ភ្ញៀវ

យុវជនម្នាក់កំពុងអង្គុយធ្មេចភ្នែកតាំងសមាធិនៅលើគ្រែរបស់គេ។ នៅពីមុខគេ ដៃទាំងពីរត្រូវបានដាក់ប្រទាក់គ្នាបញ្ឈរក្នុងរបៀបដ៏ចម្លែកតែមើលទៅហាក់ដូចជាធូរស្រាល។ ទ្រូងរបស់គេបានផុសឡើង និងផតចុះទៅតាមចង្វាក់ដង្ហើមយ៉ាងស្ងប់សុខ។ គ្រប់យ៉ាងមើលទៅ... ពិតជាមានភាពធម្មជាតិខ្លាំងណាស់! រាល់ដង្ហើមដែលគេដកចូល ខ្យល់ពណ៌សស្លេកម្យ៉ាងហាក់ដូចជាបានហក់ចូលទៅក្នុងច្រមុះ និងមាត់របស់យុវជននោះ រួចជ្រាបចូលទៅក្នុងរាងកាយ ដើម្បីកែប្រែទម្រង់នៃរូបកាយរបស់គេ។

ខណៈពេលដែលយុវជននោះកំពុងតាំងសមាធិ ពន្លឺដ៏ចម្លែក និងស្រអាប់ម្យ៉ាងបានលេចឡើងមួយភ្លែតនៅលើចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដ៏សាមញ្ញដែលគេពាក់នៅលើម្រាមដៃ...

"ហូ..." យុវជននោះបានដកដង្ហើមចេញយឺតៗ រួចបើកភ្នែកឡើង។ ពន្លឺពណ៌សស្លេកបានភ្លឺកាត់ប្រស្រីភ្នែកពណ៌ខ្មៅរបស់គេ នោះគឺជាកម្លាំងធាតុដែលទើបតែត្រូវបានស្រូបយក ប៉ុន្តែមិនទាន់ត្រូវបានចម្រាញ់ឱ្យពេញលេញនៅឡើយ។

"វាត្រូវប្រើការខិតខំប្រឹងប្រែងយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីទទួលបានកម្លាំងធាតុទាំងនោះ ប៉ុន្តែ... ចង្រៃយក៍! វាកំពុងតែរលាយបាត់ទៅវិញទៀតហើយ! ទេ ទេ សូមមេត្តាកុំទៅអី..." យុវជននោះបានព្យាយាមយ៉ាងអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីទប់កម្លាំងធាតុដែលកំពុងរលាយបាត់នោះ ប៉ុន្តែវាមិនបានផលឡើយ។ នៅពេលដែលតំណក់ចុងក្រោយនៃកម្លាំងធាតុបានចាកចេញពីរាងកាយ ទឹកមុខរបស់យុវជននោះបានប្រែពីភាពស្ងប់ស្ងាត់មកជាកំហឹង និងភាពអស់សង្ឃឹម ហើយសំឡេងរបស់គេបានបន្លឺឡើងដោយភាពច្រឡោត។

គេបានក្តាប់ដៃទាំងពីរចូលគ្នា ហើយចាប់ផ្ដើមលែង និងក្តាប់ឡើងវិញយ៉ាងលឿន។ ជាចុងក្រោយ ទឹកមុខរបស់គេបានប្រែពីកំហឹងខ្លាំងមកជាស្នាមញញឹមដែលបង្ខំចិត្ត។ យ៉ាងណាមិញ គេមិនអាចធ្វើអ្វីបានឡើយចំពោះរឿងនេះ។ ដោយភាពនឿយហត់ គេបានអូសរាងកាយចុះពីលើគ្រែ ហើយពត់ដៃពត់ជើងដែលស្ពឹកស្រពន់។ ជាមួយនឹងកម្លាំងធាតុត្រឹមតែកម្រិតទី ៣ ការលំបាកតូចតាចបែបនេះតែងតែមានវត្តមានជានិច្ច។

