ការទទួលស្គាល់បរាជ័យ (Admitting Defeat)

ចំពេលដែល ប៉ីហ្វុង (Bei Feng) បម្រុងនឹងក្រោកឈរឡើង ស៊ីហាវ (Shi Hao) បានហោះចុះពីលើមេឃមកដូចជា សត្វគ្រុឌ វ័យក្មេង។ បន្ទាប់មក គេបានជាន់ជើងចុះចំពីលើពោះរបស់ ប៉ីហ្វុង យ៉ាងខ្លាំង។ គេសម្លឹងមើលគូប្រកួតដោយភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា។

ដោយសម្លេង "ហុង" ដីភ្នំទាំងមូលបានរង្គើតិចៗ។ យុវជនដ៏ខ្លាំងពូកែ ប៉ីហ្វុង ត្រូវដេកផ្ងាយទៅនឹងដីម្តងទៀត។

អ្នកភូមិឆ្កែចចកទាំងអស់សុទ្ធតែតក់ស្លុត។ ប៉ីហ្វុង គឺជាយុវជនដែលមានដុងអស្ចារ្យ និងត្រូវបានគោរពកោតខ្លាចដោយមនុស្សពេញត្រកូល។ ពួកគេមិនចង់ជឿទាល់តែសោះថាគេបានចាញ់បែបនេះ ជាពិសេសគឺចាញ់ក្មេងតូចម្នាក់!

មនុស្សជាច្រើនមកពីភូមិឆ្កែចចកបានយារធ្នូដោយបំណងចង់សម្លាប់ ស៊ីហាវ ដើម្បីជួយសង្គ្រោះ ប៉ីហ្វុង។ ស៊ី ហ្វីជៀវ (Shi Feijiao) និងអ្នកផ្សេងទៀតក៏ខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានលើកធ្នូសំដៅទៅរកភាគីម្ខាងទៀតដូចគ្នា។ នេះគឺជាការចាប់ផ្តើមនៃសមរភូមិដ៏ស្រួចស្រាវមួយ។

ដោយសម្លេង "ហ៊ូ" ស៊ីហាវ បានចាប់កអាវ ប៉ីហ្វុង រួចលើកគេឡើងមកធ្វើជាខែលការពារខ្លួន។ គេបានដាក់រាងកាយនោះនៅពីមុខអ្នកភូមិឆ្កែចចក ដើម្បីការពារខ្លួនឯង។

ប៉ីហ្វុង ខឹងសម្បារជាខ្លាំង។ គេមិនអាចរក្សាភាពត្រជាក់ស្រ៊ុប និងការតាំងចិត្តដូចមុនទៀតបានឡើយ។ ថ្ងៃនេះ គេត្រូវរងនូវភាពអាម៉ាស់ និងការបង្កាច់បង្ខូចយ៉ាងខ្លាំង។ ការត្រូវក្មេងម្នាក់ចាប់បានបែបនេះ គឺជាអារម្មណ៍ដែលអាក្រក់ជាងការត្រូវគេសម្លាប់ទៅទៀត។ គេបានព្យាយាមរើបម្រាស់ដោយកម្លាំងទាំងអស់ រួចដាល់មួយកណ្តាប់ដៃសំដៅទៅក្មេងតូច។

ទោះបីជា ស៊ីហាវ ខ្វះបទពិសោធន៍ ប៉ុន្តែដៃ និងភ្នែករបស់គេរហ័សណាស់។ ដោយការគ្រវីដៃម្ខាង អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង បានវិលវង់ ហើយបាតដៃរបស់គេបានទះទៅមុនដោយសម្លេង "ផាច់"។ វាបានបោកទង្គិចនឹងទ្រូងរបស់ ប៉ីហ្វុង ធ្វើឲ្យរាងកាយគេញ័ររន្ធត់។ ឈាមបានហូរចេញពីមាត់ ហើយកណ្តាប់ដៃដែលគេដាល់ចេញមកក៏អស់កម្លាំង។

