លែងជាកំពូលអ្នកពូកែទៀតហើយ

«លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៣!»

នៅចំពោះមុខផ្ទាំងថ្មវាស់កម្រិតថាមពល ដែលបង្ហាញអក្សរធំៗទាំង ៥ យ៉ាងចាក់ដោត យុវជនម្នាក់ឈរធ្មឹងឥតវិញ្ញាណ បបូរមាត់របស់គេញញឹមបែបបញ្ជោះបន្សោកខ្លួនឯង។ គេក្ដាប់ដៃយ៉ាងណែន ហើយដោយសារតែកម្លាំងដែលគេប្រើ ក្រចកដ៏ស្រួចរបស់គេបានចាក់ចូលជ្រៅក្នុងបាតដៃ បង្កជាការឈឺចាប់មួយខណៈ។

«ស៊ាវ យ៉ាន (Xiao Yan), លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៣! ចំណាត់ថ្នាក់៖ ទាប!» នៅក្បែរផ្ទាំងថ្មវាស់កម្រិតថាមពល បុរសវ័យកណ្ដាលម្នាក់សម្លឹងមើលលទ្ធផលនៅលើផ្ទាំងថ្ម រួចប្រកាសឡើងដោយសំឡេងរាបស្មើ។

ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីបុរសនោះនិយាយចប់ មិនមានអ្វីគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលទេ មនុស្សម្នានៅទីលានចាប់ផ្ដើមមានការផ្អើលឆោឡោ និងពោលពាក្យសើចចំអកដាក់គេ។

«កម្រិតទី ៣ អី? ហឹម... ដូចការរំពឹងទុកមែន "កំពូលអ្នកខ្លាំង" ម្នាក់នេះ បានដើរថយក្រោយមួយជំហានទៀតហើយ។»

«អើយ! អាសម្រាមម្នាក់នេះ ពិតជាធ្វើឱ្យខូចមុខមាត់ត្រកូលទាំងមូលមែន។»

«បើកុំតែឪពុកវាជាមេកន្ទ្រាញត្រកូលទេ សម្រាមបែបនេះប្រហែលជាត្រូវគេដេញចេញពីត្រកូលបាត់ទៅហើយ។ គ្មានអ្នកណាចង់ខ្វល់ ហើយក៏គ្មានរឿងដែលត្រូវមកស៉ីបាយដោយឥតប្រយោជន៍ក្នុងភូមិគ្រឹះត្រកូលបែបនេះដែរ។»

«ចុះកំពូលអ្នកខ្លាំងដែលធ្លាប់ល្បីល្បាញនៅទីក្រុង អ៊ូថាន់ កាលពីប៉ុន្មានឆ្នាំមុន ហេតុអ្វីបានជាធ្លាក់ខ្លួនដល់ថ្នាក់នេះ?»

«អ្នកណាទៅដឹង? ប្រហែលជាវាធ្វើរឿងអ្វីមួយដែលមិនអាចអត់ឱនឱ្យបាន ទើបធ្វើឱ្យពួកទេវតាខឹងសម្បារ។»

ពាក្យសើចចំអកពីគ្រប់ទិសទីបន្លឺចូលត្រចៀកយុវជនដែលឈរស្ងៀមម្នាក់នោះ ប្រៀបដូចជាការយកកាំបិតមកចាក់ទម្លុះបេះដូងគេអញ្ចឹង។ គេមិនអាចទប់អារម្មណ៍បាន ក៏ដកដង្ហើមធំយ៉ាងធ្ងន់ធ្ងរ។

គេងើបមុខឡើង បង្ហាញឱ្យឃើញនូវទម្រង់មុខដ៏ក្មេងខ្ចី ភ្នែកខ្មៅរលោងសម្លឹងមើលទៅក្រុមក្មេងៗវ័យស្របគ្នាដែលកំពុងសើចចំអកដាក់គេ។ បបូរមាត់របស់គេដែលធ្លាប់តែពេញដោយការបញ្ជោះខ្លួនឯង ក៏ប្រែទៅជាពោរពេញដោយភាពជូរចត់វិញ។

«មនុស្សទាំងនេះ តើពួកគេតែងតែត្រជាក់ស្រងើបបែបនេះមែនទេ? ឬក៏ដោយសារតែកាលពីបីឆ្នាំមុន ពួកគេធ្លាប់ញញឹមអបអរសាទរខ្ញុំយ៉ាងរាក់ទាក់ ហើយឥឡូវពួកគេចង់ដកវាត្រឡប់ទៅវិញ?» ស៊ាវ យ៉ាន ញញឹមដោយភាពជូរចត់ រួចបែរខ្នងដើរត្រឡប់ទៅរកហ្វូងមនុស្សវិញយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ រូបរាងដ៏ឯកោរបស់គេ មើលទៅហាក់ដូចជាមិនអាចចុះសម្រុងនឹងបរិយាកាសជុំវិញខ្លួនទាល់តែសោះ។

«អ្នកបន្ទាប់... ស៊ាវ ម៉ី (Xiao Mei)!»

