ទ្វីបកម្លាំងធាតុ

ព្រះចន្ទរះត្រដែតដូចថាសប្រាក់ ហើយហ្វូងតារាបានរះពេញផ្ទៃមេឃ។

នៅឯចំណុចកំពូលនៃច្រាំងថ្មចោទ ស៊ាវ យ៉ាន កំពុងគេងនៅលើវាលស្មៅ ដោយមានស្មៅបៃតងមួយទងនៅក្នុងមាត់។ គេបានទំពារវាបន្តិច រួចបណ្តោយឱ្យជាតិល្វីងរបស់វាជ្រាបចូលក្នុងមាត់យឺតៗ។

គេបានលើកបាតដៃដ៏សរលោងឡើងដាក់នៅពីមុខ រារាំងពន្លឺព្រះចន្ទ ដោយទុកឱ្យពន្លឺខ្លះៗចាំងឆ្លងកាត់ចន្លោះម្រាមដៃ។ គេបានសម្លឹងមើលទៅព្រះចន្ទពណ៌ប្រាក់ដ៏ធំមូលនៅលើមេឃ។

"អៃ..." កាលបើគិតទៅដល់ការធ្វើតេស្តនៅពេលរសៀល ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមធំតិចៗ។ គេបានទម្លាក់ដៃចុះដោយភាពខ្ជិលច្រអូស ហើយយកដៃទាំងពីរមកកើយក្បាល រួចសម្លឹងមើលទៅឆ្ងាយក្នុងចិត្តដែលពោរពេញដោយភាពវង្វេងវង្វាន់។

"១៥ ឆ្នាំហើយតើ មែនទេ?" សំឡេងដ៏ស្រទន់មួយត្រូវបានបន្លឺចេញពីមាត់របស់យុវជនរូបនេះដោយគ្មានការព្រមានទុកជាមុន។

នៅក្នុងចិត្តរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន មានអាថ៌កំបាំងមួយដែលមានតែរូបគេម្នាក់គត់ដែលដឹង៖ គេមិនមែនជាមនុស្សមកពីលោកនេះទេ។ បើនិយាយឱ្យចំទៅ ព្រលឹងរបស់គេមិនមែនជារបស់លោកនេះឡើយ។ គេមកពីភពពណ៌ខៀវដ៏ជ្រៅមួយដែលមានឈ្មោះថា ផែនដី។ ចំពោះអាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចពន្យល់បានថាហេតុអ្វីបានជាគេមកទីនេះ សូម្បីតែខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏គ្មានតម្រុយដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីរស់នៅទីនេះបានមួយរយៈ គេក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ថា៖ គេបានឆ្លងភពមកកាន់ពិភពមួយទៀតហើយ!

នៅពេលដែលគេកាន់តែធំឡើង គេក៏ចាប់ផ្ដើមយល់ដឹងបន្តិចម្ដងៗអំពីទ្វីបមួយនេះ។

ទ្វីបនេះត្រូវបានគេហៅថា ទ្វីបកម្លាំងធាតុ។ នៅលើទ្វីបនេះ មិនមានរឿងនិទានអំពីអ្នកប្រើប្រាស់វេទមន្តច្រើនឡើយ ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញ កម្លាំងធាតុ គឺជាតួអង្គឯក។

នៅលើទឹកដីដ៏ធំធេងនេះ ការហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុបានក្លាយជារឿងធម្មតា បន្ទាប់ពីការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់បុគ្គលរាប់មិនអស់ដែលបានបន្តហ្វឹកហាត់ពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ ដោយពង្រីកចំណេះដឹងជុំវិញកម្លាំងធាតុរហូតដល់កម្រិតកំពូល។ កម្លាំងធាតុ និងមនុស្សជាតិគឺជាសាច់តែមួយនៅក្នុងជីវភាពរស់នៅប្រចាំថ្ងៃ ដូច្នេះហើយ កម្លាំងធាតុគឺមានសារៈសំខាន់បំផុតនៅក្នុងទ្វីបនេះ។ វាអាចត្រូវបានគេហៅថាជាអ្វីដែលមិនអាចខ្វះបាន!

