ភាពព្រៃផ្សៃ (Barbaric)

អ្នកភូមិទាំងអស់ពីភូមិថ្មបានធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿន ហើយបានទៅដល់ជម្រៅនៃជួរភ្នំ។ នៅទីនេះ ដើមឈើដែលខ្ពស់ត្រដែតដល់មេឃត្រូវបានបាក់ជាពីរ វល្លិអាយុកាលរាប់ពាន់ឆ្នាំត្រូវបានបំផ្លាញ ហើយសាកសពសត្វសាហាវគ្រប់ប្រភេទត្រូវបានខ្ចាត់ខ្ចាយយ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃ។

សត្វអាថ៌កំបាំងពីរប្រភេទកំពុងតែប្រយុទ្ធគ្នាយ៉ាងសាហាវ បង្កជាភាពវឹកវរយ៉ាងខ្លាំង និងបណ្តាលឱ្យសត្វព្រៃធម្មតាជាច្រើនក្បាលបានងាប់។ លើសពីនេះ ភូមិចចកបានដេញ ស៊ី ហ្វៃជាវ និងអ្នកផ្សេងទៀតចេញម្តងទៀត។ តំបន់នេះបច្ចុប្បន្នកំពុងស្ថិតក្នុងភាពច្របូកច្របល់ទាំងស្រុង។

សាកសពសត្វដែលត្រូវបានគរទុកដូចភ្នំតូចមួយ ត្រូវបានភូមិចចកដឹកជញ្ជូនយកទៅអស់គ្មានសល់។ បន្ទាប់ពី ស៊ី លីងហ៊ូ ត្រឡប់មកតំបន់នេះវិញ គាត់បានត្រឹមតែខាំធ្មេញដោយកំហឹង នេះពិតជារឿងដែលមិនអាចអត់ឱនឱ្យបានឡើយ។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់អ្នកភូមិក្នុងការប្រមូលសត្វដែលបរបាញ់បាន ត្រូវបានរលាយសាបសូន្យទាំងស្រុង។ គំនរសាកសពសត្វត្រូវបានគេលួចយកទៅយ៉ាងងាយបែបនេះ។

«ដេញតាម!»

ពួកគេមិនរារែកឡើយ ហើយបានបន្តដំណើរឆ្ពោះទៅកាន់ភូមិចចកភ្លាមៗ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សទាំងនោះកំពុងតែសែងសត្វដែលធ្ងន់ និងធំសម្បើមបែបនេះ ដូច្នេះពួកគេមិនអាចទៅបានឆ្ងាយឡើយ។ ពួកគេបានបន្សល់ទុកនូវដានយ៉ាងច្បាស់នៅក្នុងព្រៃភ្នំ ដូចជារោមសត្វ ឈាម និងស្រកា ដែលបង្ហាញពីផ្លូវដែលភូមិចចកបានធ្វើដំណើរទៅ។

«ប្រយ័ត្ន!»

ស៊ី លីងហ៊ូ ដែលជាអ្នកដឹកនាំផ្លូវបានគ្រវីដៃជាសញ្ញាឱ្យគ្រប់គ្នាឈប់។ គាត់បានរុញកម្ទេចស្មៅ និងស្លឹកឈើស្ងួតដ៏ធំមួយនៅពីមុខគាត់ចេញ ដើម្បីបង្ហាញឱ្យឃើញនូវរន្ធខ្មៅដ៏ធំមួយ។ នៅខាងក្នុងរន្ធនោះមានលំពែងដែកជាច្រើនដែលចង្អុលទៅខាងលើ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ធ្លាក់ចូលទៅ សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់ពួកគេនឹងត្រូវចាក់ទម្លុះភ្លាមៗ។

«ពួកអាដែកចចកទាំងនេះ ពិតជាសាហាវឃោរឃៅណាស់!»

