កំហឹង (Fury)

«ពុក!» ពីហូវ (Pihou) បានរត់ចេញពីភូមិទាំងយំសោក។ គេបានស្ទុះទៅរកឪពុករបស់គេ។ គេចាប់ដៃម្ខាងរបស់ ស៊ី ស៊ូសាន (Shi Shoushan) ខណៈដែលទឹកភ្នែកហូរស្រក់កាត់ថ្ពាល់៖ «តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? តើអ្នកណាធ្វើបាបពុក?»

ម្ដាយរបស់គេក៏បានរត់មកដល់ដែរ ទឹកភ្នែកក៏ហូរចេញពីភ្នែករបស់គាត់ដូចគ្នា។ គាត់បានចាប់ដៃម្ខាងទៀតរបស់ ស៊ី ស៊ូសាន ទាំងយំខ្សឹបខ្សួល។

«តើពួកឯងយំធ្វើអី? គ្រាន់តែត្រូវព្រួញបាញ់សោះមានអីទៅ? សត្វសាហាវតែងតែហែកសាច់យើងពេលបរបាញ់ទៅហើយ ដូច្នេះឈាមប៉ុណ្ណេះគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ!» ស៊ី ស៊ូសាន សម្លឹងមើលភ្នែកពួកគេ ហើយប្រាប់មិនឱ្យយំ។ គាត់គឺជាបុរសដែលមានឆន្ទៈរឹងមាំបំផុត។

ពាក់កណ្តាលនៃរាងកាយរបស់គាត់ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយឈាម។ ព្រួញដែកមួយបានចាក់ទម្លុះពាសដែកដែករបស់គាត់ ចាក់ទម្លុះសួតខាងស្តាំធ្លាយទៅដល់ខាងក្រោយ។ ដងព្រួញដែលមានប្រវែង ១.៣ ម៉ែត្រដែលលៀនចេញពីរាងកាយរបស់គាត់ កំពុងចាំងពន្លឺពណ៌មាស។ វាប្រឡាក់ទៅដោយឈាម បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពគួរឱ្យរន្ធត់។

«បងថ្លៃស្រី និងក្មួយប្រុស កុំយំអី។ បង ស៊ូសាន មិនស្ថិតក្នុងស្ថានភាពគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតទេ។ គាត់នឹងរឹងមាំដូចគោបម្រើម្តងទៀត ប្រសិនបើយើងទុកឱ្យគាត់សម្រាកមួយរយៈ។ គាត់នឹងជាសះស្បើយក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!» ស៊ី ហ្វៃជាវ (Shi Feijiao) លួងចិត្តពួកគេ។

របួសនេះពិតជាមិនស្រាលឡើយ។ ទោះបីជារាងកាយរបស់ ស៊ី ស៊ូសាន មាំមួន និងរឹងមាំក៏ដោយ ក៏គាត់នៅតែត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន។ បើមិនដូច្នោះទេ រាងកាយរបស់គាត់អាចនឹងទ្រុឌទ្រោម ហើយសុខភាពនឹងធ្លាក់ចុះជាលំដាប់។ សំណាងល្អដែល ស៊ី លីងហ៊ូ (Shi Linghu) និងអ្នកផ្សេងទៀតបានព្យាបាលរបួសបឋមឱ្យគាត់រួចហើយ។ នៅពេលនៅក្នុងភ្នំ ពួកគេបានបុកថ្នាំបុរាណលាបលើរបួស និងឱ្យគាត់លេបថ្នាំដែលចាស់ទុំក្នុងកុលសម្ព័ន្ធចម្រាញ់ចេញពីឈាមពិត (true-blood) របស់សត្វសាហាវ។

«កុំយំអី។ យើងមានសំណាងហើយដែលគាត់អាចត្រឡប់មកវិញដោយមានជីវិត»។ មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) ដើរមកក្បែរ ហើយដកព្រួញដែកចេញ បណ្តាលឱ្យឈាមបាញ់ចេញមក។ ដៃរបស់គាត់ធ្វើចលនាយ៉ាងរហ័ស ហើយបាតដៃរបស់គាត់ក៏ភ្លឺឡើង។ និមិត្តសញ្ញាចាប់ផ្តើមភ្លឺដូចផ្កាយ ហើយបន្ទាប់ពីគាត់សង្កត់ចុះយ៉ាងលឿន ឈាមក៏ឈប់ហូរ ហើយមុខរបួសក៏ជិតវិញ។

