ៉ៃបន្តិចបន្តួចបានមកដល់ការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡ។ អ្នកទាំងពីរទើបតែឈានចូលវ័យពេញវ័យ ហើយមានរូបរាងសង្ហាខ្លាំងណាស់។ បន្ទាប់ពីដឹងថាអ្នកទាំងពីរមកសួរសុខទុក្ខលោកគ្រូ ឆុយ (Mr. Cui) អ្នកយាមទ្វារមិនបានសួរនាំអ្វីច្រើនឡើយ ក៏ប្រញាប់នាំពួកគេទៅកាន់កន្លែងស្នាក់នៅរបស់មន្ត្រីដែលលោកគ្រូ ឆុយ កំពុងស្នាក់នៅ។ បន្ទាប់ពីគោះទ្វារជំនួសយុវជនទាំងពីររួច អ្នកយាមទ្វារក៏ថយចេញទៅដោយក្ដីគោរព។

អ្នកដែលបើកទ្វារ គឺមិនមែនជានរណាក្រៅពីបុរសដែលមកទីនេះដើម្បីដកហូតយ័ត្នជំនួសសាលាខុងជឺនោះទេ។ តាំងពីក្មេងមក គេតែងតែទទួលបានការសរសើរយ៉ាងខ្លាំង ហើយត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាអ្នកបន្តវេនដែលមិនអាចប្រកែកបានសម្រាប់តំណែងជាម្ចាស់សាលាបឹងវិល (Lake View Academy)។

គេមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងដែលបានឃើញយុវជនទាំងពីរ រួចក៏ងាកទៅរកម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេដែលកំពុងផ្អែកនឹងក្របទ្វារ ហើយសួរទាំងញញឹមថា៖ «តើខ្ញុំអាចសួរបានទេថា មិត្តភក្តិរបស់ឯងម្នាក់នេះជាអ្នកណា បាឈីវ (Baqiao)?»

យុវជនដែលត្រូវបានគេហៅថា បាឈីវ បានឆ្លើយតបទាំងញញឹមយ៉ាងស្រស់ថា៖ «បុរសម្នាក់នេះមកពីត្រកូលឈិន (Chen Clan) នៃខេត្តកន្ទុយនាគ (Dragon Tail County) នៃអាណាចក្រតាយុង (Great Yong Empire) លោកគ្រូអាចហៅគេថា សុងហ្វឹង (Songfeng) ក៏បាន។ គេមិនចូលចិត្តស្រីស្អាត ឬស្រាឆ្ងាញ់ទេ ប៉ុន្តែគេមានចំណាប់អារម្មណ៍ខ្លាំងលើថ្មដុសទឹកមូក។ គេឮថាមានរណ្តៅថ្មជាច្រើននៅជិតស្ទឹងទីនេះ ទើបគេមកសាកល្បងសំណាង»។

«គេក៏មានសាច់ញាតិឆ្ងាយម្នាក់ដែលបានធ្វើដំណើរមកជាមួយពួកយើងក្នុងដំណើរនេះដែរ។ ប្រសិនបើគ្មាននាងទេ សុងហ្វឹង និងខ្ញុំប្រហែលជាមិនចំណាយពេលយូរបែបនេះដើម្បីចូលទីប្រជុំជនឡើយ។ យើងគួរតែមកដល់តាំងពីពីរថ្ងៃមុនម្ល៉េះ។ នាងមិនចូលចិត្តប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយមនុស្សទេ ដូច្នេះនាងបានទៅរុករកទីប្រជុំជនដោយខ្លួនឯងបាត់ហើយ។ នៅតាមផ្លូវមកទីនេះ ខ្ញុំឮថាព្រះអង្គម្ចាស់មកពីអាណាចក្រតាស៊ុយ (Great Sui Empire) ទទួលបានឱកាសវាសនាដ៏ធំធេង ដោយទទួលបានត្រីកយនាគមាសមួយក្បាល ហើយវាមានឱកាសខ្ពស់ដែលវានឹងក្លាយជានាគនៅថ្ងៃអនាគត។ ខ្ញុំច្រណែនណាស់នៅពេលឮបែបនេះ រហូតដល់ថ្នាក់ភ្នែកខ្ញុំឡើងក្រហម! លោកគ្រូមើលចុះ ភ្នែកខ្ញុំឡើងក្រហមអស់ហើយ បងប្រុសឆុយ»។

យុវជននោះអោនទៅជិតបុរសម្នាក់នោះ ខណៈដែលកំពុងនិយាយ រហូតដល់បុរសនោះរុញក្បាលគេចេញទាំងញញឹមថា៖ «ឃើញថាឯងបានមកយឺតទៅហើយ ឯងគួរតែប្រើប្រាស់ពេលវេលាឱ្យមានប្រយោជន៍ជាងនេះ។ ហេតុអ្វីបានជាឯងមកសួរសុខទុក្ខខ្ញុំទៅវិញ? តាំងពីពេលណាមក ដែលសិស្សនៃវាលអគ្គិសនីខ្យល់ (Wind Lightning Field) ក្លាយជាមនុស្សខ្ជិលច្រអូសបែបនេះ?»

ស្នាមញញឹមបែបសុំទោសបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ឈិន សុងហ្វឹង (Chen Songfeng) ខណៈដែលគេពន្យល់ថា៖ «ពួកយើងបានជួបនឹងការប៉ះទង្គិចដែលមិនបានរំពឹងទុកនៅតាមផ្លូវមកទីនេះ ហើយចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្រ (acupoint) ដែលបងប្រុសបាឈីវប្រើជាកន្លែងចិញ្ចឹមដាវត្រូវបានរងរបួស។ ជាលទ្ធផល គេត្រូវបានបង្ខំឱ្យប្រថុយប្រថានផ្លាស់ប្តូរដាវចំណងព្រលឹងរបស់គេទៅកាន់ចំណុចប្រាយហល (Bright Hall Acupoint) វិញ។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនខ្សោយ និងមិនបានក្លាយជាកម្លាំងអូសទាញទេ នោះបងប្រុសបាឈីវក៏មិនរងរបួសដែរ»។

លីវ បាឈីវ (Liu Baqiao) សើចក្អាកក្អាយ។ «ពួកគេគ្រាន់តែជាអ្នកបដិបត្តិអនាថាពីរបីនាក់ដែលសំណាងបានបង្ករបួសដល់ខ្ញុំតែប៉ុណ្ណោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេបានស្លាប់ក្រោមមុខដាវរបស់ខ្ញុំបាត់ទៅហើយ ហើយវាមិនសមនឹងលើកមកនិយាយទាល់តែសោះ។ ប្រសិនបើមិនមែនដោយសារពួកយើងកំពុងប្រញាប់ទេ ខ្ញុំនឹងកប់ពួកគេ ហើយបញ្ចុះសពដោយសរសេរឆ្នាំ ខែ និងថ្ងៃដែលពួកគេបានស្លាប់ក្រោមដាវរបស់ខ្ញុំទៀតផង។ នៅពេលដែលខ្ញុំក្លាយជាអ្នកដាវលេខមួយនៅថ្ងៃអនាគត ផ្នូរទាំងនោះនឹងក្លាយជាកន្លែងទាក់ទាញភ្ញៀវទេសចរមិនខាន!»