អ្នកភូមិថ្មម្នាក់ៗកាន់តែមានកំហឹងខ្លាំងឡើង។ ទីនេះនៅតែស្ថិតក្នុងទឹកដីរបស់ពួកគេនៅឡើយ ប៉ុន្តែភូមិចចកបានធ្វើទង្វើដោយគ្មានការកោតក្រែងសូម្បីតែបន្តិច។ ប្រសិនបើរឿងនេះនៅតែបន្ត មហន្តរាយបង្ហូរឈាមនឹងជៀសមិនផុតឡើយ។

បន្ទាប់ពីធ្វើដំណើរទៅមុខយ៉ាងលឿនបានប្រហែលប្រាំបីទៅប្រាំបួនលី ខ្យល់ដ៏ខ្លាំងមួយស្រាប់តែបោកបក់ឆ្ពោះទៅរកករបស់ ស៊ី លីងហ៊ូ។ ហាក់ដូចជាមកពីពិភពខ្មោច ពន្លឺដ៏ត្រជាក់មួយបានហោះកាត់ប្រកបដោយចេតនាសម្លាប់ លឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ និងគួរឱ្យរន្ធត់ដល់ព្រលឹង។

នេះគឺជាព្រួញដែកប្រវែង ១.៣ ម៉ែត្រ។ ថាមពល និងល្បឿនដ៏គួរឱ្យខ្លាចនៃព្រួញនេះ ពិតជាអាចចាក់ទម្លុះពាសដែករបស់ដំរីស្នែងនាគបានយ៉ាងងាយ។ មិនចម្លែកឡើយ ដែលវាជាមូលហេតុធ្វើឱ្យវាអាចចាក់ទម្លុះពាសដែកដែកបីជាន់ដែលបុរសភូមិថ្មពាក់។ វាពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់បំផុត។

រំពេចនោះ ពីក្នុងជម្រៅនៃព្រៃភ្នំ ព្រួញដ៏ត្រជាក់ និងគួរឱ្យខ្លាចមួយទៀតបានបាញ់ចេញមក។ វាមិនអាចទៅរួចទេក្នុងការការពារឱ្យមានប្រសិទ្ធភាព។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រតិកម្មរបស់ ស៊ី លីងហ៊ូ ដែលមានភាពក្លាហាន និងសាហាវឃោរឃៅគឺរហ័សណាស់ គាត់បានគេចខ្លួនទៅម្ខាងយ៉ាងលឿន។

វាពិតជាគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ ព្រួញដែកដ៏ត្រជាក់នេះបានឆូតករបស់គាត់ បន្សល់ទុកនូវឈាមមួយខ្សែ។ ស្បែកបន្តិចត្រូវបានរហែកដោយមុខព្រួញ ប្រសិនបើជិតបន្តិចទៀត ព្រួញនោះប្រាកដជាចាក់ទម្លុះករបស់គាត់ភ្លាមៗមិនខាន។

នៅខណៈនោះ សំឡេងស្រែកយ៉ាងខ្លាំងបានហែកហួរអាកាស។ នេះគឺជាសំឡេងនៃព្រួញដែលហែកអាកាស ហើយវាហាក់ដូចជាយឺតជាងព្រួញខ្លួនឯងទៅទៀត។ នេះបង្ហាញឱ្យឃើញថា តើល្បឿនរបស់វាគួរឱ្យខ្លាចកម្រិតណា។

ឈីង!

ព្រួញដែកមិនមែនគ្រាន់តែចាក់ចូលទៅក្នុងថ្មភ្នំនៅចម្ងាយឆ្ងាយនោះទេ ប៉ុន្តែវាបានចាក់ទម្លុះថ្មនោះតែម្តង។ ការកកិតបានបណ្តាលឱ្យសំឡេងលោហៈបន្លឺឡើងពេញអាកាស និងមានផ្កាភ្លើងខ្ទាតគ្រប់កន្លែង។ វាគួរឱ្យរន្ធត់ខ្លាំងណាស់។ តើនេះជាកម្លាំងដ៏សាហាវប្រភេទណា? តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលហ៊ានតតាំងនឹងមុខព្រួញដ៏ធ្ងន់បែបនេះ? ការត្រូវព្រួញនេះបាញ់ចំ ពិតជានឹងនាំមកនូវលទ្ធផលដ៏គួរឱ្យរន្ធត់!

ទិដ្ឋភាពទាំងមូលមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ឈឹង។ ស៊ី លីងហ៊ូ បានស្ទាបស្បែកដែលដាច់រលាត់នៅត្រង់ករបស់គាត់ ហើយភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គាត់បានភ្លឹបភ្លែតៗ។ គាត់ស្ទើរតែមិនអាចគេចផុតពីសេចក្តីស្លាប់។

នៅជួរភ្នំដ៏ឆ្ងាយមួយ យុវជនម្នាក់កំពុងឈរដោយកាន់ធ្នូ។ ទឹកមុខរបស់គេត្រជាក់ស្រេប ហើយរស្មីដ៏ត្រជាក់បានភ្លឹបភ្លែតៗតាមរយៈប្រស្រីភ្នែករបស់គេ ខណៈដែលគេសម្លឹងមកទីនេះ។

«គឺក្មេងនោះទៀតហើយ!» នៅខណៈនោះ កំហឹងរបស់ ស៊ី ហ្វៃជាវ និងអ្នកដទៃទៀតបានផ្ទុះឡើងដល់មេឃ។ យុវជនដែលគ្មានបេះដូងម្នាក់នេះបានបង្ករបួសធ្ងន់ធ្ងរដល់បុរសខ្លាំងៗក្នុងភូមិម្តងហើយម្តងទៀត។

យុវជននោះមានអាយុដប់បួន ឬដប់ប្រាំឆ្នាំ គេមានរូបរាងខ្ពស់ស្រឡះ ជាមួយនឹងសក់ពណ៌ខ្មៅរលោង។ ស្បែករបស់គេស ហើយគេមានរូបរាងសង្ហាណាស់ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់គេត្រជាក់ពេក។ នេះបានធ្វើឱ្យបាត់បង់នូវភាពស្រស់ស្អាតរបស់គេ និងផ្តល់ឱ្យមនុស្សនូវអារម្មណ៍នៃភាពសាហាវយង់ឃ្នង និងឃោរឃៅ។

នៅពីក្រោយគេ មនុស្សប្រហែលចិតសិបទៅប៉ែតសិបនាក់កំពុងតែអូសសត្វយក្ស បន្សល់ទុកនូវដានឈាមនៅលើដីភ្នំ។ ស្មៅ និងបន្លានៅខាងក្រោមសាកសពសត្វទាំងនោះត្រូវបានកិនកម្ទេចទាំងអស់។

«អាដែកកូនចៅភូមិចចក ក្រៅពីលួចបាញ់ព្រួញសាហាវៗ តើឯងអាចធ្វើអ្វីបានទៀត? ប្រសិនបើឯងមានចិត្តក្លាហាន ចូលមកទីនេះមក។ ខ្ញុំនឹងកាត់ក្បាលឯងដោយគ្រាន់តែទះមួយដៃមិនខាន!» ម្នាក់បានស្រែកឡើងដោយកំហឹង។

យុវជនសង្ហានោះព្រិចភ្នែកដ៏ត្រជាក់របស់គេ។ បន្ទាប់មក គេបានយារធ្នូ ហើយតម្រង់ចំទៅកាន់អ្នកដែលបាននិយាយមិញនេះ។

ឃើញដូច្នេះ ស៊ី លីងហ៊ូ មិនបាននិយាយសូម្បីតែមួយម៉ាត់។ គាត់បានលើកធ្នូខ្មៅដ៏ធំដែលធ្វើពីស្នែងនាគ ដែលមានប្រវែងពាក់កណ្តាលខ្លួនមនុស្ស ហើយបានទាញខ្សែធ្នូយ៉ាងលឿន។ បន្ទាប់ពីដាក់ព្រួញដែកនៅលើធ្នូ គាត់ក៏បានបាញ់វាចេញទៅដោយផ្ទាល់។

ដាំង!

ព្រួញដ៏ក្រាស់ពីរបានបុកគ្នានៅលើអាកាស បណ្តាលឱ្យផ្កាភ្លើងខ្ទាតចេញមក និងមានសំឡេងរំពងត្រចៀកយ៉ាងខ្លាំងបន្លឺឡើង។ ព្រួញទាំងពីរបានទប់កម្លាំងគ្នាទៅវិញទៅមក មុននឹងធ្លាក់ចុះមកដី។

គ្រប់គ្នាដកដង្ហើមធំ។ ជំនាញបាញ់ធ្នូរបស់យុវជននោះគឺមិនធម្មតាពេកហើយ។ គេមិនទាន់មានអាយុម្ភៃឆ្នាំផង ប៉ុន្តែគេអាចតតាំងស្មើដៃជាមួយបុរសដែលខ្លាំងបំផុតក្នុងភូមិគឺ ស៊ី លីងហ៊ូ បាន។

ឈីង, ឈីង...