នៅពេលដែលកម្រិតនៃកម្លាំងធាតុកាន់តែខ្ពស់ វិធីសាស្ត្រនៃការហ្វឹកហាត់ក៏មានកាន់តែច្រើនដែរ។ ជាការរំពឹងទុក វិធីខ្លះគឺល្អជាងវិធីផ្សេងទៀត។

បន្ទាប់ពីឆ្លងកាត់ប្រព័ន្ធវិភាគ ចំណាត់ថ្នាក់កម្លាំងធាតុនៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ ត្រូវបានបែងចែកជា ៤ ថ្នាក់ផ្សេងគ្នាគឺ៖ ថ្នាក់មេឃ (Tian), ថ្នាក់ដី (Di), ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង (Xuan) និង ថ្នាក់លឿង (Huang)។

ហើយរាល់ថ្នាក់នីមួយៗត្រូវបានបែងចែកបន្ថែមទៀតជា កម្រិតទាប មធ្យម និងខ្ពស់!

ថាមពលប្រយុទ្ធ (Dou Technique) ដែលអ្នកបានរៀន ក៏កំណត់ផងដែរថាអ្នកនឹងរឹងមាំប៉ុណ្ណា។ ឧទាហរណ៍ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់ហ្វឹកហាត់ថាមពលប្រយុទ្ធ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម គេនឹងខ្លាំងជាងមនុស្សដែលហ្វឹកហាត់ថាមពលប្រយុទ្ធ ថ្នាក់លឿង កម្រិតខ្ពស់ ជាធម្មតា។

នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ ដើម្បីបែងចែកអ្នកខ្លាំងពីអ្នកខ្សោយ មានលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យ ៣ យ៉ាងដែលត្រូវមើល។

ទីមួយ និងសំខាន់បំផុត គឺកម្លាំងរាងកាយពីកំណើត។ ប្រសិនបើមនុស្សម្នាក់មានកម្លាំងត្រឹមតែ ១ ផ្កាយ ទោះបីជាគេហ្វឹកហាត់ថាមពលប្រយុទ្ធ ថ្នាក់មេឃ កម្រិតខ្ពស់ក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចយកឈ្នះ លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) នៃថ្នាក់លឿងបានដែរ។

បន្ទាប់មកគឺកម្រិតនៃបច្ចេកទេស។ ប្រសិនបើមនុស្សពីរនាក់ដែលមានកម្លាំងពីកំណើតស្មើគ្នាធ្វើការប្រយុទ្ធគ្នា អ្នកដែលមានបច្ចេកទេសល្អជាងច្បាស់ជាឈ្នះ។

ចុងក្រោយគឺ ថាមពលប្រយុទ្ធ។

ថាមពលប្រយុទ្ធ គឺជាជំនាញពិសេសប្រភេទមួយដែលត្រូវបានប្រើប្រាស់នៅពេលគ្រប់គ្រងកម្លាំងធាតុ ហើយនៅក្នុងទឹកដីនៃកម្លាំងធាតុ ថាមពលប្រយុទ្ធ ក៏ត្រូវបានបែងចែកទៅជា ថ្នាក់មេឃ, ថ្នាក់ដី, ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង និងថ្នាក់លឿង ផងដែរ។

កម្លាំងធាតុនៅក្នុងទ្វីបនេះនិយាយដោយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែថាមពលប្រយុទ្ធគឺខុសគ្នា។ ស្ទើរតែគ្រប់គ្នាមានចំណុចចាប់ផ្ដើមដោយថាមពលប្រយុទ្ធថ្នាក់លឿង។ ប្រសិនបើអ្នកចង់រៀនជំនាញគ្រប់គ្រងកម្រិតខ្ពស់ អ្នកត្រូវតែចូលរួមក្នុងបក្ស ឬចុះឈ្មោះចូលរៀននៅក្នុងសាលាថាមពលប្រយុទ្ធ។