ក្មេងតូចមិនបានឈប់ត្រឹមនេះទេ។ គេបានលើក ប៉ីហ្វុង ដែលខ្ពស់ជាងគេឆ្ងាយ រួចរត់យ៉ាងលឿនសំដៅទៅរក ស៊ី ឡីងហ៊ូ (Shi Linghu) និងអ្នកផ្សេងទៀត។ រាងកាយរបស់ ប៉ីហ្វុង ត្រូវបាន ស៊ីហាវ អូសកាត់តាមបន្លា និងថ្មភ្នំ។ សក់ក្បាលរបស់គេរញ៉េរញ៉ៃអស់ បើធៀបនឹងយុវជនដ៏សង្ហាមុននេះ គឺខុសគ្នាដូចមេឃ និងដី។ គេស្ថិតក្នុងស្ថានភាពដ៏គួរឲ្យអាណិតជាពន់ពេក។

នៅពេលនៅសល់ចម្ងាយប្រហែល ៨ ទៅ ៩ ម៉ែត្រ ក្មេងតូចបានគ្រវីបោះ ប៉ីហ្វុង ចេញពីដៃ ហើយ ប៉ីហ្វុង បានធ្លាក់ចុះមកដីនៅពីមុខ ស៊ី ឡីងហ៊ូ។ គេបានរមៀលពីរបីជុំ រួចក្អួតឈាមចេញមកថែមទៀត។ ភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយកំហឹង។

"អាតូច ឯងមិនមែនកាចខ្លាំងណាស់មែនទេមុននេះ? ចុះឥឡូវម៉េចក៏ឈប់អួតទៅ?!" បន្ទាប់ពី ស៊ី ហ្វីជៀវ និយាយចប់ គេបានបោះជំហានទៅមុខ រួចជាន់លើខ្លួន ប៉ីហ្វុង បង្កើតជាសម្លេងឆ្អឹងបាក់ "ក្រាក"។ ឆ្អឹងជំនីរបស់ ប៉ីហ្វុង បានបាក់ភ្លាមៗ។

កម្លាំងរបស់ពួកគេគឺប្រហាក់ប្រហែលគ្នា ប៉ុន្តែពេលនេះ ប៉ីហ្វុង គឺជាអ្នកទោសដែលមិនអាចការពារខ្លួនបាន។ ការឈឺចាប់ខ្លាំងពេកបានធ្វើឲ្យគេថ្ងូរ និងចេញញើសជោកខ្លួន។

"ក្មួយតូច ឯងចិត្តល្អពេកហើយ។ មិញនេះពេលប្រឈមមុខនឹងសត្រូវ ឯងមានឱកាសច្រើនណាស់ដើម្បីធ្វើឲ្យគេរបួសតែឯងបែរជាបណ្តោយឲ្យរបូត។ បន្ទាប់ពីចាប់គេបាន វិធីសាស្ត្ររបស់ឯងក៏ស្រាលពេកដែរ។ ការធ្វើបែបនេះអាចក្លាយជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។" ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានបង្រៀនគេនៅក្បែរនោះ។

"យីយ៉ា!" ក្មេងតូចមានអារម្មណ៍អៀនខ្មាសបន្តិច។ នេះជាលើកដំបូងដែលគេប្រយុទ្ធអស់ពីកម្លាំង ហើយមូលហេតុតែមួយគត់ដែលគេធ្វើបែបនេះ គឺដោយសារតែឃើញពូរបស់គេរងរបួស និងស្ទើរតែត្រូវគេបាញ់សម្លាប់។ សត្រូវយង់ខ្នងពេកហើយ ទើបគេចង់ចូលរួមក្នុងការប្រយុទ្ធបែបនេះ។

"ជម្រាបសួរ មិត្តភក្តិមកពីភូមិថ្ម សូមមេត្តាលើកលែងទោសផង ចង់បានអ្វីក៏និយាយមក ពួកយើងអាចជជែកគ្នាបាន។" អ្នកភូមិឆ្កែចចកមានការព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។ ទេពកោសល្យបែបនេះគឺកម្របំផុត បើគេស្លាប់ទៅ ត្រកូលរបស់ពួកគេនឹងខាតបង់យ៉ាងធំធេង។

"ឥឡូវចង់និយាយគ្នាវិញ? ឯងលួចសត្វដែលពួកយើងរកបានដោយលំបាក ហើយថែមទាំងព្យាយាមសម្លាប់អ្នកភូមិយើងទៀត។ ពេលដែលឯងបាញ់ពួកយើងយ៉ាងសាហាវ ហេតុអ្វីឯងមិនគិតពីផលវិបាក?!" ស៊ី ឡីងហ៊ូ និយាយដោយកំហឹង។

ផឹង!