នៅក្នុងព្រៃ ផ្កាភ្លើងបានខ្ទាតគ្រប់ទិសទី។ ព្រួញដែកជាងដប់បានបុកគ្នា បញ្ចេញសំឡេងលោហៈ។ ដូចជាផ្កាយធ្លាក់ ពួកវាបានធ្លាក់ពីលើមេឃចុះមកដី។ សំឡេងនោះខ្លាំងដល់ថ្នាក់ធ្វើឱ្យអ្នកដែលនៅទីនោះមានអារម្មណ៍ឈឺត្រចៀក។

ព្រួញដ៏មានអំណាចទាំងនេះបានធ្វើឱ្យព្រៃស្មសានមានភាពរន្ធត់!

បុរសដែលខ្លាំងបំផុតក្នុងភូមិ ស៊ី លីងហ៊ូ គឺមានសមត្ថភាពស្មើគ្នាដាច់នៅពេលប្រឈមមុខនឹងយុវជនម្នាក់នេះ ដោយមិនមានអ្នកណាលើសអ្នកណាឡើយ។ នេះធ្វើឱ្យហ្វូងមនុស្សមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ប្រសិនបើយុវជននេះប្រើដៃទាំងពីរ គេប្រហែលជាអាចលើកថ្លាងស្ពាន់ដែលមានទម្ងន់យ៉ាងហោចណាស់ប្រាំទៅប្រាំមួយពាន់ជិនបានមិនខាន។

នេះធ្វើឱ្យមនុស្សដកដង្ហើមធំដោយភាពរន្ធត់។ ពិតជាទេពកោសល្យដ៏គួរឱ្យខ្លាចមែន! គេគ្រាន់តែជាយុវជនជំនាន់ក្រោយម្នាក់ ប៉ុន្តែគេអាចបង្កើតកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យដូចព្រះបែបនេះបាន។ នេះធ្វើឱ្យមនុស្សមានការភ័យខ្លាចចំពោះជីវិតរបស់ពួកគេ។

«មិត្តភក្តិពីភូមិថ្ម សូមអភ័យទោសឱ្យពួកយើងផង។ លើកនេះពួកយើងត្រូវការសត្វសាហាវក្នុងចំនួនយ៉ាងច្រើន។ ចូរប្រគល់សត្វដែលបរបាញ់បាននេះឱ្យពួកយើងចុះ ហើយពួកយើងនឹងសងអ្នកវិញនៅពេលអនាគត»។ បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់បានលេចមុខមក និងស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងៗ និងច្បាស់ៗ។

«ដើម្បីដណ្តើមយកសត្វដែលយើងបរបាញ់បាន ពួកឯងបានដេញសមាជិកកុលសម្ព័ន្ធរបស់យើងចេញពីទឹកដីខ្លួនឯងទាំងសាហាវឃោរឃៅ។ ព្រួញដែលពួកឯងបាញ់បានធ្វើឱ្យរងរបួសសរីរាង្គខាងក្នុង និងធ្វើឱ្យមនុស្សជាច្រើនរងរបួសធ្ងន់ ប៉ុន្តែពួកឯងបែរជាសុំឱ្យពួកយើងអភ័យទោសឱ្យទៅវិញ? ពួកឯងធ្វើទង្វើអាក្រក់បែបនេះ ប៉ុន្តែព្យាយាមធ្វើចរិតឱ្យស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ តើសីលធម៌ពួកឯងនៅឯណា?!» ស៊ី លីងហ៊ូ ស្តីបន្ទោសដោយកំហឹង។