ជាការពិតណាស់ មានអ្នកខ្លះដែលទទួលបានសំណាង បានរៀនជំនាញដែលអ្នកជំនាន់មុនបានបន្សល់ទុក ឬអ្នកដែលមានថាមពលប្រយុទ្ធដែលត្រូវគ្នា។ សម្រាប់មនុស្សទាំងនេះ កម្រិតប្រយុទ្ធរបស់ពួកគេអាចនឹងខ្ពស់ជាងធម្មតាបន្តិច។

ដោយពឹងផ្អែកលើទិដ្ឋភាពទាំង ៣ នេះ អ្នកអាចកំណត់បានថាអ្នកណាខ្លាំង និងអ្នកណាខ្សោយ។ សរុបមក ប្រសិនបើអ្នកអាចរៀនបាននូវថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់ ផលប្រយោជន៍នាពេលអនាគតនឹងមានច្រើនមហិមា។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់គឺពិបាករកណាស់សម្រាប់មនុស្សសាមញ្ញ។ អ្វីដែលត្រូវបានបើកចំហជាសាធារណៈ គឺជាថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតធម្មតា ថ្នាក់លឿង។ ចំពោះត្រកូលធំៗ ឬបក្សតូចៗ ថាមពលប្រយុទ្ធថ្នាក់អាថ៌កំបាំង គឺជាស្តង់ដារ។ ឧទាហរណ៍ នៅក្នុងត្រកូលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់បំផុតត្រូវបានហ្វឹកហាត់ដោយប្រធានត្រកូលតែម្នាក់គត់ គឺ "សិង្ហបោកបក់ (Lion Wind Strike)"។ វាគឺជាថាមពលប្រយុទ្ធធាតុខ្យល់ ថ្នាក់អាថ៌កំបាំង កម្រិតមធ្យម។

ខ្ពស់ជាងថ្នាក់អាថ៌កំបាំង គឺថ្នាក់ដី ប៉ុន្តែបច្ចេកទេសកម្រិតខ្ពស់បែបនេះ អាចរកបានតែពីអង្គការដ៏មានអំណាចដែលមានកម្រិតស្មើនឹងប្រទេសប៉ុណ្ណោះ។

ចំណែកឯថ្នាក់មេឃវិញ ក្នុងរយៈពេលមួយរយឆ្នាំមកនេះ វាមិនដែលបង្ហាញខ្លួនសូម្បីតែម្ដង។

ដូចដែលបានលើកឡើងខាងលើ មនុស្សសាមញ្ញដែលព្យាយាមស្វែងរកថាមពលប្រយុទ្ធកម្រិតខ្ពស់ គឺដូចជាការព្យាយាមឡើងភ្នំដោយគ្មានឧបករណ៍ការពារអញ្ចឹង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មានអ្វីដែលដាច់ខាតឡើយ។ នៅក្នុងពិភពនៃកម្លាំងធាតុ មានត្រកូលរាប់ពាន់។ នៅភាគខាងជើង មានមនុស្សដែលត្រូវបានគេហៅថា "អ្នកមិនអាចយកឈ្នះបាន"។ ពួកគេបានបញ្ចូលព្រលឹងរបស់ពួកគេជាមួយសត្វព្រៃ ហើយបានក្លាយជាពួកមនុស្សព្រៃ (barbarians)។ នៅភាគខាងត្បូង មានត្រកូលវិញ្ញាណសត្វកម្រិតខ្ពស់ដ៏ឆ្លាតវៃ និងមានទេពកោសល្យ និងសូម្បីតែពួកអ្នកក្រោមដីដ៏ចម្លែក និងអាក្រក់។