នៅម្ខាងទៀត ស៊ី ហ្វីជៀវ បានជាន់ជើងចុះម្តងទៀត។ "ក្រាក" ឆ្អឹងដៃម្ខាងរបស់ ប៉ីហ្វុង បានបាក់ ធ្វើឲ្យមុខគេឡើងក្រញូវដោយការឈឺចាប់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេនៅតែមិននិយាយអ្វីមួយម៉ាត់។

"កុំ! ឈប់សិន! គ្រប់យ៉ាងគឺជាកំហុសរបស់ពួកយើង តើពួកយើងអាចសុំទោសចំពោះទង្វើនេះបានទេ?" ចាស់ទុំម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកស្រែកឡើងដោយក្តីបារម្ភ។

សូម្បីតែប្រធានក្រុមបរបាញ់របស់ពួកគេក៏ស្រែកសុំចរចាដែរ។ គេជាមនុស្សដែលមានមាឌធំខ្ពស់ជាង ២ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែពេលនេះគេលែងមានភាពអំនួតដូចមុនទៀតហើយ។

"សុំទោសស្អី! មុននឹងនិយាយរឿងផ្សេង យើងត្រូវវាយវាឲ្យបែកសាច់សិន!" ឪពុករបស់ អឺម៉េង (Er Meng) និយាយដោយកំហឹង។ ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ អ្នកភូមិថ្មម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានភ្លើងកំហឹងក្នុងខ្លួន តើអាចបញ្ចប់ត្រឹមពាក្យមួយម៉ាត់បានយ៉ាងដូចម្តេច?

ហុង!

បាតដៃដ៏ធំរបស់គេបានទះចំមុខរបស់ ប៉ីហ្វុង យ៉ាងខ្លាំង។ វាបានធ្វើឲ្យសាច់មុខដាច់រយះ ហើយរាងកាយគេហោះទៅចម្ងាយជាង ១០ ម៉ែត្រ។

"អាឆ្កែ ឯងហ៊ានសម្លឹងមុខយើងដោយកំហឹងទៀតមែនទេ? បងប្អូនយើង ៤-៥ នាក់ស្ទើរតែស្លាប់ដោយសារឯង។ ព្រួញនីមួយៗបាញ់ចេញមកយ៉ាងសាហាវ ចំសរីរាង្គក្នុង។ ចុះឥឡូវភាពអំនួតរបស់ឯងទៅណាអស់ហើយ?!"

ផឹង!

នៅពេល ប៉ីហ្វុង រមៀលមកដល់ក្រោមជើង ស៊ី ឡីងហ៊ូ គេក៏បានប្រើជើងទាត់ចេញនូវកម្លាំងរាប់ពាន់ជិន ដែលគ្រប់គ្រាន់នឹងសម្លាប់សត្វសាហាវបាន។ ទោះបីជា ប៉ីហ្វុង ខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ឆ្អឹងជាច្រើនទៀតត្រូវបាក់ដែរ។ មាត់របស់គេញ័រទទ្រើត ហើយឈាមហូរចេញមកដូចទឹក។

មិនយូរប៉ុន្មានមុននេះ ឥរិយាបថរបស់គេគឺមើលងាយ និងយង់ខ្នងបំផុត។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេបានក្លាយជាអ្នកទោស។ មានរបួសពេញមុខ សក់រញ៉េរញ៉ៃ និងឈាមក្រហមច្រាលពេញខ្លួន។ គេមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។ ភាពខុសគ្នាពីមុន និងឥឡូវគឺឆ្ងាយគ្នាណាស់។

ផឹង!

អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់សុទ្ធតែស្អប់ចរិតពីមុនរបស់គេ។ មនុស្សដែលអំនួតបែបនេះធ្វើឲ្យគ្រប់គ្នាខឹងសម្បារដល់កម្រិត។ ឥឡូវនេះ គ្រប់គ្នាបានឱកាសសងសឹក ម្នាក់មួយជើង ម្នាក់មួយដៃ។ ដោយរស់នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាល ម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានកម្លាំងខ្លាំង។ បន្ទាប់ពីត្រូវម្នាក់មួយដៃមួយជើង ប៉ីហ្វុង ស្ទើរតែបាត់បង់ជីវិតទៅហើយ។ គ្មានអ្នកណាដឹងថាឆ្អឹងគេបាក់ប៉ុន្មានកន្លែងនោះទេ។

"ឈប់សិន!"