បុរសម្នាក់នោះបានស្គាល់ លីវ បាឈីវ ជាយូរមកហើយ ដូច្នេះតាមធម្មជាតិ គេដឹងច្បាស់ពីចរិតចូលចិត្តលេងសើចរបស់ លីវ បាឈីវ។

គេបាននាំយុវជនទាំងពីរចូលទៅក្នុងបន្ទប់ ហើយភ្លាមៗនោះ លីវ បាឈីវ បានបន្ទាបសំឡេងចុះ រួចនិយាយថា៖ «ប្រាប់ខ្ញុំតាមត្រង់មក បងប្រុសឆុយ។ កន្លែងនេះជិតនឹងដួលរលំហើយ មែនទេ? តើលោកគ្រូឈី (Mr. Qi) មកពីសាលាច្រាំងភ្នំ (Mountain Cliff Academy) ពិតជាមានគម្រោងប្រឆាំងនឹងបំណងនៃមេឃពិតមែនឬ?»

បុរសម្នាក់នោះធ្វើពុតជាមិនឮ។

លីវ បាឈីវ ញញឹម រួចលើកម្រាមដៃគ្រវីដាក់បុរសម្នាក់នោះ។ «ទោះបីជាបងមិននិយាយអ្វី ក៏ខ្ញុំដឹងចម្លើយរួចទៅហើយដែរ»។

បុរសម្នាក់នោះនិយាយក្នុងរបៀបហាក់ដូចជាមិនសូវខ្វល់ខ្វាយថា៖ «សុងហ្វឹង ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខលោកគ្រូឈីនៅឯសាលាកាលពីមុន ហើយគាត់បានប្រាប់ខ្ញុំថា នៅពេលនិយាយអំពីការបណ្តុះខ្លួនឯង ពេលវេលាគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត»។

តាមសម្តីរបស់ខុងជឺ ម្នាក់ដែលពូកែខាងបណ្តុះខ្លួនឯង និងគ្រប់គ្រងគ្រួសារ នឹងមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិ និងរក្សាសន្តិភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បុរសម្នាក់នោះបានលើកឡើងត្រឹមតែការបណ្តុះខ្លួនឯងតែប៉ុណ្ណោះនៅទីនេះ។

ឈិន សុងហ្វឹង ដំបូងគិតថាបុរសម្នាក់នោះគ្រាន់តែចង់ជជែកលេង ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញក្រសែភ្នែករបស់គាត់ ឈិន សុងហ្វឹង ក៏យល់ភ្លាមៗពីសារៈសំខាន់នៃពាក្យសម្តីទាំងនោះ ហើយគេបានលើកដៃសំពះរួចនិយាយថា៖ «លោកគ្រូឆុយ ខ្ញុំនឹងទៅសួរសុខទុក្ខបងប្អូនជីដូនមួយរបស់ខ្ញុំម្នាក់ ហើយនៅពេលខ្ញុំត្រឡប់មកវិញ ខ្ញុំនឹងឱ្យលោកគ្រូជួយបំភ្លឺខ្ញុំអំពីរបៀបគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិ»។

ឈិន សុងហ្វឹង បានរំលងផ្នែក "ការគ្រប់គ្រងគ្រួសារ" ដោយចេតនា ហើយលោតទៅដល់ការគ្រប់គ្រងប្រទេសជាតិផ្ទាល់តែម្តង។

បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏ប្រញាប់ចាកចេញទៅ។

បុរសម្នាក់នោះដកដង្ហើមធំ រួចអង្គុយចុះនៅតុថ្មក្នុងទីធ្លាជាមួយ លីវ បាឈីវ។

លីវ បាឈីវ អង្គុយខ្វែងជើង រួចនិយាយក្នុងរបៀបត្រង់ទៅត្រង់មកថា៖ «ឈិន សុងហ្វឹង ជាមនុស្សឆ្លាត ហើយមិនបាច់និយាយច្រើនទេក៏គេយល់ដែរ ប៉ុន្តែគេហាក់ដូចជាប្រញាប់ពេក មែនទេ? គេគួរតែយ៉ាងហោចណាស់អង្គុយចុះជជែកជាមួយបងបន្តិចសិន។ មិនចាំបាច់ប្រញាប់ប្រញាល់ទៅយកស្លឹកអង្កាញ់ដែលជាពរជ័យពីដូនតានោះទេ»។

«សព្វថ្ងៃនេះនៅលើទ្វីបដបត្បូងខាងកើត ស្ទើរតែគ្មានត្រកូលលេចធ្លោណាក្រៅពីត្រកូលឈិននៃខេត្តកន្ទុយនាគនោះទេ ដូច្នេះតើស្លឹកអង្កាញ់ទាំងនោះអាចធ្លាក់ទៅលើនរណាបានទៀតក្រៅពីគេ?»

ក្នុងចំណោមមែកធាងទាំងអស់នៃត្រកូលឈិននៅលើទ្វីបដបត្បូងខាងកើត មែកធាងនៅខេត្តកន្ទុយនាគត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាទីគោរពបំផុត។ ត្រកូលនេះធ្លាប់បានបង្កើតបុគ្គលដ៏អស្ចារ្យ និងមានកេរ្តិ៍ឈ្មោះល្បីល្បាញជាបន្តបន្ទាប់កាលពី ១,០០០ ឆ្នាំមុន ហើយទោះបីជាវាមិនសូវរីកចម្រើននាពេលថ្មីៗនេះក៏ដោយ ក៏វានៅតែមិនអាចមើលងាយបានឡើយ សូម្បីតែសម្រាប់មនុស្សដូចជា លីវ បាឈីវ ដែលមកពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ ដែលជានិកាយកំពុងរុងរឿងក៏ដោយ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែល លីវ បាឈីវ សុខចិត្តធ្វើដំណើរជាមួយ ឈិន សុងហ្វឹង និងបង្កើតមិត្តភាពរវាងគ្នា។

បុរសម្នាក់នោះសួរក្នុងសំឡេងចង់ដឹងថា៖ «តើឯងមកទីនេះដើម្បីសុំឱ្យគ្រូរួន (Master Ruan) លត់ដាវឱ្យឯងមែនទេ?»