ដោយសារតែភាពធំធេងនៃទ្វីបនេះ ច្បាស់ជាមានករណីមនុស្សដែលគ្មានឈ្មោះបោះសំឡេង ដែលទទួលបានអព្ភូតហេតុដោយចៃដន្យ ដែលធ្វើឱ្យពួកគេក្លាយជាអ្នកខ្លាំង។ ឬប្រហែលជា មានមនុស្សដែលត្រូវបានកំណត់ដោយវាសនាឱ្យរកឃើញបច្ចេកទេសដ៏ខ្លាំងក្លា។ នៅក្នុងទឹកដីនៃកម្លាំងធាតុ មានប្រយោគដ៏ល្បីល្បាញមួយពោលថា៖ ប្រសិនបើអ្នកធ្លាក់ក្នុងរណ្តៅ ឬត្រូវបានពិភពលោកបោះបង់ចោល កុំស្លន់ស្លោ។ ដើរទៅមុខពីរជំហាន ហើយប្រហែលជាអ្នកនឹងឃើញថាខ្លួនឯងខ្លាំងជាងពេលណាៗទាំងអស់។

ជាការពិតណាស់ ទោះបីជាប្រយោគនេះមិនមែនជាការកុហក ប៉ុន្តែក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររាប់ពាន់ឆ្នាំនៃទ្វីបនេះ មិនមានរឿងរ៉ាវច្រើនទេអំពីមនុស្សដែលខ្លាំងឡើងដោយសារភាពចៃដន្យ។

ជាលទ្ធផលនៃរឿងនេះ រៀងរាល់ថ្ងៃ មានបុគ្គលរាប់មិនអស់ដែលព្យាយាមបំបែកកម្រិត និងស្វែងរកជំនាញ ឬបច្ចេកទេសថ្មី ប៉ុន្តែផ្ទុយទៅវិញបានត្រឹមតែត្រឡប់មកវិញជាមួយឆ្អឹងត្រគាក ឬជើងដែលបាក់ប៉ុណ្ណោះ។

សរុបមក ទ្វីបនេះពោរពេញទៅដោយអាថ៌កំបាំង និងអព្ភូតហេតុ។

ដើម្បីចូលទៅកាន់ឃ្លាំងសម្ងាត់នៃបច្ចេកទេសកម្លាំងធាតុ អ្នកយ៉ាងហោចណាស់ត្រូវតែក្លាយជា លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ (Dou Zhe) ពេញលេញ ដើម្បីបំពេញតាមលក្ខខណ្ឌតម្រូវជាមូលដ្ឋាន។ សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន វាមើលទៅហាក់ដូចជានៅឆ្ងាយណាស់។

"ពួយ!" ស៊ាវ យ៉ាន បានខ្ជាក់ស្មៅចេញ ហើយក្រោកឈរឡើងយ៉ាងលឿន រួចធ្វើមុខដូចមនុស្សឆ្កួត។ គេបានងើបមុខមើលទៅមេឃ ហើយស្រែកថា៖ "ចង្រៃយក៍! ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវបានគេលេងសើចដូចមនុស្សល្ងង់បែបនេះ?"

នៅក្នុងជីវិតមុន ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាមនុស្សសាមញ្ញម្នាក់ដែលគ្មានអ្វីលេចធ្លោ។ ទ្រព្យសម្បត្តិ កេរ្តិ៍ឈ្មោះ និងសម្រស់ ហាក់ដូចជាដើរស្របគ្នាជាមួយជីវិតរបស់គេ ប៉ុន្តែមិនដែលជួបប្រសព្វគ្នាឡើយ។ បន្ទាប់មក នៅពេលដែលគេមកកាន់ទ្វីបនេះ ស៊ាវ យ៉ាន មានភាពភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ ដោយសារតែបទពិសោធន៍ជាលើកទីពីរ វិញ្ញាណរបស់គេបានប្រែជាខ្លាំងជាងមនុស្សធម្មតា។