អ្នកភូមិឆ្កែចចកកាន់តែបារម្ភខ្លាំងឡើង។ ពួកគេលើកធ្នូដើម្បីដាក់សម្ពាធ។ បើនៅតែបន្តបែបនេះ ប៉ីហ្វុង ប្រាកដជាក្លាយជាមនុស្សពិការ និងអស់សង្ឃឹមក្នុងការក្លាយជាកំពូលអ្នកខ្លាំង។

"ពួកឯងទាំងអស់គ្នាឈប់ ហើយទៅឈរម្ខាងសិន យើងមិនទាន់បញ្ចប់ជាមួយវាទេ។ ទុកឲ្យពួកយើងបញ្ចេញកំហឹងសិន ចាំនិយាយគ្នា!" ស៊ី ហ្វីជៀវ និយាយ។

គ្រប់គ្នាបានទាត់ និងទះ។ មិនយូរប៉ុន្មាន ប៉ីហ្វុង ត្រូវបានធ្វើទារុណកម្មរហូតដល់សភាពគួរឲ្យខ្លាចបំផុត។ ច្រមុះហូរឈាម មុខហើមប៉ោង និងឆ្អឹងបាក់គ្រប់កន្លែង។ គេលែងមានភាពអំនួតដូចមុនទៀតហើយ។

ចំពេលនោះ ក្រុមក្មេងៗបានស្ទុះមក ជាពិសេស ភី ហូវ (Pi Hou)។ គេបានទាត់អស់ពីកម្លាំង រួចនិយាយថា៖ "ឯងស្ទើរតែបាញ់ឪពុកយើងស្លាប់។ ទោះឯងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ត្រូវក្មេងតូចយើងចាប់បានដែរ!"

"ក្មេងតូចភូមិយើងអាយុទើបតែ ៣ ឆ្នាំជាង ចំណែកឯងអាយុជាង ១០ ឆ្នាំ បែរជាចាញ់ក្មេងទៀត។ តើឯងនៅចង់មកអួតលើក្បាលអ្នកដទៃទៀតទេ?" ក្រុមក្មេងៗនាំគ្នាជេរប្រមាថ និងវាយគេបន្ថែម។

នៅពេលនេះ មនុស្សជាច្រើនបានចោមរោមសរសើរ ស៊ីហាវ។ សូម្បីតែអ្នកភូមិថ្មក៏មិននឹកស្មានថាគេខ្លាំងដល់កម្រិតដែលអាចចាប់យុវជនដែលមានកម្លាំងស្មើនឹង ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានដែរ។

"មិត្តភក្តិភូមិថ្ម តើពួកលោកបាត់ខឹងឬនៅ? ប៉ុណ្ណេះល្មមហើយមែនទេ?" អ្នកភូមិឆ្កែចចកសួរដោយក្តីបារម្ភ។

"អូខេ ល្មមហើយ ចូរនិយាយគ្នា!" ស៊ី ឡីងហ៊ូ បានអង្គុយលើខ្លួន ប៉ីហ្វុង ដូចជាអង្គុយលើកែបសេះ។ រឿងនេះធ្វើឲ្យអ្នកភូមិឆ្កែចចកឈឺចាប់ខ្លាំងណាស់។ បុរសដែលមានកម្ពស់ជិត ២ ម៉ែត្រកន្លះ អង្គុយពីលើបែបនេះ សូម្បីតែគោមួយក្បាលក៏ទ្រាំមិនចង់ជាប់ដែរ!