ស៊ី យុនហ្វឹង បានយកដបត្បូងថ្មមួយចេញពីទ្រូង ហើយចាក់ថ្នាំគ្រាប់ពណ៌ស្វាយដែលមានក្លិនក្រអូបចំនួនពីរគ្រាប់ចេញមក។ គាត់បានកិនមួយគ្រាប់ឱ្យទៅជាម្សៅ រួចលាបលើមុខរបួស។ បន្ទាប់មក គាត់បានឱ្យ ស៊ី ស៊ូសាន លេបមួយគ្រាប់ទៀត។

ស៊ី ស៊ូសាន ត្រូវបានគេលើកយកទៅផ្ទះវិញ។ អ្នកភូមិទាំងប្រុស ស្រី ក្មេង ចាស់ សុទ្ធតែបានមកសួរសុខទុក្ខគាត់។ អ្នកភូមិទាំងអស់សុទ្ធតែមានចិត្តស្មោះត្រង់ និងកក់ក្តៅ។ កន្លែងនេះពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ ខណៈដែលថ្នាំបំប៉ន និងសាច់ក្រៀមគ្រប់ប្រភេទត្រូវបានគេនាំយកមកធ្វើជាកាដូ។

«លោកពូប្រាកដជាជាសះស្បើយក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ!» ក្មេងតូចក៏មកដល់ដែរ។ គេបានយកកន្ត្រកផ្លែឈើពណ៌ក្រហមដែលលោកពូចូលចិត្តមកជាមួយ។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងឱ្យពិតប្រាកដ?!» នៅក្នុងទីធ្លារបស់មេភូមិ ក្រុមមនុស្សសំខាន់ៗបានជួបជុំគ្នា។ ស៊ី យុនហ្វឹង ជ្រួញចិញ្ចើមខណៈដែលគាត់សួរនាំ។

«មេភូមិ វាគឺដោយសារតែអ្នកភូមិចចក (Wolf Village)។ ពួកគេបានឈានជើងចូលក្នុងទឹកដីរបស់យើង ដណ្តើមយកសត្វអូដ្ឋប្រាំមួយជើងដែល ស៊ូសាន សម្លាប់បាន ហើយថែមទាំងព្យាយាមសម្លាប់ពួកយើងទៀតផង! ប្រសិនបើ ស៊ូសាន មិនគេចទាន់ពេលទេ ព្រួញនោះប្រហែលជាចាក់ទម្លុះបេះដូងគាត់បាត់ទៅហើយ!» ស៊ី លីងហ៊ូ និយាយទាំងកំហឹង។

គ្រប់គ្នាប្រែទឹកមុខ។ នេះគឺជាទង្វើដែលពោរពេញដោយចេតនាសម្លាប់យ៉ាងច្បាស់!

«ធ្វើដល់ថ្នាក់នេះ ពួកគេពិតជាមិនស្គាល់អ្វីដែលហៅថាសុចរិត និងស្មោះត្រង់ឡើយ។ ទោះបីជាភូមិទាំងពីររបស់យើងនៅឆ្ងាយពីគ្នាត្រឹមតែដប់លីក៏ដោយ យើងម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានទឹកដីការពាររៀងៗខ្លួន ហើយស្ទើរតែមិនដែលជួបគ្នាឡើយ។ ប៉ុន្តែ យើងរស់នៅលើជួរភ្នំតែមួយ ដូច្នេះយើងគួរតែយោគយល់គ្នាខ្លះមែនទេ? ពីមុនវាមិនដែលបែបនេះឡើយ!» ចាស់ទុំម្នាក់លាន់មាត់។

ស៊ី ហ្វៃជាវ និយាយថា៖ «ក្មេងម្នាក់ជាអ្នកបាញ់ព្រួញ គេមានអាយុប្រហែល ១៤ ឬ ១៥ ឆ្នាំ។ រូបរាងរបស់គេមិនអន់ទេ មើលទៅសង្ហា និងទាក់ទាញ ប៉ុន្តែគេមានចិត្តសាហាវណាស់។ ព្រួញដែលគេបាញ់ចំ ស៊ូសាន គឺបាញ់ក្នុងរបៀបដូចសម្លាប់សត្វព្រៃអញ្ចឹង។ គ្មានភាពរារែកសូម្បីតែបន្តិចក្នុងក្រសែភ្នែកដ៏ត្រជាក់ និងគួរឱ្យខ្លាចនោះ»។