ត្រូវដឹងថា នៅក្នុងទ្វីបកម្លាំងធាតុ វិញ្ញាណរបស់អ្នកត្រូវបានសម្រេចតាំងពីកំណើត។ ប្រហែលជា នៅពេលដែលអ្នកកាន់តែធំឡើង វានឹងរឹងមាំបន្តិច ប៉ុន្តែមិនទាន់មានបច្ចេកទេសណាដែលអាចហ្វឹកហាត់វិញ្ញាណឱ្យខ្លាំងជាងមុននោះទេ។

វាគឺជាវិញ្ញាណដ៏ខ្លាំងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលផ្តល់ឱ្យគេនូវទេពកោសល្យ ក៏ដូចជាកេរ្តិ៍ឈ្មោះជាអ្នកប្រាជ្ញជំនាញ (genius)។

សម្រាប់មនុស្សធម្មតា ប្រសិនបើពួកគេត្រូវបានគេប្រាប់ថាពួកគេអាចក្លាយជាអ្នកមានទេពកោសល្យ គ្មានការសង្ស័យទេដែលថាពួកគេនឹងទទួលយកកេរ្តិ៍ឈ្មោះនោះ ហើយរស់នៅក្នុងជីវិតដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់។ សម្រាប់មនុស្សសាមញ្ញដូចជា ស៊ាវ យ៉ាន នៅពេលដែលគេចាប់ផ្ដើមហ្វឹកហាត់កម្លាំងធាតុ (Dou Zhi Qi) ការល្បួងនៃការដែលអាចកសាងកេរ្តិ៍ឈ្មោះបាន គឺជាអ្វីដែលមិនអាចទ្រាំបាន។ ជាការពិតណាស់ គេនឹងមិនជ្រើសរើសការលាក់ខ្លួន ហើយបន្តហ្វឹកហាត់នោះទេ!

ប្រសិនបើគ្មានគ្រោះថ្នាក់អ្វីកើតឡើងទេ ស៊ាវ យ៉ាន ប្រហែលជាអាចរីកចម្រើនកាន់តែខ្លាំងជាមួយនឹងស្លាកឈ្មោះ "អ្នកមានទេពកោសល្យ" របស់គេ។ ជាអកុសល នៅអាយុ ១១ ឆ្នាំ ស្លាកឈ្មោះរបស់គេត្រូវបានគេលួចយកទៅ ហើយក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់ អ្នកមានទេពកោសល្យម្នាក់បានក្លាយជាមនុស្សឥតបានការម្នាក់។

បន្ទាប់ពីស្រែកអស់ពីកម្លាំងកាយមួយសន្ទុះ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ចាប់ផ្ដើមស្ងប់ចិត្តវិញ ហើយទឹកមុខរបស់គេក៏ប្រែជាធម្មតាឡើងវិញ។ ទោះបីជាគេខឹងកម្រិតណាក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចទទួលបានកម្លាំងត្រឡប់មកវិញដែរ។

ស៊ាវ យ៉ាន បានគ្រវីក្បាលទាំងជូរចត់ និងមានអារម្មណ៍វេទនា។ គេមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះរាងកាយរបស់គេឡើយ ហើយគ្មានអ្វីដែលមើលទៅខុសប្លែកពីធម្មតានោះទេ។ វិញ្ញាណរបស់គេកំពុងរីកចម្រើនទៅតាមវ័យ ដូចការរំពឹងទុក។ ការស្រូបយកកម្លាំងធាតុរបស់គេក៏មានល្បឿនលឿនខុសពីធម្មតាដែរ។ វាលឿនជាងអ្នកប្រយុទ្ធដែលខ្លាំងបំផុតកាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុនទៅទៀត។ កត្តាទាំងអស់នេះគួរតែមានន័យថា ស៊ាវ យ៉ាន គឺជាអ្នកមានទេពកោសល្យពីកំណើត ប៉ុន្តែកម្លាំងធាតុទាំងអស់ដែលគេបានស្រូបយក បែរជាបាត់បង់ទៅវិញទាំងអស់។ ទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងរបស់គេបានរងការប៉ះទង្គិចយ៉ាងខ្លាំង ហើយគេបានត្រឹមតែមានអារម្មណ៍បាក់ទឹកចិត្ត។

