អំណាចរបស់ក្មេងតូច (The Little Guy’s Might)

យុវជននោះបង្ហាញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ នេះគ្រាន់តែជាក្មេងម្នាក់សោះ ប៉ុន្តែគេអាចប្រើតែដៃម្ខាងបោកទម្លាក់ព្រួញចេញបាន។ យុវជននោះមិនអាចទប់អារម្មណ៍មិនឲ្យជឿបានឡើយ ចំពោះទិដ្ឋភាពដែលមិនគួរឲ្យជឿនេះ។

អ្នកត្រូវដឹងថា យុវជនរូបនេះអាចលើកឆ្នាំងទង់ដែងដែលមានទម្ងន់រាប់រយគីឡូបានដោយប្រើដៃទាំងពីរ។ នៅពេលដែលគេបាញ់ព្រួញដែលធ្លាប់តែអាចបំបែកថ្ម និងកម្ទេចលោហៈបាន កម្លាំងដ៏សាហាវនោះមិនមែនជាអ្វីដែលមនុស្សធម្មតាអាចទប់ទល់បានឡើយ។ វាមានកម្លាំងគ្រប់គ្រាន់នឹងសម្លាប់ដំរីដែលមានភ្លុកដូចនាគបានយ៉ាងងាយ។

អ្នកភូមិឆ្កែចចក (Wolf Village) ទាំងអស់សុទ្ធតែតក់ស្លុត។ គ្មានអ្នកណាដឹងច្បាស់ជាងពួកគេឡើយថា ប៉ីហ្វុង (Bei Feng) គួរឲ្យខ្លាចប៉ុណ្ណា ព្រោះគេជាអ្នកដែលមានដុងពីកំណើត និងមាន អំណាចទេវៈ ដ៏កម្របំផុត។ តើក្មេងតូចម្នាក់នេះ អាចរារាំងព្រួញដែករបស់ ប៉ីហ្វុង បានយ៉ាងដូចម្តេច?!

"ឯងកំពុងរកសេចក្តីស្លាប់ហើយ!!" ប៉ីហ្វុង សើចចំអកតិចៗ។ ពន្លឺបានបាញ់ចេញពីភ្នែករបស់គេដូចជាផ្លេកបន្ទោរ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចទាញធ្នូបាញ់ព្រួញចេញជាបន្តបន្ទាប់។

ឆី... ឆី...

ព្រួញដែកបានហោះកាត់ផ្ទៃមេឃយ៉ាងលឿនជាមួយនឹងសម្លេង "វូៗ" ដូចជាសម្លេងខ្មោចមកពីនរកជាន់ទីប្រាំបួន។ តួព្រួញដ៏ក្រាស់បានបង្កើតជាពន្លឺដែកដែលធ្វើឲ្យរន្ធត់ចិត្ត ហោះសំដៅមកយ៉ាងគួរឲ្យរន្ធត់។

ប៉ីហ្វុង ទាញធ្នូបាញ់ចេញបាន ៨ ព្រួញជាប់ៗគ្នា។ ព្រួញនីមួយៗហោះកាត់អាកាសយ៉ាងសាហាវ សំដៅទៅរកចំណុចស្លាប់របស់កុមារតូច ស៊ីហាវ!

ដូចជាស្វាទិព្វ ស៊ីហាវ បានទម្លាក់ខ្លួនចុះដោយប្រើអវយវៈទាំងបួន។ ដោយចលនាធម្មជាតិ គេបានគេចផុតពីព្រួញចំនួន ៥ ហើយបន្ទាប់មកបានប្រើដៃកាប់បង្វែរទិសដៅព្រួញ ៣ ទៀត។ ព្រួញទាំង ៣ នោះបានហោះទៅបុកនឹងផ្ទាំងថ្មភ្នំ បង្កើតជាសម្លេង "ឃេងឃាំង" យ៉ាងខ្លាំង។

ការបង្ហាញសមត្ថភាពនេះ បានធ្វើឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នាទីនោះតក់ស្លុតជាខ្លាំង!