លីវ បាឈីវ បានឆ្លើយតបយ៉ាងមិនច្បាស់លាស់ ដោយខ្លឹមសារសំខាន់គឺថា គេមកទីនេះដើម្បីបំពេញភារកិច្ចឱ្យនិកាយ ហើយប្រសិនបើគេទទួលបានជោគជ័យ នោះវាលអគ្គិសនីខ្យល់នឹងដាក់សំណើឱ្យគ្រូរួនលត់ដាវឱ្យគេ។ ចំពោះកិច្ចការអ្វីឱ្យប្រាកដដែលត្រូវបានប្រគល់ឱ្យគេនោះ គេហាក់ដូចជាមានការរារែកក្នុងការបញ្ជាក់លម្អិត។

បុរសម្នាក់នោះក៏និយាយថា៖ «តើឯងដឹងទេថា ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) ក៏បានបញ្ជូនមនុស្សមកដែរ? ហើយគឺជាគ្រូ និងអ្នកបម្រើមួយគូ»។

លីវ បាឈីវ ភ្ញាក់ផ្អើល។ «ទេ ខ្ញុំមិនបានឮអំពីរឿងនោះទាល់តែសោះ! តើភ្នំកម្តៅថ្ងៃបញ្ជូនអ្នកណាមក?»

បន្ទាប់មកគេក៏បិទភ្នែក ហើយប្រណម្យដៃបន់ស្រន់ថា៖ «សូមកុំឱ្យជាទេពធីតាស៊ូ (Celestial Maiden Su) អី។ នាងស្អាតពេក! ខ្ញុំបន់ស្រន់ដល់ទេវតាទាំងឡាយណាដែលសុខចិត្តស្តាប់ខ្ញុំ សូមកុំឱ្យជាទេពធីតាស៊ូអី! បើមិនដូច្នោះទេ តើខ្ញុំអាចដាច់ចិត្តវាយប្រហារនាងយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? គ្រាន់តែនាងក្រឡេកមើលមួយភ្នែក ក៏អាចធ្វើឱ្យខ្ញុំរលាយបាត់ទៅហើយ ខ្ញុំពិតជាមិនអាចទ្រាំនឹងគំនិតវាយប្រហារនាងបានឡើយ!»

ទឹកមុខធុញទ្រាន់បន្តិចបន្តួចបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់បុរសម្នាក់នោះ ខណៈដែលគេឆ្លើយថា៖ «កុំបារម្ភអី មិនមែនជាទេពធីតាស៊ូដែលឯងចូលចិត្តនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គឺជាអ្នកការពារភ្នំ ប៉ៃ យាន (Bai Yuan)។ ឥឡូវនេះគេកំពុងរួមដំណើរជាមួយចៅស្រីរបស់បុព្វបុរសដាវភៀរយ៉ាង (Pure Yang Sword Patriarch) នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃ គឺ តាវ ឃ្វី (Tao Kui)»។

លីវ បាឈីវ ចាប់ផ្តើមសើចដោយក្តីរីករាយភ្លាមៗ។ «បងពិតជាតារាសំណាងរបស់ខ្ញុំមែន បងឆុយ! ខ្ញុំសប្បាយចិត្តខ្លាំងណាស់ ដរាបណាមិនមែនជាទេពធីតាស៊ូ! ខ្ញុំមិនខ្លាចអាស្វាចាស់នោះទេ! វាលអគ្គិសនីខ្យល់របស់យើងអាចឱនក្បាលឱ្យអ្នកណាក៏បាន ប៉ុន្តែភ្នំកម្តៅថ្ងៃគឺជាមានតែនិកាយមួយគត់ដែលយើងមិនអាចដកថយបានឡើយ!»

បុរសម្នាក់នោះស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ រួចសួរថា៖ «វាលអគ្គិសនីខ្យល់ និងភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ពីមុនសុទ្ធតែជានិកាយដាវដ៏ត្រឹមត្រូវដែលមានប្រភពតែមួយ ចុះហេតុអ្វីបានជាអ្នកទាំងពីរមិនអាចដោះស្រាយជម្លោះបាន?»

ចរិតចូលចិត្តលេងសើចរបស់ លីវ បាឈីវ បានបាត់បង់ទៅ ខណៈដែលគេនិយាយក្នុងសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ឆុយ មីងហួង (Cui Minghuang) ត្រូវប្រាកដថាបងមិនត្រូវនិយាយបែបនេះប្រាប់អ្នកណាម្នាក់ឡើយ បន្ទាប់ពីបងទៅដល់វាលអគ្គិសនីខ្យល់»។

ឆុយ មីងហួង ដកដង្ហើមធំយ៉ាងវែង។

នៅពេលនិយាយអំពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ និងភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ជារឿយៗមិនចាំបាច់មានរឿងអ្វីកើតឡើងទាល់តែសោះ ក៏ការប្រយុទ្ធគ្នាអាចផ្ទុះឡើងរវាងសមាជិកនៃនិកាយទាំងពីរបានដែរ មិនថាជាការប្រយុទ្ធគ្នារវាងអ្នកអមតៈដាវដ៏ល្បីល្បាញបំផុត ឬសិស្សថ្មីដែលទើបតែចូលនិកាយក៏ដោយ។

រំពេចនោះ អ្នកយាមទ្វារ និងមេការចំណាស់នៃភូមិគ្រឹះបានរត់ចូលមកក្នុងទីធ្លា ហើយ ឆុយ មីងហួង និង លីវ បាឈីវ បានក្រោកឈរឡើងព្រមគ្នា។

បន្ទាប់ពីចូលមកក្នុងទីធ្លា មេការបានសំពះដោយក្តីគោរព រួចនិយាយថា៖ «លោកគ្រូឆុយ យើងទើបតែទទួលបានព័ត៌មានថា មនុស្សមកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃទើបតែបានវាយប្រហារក្មេងប្រុសម្នាក់ឈ្មោះ លីវ សៀនយ៉ាង»។

«តើ លីវ សៀនយ៉ាង ណា?!» លីវ បាឈីវ សួរភ្លាមៗក្នុងសំឡេងខឹងសម្បារ។

មេការមានការគោរពយ៉ាងខ្លាំងចំពោះ ឆុយ មីងហួង ប៉ុន្តែគាត់មិនខ្លាចយុវជនដែលមិនស្គាល់អត្តសញ្ញាណម្នាក់នេះទាល់តែសោះ ហើយគាត់បានឆ្លើយក្នុងរបៀបមិនសូវខ្វល់ខ្វាយថា៖ «មានតែមនុស្សម្នាក់គត់ដែលមានឈ្មោះ លីវ សៀនយ៉ាង នៅក្នុងទីប្រជុំជនរបស់យើង»។

«តើពួកគេហ៊ានយ៉ាងដូចម្តេច! ភ្នំកម្តៅថ្ងៃធ្វើហួសហេតុពេកហើយ!» លីវ បាឈីវ ឧទានដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ។

ឆុយ មីងហួង នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ ខណៈដែលសួរថា៖ «តើលោកគ្រូឈីបានជ្រៀតជ្រែកដែរឬទេ?»