ស៊ាវ យ៉ាន បានដកដង្ហើមវែងៗម្តងទៀត រួចលើកដៃឡើង។ នៅលើម្រាមដៃរបស់គេ មានចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅដែលមានរូបរាងសាមញ្ញមួយ។ គេមិនដឹងថាសម្ភារៈដែលប្រើសម្រាប់ធ្វើវាគឺជាអ្វីនោះទេ។ នៅលើនោះក៏មានសញ្ញាសម្គាល់ខ្លះៗផងដែរ។ នេះគឺជាកាដូតែមួយគត់ដែលម្តាយរបស់គេបានផ្តល់ឱ្យមុនពេលលោកស្រីចែកឋានទៅ។ គេបានចាប់ផ្ដើមពាក់វាតាំងពីអាយុ ៤ ឆ្នាំ ហើយសូម្បីតែឥឡូវនេះ ពោលគឺ ១០ ឆ្នាំក្រោយមក គេនៅតែពាក់វាដដែល។ វាគឺជាកាដូដ៏មានតម្លៃពីម្តាយរបស់គេ ហើយ ស៊ាវ យ៉ាន ថែរក្សាវាជាទីបំផុត។ គេបានអង្អែលចិញ្ចៀននោះ ហើយនិយាយទាំងជូរចត់ថា៖ "ប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ កូនពិតជាធ្វើឱ្យអ្នកម៉ាក់ខកចិត្តណាស់ មែនទេ?"

ដោយការដកដង្ហើមធំ ស៊ាវ យ៉ាន ក៏ក្រោកឈរឡើងយ៉ាងលឿន ហើយបែរក្រោយ រួចនិយាយទៅកាន់រូបរាងពណ៌ខ្មៅដែលចេញពីព្រៃថា៖ "លោកឪពុក ហេតុអ្វីបានជាលោកអញ្ជើញមកទីនេះ?"

ទោះបីជាកម្លាំងធាតុរបស់គេមានត្រឹមតែកម្រិតទី ៣ ក៏ដោយ ប៉ុន្តែការយល់ដឹងខាងវិញ្ញាណរបស់គេគឺប្រហាក់ប្រហែលនឹង លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ កម្រិត ៥ ផ្កាយ ឬប្រហែលជាល្អជាងនេះទៅទៀត។ ខណៈពេលដែលកំពុងគិតអំពីម្តាយរបស់គេ គេមានអារម្មណ៍ថាមានការរំខានភ្លាមៗចេញពីក្នុងព្រៃ។

"អា យ៉ានអឺ (Yan Er)។ វាយប់ជ្រៅណាស់ទៅហើយ។ ហេតុអ្វីបានជាកូននៅទីនេះទៀត?" ចេញពីក្នុងចំណោមដើមឈើ បន្ទាប់ពីស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ សំឡេងដ៏ទន់ភ្លន់មួយបានបន្លឺឡើង។

ដើមឈើបានរញ្ជួយបន្តិច ហើយបុរសចំណាស់ម្នាក់បានលោតចេញមក ជាមួយនឹងទឹកមុខញញឹមយ៉ាងរីករាយ។ ភ្នែករបស់គាត់បានសម្លឹងទៅកាន់កូនប្រុសរបស់គាត់នៅក្រោមពន្លឺព្រះចន្ទ។

បុរសចំណាស់នោះស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ប្រផេះដែលមានតម្លៃថ្លៃ។ គាត់ដើរដោយភាពអង់អាច និងមានមោទនភាព ហើយទឹកមុខរបស់គាត់បានបង្ហាញវាឱ្យឃើញច្បាស់។ គាត់គឺជាប្រធានត្រកូលស៊ាវ ក៏ដូចជាឪពុករបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ជា លំដាប់គ្រូ (Dou Shi) កម្រិត ៥ ផ្កាយ — ស៊ាវ ចាន់ (Xiao Zhan)!