«នៅពេលដែលយើងប្រកែកគ្នា ជម្លោះនឹងកើតឡើង ហើយឈាមនឹងត្រូវបង្ហូរជាធម្មតា។ នេះគឺជាអ្វីដែលបុរសទាំងអស់ដែលរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងទឹកដីព្រៃស្មសានយល់ច្បាស់»។ មេក្រុមបរបាញ់នៃភូមិចចកនិយាយ។

«ពួកយើងមិនព្រមទេ ដូច្នេះហេតុអ្វីបានជាពួកឯងមិនប្រគល់អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងដែលពួកឯងមានមកឱ្យពួកយើងទៅ?!» បុរសមាំមួនម្នាក់ទៀតមកពីភូមិចចកដែលមានឋានៈមិនទាបឡើយ បាននិយាយក្នុងរបៀបកាន់តែរឹងរូសជាងមុន។

អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់មានអារម្មណ៍ដូចជាចង់ផ្ទុះកំហឹង។ ភូមិចចកបានវាយប្រហារយ៉ាងសាហាវ និងដណ្តើមយកសត្វដែលភូមិថ្មបរបាញ់បានរួចទៅហើយ ហើយឥឡូវនេះពួកគេនៅតែបន្តធ្វើទង្វើបំពានបែបនេះដោយមិននិយាយហេតុផលសូម្បីតែបន្តិច។ ពិតជាគ្មានអ្វីត្រូវពិភាក្សាទៀតឡើយ។

«អ៊ីចឹងមានតែសង្គ្រាមទេ!» ស៊ី ហ្វៃជាវ ស្រែកឡើង។

«ពួកឯងគិតថាពួកយើងខ្លាចពួកឯងមែនទេ?» មេក្រុមបរបាញ់នៃភូមិចចកតបវិញ។ រូបរាងរបស់គេពិតជាគួរឱ្យខ្លាច ហើយជាមួយនឹងកម្ពស់ជាងពីរម៉ែត្រ គេបានបញ្ចេញនូវអារម្មណ៍សង្កត់សង្កិនយ៉ាងខ្លាំង។

ឈីង, ឈីង...

សំឡេងអាវុធប៉ះគ្នាបានបន្លឺឡើងមិនដាច់សូរ។ មនុស្សជាច្រើនបានលើកដាវធំដែលមានប្រវែងប្រហែលពាក់កណ្តាលកម្ពស់របស់ពួកគេ។ រស្មីដ៏ត្រជាក់បានភ្លឹបភ្លែតៗ ហើយអារ៉ានៃការសម្លាប់បានជ្រាបចូលទៅក្នុងអាកាស។ កម្លាំងដែលបង្កើតឡើងដោយការវាយប្រហារបានធ្វើឱ្យស្លឹកឈើនៅក្នុងព្រៃរុះរោយចុះមក។

«យើងសូមដាស់តឿនឱ្យពួកឯងត្រឡប់ទៅកន្លែងដែលពួកឯងមកវិញទៅ។ ប្រសិនបើពួកឯងហ៊ានបោះជំហានមួយជំហានទៀត យើងនឹងបាញ់ពួកឯងទម្លាក់ម្នាក់មួយព្រួញមិនខាន។ លើកនេះនឹងមិនមានការលើកលែងទោសឡើយ!» យុវជនសង្ហាមកពីភូមិចចកនិយាយ។ សម្តីរបស់គេបានធ្វើឱ្យអ្នកភូមិថ្មមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយអ្នកខ្លះពិតជាប្រាថ្នាចង់ឱ្យមានព្រួញមួយចាក់ទម្លុះគេមុនគេបង្អស់។

ស៊ី លីងហ៊ូ និយាយដោយកំហឹងថា៖ «អាដែកកូនចៅ ឯងមិនទាន់ទាំងធំពេញរូបរាងផង បែរជាមានជំនាញដល់ថ្នាក់នេះ។ ឯងពិតជាខ្លាំងមែន ប៉ុន្តែប្រសិនបើឯងធ្វើចរិតច្រឡើសបើស និងសាហាវឃោរឃៅបែបនេះ វានឹងមិនចប់ដោយល្អសម្រាប់ឯងឡើយ»។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គាត់បានយារធ្នូ និងបាញ់ព្រួញចេញទៅដោយផ្ទាល់។ ដោយសារតែការពិភាក្សាបានមកដល់កម្រិតនេះទៅហើយ តើមានអ្វីផ្សេងទៀតដែលអាចធ្វើបាន? មានតែសង្គ្រាមប៉ុណ្ណោះ!