សូម្បីតែអ្នកភូមិថ្ម (Stone Village) ក៏ស្រឡាំងកាំងដែរ ព្រោះអ្វីដែល ស៊ីហាវ បង្ហាញចេញមក វាលើសពីការរំពឹងទុករបស់ពួកគេឆ្ងាយណាស់។ ការធ្វើរឿងបែបនេះក្នុងវ័យក្មេងបែបនេះ ពិតជាមិនគួរឲ្យជឿទាល់តែសោះ។

ប៉ីហ្វុង ស្រែកឡើង រួចទាញធ្នូយ៉ាងខ្លាំងក្លា។ ព្រួញដែកបានធ្លាក់ចុះមកដូចជាភ្លៀងរលឹម។ ព្រួញដែកវែងៗ និងក្រាស់ៗ បានបាញ់ទម្លាក់មកលើព្រៃភ្នំម្តងមួយៗ។

ទោះបីជា ស៊ីហាវ នៅក្មេងណាស់ ប៉ុន្តែល្បឿនរបស់គេលឿនខ្លាំងណាស់។ គេលោតដូចខ្លា និងហោះដូចនាគ ដើម្បីគេចពីហ្វូងព្រួញ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ គេបានប្រើដៃទាំងពីរបោកព្រួញឲ្យប៉ះគ្នា បង្កើតជាសម្លេង "ដាំងដាំង" ធ្វើឲ្យព្រួញនៅលើអាកាសញ័ររន្ធត់។

ល្បឿនរបស់គេមិនដូចក្មេងទាល់តែសោះ ហើយគេបានបង្រួញចម្ងាយរវាងគេ និងគូសត្រូវក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ចលនារបស់គេ មើលទៅដូចជា សត្វគ្រុឌស្លាបមាស (Golden-Winged Peng) ដ៏អង់អាច។

ឌុង!

ភ្លៀងព្រួញកាន់តែញឹកញាប់ទៅៗ។ កុមារតូចបានស្រែកឡើង រួចទាត់ផ្ទាំងថ្មទម្ងន់រាប់ពាន់ជិន (ជិត ៥០០ គីឡូ) តាមផ្លូវ។ ដោយសម្លេងផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំង ផ្ទាំងថ្មបានហោះកាត់អាកាសសំដៅទៅរកយុវជនមុខត្រជាក់ ប៉ីហ្វុង។

"តើគេមានកម្លាំងខ្លាំងបែបនេះបានយ៉ាងម៉េច? ក្មេងនេះមិនទាន់មានអាយុ ៤ ឆ្នាំផង!"

អ្នកគ្រប់គ្នាភ័យរន្ធត់។ នេះពិតជាធ្វើឲ្យពួកគេស្រឡាំងកាំងមែនទែន។ មានតែមនុស្សពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលអាចមើលឃើញថា នៅពេលដែល ស៊ីហាវ បញ្ចេញកម្លាំងដ៏មហិមានោះ មាន អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង (Bone Texts) ភ្លឺឡើងមួយភ្លែត។ វាបានកើតឡើងលឿនបំផុត។

ផ្ទាំងថ្មទម្ងន់រាប់ពាន់ជិនបានបាំងជិតមេឃ រួចធ្លាក់ចុះមកចំគោលដៅ។

ភ្នែករបស់ ប៉ីហ្វុង ប្រែជាត្រជាក់ស្រ៊ុប រួចគេឈប់បាញ់ព្រួញ។ គេគ្រវីធ្នូដ៏ធំដែលមានកម្ពស់ពាក់កណ្តាលខ្លួនមនុស្ស ហើយជាមួយនឹងសម្លេង "ហុង" ផ្ទាំងថ្មដ៏ធ្ងន់នោះក៏បែកខ្ទេចភ្លាមៗ! បំណែកថ្មបានហោះរាយប៉ាយគ្រប់ទិសទី!