"លោកឪពុក ហេតុអ្វីបានជាលោកមិនទាន់ត្រឡប់ទៅសម្រាកទៀត?" នៅចំពោះមុខបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ស្នាមញញឹមរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន កាន់តែស្រស់បំព្រង។ ទោះបីជាគេមានការចងចាំពីលោកមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេបានកើតមក បុគ្គលនៅចំពោះមុខនេះបានប្រព្រឹត្តចំពោះគេដោយក្ដីស្រឡាញ់ និងការយកចិត្តទុកដាក់។ នៅពេលដែលគេបាត់បង់ថាមពល និងស្មារតី ក្ដីស្រឡាញ់នោះមិនបានថយចុះឡើយ ប៉ុន្តែបែរកើនឡើងទៅវិញ។ នេះបានប៉ះពាល់ដល់បេះដូងរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលធ្វើឱ្យគេទទួលស្គាល់គាត់ថាជាឪពុកបង្កើត។

"យ៉ានអឺ តើកូននៅតែគិតអំពីអ្វីដែលបានកើតឡើងនៅរសៀលនេះមែនទេ?" ដោយបោះជំហានទៅមុខ ស៊ាវ ចាន់ បានញញឹមម្តងទៀត។

"ហា ហា តើមានអ្វីត្រូវគិតទៅ? វាស្ថិតនៅក្នុងការរំពឹងទុករបស់កូនរួចទៅហើយ។" ស៊ាវ យ៉ាន បានគ្រវីក្បាល ហើយបង្ខំញញឹម។

"អៃ..." សម្លឹងមើលទៅមុខដ៏ស្រទន់របស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ ចាន់ បានដកដង្ហើមធំ។ អ្នកទាំងពីរបានធ្លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់មួយសន្ទុះ មុនពេលដែល ស៊ាវ ចាន់ និយាយថា៖ "យ៉ានអឺ កូនមានអាយុ ១៥ ឆ្នាំហើយ មែនទេ?"

"បាទ លោកឪពុក។"

"នៅសល់តែមួយឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ... ហើយកូនត្រូវចូលរួមក្នុងពិធីពេញវ័យ (Adulthood Ceremony)..." ស៊ាវ ចាន់ បាននិយាយ។

"បាទ លោកឪពុក។ នៅសល់តែមួយឆ្នាំទៀតប៉ុណ្ណោះ។" ដៃរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន បានក្តាប់ជាប់មួយសន្ទុះ មុនពេលគេឆ្លើយតប។ គេច្បាស់ណាស់ថាពិធីពេញវ័យមានន័យយ៉ាងណា។ នៅពេលដែលពិធីនោះកន្លងផុតទៅ សម្រាប់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមិនបានហ្វឹកហាត់ គេនឹងត្រូវស្ថិតក្រោមលក្ខណៈវិនិច្ឆ័យនៃការស្វែងរកបច្ចេកទេសកម្លាំងធាតុ។ ដោយសារតែគេខ្សោយពេក គេនឹងត្រូវបញ្ជូនទៅធ្វើការងារធម្មតានៅក្នុងផ្នែកផ្សេងទៀតនៃត្រកូលស៊ាវ។ នេះគឺជាច្បាប់របស់ត្រកូល ហើយទោះបីជាប្រធានត្រកូលគឺជាឪពុករបស់គេក៏ដោយ ក៏គាត់មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ។

ប្រសិនបើមិនអាចឡើងដល់ លំដាប់អ្នកហឹកហាត់ នៅអាយុ ២៥ ឆ្នាំទេ ត្រកូលនឹងបោះបង់ពួកគេចោល។