ឮសម្លេងអ្នកសាកល្បងហៅ ក្មេងស្រីវ័យជំទង់ម្នាក់ក៏រត់ចេញពីហ្វូងមនុស្សយ៉ាងលឿន។ ខណៈពេលដែលនាងឡើងលើវេទិកា សម្លេងនិយាយដើមគ្នាក៏ស្ងាត់ទៅវិញ ហើយគ្រប់ខ្សែភ្នែកដែលពោរពេញដោយភាពរីករាយបានសម្លឹងមកកាន់ផ្ទៃមុខរបស់នាង។

ក្មេងស្រីម្នាក់នេះមានអាយុមិនលើសពី ១៤ ឆ្នាំឡើយ។ ទោះបីជាសម្រស់របស់នាងមិនទាន់លេចធ្លោខ្លាំង ប៉ុន្តែផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចី រួមផ្សំជាមួយភាពបរិសុទ្ធ បានឆក់យកចំណាប់អារម្មណ៍ពីអ្នកទស្សនាជាខ្លាំង។ នាងបោះជំហានទៅមុខយ៉ាងលឿន ហើយដាក់ដៃតូចៗរបស់នាងលើផ្ទាំងថ្មវាស់កម្រិតថាមពលពណ៌ខ្មៅ រួចបិទភ្នែកតិចៗ។

ភ្លាមនោះ ផ្ទាំងថ្មក៏បញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងខ្លាំងម្ដងទៀត។

«លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៧!»

«ស៊ាវ ម៉ី, លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៧! ចំណាត់ថ្នាក់៖ ខ្ពស់!»

«យេ!» ឮអ្នកសាកល្បងប្រកាសលទ្ធផល ក្មេងស្រីម្នាក់នោះញញឹមដោយភាពមោទនភាព។

«អូហូ! លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៧។ ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ណាស់! បើតាមល្បឿននេះ ក្នុងរយៈពេល ៣ ឆ្នាំទៀត នាងប្រាកដជាអាចក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ពេញលេញមិនខាន។»

«នាងពិតជាសាកសមនឹងឈ្មោះថាជាពន្លកថ្មីរបស់ត្រកូលមែន។»

ឮពាក្យសរសើរពីហ្វូងមនុស្ស ស្នាមញញឹមរបស់នាងកាន់តែរីកធំឡើង។ ភាពអំនួត... ជាការល្បួងដែលក្មេងស្រីជាច្រើនមិនអាចទប់ទល់បាន...

ខណៈពេលដែលកំពុងជជែកលេងជាមួយសមាជិកក្នុងត្រកូល ខ្សែភ្នែករបស់នាងបានក្រឡេកទៅឃើញរូបរាងដ៏ឯកោដែលនៅឆ្ងាយពីគេ។ នាងជ្រួញចិញ្ចើមមួយសន្ទុះ រួចក៏សម្រេចចិត្តមិនដើរទៅរកគេឡើយ។ រវាងពួកគេទាំងពីរឥឡូវនេះ មានគម្លាតដ៏ធំធេងណាស់។ មើលតាមលទ្ធផលរបស់ ស៊ាវ យ៉ាន ប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ នៅពេលដល់ពិធីពេញវ័យ គេប្រហែលជាអាចស្ថិតក្នុងចំណាត់ថ្នាក់ទាបបំផុតក្នុងត្រកូល។ ចំណែកនាងវិញ នាងនឹងក្លាយជាអ្នកប្រយុទ្ធដ៏សំខាន់របស់ត្រកូល។ អនាគតរបស់នាងគឺគ្មានព្រំដែនឡើយ។