នៅពេលនោះ អ្នកភូមិថ្មទាំងអស់សុទ្ធតែមានកំហឹង។ ពួកគេចង់ស្ទុះទៅមុខទាំងអស់គ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គូប្រកួតរបស់ពួកគេក៏មិនខ្សោយដែរ ហើយមនុស្សប្រហែលដប់នាក់មកពីភាគីម្ខាងទៀតបានមកជួបជុំគ្នាភ្លាមៗ ដោយឈរការពារតំណែងរបស់ពួកគេយ៉ាងរឹងមាំ។

រំពេចនោះ សត្វស៊ាន់នី (Suan Ni) មួយក្បាលបានឆ្កួតឡីឡានៅជ្រៅក្នុងព្រៃភ្នំ។ ប្រសិនបើគ្មានសំឡេងគ្រហឹមដែលធ្វើឱ្យភ្នំញ័រ និងថ្មធ្លាក់បាក់បែកទេនោះ សមរភូមិបង្ហូរឈាមដ៏ធ្ងន់ធ្ងរប្រាកដជាបានផ្ទុះឡើងបាត់ទៅហើយ។ ភាគីទាំងសងខាងបានដកថយយ៉ាងលឿនដោយសារតែភាពភ័យខ្លាច។

«ហេតុអ្វីបានជាពួកគេបំពានខ្លាំងម្ល៉េះ? តើពួកគេពិតជាមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងខ្ពង់ខ្ពស់រហូតដល់អាចមើលងាយយើងបានមែនទេ? តើពួកគេអាចមកធ្វើបាបយើងបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច!?» ចាស់ទុំជាច្រើននាក់ក៏មានកំហឹងដែរ។ «យើងរស់នៅក្នុងភ្នំ ដូច្នេះបុរសដែលរឹងមាំគឺមានសារៈសំខាន់ខ្លាំងណាស់សម្រាប់ភូមិ។ កុលសម្ព័ន្ធផ្សេងទៀតបែរជាហ៊ានធ្វើទង្វើបែបនេះ និងសម្លាប់អ្នកណាក៏បានតាមចិត្តចង់»។

មនុស្សពីរបីនាក់បន្ថែមថា៖ «ក្មេងនោះមិនធម្មតាទេ។ ចំណាប់អារម្មណ៍ដែលខ្ញុំទទួលបានពីគេ គឺគេមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ វាហាក់ដូចជាខ្ញុំកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្វពីស៊ីវ (Pixiu) ដ៏មានអំណាច សាហាវ និងគ្មានមេត្តាអញ្ចឹង»។

«មើលទៅភូមិចចកហាក់ដូចជាមានយុវជនដ៏ឆ្នើមម្នាក់កើតឡើង។ កុលសម្ព័ន្ធរបស់ពួកគេកាន់តែរឹងមាំ ហើយដោយសារពួកគេកំពុងតែរីកចម្រើន មហិច្ឆតារបស់ពួកគេក៏កាន់តែធំដែរ»។ ចាស់ទុំក្នុងភូមិម្នាក់និយាយ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលទៅទិសដៅភូមិចចក។

បន្ទាប់មក គាត់បានងាកក្បាលទៅរក ស៊ី លីងហ៊ូ និងអ្នកផ្សេងទៀត៖ «យើងមិនចង់បង្កបញ្ហាទេ ប៉ុន្តែយើងក៏មិនខ្លាចបញ្ហាដែរ។ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ននឹងពួកគេក្នុងថ្ងៃបន្តបន្ទាប់។ ប្រសិនបើពួកគេធ្វើទង្វើមិនគប្បីម្តងទៀត កុំរារែកក្នុងការចាត់វិធានការ»។