ឆ្លៀតឱកាសនោះ ស៊ីហាវ បានស្ទុះទៅមុខ។ ដោយសម្លេងខឹងសម្បារ គេនិយាយថា៖ "ហេតុអ្វីបានជាបងឯងចិត្តអាក្រក់ម្ល៉េះ? ហេតុអ្វីបងឯងបាញ់ពូ អាហ្វូ ហើយលួចចំណីអាហារដែលពួកយើងត្រូវការដើម្បីរស់?"

ប៉ីហ្វុង បញ្ចេញសម្លេងហ៊ឹមក្នុងដើមករួចទម្លាក់ធ្នូចុះ។ បន្ទាប់មកគេដកលំពែងពណ៌ក្រហមចាស់ដែលឆ្នៃពីដែកឈាមនាគ (bloodweave iron)។ គេចាប់លំពែងដោយដៃទាំងពីរ រួចប្រើកម្លាំងទាំងអស់គប់សំដៅទៅទ្រូងរបស់កុមារតូច។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនេះ រាងកាយរបស់ ស៊ីហាវ កំពុងស្ថិតនៅលើអាកាស និងហោះទៅមុខ ធ្វើឲ្យគេពិបាកនឹងគេចណាស់។ បេះដូងរបស់អ្នកភូមិថ្មស្ទើរតែលោតចេញមកក្រៅ។ ពួកគេស្អប់ ប៉ីហ្វុង ដល់ឆ្អឹង ព្រោះទង្វើរបស់គេយង់ខ្នងពេកហើយ។

ឃាំង!

សម្លេងលោហៈប៉ះគ្នាបានបន្លឺឡើង។ ភ្នែករបស់ ស៊ីហាវ ភ្លឺរលោង ខណៈដែលដៃស្តាំរបស់គេចាប់ផ្តើមធ្វើចលនា បង្កើតជាធ្នូដ៏ស្រស់ស្អាត និងបញ្ចេញពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់។ ដោយសម្លេង "ឃាំង" លំពែងត្រូវបានកាត់ជាពីរដុំ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ដៃតូចដ៏សរលោងនោះ មិនមានរបួសបន្តិចសោះឡើយ។

លទ្ធផលនេះបានធ្វើឲ្យអ្នកគ្រប់គ្នាគាំងនិយាយមិនចេញ។ ស៊ីហាវ តូចកំពុងប្រឈមមុខនឹង ប៉ីហ្វុង ដ៏សាហាវ ប៉ុន្តែគេមិនចាញ់ប្រៀបទាល់តែសោះ។ បន្ទាប់ពីគេចូលទៅកៀកគូសត្រូវ ការបង្ហាញសមត្ថភាពរបស់គេពិតជាអស្ចារ្យមែន។

វូ...

ប៉ីហ្វុង គ្រវីលំពែងដែលបាក់នោះយ៉ាងខ្លាំង គប់សំដៅទៅភ្នែកស្តាំរបស់កុមារតូចយ៉ាងសាហាវ និងដាច់ខាត។ ក្នុងចម្ងាយជិតបែបនេះ ការវាយប្រហារនេះគឺគ្រោះថ្នាក់បំផុត។

ស៊ីហាវ ផ្អៀងក្បាលគេច។ ខណៈដែលខ្លួនគេនៅកណ្តាលអាកាស ជើងស្តាំរបស់គេបានគ្រវីទាត់ទៅចំហៀងមុខរបស់ ប៉ីហ្វុង នាំមកនូវខ្យល់បោកបក់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជាមាឌតូច ប៉ុន្តែរាងកាយរបស់គេមានភាពរហ័សរហួនណាស់។ ចលនារបស់គេហូរហែដូចជាសត្វត្រចៀកកាំទិព្វដែលហោះកាត់មេឃ។

ផឹង...

ប៉ីហ្វុង ប្រើដៃឆ្វេងដើម្បីការពារខ្លួន។ សម្លេងប៉ះគ្នាដ៏ធ្ងន់បានបន្លឺឡើង ហើយដើមឈើក្បែរៗនោះរញ្ជួយរហូតដល់ស្លឹកឈើជ្រុះរាយប៉ាយ ដូចជាត្រូវខ្យល់រដូវស្លឹកឈើជ្រុះបក់កាត់ដូច្នោះដែរ។

"កម្លាំងខ្លាំងណាស់!"