បន្ទាប់ពីបានធ្វើលំហាត់ប្រាណបន្តិចបន្តួចនៅក្នុងបន្ទប់ដ៏សាមញ្ញរបស់គេ សំឡេងចាស់ជរាមួយបានបន្លឺឡើងនៅខាងក្រៅទ្វារ៖ "អ្នកប្រុសតូច ប្រធានត្រកូលបានឱ្យមកអញ្ជើញអ្នកប្រុសទៅកាន់សាលប្រជុំ។"

យុវជនរូបនេះគឺជាកូនប្រុសទីបីរបស់ប្រធានត្រកូល ដែលមានឈ្មោះថា ស៊ាវ យ៉ាន។ នៅពីលើគេមានបងប្រុសពីរនាក់ទៀត ប៉ុន្តែពួកគេបានចាកចេញពីត្រកូលដើម្បីស្វែងរកការផ្សងព្រេងបាត់ទៅហើយ។ មានតែនៅចុងឆ្នាំនីមួយៗប៉ុណ្ណោះ ទើបពួកគេត្រឡប់មកជួបជុំគ្រួសារ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បងប្រុសទាំងពីរនាក់នោះមានចិត្តល្អចំពោះប្អូនប្រុស ស៊ាវ យ៉ាន ខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែនៅពេលដែលគេធ្លាក់ខ្លួនពីអ្នកមានទេពកោសល្យមកជាមនុស្សឥតបានការក៏ដោយ។

"បាទ ខ្ញុំទៅហើយ!" ស៊ាវ យ៉ាន បានផ្លាស់ប្តូរសម្លៀកបំពាក់ ហើយដើរចេញទៅ។ នៅខាងក្រៅបន្ទប់ មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ស្លៀកពាក់អាវវែងពណ៌បៃតង។ "តោះទៅ!"

សម្លឹងមើលទៅមុខដ៏ស្រស់បំព្រងរបស់យុវជននោះ បុរសចំណាស់ក៏បានងក់ក្បាល។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគាត់ងាកក្រោយ ភ្នែករបស់គាត់បានបង្ហាញពីភាពស្តាយក្រោយ។ ប្រសិនបើអ្នកប្រុសតូចនៅមានទេពកោសល្យដូចពីមុន គេប្រហែលជាអាចក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ ដ៏អស្ចារ្យម្នាក់បាត់ទៅហើយ ពិតជាគួរឱ្យស្តាយមែន...

បុរសចំណាស់ និងយុវជននោះបានដើរកាត់ទីធ្លាខាងក្រោយ ហើយទីបំផុតបានមកដល់សាលទទួលភ្ញៀវដោយភាពថ្លៃថ្នូរ។ បន្ទាប់ពីគោះទ្វារដោយគួរសម អ្នកទាំងពីរក៏ដើរចូលទៅខាងក្នុងយឺតៗ។

សាលប្រជុំនេះមានទំហំធំណាស់ ប៉ុន្តែមានមនុស្សជាច្រើនបានមកដល់ទីនោះរួចទៅហើយ។ នៅផ្នែកខាងមុខនៃសាល មាន ស៊ាវ ចាន់ និងចាស់ទុំ ៣ នាក់ទៀតដែលមានទឹកមុខស្មើ។ ពួកគេគឺជាចាស់ទុំនៃត្រកូល ហើយមានសារៈសំខាន់ស្មើនឹងប្រធានត្រកូល។

នៅផ្នែកខាងឆ្វេង ខាងក្រោមអ្នកទាំងបួន គឺជាចាស់ទុំដទៃទៀតនៃត្រកូល។ ចាស់ទុំទាំងនេះមិនមានអំណាចខ្លាំងដូចចាស់ទុំទាំងបីខាងលើឡើយ ប៉ុន្តែទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេក៏មានសិទ្ធិសម្រេចចិត្តច្រើន និងមិនមែនជាមនុស្សដែលងាយនឹងបង្ក្រាបបាននោះទេ។ ក្រៅពីចាស់ទុំទាំងនេះ ក៏មានយុវជនដែលបានបង្ហាញពីសមត្ថភាព និងទេពកោសល្យផងដែរ។

នៅម្ខាងទៀត គឺជាមនុស្សចម្លែក ៣ នាក់ មើលទៅពួកគេគឺជាមនុស្សដែល ស៊ាវ ចាន់ បានប្រាប់កាលពីយប់មិញ។