«ខ្ញុំយល់ហើយ»។ ស៊ី លីងហ៊ូ ងក់ក្បាល។

ក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក កន្លះខែក៏កន្លងផុតទៅ។ ភូមិចចកបានឈានជើងចូលទឹកដីភូមិថ្មញឹកញាប់ពេក រហូតដល់ពួកគេដាក់អន្ទាក់សត្វសាហាវនៅក្នុងទឹកដីភូមិថ្មទៀតផង។ អន្ទាក់ទាំងនេះជារឿយៗត្រូវបានជាន់ដោយអ្នកភូមិថ្ម ហើយរបួសដែលពួកគេទទួលបានពីបន្លាដែកនៅខាងក្រោមគឺធ្ងន់ធ្ងរណាស់។

ឈាមស្ទើរតែត្រូវបានបង្ហូរដោយសារព្រឹត្តិការណ៍ទាំងនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ជាចុងក្រោយភូមិចចកបានដកថយ។

«តើពួកគេអាចធ្វើទង្វើបំពានបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេចនៅពេលបរបាញ់សត្វសាហាវ? ទោះបីជាចំនួនប្រជាជនរបស់ពួកគេកើនឡើងក៏ដោយ ក៏ទង្វើបែបនេះគឺមិនធម្មតាឡើយ។ ព្រឹត្តិការណ៍ធំមួយច្បាស់ជាបានកើតឡើងនៅក្នុងភូមិរបស់ពួកគេ»។ មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង សន្និដ្ឋាន។

បន្ទាប់ពីជម្លោះជាច្រើនលើក មនុស្សក្នុងភូមិចចកភាគច្រើនបានបាត់ខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកភូមិថ្មមិនបានធូរចិត្តសូម្បីតែបន្តិច។ ពួកគេបានសម្រេចចិត្តបញ្ជូនមនុស្សមួយចំនួនទៅស៊ើបការណ៍នៅពេលយប់ ហើយអ្នកស៊ើបការណ៍ទាំងនេះបានឮសំឡេងស្រែកពីខាងក្នុងភូមិ ដែលវាជារឿងចម្លែកណាស់។

«កុំទាន់អាលចាត់វិធានការ។ ដរាបណាពួកគេមិនធ្វើលើសហេតុ វាមិនចាំបាច់មានការបង្ហូរឈាមឡើយ។ ការរស់នៅក្នុងជួរភ្នំនេះមិនមែនជារឿងងាយស្រួលទេ»។ ចាស់ទុំម្នាក់និយាយ។

គ្រាន់តែបែបនេះ សន្តិភាពក៏ត្រូវបានស្តារឡើងវិញ។

ក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃ សំណាងរបស់ភូមិថ្មគឺល្អណាស់ ហើយការបរបាញ់របស់ពួកគេទទួលបានជោគជ័យ។ ពួកគេបានជួបសាកសពសត្វសាហាវជាច្រើនដែលបានងាប់បន្ទាប់ពីមានជម្លោះផ្ទៃក្នុងនៅក្នុងភ្នំ។ មានសត្វអាថ៌កំបាំងខ្លាំងៗជាច្រើនដែលបានប្រយុទ្ធគ្នា បង្កជាមហន្តរាយនៅក្នុងព្រៃភ្នំគ្រប់ទីកន្លែងដែលពួកវាទៅដល់ បណ្តាលឱ្យសត្វព្រៃជាច្រើនរងទុក្ខ។

នៅជ្រៅក្នុងជួរភ្នំ ពូជពង្សសត្វបុរាណតែងតែមានជម្លោះនឹងគ្នាពីពេលមួយទៅពេលមួយ។ ពួកវាប្រយុទ្ធគ្នាដោយចេតនាសម្លាប់គ្នាទៅវិញទៅមក បង្កជាមហន្តរាយដែលមិនអាចកែខៃបាន។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី សំណាងល្អដែលវាមិនបានរាលដាលដល់ភូមិ។

«មេភូមិ គ្រាន់តែសាកសពដំរីស្នែងនាគ (Dragon Horned Elephant) ក៏មានដល់ទៅប្រាំបីដែរ ហើយក៏មានសត្វរមាសខែស (Snow White Moon Rhinoceros) ជាច្រើនក្បាល រួមទាំងសត្វយក្សប្រភេទផ្សេងទៀតផងដែរ។ ប្រសិនបើយើងធ្វើវាជាសាច់ក្រៀម វាអាចចិញ្ចឹមយើងបានក្នុងរយៈពេលយូរ»។