«អើយ...» សម្លេងដកដង្ហើមធំមួយបន្លឺឡើងពីនាង។ ស៊ាវ ម៉ី នឹកឃើញដល់យុវជនកាលពីបីឆ្នាំមុន ដែលពោរពេញដោយថាមពល និងមោទនភាព។ អាយុ ៤ ឆ្នាំ ចាប់ផ្ដើមហាត់រៀន, អាយុ ១០ ឆ្នាំ ឈានដល់ លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៩។ អាយុ ១១ ឆ្នាំ គេអាចបំបែកឧបសគ្គកម្រិតទី ១០ និងឈានដល់ លំដាប់គ្រូ បានដោយជោគជ័យ។ គេបានក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ដែលមានអាយុក្មេងបំផុតក្នុងត្រកូលក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំចុងក្រោយ។

នៅពេលនោះ ភាពជឿជាក់លើខ្លួនឯង និងអំណាចដែលមិនអាចកាត់ថ្លៃបានរបស់គេ បានទាក់ទាញក្មេងៗជាច្រើន រួមទាំង ស៊ាវ ម៉ី ផងដែរ។

ប៉ុន្តែ ផ្លូវរបស់អ្នកខ្លាំងតែងតែរដិបរដុប។ កាលពីបីឆ្នាំមុន កំពូលយុវជនដែលល្បីល្បាញដល់កំពូលម្នាក់នេះ បានទទួលរងនូវការវាយប្រហារដ៏សាហាវបំផុត។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងអស់រយៈពេលដប់ឆ្នាំដើម្បីប្រមូលផ្ដុំថាមពល បានរលាយសាបសូន្យត្រឹមតែមួយយប់។ ថាមពលលំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ទាំងអស់ក្នុងខ្លួនគេបានថយចុះបន្តិចម្ដងៗតាមពេលវេលា។

ពីកំពូលអ្នកខ្លាំង គេបានធ្លាក់មកនៅក្រោមមនុស្សធម្មតាក្នុងពេលត្រឹមតែមួយយប់។ ការធ្លាក់ចុះបែបនេះ បានធ្វើឱ្យគេបាត់បង់ឆន្ទៈក្នុងការហ្វឹកហាត់។ ភាពគោរពកោតខ្លាចដែលធ្លាប់មានចំពោះគេ ក៏ប្រែទៅជាការមើលងាយ និងការសើចចំអកវិញ។

«អ្នកបន្ទាប់... ស៊ាវ ស៊ុនអឺ!»

ចំពេលមានការរំជើបរំជួល សម្លេងរបស់អ្នកសាកល្បងក៏បន្លឺឡើងម្ដងទៀត។ នៅពេលឮឈ្មោះដ៏ល្បីល្បាញនេះ ហ្វូងមនុស្សក៏ស្ងាត់ជ្រងំភ្លាមៗ។ គ្រប់ខ្សែភ្នែកបានបែរទៅរកទិសដៅតែមួយ។

នៅចំកណ្ដាលនៃចំណាប់អារម្មណ៍ គឺក្មេងស្រីម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ពណ៌ស្វាយ ឈរយ៉ាងមានរបៀបរៀបរយ។ ផ្ទៃមុខដ៏ស្ងប់ស្ងាត់ និងស្អាតឥតខ្ចោះរបស់នាង មិនមានការរំភើបដោយសារខ្សែភ្នែករបស់ហ្វូងមនុស្សឡើយ។ អាកប្បកិរិយាដ៏ស្ងប់ស្ងាត់របស់នាង អាចប្រៀបបានទៅនឹងផ្កាឈូកដែលកំពុងរីក។

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌ស្វាយម្នាក់នេះ បើប្រៀបធៀបជាមួយ ស៊ាវ ម៉ី ក្នុងផ្នែកសម្រស់ គឺលើសគ្នាច្រើនកម្រិតណាស់។ ដោយបោះជំហានយ៉ាងទន់ភ្លន់ ស៊ាវ ស៊ុនអឺ បានដើរទៅមុខផ្ទាំងថ្ម។ នាងលូកដៃតូចច្រឡឹងចេញមក ហើយប៉ះផ្ទាំងថ្មស្រាលៗ។

ក្នុងភាពស្ងៀមស្ងាត់ ផ្ទាំងថ្មបានបញ្ចេញពន្លឺម្ដងទៀត។

«លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ កម្រិតទី ៩! ចំណាត់ថ្នាក់៖ ខ្ពស់!»

សម្លឹងមើលអក្សរលើផ្ទាំងថ្ម ទីលានទាំងមូលធ្លាក់ក្នុងភាពស្ងប់ស្ងាត់យ៉ាងជ្រៅ។

«...នាងឈានដល់កម្រិតទី ៩? ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់! តំណែងអ្នកខ្លាំងដែលមានអាយុក្មេងបំផុតក្នុងត្រកូល ប្រាកដជាធ្លាក់ទៅលើកញ្ញា ស៊ុនអឺ ដោយគ្មានមន្ទិលឡើយ!»

លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ គឺជាគ្រឹះដ៏សំខាន់។ នៅពេលរាងកាយទទួលបានកម្រិតទី ១០ វានឹងអាចបង្កើតជា "ឌូឈីវ័រធិក" និងក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ពេញលេញដែលគ្រប់គ្នាគោរពបាន!

អ្នកសាកល្បងដែលធ្លាប់តែមានសំឡេងរាបស្មើ ក៏បង្ហាញស្នាមញញឹម រួចនិយាយអបអរសាទរទៅកាន់នាងថា៖ «កញ្ញា ស៊ុនអឺ កន្លះឆ្នាំទៀត កញ្ញាប្រាកដជាអាចបង្កើតឌូឈីវ័រធិកបានហើយ។ បើជោគជ័យ កញ្ញានឹងក្លាយជា លំដាប់អ្នកហ្វឹកហាត់ ក្នុងវ័យ ១៤ ឆ្នាំ ដែលជាមនុស្សទីពីរក្នុងត្រកូលស៊ាវដែលធ្វើបាន។» (មនុស្សទីមួយគឺ ស៊ាវ យ៉ាន)។

«អរគុណ។» ក្មេងស្រីងក់ក្បាលតិចៗ រួចដើរយឺតៗទៅរកយុវជនដែលកំពុងអស់សង្ឃឹមនៅខាងក្រោយក្រុម។

«បង ស៊ាវ យ៉ាន។» នៅក្បែរយុវជននោះ ក្មេងស្រីបានឈប់។ នាងឱនក្បាលគោរពយ៉ាងរាបទាប។ ស្នាមញញឹមដ៏ថ្លៃថ្នូររបស់នាង ធ្វើឱ្យក្មេងស្រីជុំវិញខ្លួនមានការច្រណែន។

«តើបងមានលក្ខណៈសម្បត្តិអ្វីខ្លះនៅពេលនេះ ដែលសមនឹងឱ្យឯងហៅបែបហ្នឹង?» គេនិយាយដោយភាពជូរចត់។

«បង ស៊ាវ យ៉ាន បងធ្លាប់ប្រាប់ ស៊ុនអឺ ថា... ដើម្បីទទួលយកអ្វីមួយ មនុស្សម្នាក់ត្រូវតែចេះលះបង់ជាមុនសិន។ មនុស្សម្នាក់នឹងមានសេរីភាពពិតប្រាកដ លុះត្រាតែគេអាចទទួលយក និងលះបង់បានដោយងាយស្រួល។» ស៊ាវ ស៊ុនអឺ និយាយដោយទន់ភ្លន់។

«ហាហា សេរីភាពពិតប្រាកដមែនទេ? បងគ្រាន់តែចេះនិយាយប៉ុណ្ណោះ។ មើលបងឥឡូវនេះចុះ តើបងមើលទៅដូចមនុស្សមានសេរីភាពទេ? ពិភពលោកនេះ មិនមែនជារបស់បងតាំងពីដើមមកម្ល៉េះ។» ស៊ាវ យ៉ាន សើចចំអកឱ្យខ្លួនឯង រួចនិយាយដោយអស់សង្ឃឹម។

ឃើញសភាពបែបនេះ ស៊ុនអឺ និយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «បង ស៊ាវ យ៉ាន ទោះបីជាខ្ញុំមិនដឹងថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងចំពោះបងក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ស៊ុនអឺ ជឿជាក់យ៉ាងមុតមាំថា បងនឹងក្រោកឈរឡើងវិញ ហើយដណ្ដើមយកកិត្តិយសដែលបានបាត់បង់ត្រឡប់មកវិញ... កាលពីមុន មានមនុស្សជាច្រើនដែលចាប់អារម្មណ៍នឹងបង...»

«ហាហា...» គេសើចដោយភាពទើសទាល់ ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីទៀតទេ។ រូបគេក្នុងពេលនេះ គ្មានលក្ខណៈសម្បត្តិឡើយ។ គេបែរខ្នងដើរចេញពីទីលានយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។

នាងឈរស្ងៀម សម្លឹងមើលខ្នងដ៏ឯកោរបស់យុវជនម្នាក់នោះ រួចក៏រត់ទៅតាមពីក្រោយ ហើយដើរទន្ទឹមគ្នាជាមួយគេ ខណៈដែលសម្លេងហួចច្រណែនពីខាងក្រោយបានបន្លឺឡើង។