ដាំង!

ព្រួញដែកបានបុកគ្នាជាថ្មីម្តងទៀត បណ្តាលឱ្យព្រៃឈើញ័ររន្ធត់ដោយសំឡេង។

«សម្លាប់!»

អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់បានយារធ្នូដ៏ធំរបស់ពួកគេ លើកដាវធំ និងគ្រវីដំបងធ្មេញចចក។ ដូចជាហ្វូងសត្វសាហាវ ពួកគេបាននាំមកនូវខ្យល់ព្យុះដ៏ខ្លាំងក្លា ខណៈដែលពួកគេស្ទុះចេញទៅ។ សកម្មភាពរបស់ពួកគេបានធ្វើឱ្យស្លឹកឈើហោះហើរយ៉ាងច្របូកច្របល់។

ចំណែកអ្នកដែលមកពីភូមិចចកវិញ ពួកគេសុទ្ធតែខ្ពស់ មាំមួន និងរឹងមាំបំផុត។ ពួកគេក៏បានស្ទុះមករកគ្នាដែរ។ សមរភូមិដ៏ច្របូកច្របល់ជិតនឹងផ្ទុះឡើងហើយ។

នៅពេលនេះ រូបរាងតូចមួយដែលស្រដៀងនឹងសត្វចាបតូចបានស្ទុះទៅខាងមុខយ៉ាងលឿន និងស្រែកឡើងដោយសំឡេងខ្លាំងៗថា៖ «ពួកឯងលួចអាហាររបស់ពួកយើង ហើយថែមទាំងសម្លាប់លោកពូ និងអ្នកផ្សេងទៀត! លោកពូ អាហ្វ៊ូ (A’Fu) និងអ្នកផ្សេងទៀតពិតជាល្អណាស់ ប៉ុន្តែពួកគេស្ទើរតែត្រូវបានសម្លាប់។ ពួកឯងសុទ្ធតែជាមនុស្សអាក្រក់!»

មុខតូចរបស់ ស៊ី ហាវ ឡើងក្រហមដោយសារតែភាពក្តៅក្រហាយ។ ដៃតូចៗរបស់គេក្តាប់យ៉ាងណែន ហើយភ្នែករបស់គេពោរពេញទៅដោយកំហឹង។ ចាប់តាំងពីកុមារភាព គេត្រូវបានចិញ្ចឹមនៅក្នុងភូមិថ្ម ដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយភាពកក់ក្តៅ និងការលួងលោម។ គេមិនដែលជួបមនុស្សព្រៃផ្សៃបែបនេះពីមុនមកឡើយ។

មនុស្សគ្រប់គ្នានៅក្នុងភូមិចចកមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ បន្ទាប់មក ពួកគេចាប់ផ្តើមសើចយ៉ាងខ្លាំង។ ពួកគេមិនដែលរំពឹងទុកឡើយថា ក្រៅពីក្រុមក្មេងៗដែលជិតពេញវ័យ ភូមិថ្មថែមទាំងមានក្មេងតូចបែបនេះដើរតាមមកជាមួយដែរ។ តើគេមិនមែនគ្រាន់តែមកបង្កបញ្ហាដល់សមាជិកកុលសម្ព័ន្ធរបស់គេទេឬ?

ស្យ៊ូ!

ព្រួញដែកមួយបានហែកអាកាស។ យុវជនភូមិចចកអាយុដប់បួនដប់ប្រាំឆ្នាំម្នាក់នោះ នៅតែមានទឹកមុខត្រជាក់ស្រេប។ គេបានយារធ្នូដ៏ធំ និងគួរឱ្យខ្លាចនោះ រួចបាញ់ព្រួញមួយឆ្ពោះទៅកាន់ក្មេងតូចដោយផ្ទាល់។