ភ្នែករបស់យុវជនបានសម្លឹងមើលទៅមនុស្សចម្លែកទាំងនោះយ៉ាងលឿន។ ក្នុងចំណោមអ្នកទាំងបី មានបុរសចំណាស់ម្នាក់ស្លៀកពាក់ឈុតពណ៌សដូចព្រះចន្ទ។ ទោះបីជាបុរសចំណាស់នោះមានស្នាមញញឹមក៏ដោយ ប៉ុន្តែភ្នែកតូចៗរបស់គាត់ពោរពេញទៅដោយថាមពល និងកំពុងសម្លឹងមើលជុំវិញបន្ទប់មិនឈប់ឈរ។ ខ្សែភ្នែករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកចុះមកក្រោមបន្តិច ដោយឈប់ត្រង់ដើមទ្រូងរបស់បុរសចំណាស់នោះ។ នៅលើទ្រូងរបស់គាត់មានរូបព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ ហើយនៅក្បែរព្រះចន្ទនោះមានផ្កាយភ្លឺចែងចាំងចំនួន ៧។

លំដាប់គ្រូធំ (Da Dou Shi) ផ្កាយ​ ៧! បុរសម្នាក់នេះគឺជា លំដាប់គ្រូធំ ផ្កាយ ៧ មែនទេ? ពិតជាមិនគួរឱ្យជឿ។ ស៊ាវ យ៉ាន ស្ទើរតែមិនអាចទប់អារម្មណ៍ភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះបុរសចំណាស់នោះបាន។ បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះខ្លាំងជាងឪពុករបស់គេទៅទៀត តាមពិតទៅ គាត់ខ្លាំងជាងរហូតដល់ ២ ផ្កាយ។

អ្នកណាដែលបានក្លាយជា លំដាប់គ្រូធំ គឺជាអ្នកដែលមានអំណាចដែលមិនអាចមើលរំលងបាន។ ជាមួយនឹងកម្លាំងបែបនោះ ទីកន្លែងភាគច្រើនច្បាស់ជាចង់ជ្រើសរើសគាត់ទៅបម្រើការងា។ ការដែលអាចឃើញមនុស្សដ៏ខ្លាំងពូកែបែបនេះ វាមិនមែនជារឿងចម្លែកទេដែល ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។

នៅក្បែរបុរសចំណាស់នោះ គឺជាយុវជនមួយគូ។ ពួកគេក៏ស្លៀកពាក់អាវវែងពណ៌សដូចព្រះចន្ទដែរ។ យុវជននោះមានអាយុប្រហែល ២០ ឆ្នាំ និងមានមុខមាត់សង្ហា រួមជាមួយរាងកាយមាំមួន។ គេពិតជាបុរសក្នុងសុបិនសម្រាប់ក្មេងស្រីគ្រប់រូប។ ជាការពិតណាស់ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ នៅលើទ្រូងរបស់គេមានផ្កាយពណ៌មាសចំនួន ៥។ នេះតំណាងឱ្យកម្លាំងរបស់យុវជននោះគឺ៖ លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ (Dou Zhe) ផ្កាយ​ ៥!

ការដែលអាចក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ ផ្កាយ​ ៥ នៅអាយុ ២០ ឆ្នាំ ពិតជាបង្ហាញពីទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យរបស់យុវជនរូបនេះ។

ជាមួយនឹងមុខមាត់សង្ហា និងកម្លាំងដ៏សមរម្យ យុវជនរូបនេះមិនត្រឹមតែក្លាយជាគោលដៅនៃខ្សែភ្នែករបស់ក្មេងស្រីនៅក្នុងត្រកូលប៉ុណ្ណោះទេ សូម្បីតែ ស៊ាវ ម៉ី (Xiao Mei) ក៏លួចសម្លឹងមើលគេម្តងម្កាលដែរ។

ប៉ុន្តែ ខ្សែភ្នែកដែលក្មេងស្រីទាំងនោះផ្តល់ឱ្យ មិនមានឥទ្ធិពលអ្វីចំពោះយុវជនរូបនេះឡើយ។ ការយកចិត្តទុកដាក់ទាំងស្រុងរបស់គេ គឺផ្តោតទៅលើក្មេងស្រីដែលនៅក្បែរគេ...