មេការគ្រវីក្បាលតប។ «មិនទាន់ទេ។ តាមដឹង ក្មេងប្រុសនោះត្រូវបានគេយកទៅរោងជាងដែករបស់គ្រូរួន។ ទោះបីជាគេមិនស្លាប់ ក៏គេច្បាស់ជារស់ក្នុងស្ថានភាពរង់ចាំថ្ងៃស្លាប់ដែរ។ មនុស្សមួយចំនួនបានឃើញទ្រូងរបស់គេត្រូវបានកិនកម្ទេចដោយកណ្តាប់ដៃម្ខាង ហើយវាមិនទំនងទាល់តែសោះដែលគេអាចរស់បាន»។

ឆុយ មីងហួង ញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អរគុណដែលបានប្រាប់ខ្ញុំពីរឿងនេះ»។

មេការចំណាស់ប្រញាប់គ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនហ៊ានទទួលពាក្យអរគុណពីលោកគ្រូទេ លោកគ្រូឆុយ។ ខ្ញុំគ្រាន់តែបំពេញតួនាទីរបស់ខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ សូមអភ័យទោសចំពោះការរំខាន»។

បន្ទាប់ពីការចាកចេញរបស់អ្នកយាមទ្វារ និងមេការ លីវ បាឈីវ បានអង្គុយចុះលើកៅអីវិញ ហើយ ឆុយ មីងហួង បានងាកទៅរកគេដោយទឹកមុខងឿងឆ្ងល់ ខណៈដែលសួរថា៖ «តើវាអាចទៅរួចទេថា ឯងមកទីនេះដើម្បីក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ?»

ទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់បានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ លីវ បាឈីវ ខណៈដែលគេឆ្លើយថា៖ «នោះគឺជាមូលហេតុពាក់កណ្តាល។ វានឹងមានបញ្ហាធំកើតឡើងមិនខាន»។

«តើវាលើសពីជម្លោះរវាងវាលអគ្គិសនីខ្យល់ និងភ្នំកម្តៅថ្ងៃមែនទេ?» ឆុយ មីងហួង សួរ។

«ពិតមែនហើយ វាលើសពីនោះឆ្ងាយណាស់» លីវ បាឈីវ ងក់ក្បាលយល់ស្រប។

ឆុយ មីងហួង អង្គុយដោយលាក់ដៃក្នុងអាវ រួចនិយាយថា៖ «អ្វីដែលខ្ញុំចង់បានគឺភាពស្ងប់ស្ងាត់ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាមានភាពចលាចលកំពុងកើតឡើងនៅចំពោះមុខ។ មើលទៅវាដល់ពេលដែលខ្ញុំត្រូវទៅយកត្រានោះត្រឡប់មកវិញហើយ។ ទោះបីជាសកម្មភាពរបស់ខ្ញុំធ្វើឱ្យលោកគ្រូឈីជឿថា សាលាបឹងវិលរបស់យើងកំពុងព្យាយាមវាយគេនៅពេលគេកំពុងធ្លាក់ចុះក៏ដោយ ក៏វាមិនអាចជៀសវាងបានដែរ»។

ឆុយ មីងហួង ក្រោកឈរឡើង រួចបន្តថា៖ «ខ្ញុំនឹងទៅសាលា ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញឆាប់ៗ»។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីកន្លែងស្នាក់នៅរបស់គេលើផ្លូវសំណាង គេបានឈប់នៅពេលដើរកាត់ក្លោងទ្វារថ្ម រួចងើបមុខមើលស្លាកដែលមានសរសេរពាក្យថា "ធ្វើតាមតួនាទីរបស់ខ្លួន"។

នៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ ឆុយ មីងហួង បានលើកដៃម្ខាងដាក់លើថ្ងាសដើម្បីបាំងភ្នែកខ្លួនឯង។

បន្ទាប់ពីស្ទាក់ស្ទើរមួយសន្ទុះ គេក៏ងាកក្រោយ ហើយត្រឡប់ទៅតាមផ្លូវដែលគេបានមកវិញ។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ប៉ៃ យាន និងក្មេងស្រីតូចដែលមានរូបរាងដូចតុក្កតា កំពុងដើរចុះតាមផ្លូវសំណាង។ ជំនួសឱ្យការចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលលូ ពួកគេបែរជាទៅសួរសុខទុក្ខត្រកូលលី (Li Clan) វិញ។ មាននរណាម្នាក់កំពុងរង់ចាំពួកគេនៅមាត់ទ្វាររួចជាស្រេច ដើម្បីស្វាគមន៍ពួកគេចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះ។

នៅក្នុងសាលធំ នៅក្រោមស្លាកដែលសរសេរថា "សាលទឹកដមផ្កា" (Nectar Hall) បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានអំណាចបានក្រោកឈរឡើង រួចបោះជំហានទៅកាន់មាត់ទ្វារដើម្បីស្វាគមន៍ពួកគេដោយការសំពះ។ «លី ហុង (Li Hong) សូមគោរពជូនចំពោះលោកចាស់ប៉ៃ»។

ប៉ៃ យាន ងក់ក្បាលឱ្យអ្នកដឹកនាំត្រកូលលីបន្តិច រួចលែងដៃក្មេងស្រីតូច ខណៈដែលគេអោនចុះ ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «អ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់របស់កូនស្រីនឹងរង់ចាំកូនស្រីនៅកំពូលភ្នំ»។

ក្មេងស្រីតូចអង្គុយចុះនៅមាត់ទ្វារសាលធំក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់ដោយការអាក់អន់ចិត្ត។

អ្នកដឹកនាំត្រកូលលីនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «សូមទុកចិត្តចុះ លោកចាស់ប៉ៃ ត្រកូលលីរបស់យើងនឹងប្រាកដថាជូនដំណើរកញ្ញាតូចតាវចេញពីទីប្រជុំជនដោយសុវត្ថិភាព»។