អ្នកភូមិឆ្កែចចកបង្ហាញទឹកមុខមិនជឿ។ ពួកគេដឹងច្បាស់ពី អំណាចទេវៈ ដ៏អស្ចារ្យដែល ប៉ីហ្វុង មាន។ គេនៅក្មេងនៅឡើយ ប៉ុន្តែក្នុងរង្វង់រាប់ពាន់លី គ្មានអ្នកណាស្មើគេឡើយ។ ប៉ុន្តែពេលនេះ គេហាក់ដូចជាមិនចំណេញប្រៀបសោះ។

ស៊ីហាវ ចុះដល់ដី។ គេក៏នៅក្មេងដែរ និងទាបជាង ប៉ីហ្វុង ច្រើន ប៉ុន្តែគេមិនខ្លាចបន្តិចណាឡើយ។ មុខតូចរបស់គេពោរពេញដោយកំហឹង។ ភ្នែកធំៗរបស់គេសម្លឹងមើលទៅគូប្រកួត។

ភាគីទាំងពីរបានឈប់ប្រយុទ្ធ។ ពួកគេចាប់អារម្មណ៍នឹងការប្រឈមមុខគ្នារវាងយុវជនដ៏ខ្លាំងពូកែ និងកុមារដ៏អស្ចារ្យម្នាក់នេះ ដោយរង់ចាំមើលលទ្ធផលនៃការប្រយុទ្ធ។

មុខរបស់ ប៉ីហ្វុង ប្រែជាអាប់អួរ ហើយភាពត្រជាក់ស្រ៊ុបបានចេញពីភ្នែករបស់គេ។ គេមានអាយុ ១៤ ឆ្នាំទៅហើយ ប៉ុន្តែការប៉ះទង្គិចជាមួយក្មេងដែលមិនទាន់មានអាយុ ៤ ឆ្នាំផង បែរជាមិនអាចឈ្នះដាច់ខាតបាន។ សម្រាប់រូបគេ នេះគឺជាការអាម៉ាស់បំផុត។

ហុង!

រាងកាយរបស់ ប៉ីហ្វុង ខ្ពស់ស្រឡះ។ គេស្រាប់តែគ្រវីជើង ដែលមើលទៅដូចជាដុំដែកដ៏ធំ។ កម្លាំងដ៏គួរឲ្យរន្ធត់បានបញ្ចេញសម្លេងគ្រហឹម ដូចជាបិសាចដ៏ធំសម្បើមកំពុងវាយប្រហារ។

ស៊ីហាវ ថយក្រោយ។ គេធំដឹងក្តីក្នុងព្រៃភ្នំ ដូច្នេះទោះបីជាគេមិនដែលឆ្លងកាត់ការប្រយុទ្ធពិតប្រាកដក៏ដោយ ក៏គេនៅតែដឹងច្រើន។ គេគេចផុតពីការវាយប្រហារនេះ ហើយដោយការលោតតែម្តង គេថយក្រោយបានច្រើនម៉ែត្រ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប៉ីហ្វុង បានសម្លាប់សត្វសាហាវជាច្រើន សម្លាប់សត្វស្លាបចម្លែកៗ និងបានសម្លាប់មនុស្សខ្លាំងៗជាច្រើន។ គេមានបទពិសោធន៍ក្នុងការប្រយុទ្ធយ៉ាងខ្លាំង ដូច្នេះគេយល់ច្បាស់ពីរបៀបវាយសម្រុកដើម្បីយកប្រៀប។