អាយុរបស់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះគឺប្រហាក់ប្រហែលនឹង ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្វើឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន ភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ សម្រស់របស់នាងសូម្បីតែ ស៊ាវ ម៉ី ក៏មិនអាចប្រៀបបានដែរ មិនមែនទេ នាងស្អាតជាង ស៊ាវ ម៉ី ទៅទៀត។ នៅក្នុងត្រកូលទាំងមូល ប្រហែលជាមានតែ ស៊ាវ ស៊ុនអឺ (Xiao Xun Er) ប៉ុណ្ណោះដែលអាចប្រៀបជាមួយនាងបាន។ មិនចម្លែកទេដែលពួកយុវជនក្នុងត្រកូលស៊ាវ ចូលចិត្តតាមស្រលាញ់ក្មេងស្រីនៅខាងក្រៅត្រកូល។

នៅលើត្រចៀកដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់ក្មេងស្រីនោះ មានពាក់ក្រវិលត្បូងពណ៌បៃតង។ នៅពេលដែលនាងធ្វើចលនា ត្បូងទាំងនោះបានប៉ះគ្នា បន្លឺសំឡេងយ៉ាងពីរោះ និងបន្ថែមនូវភាពថ្លៃថ្នូរដល់នាង...

លើសពីនេះ នៅលើដើមទ្រូងដែលកំពុងលូតលាស់របស់នាង មានផ្កាយពណ៌មាសចំនួន ៣។

លំដាប់អ្នកហឹកហាត់​ ផ្កាយ ៣ ... ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ... ប្រសិនបើនាងមិនបានប្រើវិធីសាស្ត្រពិសេសណាមួយទេ នាងច្បាស់ជាអ្នកមានទេពកោសល្យដ៏អស្ចារ្យម្នាក់! ចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានធ្លាក់ចុះបន្តិច នាងមានទេពកោសល្យប្រហាក់ប្រហែលនឹងទេពកោសល្យរបស់គេកាលពីមុន! ប៉ុន្តែ ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្ខំចិត្តងាកភ្នែកចេញពីស្រីស្អាតដែលមានទឹកមុខត្រជាក់ស្រេបម្នាក់នោះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅក្រោមរូបរាងដែលមិនទាន់ពេញវ័យរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាព្រលឹងដែលចាស់ទុំម្នាក់។ ទោះបីជាក្មេងស្រីនោះស្អាតខ្លាំងក៏ដោយ ក៏គេមិនបានធ្វើខ្លួនឱ្យដូចជាមនុស្សដែលល្មោភសម្រស់នោះដែរ។

សកម្មភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានបង្កឱ្យមានភាពតានតឹងបន្តិចបន្តួចដល់ក្មេងស្រីនោះ។ ទោះបីជានាងមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចង់ឱ្យពិភពលោកទាំងមូលវិលជុំវិញនាងក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្រស់ និងរូបរាងរបស់នាងមិនអន់នោះទេ។ ការដែល ស៊ាវ យ៉ាន គ្រាន់តែសម្លឹងមើលនាងមួយភ្លែត រួចងាកចេញ គឺជាលើកដំបូងសម្រាប់នាង។

"លោកឪពុក លោកចាស់ទុំទាំងបី!" ដោយដើរយ៉ាងលឿន ស៊ាវ យ៉ាន បានជម្រាបសួរ ស៊ាវ ចាន់ និងចាស់ទុំទាំងបីដោយភាពគួរសម។

"ហាហា យ៉ានអឺ កូនមកហើយ! មកទីនេះ មកអង្គុយចុះ។" ឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន មកដល់ ស៊ាវ ចាន់ ក៏ឈប់និយាយជាមួយភ្ញៀវ ហើយងក់ក្បាលទៅកាន់ ស៊ាវ យ៉ាន រួចបក់ដៃឱ្យ ស៊ាវ យ៉ាន រកកន្លែងអង្គុយ។

ជាមួយនឹងស្នាមញញឹមបន្តិច ស៊ាវ យ៉ាន មិនបានខ្វល់ពីខ្សែភ្នែកដែលខ្ជិលច្រអូស និងស្ទើរតែស្អប់ខ្ពើមពីចាស់ទុំទាំងបីនៃត្រកូលឡើយ ហើយក៏ដើររកកន្លែងអង្គុយ។ ប៉ុន្តែ គេមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះលទ្ធផល គឺគេមិនមានកៅអីអង្គុយឡើយ...