ប៉ៃ យាន ងក់ក្បាលតប។ «ភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងនឹងជំពាក់គុណលោកសម្រាប់ការជួយជ្រោមជ្រែងនេះ។ សូមឱ្យខ្ញុំនិយាយជាមួយកញ្ញាតូចជាលក្ខណៈឯកជនបន្តិច»។

លី ហុង បានចាកចេញពីសាលភ្លាមៗ រួចចេញបញ្ជាហាមឃាត់សមាជិកត្រកូលផ្សេងទៀតមិនឱ្យចូលជិតសាលទឹកដមផ្កាក្នុងរង្វង់ ១០០ ម៉ែត្រ។

ប៉ៃ យាន ក៏បានអង្គុយចុះនៅមាត់ទ្វារដែរ ហើយបន្ទាប់ពីចំណាយពេលរៀបចំសម្តី គេបាននិយាយថា៖ «កញ្ញាតូច មានរឿងខ្លះដែលខ្ញុំមិនគួរប្រាប់កូនស្រីទេ ប៉ុន្តែមកដល់ចំណុចនេះ វាមិនមានមូលហេតុអ្វីដែលត្រូវលាក់បាំងទៀតឡើយ ដូច្នេះខ្ញុំនឹងប្រាប់។ ក្នុងដំណើររបស់យើងមកកាន់ទីប្រជុំជននេះ យើងប្រហែលជាបានធ្លាក់ក្នុងអន្ទាក់ដែលត្រូវបានរៀបចំឡើងយ៉ាងល្អិតល្អន់។ ស្ត្រីមកពីទីក្រុងខ្យល់រំភើយនោះច្បាស់ជាមានពាក់ព័ន្ធ ប៉ុន្តែនាងប្រហែលជាមិនមែនជាមេខ្លោងចម្បងនោះទេ។»

«អ្វីដែលអាក្រក់បំផុតអំពីអន្ទាក់នេះ គឺទោះបីជាខ្ញុំដឹងពីអត្ថិភាពរបស់វា ក៏ខ្ញុំគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីលោតចូលក្នុងវាដែរ។ ខ្ញុំអាចប្រាប់កូនស្រីឥឡូវនេះបានថា គម្ពីរដាវនោះត្រូវបានបង្កើតឡើងដោយសម្រាមក្បត់ម្នាក់ដែលបានក្បត់ភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើង។»

«តាមសម្តីលោកតារបស់កូនស្រី អ្វីដែលធ្វើឱ្យគម្ពីរដាវនេះមានតម្លៃមហាសាល គឺទោះបីជាអ្នកដែលសរសេរវាមិនបានដើរទៅឆ្ងាយក្នុងវិថីដាវ ដោយគ្រាន់តែឈានជើងចូលមាត់ទ្វារនៃការក្លាយជាអ្នកអមតៈដាវតែប៉ុណ្ណោះ ក៏ខ្លឹមសារនៃគម្ពីរដាវនេះចង្អុលទៅកាន់ មហាវិថី (Great Dao) ផ្ទាល់តែម្តង។»

«សូម្បីតែមេត្រកូលសៀ (Xie Clan) ដែលមានទំនាក់ទំនងជិតស្និទ្ធជាមួយភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើង ហើយមានស្តង់ដារខ្ពស់បំផុតនៅពេលនិយាយអំពីអ្វីៗដែលពាក់ព័ន្ធនឹងដាវ ក៏បានផ្តល់ការសរសើរយ៉ាងខ្លាំងចំពោះគម្ពីរដាវនេះដែរ»។

សំឡេងរបស់ ប៉ៃ យាន ប្រែជាត្រជាក់ ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «គ្មាននរណាម្នាក់សុខចិត្តទទួលយកជនក្បត់ដែលមានសមត្ថភាពដាវរូបនេះទេ ហើយនៅទីបំផុត គេក៏បានងាកទៅរកសត្រូវសួគ៌នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើង គឺវាលអគ្គិសនីខ្យល់ ហើយវាលអគ្គិសនីខ្យល់ពិតជាបានការពារគេអស់មួយជីវិត។ អស់រយៈពេលជាយូរមកហើយ គេបានសម្ងំខ្លួនដូចជាអណ្តើកកំសាកនៅក្នុងស្នូក ប៉ុន្តែនៅពេលណាមួយ គេបានចាកចេញពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ដោយសម្ងាត់ ដើម្បីយកគម្ពីរដាវរបស់គេទៅឱ្យគេវាយតម្លៃ។»

«គេបានទៅរកអ្នកអមតៈដាវដែលមានអំណាចជាច្រើនដែលបានសម្រេច មហាវិថី ដូចជាមេត្រកូលសៀជាដើម ហើយទោះបីជាអ្នកអមតៈដាវទាំងនោះមើលងាយគេដោយសារចរិតក្បត់របស់គេក៏ដោយ ក៏ពួកគេទាំងអស់សុទ្ធតែពោរពេញដោយការសរសើរចំពោះគម្ពីរដាវដែលគេបានសរសេរ។»

«មេត្រកូលសៀធ្លាប់បាននិយាយជាឯកជនថា គម្ពីរដាវនោះបានរួមបញ្ចូលគ្នានូវវិញ្ញាណនៃវិថីដាវរបស់ទាំងភ្នំកម្តៅថ្ងៃ និងវាលអគ្គិសនីខ្យល់ ហើយប្រសិនបើនរណាម្នាក់មកពីនិកាយណាមួយអាចគ្រប់គ្រងវាបាន នោះលទ្ធផលនៃជម្លោះរវាងនិកាយទាំងពីរនឹងមិនឆ្ងាយឡើយ។»

«ដូច្នេះ លទ្ធផលដែលល្អបំផុតគឺខ្ញុំទទួលបានគម្ពីរដាវនេះ ដើម្បីឱ្យកូនស្រីបដិបត្តិវា។ ទោះបីជាយើងមិនទទួលបានគម្ពីរដាវ ហើយវាធ្លាក់ទៅក្នុងដៃរបស់ទីក្រុងនាគចាស់ ឬភ្នំពពកព្រលឹម ក៏វានៅតែជាអ្វីដែលភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងអាចទទួលយកបាន។ លទ្ធផលតែមួយគត់ដែលមិនអាចទទួលយកបានជាដាច់ខាត គឺប្រសិនបើពួកសម្រាមមកពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ទទួលបានគម្ពីរដាវនោះ!»