ភ្លើងកំហឹងបានបាញ់ចេញពីភ្នែករបស់អ្នកភូមិថ្ម។ ពួកគេខឹងសម្បារដល់កម្រិតបំផុត។ នោះនៅជាក្មេងនៅឡើយទេ! ក្មេងតូចជាធម្មតាពិតជាគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់ ប៉ុន្តែភាពសាហាវឃោរឃៅរបស់ភាគីម្ខាងទៀត មិនលើកលែងសូម្បីតែក្មេងតូចម្នាក់។ សក់របស់ពួកគេបះឡើងដោយសារតែកំហឹង។

ស៊ី លីងហ៊ូ បានដាក់ព្រួញដ៏ធំមួយភ្លាមៗ ដោយបំផ្លាញព្រួញដែករបស់យុវជននោះជាមួយនឹងព្រួញរបស់គាត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់គាត់បានប្រែប្រួលភ្លាមៗ។

នេះគឺដោយសារតែលើកនេះ យុវជននោះបានបាញ់ព្រួញបួនក្នុងពេលតែមួយ។ ខ្សែពន្លឺដ៏ត្រជាក់បួនបានហោះកាត់អាកាសក្នុងល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ ប៉ុន្តែ ស៊ី លីងហ៊ូ មានពេលគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីបំផ្លាញព្រួញតែបីប៉ុណ្ណោះ។ សត្រូវគឺខ្លាំងជាងអ្វីដែលគាត់បានស្រមៃទៅទៀត។

ដាំង, ដាំង...

ក្នុងចំណោមនោះ ព្រួញបីបានបុកគ្នា រួចធ្លាក់ចុះមកដី។ នៅសល់ព្រួញដែកដ៏ធំប្រវែង ១.៣ ម៉ែត្រមួយទៀត កំពុងតម្រង់ឆ្ពោះទៅរកករបស់ក្មេងតូច។ ភាពត្រជាក់នៃព្រួញនោះពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ណាស់!

ក្មេងតូចបានប្រើដៃរបស់គេដើម្បីចាប់ព្រួញដែក ធ្វើឱ្យអ្នកភូមិមានភាពភ័យខ្លាចជាខ្លាំង។ ពួកគេបានស្រែកឡើងខ្លាំងៗថា៖ «ប្រញាប់គេចចេញទៅ!»

ពួកគេដឹងថា ស៊ី ហាវ ត្រូវបានផ្តល់ឱ្យនូវទេពកោសល្យពីកំណើតដ៏អស្ចារ្យ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយ គេមិនទាន់មានអាយុបួនឆ្នាំផង! ទោះបីជាគេអាចលើកថ្លាងស្ពាន់ដែលមានទម្ងន់មួយពាន់ជិនក៏ដោយ ប៉ុន្តែគូប្រកួតរបស់គេមានអាយុច្រើនជាងច្រើន ហើយកម្លាំងរបស់គេកាន់តែគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល ដែលអាចលើកថ្លាងបានដល់ទៅប្រាំ ឬប្រាំមួយ។ គេអាចតតាំងនឹង ស៊ី លីងហ៊ូ បានក្នុងរឿងកម្លាំង។

«ឯងមិនលើកលែងសូម្បីតែក្មេងម្នាក់មែនទេ?!» អ្នកភូមិថ្មមានអារម្មណ៍ដូចជាគ្រាប់ភ្នែករបស់ពួកគេជិតនឹងផ្ទុះចេញមកក្រៅ។

ដាំង!

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្វីដែលកាន់តែគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះគឺថា ដៃឆ្វេងរបស់ក្មេងតូចបានកាប់ចុះនៅលើដងព្រួញ ធ្វើឱ្យវាហោះចេញទៅម្ខាង។ វាបានធ្វើឱ្យហ្វូងមនុស្សស្រឡាំងកាំង និងនិយាយមិនចេញតែម្តង។

មានមនុស្សតែពីរបីនាក់ប៉ុណ្ណោះ ដែលបានឃើញនិមិត្តសញ្ញាមួយភ្លឺឡើងនៅលើបាតដៃរបស់គេ មុនពេលវាបាត់ទៅវិញយ៉ាងលឿន។

វ៉ូស។

ក្មេងតូចបានលោតទៅមុខ និងស្ទុះទៅរកយុវជនមកពីភូមិចចកម្នាក់នោះដោយផ្ទាល់!