ហាស... ឋានៈរបស់ខ្ញុំនៅក្នុងត្រកូលកាន់តែធ្លាក់ចុះទៅៗហើយ។ កាលពីមុនវាល្អជាងនេះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ ពួកគេថែមទាំងធ្វើឱ្យខ្ញុំខ្មាស់គេនៅចំពោះមុខភ្ញៀវទៀត ពួកតាចាស់ទាំងនេះ... ស៊ាវ យ៉ាន បានសើចចំអកឱ្យខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត គេបានគ្រវីក្បាលដើម្បីកុំឱ្យអារម្មណ៍ទាំងនោះផ្ទុះឡើង។

សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលឈរស្ងៀម សមាជិកត្រកូលវ័យក្មេងបានបន្លឺសំឡេងសើចចំអកតិចៗ បង្ហាញពីភាពសប្បាយរីករាយដែលបានឃើញ ស៊ាវ យ៉ាន ក្លាយជាមនុស្សល្ងង់។

ទីបំផុត ស៊ាវ ចាន់ ក៏ដឹងពីស្ថានភាពលំបាករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន។ ខ្សែភ្នែកខឹងសម្បារមួយបានភ្លឺឡើង មុនពេលវាត្រូវបានជំនួសដោយការចងចិញ្ចើម៖ "ចាស់ទុំទីពីរ លោក..."

"អូ... ពិតជាសុំទោសផង។ ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាខ្លួនឯងភ្លេចអ្នកប្រុសតូចសោះ។ ហិហិ ខ្ញុំនឹងទៅឱ្យគេរៀបចំកៅអីមួយមកឱ្យ!" ចាស់ទុំដែលស្លៀកពាក់អាវពណ៌លឿងបានញញឹមដាក់ ស៊ាវ ចាន់។ គាត់បានទះថ្ងាសខ្លួនឯងដើម្បីធ្វើជាការរិះគន់ខ្លួនឯង ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែកមើលងាយនៅក្នុងភ្នែករបស់គាត់មិនបានរលាយបាត់ឡើយ។

"បង ស៊ាវ យ៉ាន មកអង្គុយទីនេះមក!" សំឡេងដ៏ស្រទន់របស់ក្មេងស្រីម្នាក់បានបន្លឺឡើងពេញសាល។

ចាស់ទុំទាំងបីមានភាពតានតឹង ខ្សែភ្នែករបស់ពួកគេបានងាកទៅរក ស៊ុនអឺ ដែលនៅជ្រុងម្ខាង។ មាត់របស់ពួកគេញ័រ ប៉ុន្តែគ្មាននរណាម្នាក់និយាយអ្វីឡើយ...

នៅជ្រុងម្ខាង ស៊ាវ ស៊ុនអឺ បានបិទសៀវភៅដ៏ក្រាស់នៅលើភ្លៅរបស់នាង ហើយបានងក់ភ្នែកដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន។

សម្លឹងមើលមុខញញឹមរបស់ ស៊ាវ ស៊ុនអឺ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ស្រឡាំងកាំងមួយភ្លែត។ ភ្លាមៗនោះ គេក៏មានស្មារតីឡើងវិញ ហើយបន្ទាប់ពីប៉ះច្រមុះខ្លួនឯង គេក៏ដើរសំដៅទៅរក ស៊ុនអឺ ក្រោមខ្សែភ្នែកច្រណែនពីសមាជិកត្រកូលដែលនៅជុំវិញ ហើយបន្ទាប់ពីរយៈពេលប៉ុន្មានវិនាទីដែលមើលទៅហាក់ដូចជាយូរណាស់ គេក៏បានអង្គុយចុះក្បែរ ស៊ុនអឺ។

ស៊ាវ យ៉ាន ខ្សឹបថា៖ "អរគុណ កូនឯងជួយបងម្តងទៀតហើយ។"