ទឹកមុខខឹងសម្បារបានលេចឡើងនៅលើមុខរបស់ ប៉ៃ យាន ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «កញ្ញាតូច កុំភ្លេចថា នៅលើសង្វៀនហ្វឹកហាត់ដាវនៅកន្លែងជ្រៅបំផុតនៃវាលអគ្គិសនីខ្យល់ គឺមានសាកសពរបស់បុព្វការីនៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើង ដែលជាដូនតានៃត្រកូលរបស់កូនស្រី។ កាលពីមុន នៅពេលដែលភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពខ្សោយ និងងាយរងគ្រោះបំផុត នាងបានហានតតាំងជាមួយមេវាលអគ្គិសនីខ្យល់នៅពេលនោះ ហើយនាងបានស្លាប់នៅក្នុងការប្រយុទ្ធដ៏យុត្តិធម៌។»

«ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មិនត្រឹមតែសាកសពរបស់នាងមិនត្រូវបានបញ្ជូនត្រឡប់មកភ្នំកម្តៅថ្ងៃវិញដើម្បីបញ្ចុះនោះទេ វាថែមទាំងត្រូវបានគេទុកចោលឱ្យហាលខ្យល់ហាលភ្លៀង ហើយថែមទាំងមានដាវវែងរបស់អ្នកដាវមកពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ម្នាក់ចាក់ទម្លុះក្បាលរបស់នាង ធ្វើឱ្យនាងក្លាយជាទិដ្ឋភាពសម្រាប់ឱ្យមនុស្សពេញទាំងវាលអគ្គិសនីខ្យល់សើចចំអក! ៣០០ ឆ្នាំមកហើយ ទោះបីជាភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងត្រូវបានគេទទួលស្គាល់ជាសាធារណៈថាជានិកាយដែលបង្កើតអ្នកមានសមត្ថភាពអស្ចារ្យជាច្រើន ក៏យើងនៅតែមិនអាចដកដាវតែមួយដើមនោះចេញបាន! ជំនាន់ហើយជំនាន់ទៀត អ្នកបដិបត្តិដាវទាំងអស់នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើង ត្រូវបានបង្ខំឱ្យទទួលរងនូវភាពអាម៉ាស់នេះ។»

«ដរាបណាវាលអគ្គិសនីខ្យល់នៅតែឈរជើង ភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងនឹងនៅតែជាចំណុចសើចចំអកសម្រាប់ទ្វីបដបត្បូងខាងកើតទាំងមូល! ហេតុអ្វីបានជាគ្មានអ្នកអមតៈដាវណាម្នាក់នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងធ្លាប់រៀបចំពិធីអបអរសាទរបន្ទាប់ពីឈានដល់កម្រិតខ្ពស់នៃការក្លាយជាអ្នកអមតៈដាវ?»

ក្មេងស្រីតូចបានឮរឿងនេះច្រើនដងរហូតដល់ថ្នាក់ត្រចៀកនាងឡើងក្រិនទៅហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលណាដែលសាច់ញាតិ និងចាស់ទុំរបស់នាងប្រាប់រឿងនេះ ពួកគេតែងតែព្យាយាមធ្វើក្នុងរបៀបដែលស្ងប់ស្ងាត់បំផុតតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ហើយគ្មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់បង្ហាញអារម្មណ៍ខ្លាំងក្លាដូច ប៉ៃ យាន ឡើយ។

ក្មេងស្រីតូចសួរក្នុងសំឡេងទន់ភ្លន់ថា៖ «លោកតាគ្រូប៉ៃ ហេតុអ្វីបានជាលោកតាមិនសម្លាប់ក្មេងប្រុសរឹងរូសម្នាក់នោះឱ្យស្លាប់តែម្តងទៅ? បន្ទាប់ពីការដាល់មួយដៃនោះ សរសៃកាយរបស់គេត្រូវបានបំផ្លាញ អូរ៉ារបស់គេមានភាពរញ៉េរញ៉ៃ ហើយគម្ពីរដាវតាមធម្មជាតិក៏ត្រូវបានបំផ្លាញជាលទ្ធផល។ សូម្បីតែទេវតាក៏មិនគួរអាចស្តារវាឡើងវិញបានដែរ ប៉ុន្តែវាតែងតែមានឱកាសថាអព្ភូតហេតុអាចកើតឡើង។ ចុះប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់ជួយសង្គ្រោះគេ ហើយទទួលបានគម្ពីរដាវនោះ? តើភ្នំកម្តៅថ្ងៃរបស់យើងនឹងទៅជាយ៉ាងណា?»

របៀបដែលគម្ពីរដាវត្រូវបានផ្ទេរបន្តគឺមានភាពពិសេសខ្លាំងណាស់។ វាមិនអាចផ្ទេរបន្តតាមរយៈសម្តីបានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ វាត្រូវបានផ្ទេរបន្តក្នុងទម្រង់នៃឆន្ទៈដាវ (sword intent) ដែលជនក្បត់មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃបានបន្សល់ទុកនៅក្នុងខ្លួនកូនចៅរបស់គេ ហើយឆន្ទៈដាវនោះត្រូវបានផ្ទេរបន្តពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ដោយរង់ចាំការលេចឡើងនៃកូនចៅដែលមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការប្រើប្រាស់ខ្លឹមសារនៃគម្ពីរដាវនោះ។

ដូច្នេះ ប្រសិនបើ លីវ សៀនយ៉ាង ស្លាប់ នោះគម្ពីរដាវនឹងវិនាសទៅជាមួយគេ ហើយអ្នកទិញប៉សឺឡែន និងវាលអគ្គិសនីខ្យល់នឹងគ្មានសង្ឃឹមក្នុងការទទួលបានវាឡើយ។

ប៉ៃ យាន សើចតិចៗ៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំសម្លាប់គេនៅនឹងកន្លែង នោះខ្ញុំនឹងត្រូវបានគេដេញចេញពីកន្លែងនេះភ្លាមៗ។ តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះកូនស្រីទៅ? ខ្ញុំមិនអាចទុកកូនស្រីឱ្យនៅម្នាក់ឯងប្រឈមមុខនឹងវាលអគ្គិសនីខ្យល់នោះទេ។ លើសពីនេះ រាល់សមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងទាំងអស់ត្រូវបានហាមឃាត់យ៉ាងតឹងរ៉ឹងនៅក្នុងកន្លែងនេះ។ គ្រូរួនគឺជាអ្នកជំនាញខាងលត់ដាវ ប៉ុន្តែនោះនឹងមិនជួយគាត់ក្នុងការជួយសង្គ្រោះក្មេងប្រុសនោះឡើយ។»

«ក្រៅពីគាត់ តើនរណាផ្សេងទៀតដែលអាចជ្រៀតជ្រែកបាន? ឈី ជីងឈុន? គេច្បាស់ជាមិនធ្វើអ្វីទាំងអស់ គេសូម្បីតែការពារខ្លួនឯងក៏ស្ទើរតែមិនរួចទៅហើយនៅពេលនេះ។ ប្រសិនបើដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ ខ្ញុំនឹងត្រូវបង្ខំឱ្យបង្ហាញរូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំចង់ដឹងណាស់ថា តើកន្លែងនេះអាចទ្រាំទ្រនឹងរូបរាងពិតរបស់ខ្ញុំបានដែរឬទេ!»