រាងកាយរបស់គេលោតខ្ពស់ទៅលើអាកាស ហោះបានចម្ងាយច្រើនម៉ែត្រក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។ ជើងស្តាំរបស់គេគ្រវីម្តងទៀត ដូចជាខ្សែតីដែក។ វាមានឥទ្ធិពលខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែខ្យល់ដែលវាបង្កើតឡើង ក៏ធ្វើឲ្យអ្នកជុំវិញមានអារម្មណ៍ឈឺមុខដែរ។

មានដើមឈើបុរាណជាច្រើននៅពីក្រោយ ស៊ីហាវ ដូច្នេះគេគ្មានផ្លូវថយក្រោយឡើយ ធ្វើឲ្យពិបាកនឹងគេចពីការវាយប្រហារនេះណាស់។ ដោយខ្នងផ្អែកនឹងដើមឈើដ៏ធំ ដៃទាំងពីររបស់គេប្រទាក់គ្នា រួចលើកឡើងលើដោយកម្លាំង។ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ជាច្រើនបានភ្លឺឡើងមុននឹងបាត់ទៅវិញ។

ប៊ូម!

ដូចជាការបុកគ្នានៃសត្វសាហាវដ៏ធំពីរ ថ្ម និងខ្សាច់បានហោះរាយប៉ាយគ្រប់កន្លែង។ ធូលី និងផ្សែងហុយពេញមេឃ ហើយស្លឹកឈើក៏ក្រៀមក្រំភ្លាមៗ។ ភាគីទាំងពីរត្រូវរង្គើដីយ៉ាងខ្លាំង។ នៅពេលជើងរបស់ ប៉ីហ្វុង សង្កត់ចុះមក ដើមឈើដែលមានមុខកាត់មួយម៉ែត្រនៅពីក្រោយ ស៊ីហាវ ត្រូវបានកាត់ដាច់ជាពីរភ្លាមៗ។

ដោយសម្លេង "ហុងឡុង" បំណែកដើមឈើបុរាណបានហោះខ្ពស់ទៅលើមេឃ។ នៅពេលពួកវាធ្លាក់ចុះមកដីវិញ សម្លេងដ៏ធំមហិមាក៏បន្លឺឡើង។

លើកនេះ អ្នកភូមិឆ្កែចចកមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា មាន អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង ភ្លឺចាំងក្នុងបាតដៃរបស់ ស៊ីហាវ។ នេះគឺជាថាមពលដែលអនុញ្ញាតឲ្យគេបញ្ឈប់ការវាយប្រហារដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ទេពកោសល្យ ប៉ីហ្វុង ដែលមានទម្ងន់រាប់ពាន់ជិនបាន។

"វិជ្ជាសម្ងាត់ ក្មេងនោះមាន វិជ្ជាសម្ងាត់ ដ៏កម្រ!" ពួកគេទាំងអស់ស្រែកឡើង។

ពួកគេមិនព្រមជឿថា ក្មេងដូចជា ស៊ីហាវ អាចឈ្វេងយល់ពីអាថ៌កំបាំងដ៏ជ្រាលជ្រៅនៃ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង បានឡើយ។ ពួកគេទាំងអស់ជឿថា ថាមពលនេះមកពីខ្សែដៃធ្មេញសត្វនៅជុំវិញកដៃរបស់គេ ព្រោះមានពន្លឺហូរហែលើផ្ទៃរបស់វា។

ភ្នែករបស់អ្នកភូមិឆ្កែចចកប្រែជាក្រហមដោយសារភាពលោភលន់។ ទោះបីជានេះមិនមែនជាកំណប់ការពារត្រកូលក៏ដោយ ប៉ុន្តែវានៅតែជា វិជ្ជាសម្ងាត់ ដ៏ល្អ។ ការដែលអាចបង្កើនកម្លាំងក្មេងតូចបានដល់កម្រិតនេះ វាពិតជាមិនធម្មតាមែន។