ស៊ី លីងហ៊ូ បាននាំយកចំណែកខ្លះត្រឡប់មកវិញជាមួយអ្នកផ្សេងទៀត។ បន្ទាប់មក គាត់បានប្រមូលកម្លាំងមនុស្សបន្ថែមទៀត ដើម្បីទៅដឹកសត្វសាហាវដែលនៅសល់មកវិញ។

«ល្អ ល្អណាស់!» ចាស់ទុំទាំងអស់មានចិត្តរំភើប។

អ្នកភូមិជាច្រើនបានចេញដំណើរទៅជាមួយគ្នាដើម្បីជួយគ្នាដឹកសត្វនៅក្នុងភ្នំ។

«វ៉ាវ សត្វយក្សច្រើនណាស់ តោះយើងទៅដែរទៅ។ យើងប្រាកដជាអាចប្រមូលឈាមពិត (true blood) បានយ៉ាងច្រើនមិនខាន!» ក្រុមក្មេងៗនាំគ្នាឡូឡា និងស្រែកហ៊ោ។

បន្ទាប់ពីឃើញសមត្ថភាពរបស់ក្មេងតូចកាន់តែរីកចម្រើនក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ក្មេងៗដទៃទៀតមិនអាចអង្គុយស្ងៀមបានឡើយ។ ពួកគេលែងប្រឆាំងនឹងការត្រាំថ្នាំទៀតហើយ ហើយបានទទួលការជ្រមុជទឹកក្នុងថ្លាងយ៉ាងស្ដាប់បង្គាប់។ ឥឡូវនេះនៅពេលពួកគេឃើញថាមានឈាមដ៏មានតម្លៃយ៉ាងច្រើន ពួកគេពិតជាមានភាពរំភើបណាស់។

«ខ្ញុំក៏ទៅដែរ។ ប៉ឹងធំ, ខៀវតូច, ពពកស្វាយ ចាំខ្ញុំនៅក្នុងភូមិ ហើយធ្វើខ្លួនឱ្យល្អណា»។ ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ ក៏បានដើរតាមក្រោយដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលគ្រប់គ្នាធ្វើដំណើរបានពាក់កណ្តាលផ្លូវ ពួកគេបានឃើញ ស៊ី ហ្វៃជាវ ត្រឡប់មកវិញជាមួយក្រុមអ្នកភូមិទាំងខ្លួនប្រឡាក់ឈាម។ សក់ក្បាលរបស់ពួកគេរញ៉េរញ៉ៃ ហើយស្ថិតក្នុងស្ថានភាពវេទនាបំផុត។

«ហ្វៃជាវ តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» ស៊ី លីងហ៊ូ សួរខ្លាំងៗ។

«បង លីងហ៊ូ វាគឺភូមិចចកម្តងទៀតហើយ។ ពួកគេបានស្ទាក់ផ្លូវពួកយើង និងដណ្តើមយកសត្វដែលនៅសល់ទាំងអស់!» ស៊ី ហ្វៃជាវ ពេបមុខដោយកំហឹង។

«ស្អីគេ?! ពួកគេពិតជាមើលងាយអ្នកដទៃហួសហេតុពេកហើយ។ យើងបានអត់ធ្មត់នឹងពួកគេម្តងហើយម្តងទៀត ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាចាត់ទុកភាពអត់ធ្មត់របស់យើងជាភាពទន់ខ្សោយទៅវិញ?» ស៊ី លីងហ៊ូ មានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។

អ្នកភូមិថ្មមិនអាចព្រងើយកន្តើយនឹងរឿងនេះទៀតឡើយ។ ម្តងហើយម្តងទៀត កុលសម្ព័ន្ធម្ខាងទៀតបានឆ្លៀតឱកាសយ៉ាងច្រឡើសបើស នេះមិនមែនជាលើកទីមួយទេដែលកុលសម្ព័ន្ធនោះមកបង្កជម្លោះ។

«តើមានបងប្អូនយើងណាខ្លះបាត់បង់ជីវិតទេ?»