ប៉ៃ យាន ក្រោកឈរឡើង ខណៈដែលកំពុងនិយាយ ហើយអូរ៉ាដ៏មហាសាលចាប់ផ្តើមបញ្ចេញចេញពីខ្លួនគេ ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «មិនបាច់គិតពីក្មេងប្រុសនោះទៀតទេ កញ្ញាតូច។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំសម្លាប់មនុស្សគ្រប់គ្នាពីវាលអគ្គិសនីខ្យល់ហើយ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំកូនស្រីនៅលើកំពូលភ្នំខាងក្រៅនោះ។ ប្រសិនបើ ឈី ជីងឈុន ដឹងខ្លួន គេនឹងមិនធ្វើអ្វីក្រៅពីអង្គុយមើលឡើយ។ ប្រសិនបើគេហ៊ានជ្រៀតជ្រែក ខ្ញុំនឹងកិនគេឱ្យម៉ត់! ទោះបីជាគ្រូរួនចូលមកពាក់ព័ន្ធ ក៏ខ្ញុំមិនដកថយដែរ!»

ក្មេងស្រីតូចនៅស្ងៀមមួយសន្ទុះ រួចនិយាយទាំងញញឹមយ៉ាងស្រស់ថា៖ «ទៅចុះ លោកតាគ្រូប៉ៃ។ មិនចាំបាច់បារម្ភពីខ្ញុំទេ»។

«ហើយវារឹតតែមិនចាំបាច់ឱ្យកញ្ញាតូចបារម្ភពីខ្ញុំទៅទៀត» ប៉ៃ យាន ឆ្លើយតបទាំងញញឹមយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ ក្លិនឈាមយ៉ាងខ្លាំងកំពុងភាយពេញបន្ទប់មួយក្នុងរោងជាងដាវនៅក្បែរស្ទឹង។ អាងទឹកដែលមានឈាមត្រូវបានគេយកចេញម្តងមួយៗ មុននឹងត្រូវបានជំនួសដោយទឹកស្អាតវិញ។

ម្ចាស់ហាងលក់ថ្នាំត្រកូលយ៉ាង (Yang Clan's medicine shop) ត្រូវបាន រួន ស៊ាវ ចាប់អូសមកទីនេះដោយទាញកអាវ ហាក់ដូចជាកូនមាន់ដែលត្រូវបានគេចាប់ទាញក។ នៅពេលនេះ ម្ចាស់ហាងកំពុងអង្គុយលើកៅអីតូចមួយនៅមុខបង្អួច ហើយគាត់បានលើកដៃជូតឈាម និងញើសចេញពីមុខរបស់គាត់ រួចគ្រវីក្បាលដោយទឹកមុខអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលនិយាយថា៖ «របួសរបស់គេធ្ងន់ធ្ងរពេកហើយ គ្រូរួន។ ប្រសិនបើយើងនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន...»

«យើងមិនមានពេលមកនិយាយរឿងដែលមិនអាចកើតឡើងបាននោះទេ» គ្រូរួន និយាយកាត់ទាំងឱបដៃ និងមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

បុរសចំណាស់បានត្រឹមតែញញឹមដោយភាពជូរចត់។ នេះពិតជារឿងដែលមិនអាចកើតឡើងបានមែន។ ប្រសិនបើពួកគេនៅខាងក្រៅទីប្រជុំជន ជំនាញរបស់គាត់ក៏មិនត្រូវបានគេត្រូវការដែរ។

រួន ស៊ាវ សម្លឹងមើលស្លឹកអង្កាញ់ដែលដាក់នៅលើថ្ងាសរបស់យុវជនដែលកំពុងដេកលើគ្រែអ្នកជំងឺយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ ហើយវាបានប្រែជាស្រអាប់ និងគ្មានពន្លឺទាល់តែសោះទៅហើយ។ វានៅតែមានពណ៌បៃតង ប៉ុន្តែគ្មានភាពរស់រវើកសេសសល់ក្នុងនោះឡើយ។ រំពេចនោះ នាងបានងាកក្រោយដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ ហើយសួរថា៖ «តើលោកមិនបាននិយាយទេឬថា គេនឹងអាចរស់បាន ដរាបណា ឆិន ភីងអាន យកស្លឹកអង្កាញ់របស់គេមកឱ្យ?»

ម្ចាស់ហាងចំណាស់ដកដង្ហើមធំ៖ «ប្រសិនបើម្ចាស់ស្លឹកអង្កាញ់ខ្លួនឯងជាអ្នករងរបួសទាំងនេះ នោះនឹងមានឱកាសប្រហែល ៥០% ដែលពួកគេអាចរស់បាន ដោយសារពរជ័យពីដូនតារបស់ពួកគេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែលពរជ័យនេះត្រូវបានផ្តល់ឱ្យអ្នកផ្សេង នោះវារឿងផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង»។

«ហេតុអ្វីបានជាលោកមិននិយាយរឿងនេះឱ្យឆាប់ជាងនេះ? លោកនិយាយតែថាមានឱកាស ៥០% ដែលគេអាចត្រូវបានសង្គ្រោះ!» រួន ស៊ាវ ស្រែកដោយសំឡេងខឹងសម្បារ។

ម្ចាស់ហាងចំណាស់បង្ហាញទឹកមុខអាក់អន់ចិត្ត ខណៈដែលឆ្លើយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំមិននិយាយបែបនោះទេ នាងច្បាស់ជាវាយខ្ញុំឱ្យស្លាប់ មុនពេលយុវជនម្នាក់នេះស្លាប់បាត់ទៅហើយ!»