បន្ទាប់ពីបំបែកដើមឈើដ៏ធំដោយការទាត់តែមួយជើង ប៉ីហ្វុង មិនបានឈប់សម្រុកឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ ការវាយប្រហាររបស់គេកាន់តែសាហាវជាងមុន។ ជើងទាំងពីរគ្រវីចេញដូចជាសសរដែក ធ្វើឲ្យដើមឈើដ៏ធំៗបែកខ្ទេចម្តងមួយៗ។ មែកឈើដែលបាក់ និងស្លឹកឈើដែលក្រៀមស្វិត បានហោះរាយប៉ាយពេញអាកាស។

ស៊ីហាវ មិនបានថយក្រោយឡើយ ហើយចាប់ផ្តើមវាយបកវិញ។ ទោះបីជាគេមានមាឌតូច ប៉ុន្តែរាល់ពេលដែលគេលោត គេអាចឈានដល់កម្ពស់ច្រើនម៉ែត្រ។ នៅពេលគេស្ទុះទៅមុខ គេមើលទៅដូចជា សត្វគ្រុឌ វ័យក្មេងដែលកំពុងលាតសន្ធឹងស្លាប!

ហុង!

ខ្យល់នៅជុំវិញកណ្តាប់ដៃរបស់ ប៉ីហ្វុង ហោះទៅមុខដូចជាផ្គរលាន់ ហើយបន្ទាប់ពី ស៊ីហាវ គេចផុត កណ្តាប់ដៃនោះបានទៅប៉ះនឹងផ្ទាំងថ្មភ្នំទម្ងន់រាប់ពាន់ជិននៅពីក្រោយគេ។ វាផ្ទុះភ្លាមៗ បញ្ចេញបំណែកថ្មដែលមានទម្ងន់រាប់រយរាប់ពាន់ជិនហោះគ្រប់ទិសទី។

ទិដ្ឋភាពនេះពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ដែលយុវជនអាយុទើបតែដប់ឆ្នាំជាង មានកម្លាំងគួរឲ្យខ្លាចបែបនេះ។ អ្នកមើលទាំងអស់បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំដោយភាពតក់ស្លុត។

កុមារតូចនៅតែតូច ហើយទោះបីជាកម្លាំងរបស់គេអាចចាត់ទុកថាអស្ចារ្យខ្លាំងបើធៀបនឹងមិត្តភក្តិ ក៏កម្លាំងរបស់គេនៅតែតិចជាង ប៉ីហ្វុង នៅឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ដោយមានជំនួយពីអំណាចអាថ៌កំបាំងនៃ អក្ខរាបុរាណក្នុងឆ្អឹង វាមិនហាក់ដូចជាគេត្រូវខ្លាចអ្វីច្រើនពេកនោះទេ។

អ្នកទាំងពីរធ្វើចលនាយ៉ាងលឿន ម្នាក់ដូចជាខ្លែងឆាប និងម្នាក់ទៀតដូចជាទន្សាយស្ទុះ។ រាល់ការវាយប្រហារគឺគួរឲ្យរន្ធត់បំផុត។ កណ្តាប់ដៃហោះចេញជាមួយនឹងកម្លាំងដូចផ្គរលាន់។ សម្លេងគ្រហឹមៗអាចឮគ្រប់កន្លែង ហើយការរញ្ជួយដែលធ្វើឲ្យដើមឈើដួលរលំ និងផ្ទាំងថ្មបែកខ្ទេច បានរីករាលដាលពេញតំបន់នោះ។

បន្ទាប់ពីផ្លាស់ប្តូរការវាយប្រហារបានដប់ដង ទឹកមុខរបស់ ប៉ីហ្វុង កាន់តែអាក្រក់ទៅៗ។ គេគឺជាទេពកោសល្យដែលទទួលបានពរជ័យពីមេឃ។ គេមិនអាចជឿថា គេមិនមានប្រៀបលើក្មេងដែលមិនទាន់មានអាយុ ៤ ឆ្នាំផងសោះ។ តើគេអាចទ្រាំទ្ររឿងនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?

ផឹង!