"សុំទោស យ៉ានអឺ។ ប្រសិនបើកូនមិនអាចឡើងដល់កម្លាំងធាតុ (Dou Zhi Qi) កម្រិតទី ៧ នៅឆ្នាំក្រោយទេ ពុកមិនអាចធ្វើអ្វីដើម្បីជួយកូនបានឡើយ ទោះបីជាពុកចង់ជួយកម្រិតណាក៏ដោយ។ នៅក្នុងត្រកូលនេះ ពុកមិនមែនជាអ្នកសម្រេចចិត្តតែម្នាក់ឯងនោះទេ។ នៅមានពួកចាស់ទុំទាំងនោះដែលរង់ចាំពុកធ្វើខុស..." សម្លឹងមើលទៅ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ ស៊ាវ ចាន់ បាននិយាយដោយអារម្មណ៍ខុស។

"លោកឪពុក កូននឹងបន្តខិតខំហ្វឹកហាត់។ មួយឆ្នាំក្រោយ កូនច្បាស់ជាឡើងដល់ លំដាប់អ្នកហឹកហាត់កម្រិតទី ៧ ឱ្យបាន!" ស៊ាវ យ៉ាន បានធានាចំពោះឪពុករបស់គេ។

"៤ កម្រិតក្នុងរយៈពេល ១ ឆ្នាំ? អា... ប្រសិនបើវាគឺជាកូនកាលពីមុន វាប្រហែលជាអាចទៅរួច ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ... កូនប្រហែលជាគ្មានឱកាសច្រើនទេ..." ទោះបីជា ស៊ាវ យ៉ាន ព្យាយាមធានាឪពុករបស់គេក៏ដោយ ប៉ុន្តែខ្លួនគេផ្ទាល់ក៏មានអារម្មណ៍ជូរចត់ចំពោះរឿងនេះដែរ។

ដោយដឹងច្បាស់ពីស្ថានភាពរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ស៊ាវ ចាន់ បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំជាការឆ្លើយតប។ គាត់ដឹងថា ៤ កម្រិតនៃកម្លាំងធាតុក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ គឺជាអ្វីដែលពិបាកបំផុត។ គាត់បានអង្អែលក្បាល ស៊ាវ យ៉ាន ថ្នមៗ ហើយញញឹម រួចនិយាយថា៖ "វាយប់ជ្រៅហើយ កូនគួរតែត្រឡប់ទៅសម្រាកទៅ។ ថ្ងៃស្អែក ត្រកូលមានភ្ញៀវ ហើយកូនមិនគួរខកខានពិធីនោះឡើយ។"

"ភ្ញៀវ? តើជានរណា?" ស៊ាវ យ៉ាន សួរដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។

"កូននឹងដឹងនៅថ្ងៃស្អែក។" ស៊ាវ ចាន់ បានងក់ភ្នែកដាក់ ស៊ាវ យ៉ាន ដែលកំពុងមានចម្ងល់ រួចចាកចេញទៅជាមួយនឹងស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ។

"កុំបារម្ភអី លោកឪពុក។ កូននឹងខិតខំហ្វឹកហាត់ឱ្យខ្លាំងបំផុត។" ស៊ាវ យ៉ាន បានអង្អែលចិញ្ចៀនសាមញ្ញនោះ ខណៈពេលដែលងើបក្បាលឡើង ហើយខ្សឹបតិចៗ។

នៅពេលដែល ស៊ាវ យ៉ាន ងើបក្បាលឡើង ចិញ្ចៀនពណ៌ខ្មៅនៅលើម្រាមដៃរបស់គេ ស្រាប់តែភ្លឺឡើងនូវពន្លឺដ៏អាថ៌កំបាំងមួយ។ ស៊ាវ យ៉ាន បានញាក់ភ្នែក ហើយដឹងថា វាមិនមែនជាមនុស្សទេ...