រួន ស៊ាវ ខឹងខ្លាំងណាស់រហូតដល់ទឹកមុខនាងប្រែជាស្លេកស្លាំង ហើយនាងហៀបនឹងស្តីបន្ទោសបន្តទៅហើយ នៅពេលដែលគ្រូរួននិយាយថា៖ «ស៊ាវស៊ាវ កុំឈ្លើយដាក់ម្ចាស់ហាងយ៉ាង»។

រួន ស៊ាវ បានត្រឹមតែខាំធ្មេញនៅស្ងៀម។

បន្ទាប់ពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ គ្រូរួនបានក្រឡេកមើលម្ចាស់ហាងចំណាស់ដែលកំពុងឈរធ្មឹងនៅនឹងកន្លែង ហើយទោះបីជាគាត់ទើបតែបាននិយាយប្រាប់កូនស្រីរបស់គាត់ក៏ដោយ ក៏គាត់ស្រាប់តែផ្ទុះកំហឹងឡើងដោយខ្លួនឯងដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។ «តើលោកកំពុងឈរធ្វើអ្វីដូចជាដុំឈើបែបនេះ ម្ចាស់ហាងយ៉ាង?! ធ្វើអ្វីមួយទៅ!»

ម្ចាស់ហាងស្ទើរតែស្រក់ទឹកភ្នែក ដែលត្រូវមកដោះស្រាយជាមួយពីរនាក់ឪពុកកូនដែលគ្មានហេតុផលបែបនេះ។ អ្វីដែលកាន់តែអាក្រក់សម្រាប់គាត់ គឺគាត់មិនហ៊ានបង្ហាញការមិនពេញចិត្តណាមួយឡើយ ហើយបានត្រឹមតែបន្តធ្វើការងារដែលគ្មានសង្ឃឹមរបស់គាត់តទៅទៀត។

ពេញមួយដំណើរការនេះ ឆិន ភីងអាន មិនបានស្រក់ទឹកភ្នែកសូម្បីតែមួយដំណក់ ឬលើកសំឡេងសូម្បីតែម្តងឡើយ។ អ្វីដែលគេធ្វើ គឺគ្រាន់តែលើកអាងទឹកចេញចូលបន្ទប់ ដោយចេញទៅជាមួយនឹងអាងទឹកដែលមានឈាម ហើយត្រឡប់មកវិញជាមួយនឹងទឹកស្អាត។

បន្ទាប់ពីរយៈពេល ១៥ នាទីទៀត ម្ចាស់ហាងក៏ចាប់ផ្តើមមានអារម្មណ៍មិនស្រួលចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដែរ។ គាត់សម្លឹងមើលអាងទឹកស្អាត រួចស្រាប់តែទះបាតដៃលើផ្ទៃទឹក បណ្តាលឱ្យទឹកខ្ទាតគ្រប់ទិសទី ខណៈដែលគាត់ងាកទៅរកគ្រូរួនដោយទឹកមុខខឹងសម្បារ និងអាក់អន់ចិត្ត។ «តើលោកដឹងទេ? ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនសម្លាប់ខ្ញុំឱ្យស្លាប់តែម្តងទៅ? សម្លាប់ទៅ គ្រូរួន! អ្វីដែលខ្ញុំធ្វើគឺគ្រាន់តែលក់ថ្នាំប៉ុណ្ណោះ ខ្ញុំមិនមែនជាអ្នកបង្កើតអព្ភូតហេតុទេ!»

ចិញ្ចើមរបស់គ្រូរួនជ្រួញបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ ហើយម្ចាស់ហាងចំណាស់ក៏ដកថយបន្តិចដោយភាពភ័យខ្លាច និងព្រួយបារម្ភភ្លាមៗ។

ជាចុងក្រោយ ឆិន ភីងអាន ក៏បាននិយាយអ្វីមួយ។ «តោះបន្តទៀត ម្ចាស់ហាងយ៉ាង»។

ម្ចាស់ហាងចំណាស់ងាកទៅមើលក្នុងភ្នែកដែលស្អាត និងបរិសុទ្ធរបស់ ឆិន ភីងអាន ហើយក្មេងប្រុសនោះបាននិយាយម្តងទៀតក្នុងសំឡេងដែលកាន់តែម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «តោះបន្តទៀត!»

បុរសចំណាស់ដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយក្នុងរបៀបអាណិតអាសូរថា៖ «ខ្ញុំសុំទោស ក្មេងប្រុស វាមិនមានអ្វីដែលខ្ញុំអាចធ្វើបានទៀតឡើយ»។

«សូមមេត្តា ម្ចាស់ហាងយ៉ាង ខ្ញុំសុំអង្វរលោក» ឆិន ភីងអាន អង្វរករ ខណៈដែលព្យាយាមបញ្ចេញស្នាមញញឹមនៅលើមុខរបស់ខ្លួនឯង។

បុរសចំណាស់គ្រវីក្បាលដោយទឹកមុខហត់នឿយ ហើយពន្លឺនៃក្តីសង្ឃឹមចុងក្រោយនៅក្នុងភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ក៏ត្រូវបានរលត់បាត់ទៅ។

គេអង្គុយច្រហោងដើម្បីដាក់អាងទឹកទៅលើដី រួចអង្គុយចុះនៅមាត់គ្រែ ចាប់ដៃ លីវ សៀនយ៉ាង ដែលបានប្រែជាត្រជាក់បន្តិចទៅហើយ ហើយគេបង្ហាញស្នាមញញឹមដែលមើលទៅកាន់តែអាក្រក់ជាងការយំទៅទៀត ខណៈដែលនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «ខ្ញុំនឹងត្រឡប់មកវិញ»។

បន្ទាប់ពីនោះ គេក៏ក្រោកឈរដើម្បីចាកចេញពីបន្ទប់ ប៉ុន្តែនៅពេលមកដល់មាត់ទ្វារ គេស្រាប់តែងាកមក ហើយសំពះដោយក្តីកតញ្ញូចំពោះគ្រូរួន, រួន ស៊ាវ និងម្ចាស់ហាងយ៉ាង ដែលបានមមាញឹកព្យាយាមជួយសង្គ្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង រហូតមកដល់ពេលនេះ។

បន្ទាប់ពីឈានជើងចេញពីបន្ទប់ ឆិន ភីងអាន បានឈប់មួយសន្ទុះនៅក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យដ៏ភ្លឺច្បាស់ រួចក៏បោះជំហានទៅមុខដោយភាពម៉ឺងម៉ាត់។

ប្រសិនបើមេឃមិនផ្តល់យុត្តិធម៌ទេ នោះខ្ញុំនឹងត្រូវដោះស្រាយវាដោយដៃរបស់ខ្ញុំផ្ទាល់។ មិនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើង ក៏ខ្ញុំដឹងថាខ្ញុំបានព្យាយាមហើយ។