លើកនេះ គេវាយប្រហារដោយកម្លាំងពេញទំហឹង។ គេស្រាប់តែអង្គុយចុះ និងឱនក្បាល ហើយនៅពីក្រោយគេ ហ្វូងព្រួញបានបាញ់កាត់អាកាស។ ពន្លឺត្រជាក់ៗបានភ្លឺឡើង ខណៈដែលពួកវាវាយប្រហារទៅលើភ្នែក និងមុខរបស់កុមារតូច។

អ្នកគ្រប់គ្នាមកពីភូមិថ្មបានស្រែកផ្អើល។ រឿងនេះបានកើតឡើងលឿនពេក! ភ្លាមៗនោះ ពួកគេទាំងអស់ក៏ផ្ទុះកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។ ប៉ីហ្វុង ចិត្តអាក្រក់ពេកហើយ។ គេគ្រាន់តែដោះស្រាយជាមួយក្មេងម្នាក់សោះ ប៉ុន្តែគេមិនបង្ហាញសីលធម៌ និងធ្វើទង្វើដ៏យង់ខ្នងបែបនេះ។

កុមារតូចភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែគេមិនខ្លាចឡើយ។ គេគ្រវីដៃទាំងពីរ ហើយរូបសញ្ញាអាថ៌កំបាំងបានលេចឡើងនៅចុងម្រាមដៃ បង្កើតជាព្រះច័ន្ទចំណិតតូចមួយ។ គេកាន់ព្រះច័ន្ទនៅកណ្តាលបាតដៃ ហើយគប់វាចេញដោយអស់ពីកម្លាំង។ ពន្លឺបានរីករាលដាល ហើយវាបានបំបែកព្រួញទាំងអស់ចោល។

អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូង។ ស្ថានភាពមិញនេះ ពិតជាធ្វើឲ្យពួកគេបែកញើសត្រជាក់ពេញខ្លួន។

"យុវជនម្នាក់នេះចិត្តអាក្រក់ពេកហើយ។ គេប្រាកដជាក្លាយជាមហន្តរាយនៅថ្ងៃអនាគតជាមិនខាន!" ស៊ី ហ្វីជៀវ (Shi Feijiao) និយាយដោយកំហឹង។

ប៉ីហ្វុង ជេរក្នុងចិត្ត ព្រោះគេនៅតែមិនទាន់អាចវាយត្រូវ ស៊ីហាវ។ គេលោតខ្ពស់ ៦ ឬ ៧ ម៉ែត្រ ហើយពីទីតាំងដែលមានប្រៀបនេះ គេបានជាន់ចុះមកលើកុមារតូចដោយកម្លាំងដែលមិនអាចរារាំងបាន។

ហ៊ូ!

ភ្នែករបស់ ស៊ីហាវ ប្រែជាច្បាស់ថ្លា។ គេចាប់ផ្តើមវាយបកទៅកាន់គូប្រកួតវិញ។ ដៃទាំងពីររបស់គេលាតសន្ធឹងដូចជាសត្វឥន្ទ្រីហោះឡើងលើមេឃ បង្ហាញពីចលនាដ៏អង់អាច និងខ្លាំងក្លា ដែលមើលទៅដូចជា សត្វឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ (Green Scaled Eagle) ហោះកាត់ពពក។

ហុង!

ព្រះច័ន្ទចំណិតនៅក្នុងបាតដៃរបស់គេបានភ្លឺម្តងទៀត។ វាប្រែទៅជាធ្នឹមនៃពន្លឺដ៏ត្រចះត្រចង់ ហើយហោះចេញត្រង់ទៅរក ប៉ីហ្វុង។ វាបានបោកទង្គិចយ៉ាងខ្លាំងនឹងរាងកាយរបស់គេ និងបង្កើតជាការផ្ទុះយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

ពូ... (សម្លេងក្អួតឈាម)

លើកនេះ ប៉ីហ្វុង បានក្អួតឈាមចេញមក។ រាងកាយរបស់គេបានហោះចេញទៅ បោកនឹងមែកឈើធំៗជាច្រើន មុននឹងធ្លាក់ចុះមកដី។ កុមារតូចក៏បានស្ទុះដេញតាមភ្លាមៗ!