ប៉ុន្តែពួកគេស្ថិតក្នុងចំណាប់ខ្មាំងរបស់ភូមិថ្ម ដូច្នេះពួកគេត្រូវតែបន្ទាបខ្លួន និងប្រើសម្តីផ្អែមល្ហែមដើម្បីសម្របសម្រួល។ ពួកគេមិនហ៊ានបង្ហាញភាពមិនពេញចិត្តឡើយ។

"ពួកយើងគឺជាអ្នកជិតខាងដែលរស់នៅក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលដូចគ្នា។ ទោះបីជាមានការយល់ច្រឡំខ្លះ ប៉ុន្តែពួកយើងនៅតែជួបមុខគ្នាជាញឹកញាប់។ សូមពួកលោកអត់ទោសចំពោះការធ្វេសប្រហែសលើកនេះផង។" បុរសម្នាក់មកពីក្រុមបរបាញ់ភូមិឆ្កែចចកនិយាយ។

"អាស្រីស្អី! ឯងចង់មានន័យថាម៉េចដែលថាជួបមុខគ្នាជាញឹកញាប់? និយាយស្រួលណាស់ ចុះមុនហ្នឹងឯងធ្វើអី? ហេតុអ្វីឯងចង់សម្លាប់អ្នកភូមិយើង?!" ស៊ី ហ្វីជៀវ រិះគន់។

ដោយការគ្រវីដៃ ស៊ី ឡីងហ៊ូ និយាយថា៖ "ឈប់និយាយរឿងអត់ប្រយោជន៍ទៅ យើងមិនចង់ស្តាប់ទេ។ ប្រាប់យើងមក តើពួកឯងនឹងសងជំងឺចិត្តពួកយើងយ៉ាងម៉េច?"

"រឿងនេះ..." អ្នកភូមិឆ្កែចចកធ្វើមុខជូរចត់។ ប្រធានក្រុមបរបាញ់និយាយថា៖ "ពួកយើងនឹងសុំទោសនៅទីនេះ ហើយពួកយើងនឹងប្រគល់សត្វដែលរកបានទាំងអស់ឲ្យពួកលោក។ តើយ៉ាងម៉េចដែរ?"

ឪពុករបស់ អឺម៉េង គ្រវីភ្នែករួចនិយាយថា៖ "សត្វទាំងនោះដើមឡើយជារបស់ពួកយើងស្រាប់ទេ។ ពួកឯងធ្វើឲ្យមនុស្សយើងរបួសជាច្រើន តើឯងគិតថាសងតែប៉ុណ្ណឹងគឺរួចខ្លួនមែនទេ?"

"អូខេ ចុះបែបនេះវិញ ចាប់ពីពេលនេះទៅ ពួកយើងនឹងចាកចេញពីតំបន់ភ្នំនេះ ហើយនឹងមិនបោះជំហានចូលក្នុងទឹកដីពួកលោកទៀតទេ។ ពួកយើងក៏នឹងប្រគល់សត្វទាំងអស់ឲ្យវិញដែរ។" ម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកនិយាយ។

"អាស្រី! របស់ទាំងនោះជារបស់យើងស្រាប់ហើយ។ និយាយតាំងពីយូរ ពួកឯងគ្មានភាពស្មោះត្រង់បន្តិចសោះ!" អ្នកភូមិថ្មម្នាក់ស្រែកឡើង។

ស៊ី ឡីងហ៊ូ គ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ "យើងមិនចង់និយាយជាមួយពួកឯងទៀតទេ។ យើងអាចដោះលែងយុវជននេះបាន ប៉ុន្តែក្រៅពីអ្វីដែលបាននិយាយមុននេះ ពួកឯងត្រូវទុកអាវុធទាំងអស់ដែលនៅជាប់ខ្លួនចោល បន្ទាប់មកទើបអាចគ្រាហ៍វាទៅវិញបាន។ ហើយកុំមកលេចមុខឲ្យយើងឃើញទៀត!"