«អត់ទេ ប៉ុន្តែមានពីរបីនាក់រងរបួសធ្ងន់។ សរីរាង្គខាងក្នុងរបស់ពួកគេត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយព្រួញដែក ហើយយើងមិនដឹងថារបួសរបស់ពួកគេអាចនឹងស្លាប់ឬអត់នោះទេ»។

«ស្អីគេ! ហ៊ានធ្វើទង្វើសាហាវបែបនេះ ប្រសិនបើវាជាការប្រយុទ្ធដែលពួកគេចង់បាន នោះពួកគេនឹងទទួលបានការប្រយុទ្ធមិនខាន!»

អ្នកភូមិបានផ្ទុះកំហឹងភ្លាមៗ។ បន្ទាប់ពីការមើលងាយម្តងហើយម្តងទៀត សូម្បីតែមនុស្សដែលចេះអត់ធ្មត់ក៏ត្រូវខឹងសម្បារដែរ។

«ក្មេងអាយុ ១៤ ឬ ១៥ ឆ្នាំម្នាក់នោះពិតជាសាហាវណាស់។ ព្រួញទាំងអស់នោះត្រូវបានបាញ់ដោយគេ ហើយប្រសិនបើគ្មានចាស់ទុំក្នុងភូមិម្នាក់រារាំងគេទេ គេប្រាកដជាសម្លាប់ពួកយើងចោលបាត់ទៅហើយ»។ ឪពុករបស់ អឺ ម៉ឹង និយាយ។ ខ្លួនប្រាណរបស់គាត់ទាំងមូលប្រឡាក់ទៅដោយឈាម។

«គេគ្រាន់តែជាក្មេងដែលសក់មិនទាន់ដុះអស់ផង តើគេអាចខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅ? កុំប្រាប់ខ្ញុំថាពួកឯងមិនអាចធ្វើអ្វីគេបានឱ្យសោះ?» អ្នកភូមិដែលពិការម្នាក់និយាយដោយការឈឺចាប់ដើម្បីគាំទ្រ។

«តាមធម្មជាតិ យើងមិនខ្លាចទេ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមានមនុស្សច្រើនជាង។ ចំនួនរបស់ពួកគេច្រើនជាងយើងច្រើនដង»។

«ក្មេងនោះពិតជាខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាមានរូបរាងសង្ហាក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមានចិត្តសាហាវឃោរឃៅពិតមែន។ កុំធ្វេសប្រហែសឱ្យសោះ។ បងប្អូនយើងខ្លះស្លៀកពាក់ពាសដែកដែកបីជាន់ទៅហើយ នៅតែត្រូវបានចាក់ទម្លុះដោយព្រួញរបស់គេទៀត។ នៅក្នុងភូមិយើង មានតែ ស៊ី លីងហ៊ូ និងខ្ញុំទេដែលអាចធ្វើបែបនោះបាន»។ ស៊ី ហ្វៃជាវ បន្ថែម។

«យើងត្រូវតែយកអ្វីដែលជារបស់យើងមកវិញ។ យើងមិនអាចសុខចិត្តនៅស្ងៀមបែបនេះឡើយ!» គ្រប់គ្នាមានអារម្មណ៍ដូចជាមានភ្លើងឆេះនៅក្នុងចិត្ត ហាក់ដូចជាសរីរាង្គទាំងប្រាំរបស់ពួកគេត្រូវបានស្រោចដោយប្រេង រួចដុតឱ្យឆេះដោយកំហឹង។

ក្រុមមនុស្សដ៏មាំមួនបានស្ទុះចូលទៅក្នុងជម្រៅនៃព្រៃភ្នំ។ លើកនេះ ភូមិចចកពិតជាបានធ្វើហួសហេតុពេក ហើយបានឈានរំលងបន្ទាត់ក្រហមហើយ។

«អា! ពូ ហ្វ៊ូ ពូក៏របួសដែរមែនទេ? មិនអីទេ វានឹងជាសះស្បើយក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ»។ ក្មេងតូចសម្លឹងមើលរាងកាយប្រឡាក់ឈាមរបស់ ស៊ី ហ្វ៊ូ (Shi Fu) ដែលតែងតែរើសផ្លែឈើដែលគេចូលចិត្តឱ្យគេនៅពេលចេញទៅបរបាញ់។ គេបានក្តាប់ដៃតូចៗរបស់គេ ហើយបន្ទាប់ពីលួងចិត្តពូបានបន្តិច គេក៏ចាប់ផ្តើមរត់តាមក្រុមមនុស្សដែលទៅមុន។