ស៊ាវ ស៊ុនអឺ បានញញឹមតិចៗ បង្ហាញឱ្យឃើញនូវថ្ពាល់ខួចតូចៗពីរ។ ម្រាមដៃដ៏ស្រឡូនរបស់នាងបានបើកសៀវភៅនៅពីមុខនាង។ ទោះបីជានាងនៅក្មេងខ្លាំងក៏ដោយ ប៉ុន្តែមានបរិយាកាសនៃចំណេះដឹងនៅជុំវិញនាង។ បន្ទាប់ពីសម្លឹងមើលទំព័រនីមួយៗ ស៊ុនអឺ ក៏ស្រាប់តែរអ៊ូថា៖ "បង ស៊ាវ យ៉ាន បងមិនបានមកអង្គុយក្បែរខ្ញុំតែពីរនាក់បែបនេះអស់រយៈពេល ៣ ឆ្នាំហើយ មែនទេ?"

"អឺ... អូនគឺជាអ្នកមានទេពកោសល្យនៅក្នុងត្រកូល វាមិនមែនជារឿងសាមញ្ញទេសម្រាប់កូនឯង បើកូនឯងចង់បានមិត្តភក្តិ?" សម្លឹងមើលមុខដែលពោរពេញដោយការអាក់អន់ចិត្តរបស់ ស៊ុនអឺ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏សើចស្ងួតៗ។

"ប៉ុន្តែរឿងនោះគឺ មានមនុស្សម្នាក់បានលួចចូលក្នុងបន្ទប់របស់ខ្ញុំរៀងរាល់យប់ កាលពីខ្ញុំអាយុ ៤ ទៅ ៦ ឆ្នាំ។ ហើយបន្ទាប់មក មនុស្សម្នាក់នោះបានប្រើបច្ចេកទេសដ៏ឆ្គង និងកម្លាំងធាតុ (Dou Zhi Qi) ដ៏ខ្សោយ ដើម្បីពង្រឹងឆ្អឹង និងសរសៃវិញ្ញាណរបស់ខ្ញុំ។ រាល់ពេល មនុស្សដដែលនោះនឹងធ្វើឱ្យខ្លួនឯងបែកញើសជោកខ្លួន មុនពេលចាកចេញទៅ។ បង ស៊ាវ យ៉ាន តើបងដឹងទេថាគេជានរណា?" ស៊ុនអឺ បានផ្អាកមួយសន្ទុះ ហើយស្រាប់តែងាកក្បាលមកញញឹមដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន។

"អឺ... តើ... តើបងដឹងបានយ៉ាងម៉េច? កាលណោះបងនៅក្មេងណាស់ តាមពិតទៅ បងស្ទើរតែដើរមិនរួចផង តើបងដឹងបានយ៉ាងម៉េចទៅ?" បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្ដើមលោតយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយបង្ខំស្នាមញញឹម ស៊ាវ យ៉ាន បានងាកខ្សែភ្នែកដោយភាពមានកំហុសទៅកាន់កណ្តាលសាលប្រជុំវិញ។

"ហិហិ..." សម្លឹងមើលប្រតិកម្មរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស្នាមញញឹមបន្តិចបន្តួចបានផុសឡើងលើមុខរបស់ ស៊ាវ ស៊ុនអឺ។ ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានងាកទៅរកសៀវភៅនៅលើភ្លៅវិញ ហើយនិយាយដូចជាកំពុងនិយាយជាមួយខ្លួនឯងថា៖ "ទោះបីជាខ្ញុំដឹងថា មនុស្សម្នាក់នោះធ្វើវាដោយបំណងល្អក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្ញុំជាក្មេងស្រី មែនទេ? តើខ្ញុំអាចឱ្យនរណាម្នាក់មកប៉ះពាល់ខ្លួនប្រាណខ្ញុំដោយមិនប្រុងប្រយ័ត្នបានយ៉ាងម៉េច? ប្រសិនបើខ្ញុំដឹងថាជានរណា... ហឹម..."

មាត់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ចាប់ផ្ដើមញ័រយ៉ាងខ្លាំង ដោយរក្សាខ្សែភ្នែកឱ្យត្រង់ គេក៏បិទមាត់ឱ្យជិត...