"ស្អី?! មិនអាចទេ!" អ្នកភូមិឆ្កែចចកស្រែកឡើង។ សម្រាប់ពួកគេ អាវុធគឺជាជីវិតទីពីរ។ ការរស់នៅក្នុងព្រៃភ្នំ បើគ្មានអាវុធគឺមិនអាចរស់បានឡើយ។

ត្រូវដឹងថា ដែកនៅក្នុងតំបន់នេះគឺកម្រណាស់ ហើយការស្ល និងការសម្រិតសម្រាំងអាវុធមួយៗត្រូវចំណាយពេលយូរណាស់។

"អញ្ចឹងគ្មានអ្វីត្រូវនិយាយទៀតទេ។ នរណាម្នាក់ មកកាត់ក្បាលអាតូចនេះឲ្យយើង ដើម្បីយកទៅភូមិឆ្កែចចកវិញ!" ស៊ី ឡីងហ៊ូ ស្រែកបញ្ជា។

"បាទ!" សម្លេងយុវជនម្នាក់ឆ្លើយតប រួចលើកដាវធំដើម្បីកាត់ក្បាល ប៉ីហ្វុង។

"កុំអី! ពួកយើងយល់ព្រមហើយ!" មនុស្សសំខាន់ម្នាក់មកពីភូមិឆ្កែចចកស្រែកឃាត់យ៉ាងប្រញាប់។

មុខរបស់អ្នកភូមិឆ្កែចចកផ្សេងទៀតឡើងស្លេកស្លាំង។ "តើពួកយើងពិតជាត្រូវប្រគល់អាវុធទាំងអស់មែនទេ?"

"បើគ្មានអាវុធ យើងអាចធ្វើថ្មីបាន។ ទោះវាចំណាយពេលយូរ ប៉ុន្តែយើងនៅមានសង្ឃឹម តែមនុស្សវិញ... បើស្លាប់ទៅមិនអាចរស់ឡើងវិញបានទេ។ ទេពកោសល្យរបស់ ប៉ីហ្វុង គឺខ្ពស់ណាស់។ ក្នុងតំបន់ដាច់ស្រយាលនេះ មនុស្សដូចគេគឺកម្រមានណាស់។ នៅថ្ងៃអនាគត គេគឺជាអ្នកដែលត្រូវការពារត្រកូលរបស់យើង។"

អ្នកភូមិឆ្កែចចកទាំងអស់បានយល់ព្រម ហើយបានគរព្រួញដែក ធ្នូ និងដាវធំៗម្តងមួយៗចោល។ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាបេះដូងកំពុងហូរឈាម។

ដើមឡើយ គួរតែមានការប្រយុទ្ធបង្ហូរឈាមគ្នា ប៉ុន្តែដោយសារការលេចមុខរបស់ ស៊ីហាវ ដែលអាចយកឈ្នះ ប៉ីហ្វុង បាន ការប្រយុទ្ធក៏បានប្រែប្រួល ហើយការបង្ហូរឈាមត្រូវបានបញ្ចៀស។ បើមិនដូច្នោះទេ មិនដឹងថាមានមនុស្សស្លាប់ប៉ុន្មាននាក់ឡើយ។

ក្រុមអ្នកភូមិបានត្រឡប់ទៅភូមិថ្មវិញ ជាមួយនឹងជោគជ័យ និងរបស់របរជាច្រើន។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ ភូមិថ្មមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ណាស់។ ប៉ុន្តែនៅជ្រៅក្នុងព្រៃភ្នំ គឺមិនស្ងប់ទាល់តែសោះ។ ជារឿយៗ សម្លេងស្រែករបស់សត្វសាហាវបានធ្វើឲ្យកក្រើកមេឃ និងញ័រភ្នំ បង្កើតជាការបាក់ភ្នំរំពងពេញព្រៃ។

"លោកមេភូមិ មិនយូរមិនឆាប់ទេ សត្វសាហាវ សួននី (Suan Ni) នៅកណ្តាលព្រៃភ្នំនឹងត្រូវស្លាប់។ ថ្មីៗនេះ វាស្រែក និងរើបម្រាស់ជាបន្តបន្ទាប់។"

មនុស្សម្នាក់បានមកសាយការណ៍ដោយផ្ទាល់ទៅកាន់ ស៊ី យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng)។

"នោះប្រហែលជាសត្វពូជបុរាណពិតប្រាកដហើយ។ វាអាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាសត្វដ៏មានអំណាចបំផុតនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ។ ប្រសិនបើពួកយើងអាចទទួលបានសាកសពរបស់វា ដកយកឈាមជីវិត និងចម្លងយក អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ពីគ្រោងឆ្អឹងរបស់វា នោះវាពិតជាកំណប់ទ្រព្យដ៏អស្ចារ្យដែលធ្វើឲ្យកក្រើកមេឃដីជាមិនខាន!"