គម្ពីរឆ្អឹងអាថ៌កំបាំង (Mysterious Bone Scripture)

អ្នកភូមិមិនអាចទប់អំណរ និងសំណើចបានឡើយ។ នេះពិតជាការភ្ញាក់ផ្អើលដ៏រីករាយមែន។ គ្មាននរណាម្នាក់រំពឹងថា ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវនឹងនាំយកសត្វសាហាវមកឱ្យពួកគេបែបនេះទេ។ សត្វបក្សីដ៏សាហាវប្រភេទនេះសុទ្ធតែមានប្រាជ្ញា និងភាពវៃឆ្លាត។

នៅក្នុងថ្ងៃបន្តបន្ទាប់ទៀត ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវបាននាំយកសត្វសាហាវមកឱ្យពួកគេជាបន្តបន្ទាប់។ ចាប់ពីពស់ថ្លាន់ហោះ រហូតដល់ដំរីយក្ស សត្វសាហាវគ្រប់ប្រភេទពីក្នុងព្រៃភ្នំត្រូវបានវាដឹកជញ្ជូនមកដល់ទីនេះ។

ត្រឹមតែរយៈពេលមួយខែប៉ុណ្ណោះ កូនបក្សីតូចៗទាំងបីបានធាត់ដុះក្បាលពោះដូចប៉េងប៉ោង ហើយមានប្រវែងជិតពីរម៉ែត្រ។ អត្រានៃការស៊ីចំណីរបស់ពួកវាក៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលខ្លាំងណាស់ដែរ ដោយវាកើនឡើងពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។

«កូនច្បងឈ្មោះ ប៉ឹងធំ (Big Peng), កូនទីពីរឈ្មោះ ខៀវតូច (Little Green) និងកូនពៅឈ្មោះ ពពកស្វាយ (Purple Cloud)»។ ទាំងនេះគឺជាឈ្មោះទាំងបីដែលក្រុមក្មេងៗបានដាក់ឱ្យពួកវា។

មិនបាច់និយាយក៏ដឹងដែរថា ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវទាំងបីនេះសុទ្ធតែមានប្រាជ្ញា និងពោរពេញដោយឫទ្ធិអំណាចអស្ចារ្យ។ ពួកវាពូកែខាងស្វែងយល់ពីចរិតលក្ខណៈរបស់មនុស្សណាស់។ មិនថាគេនិយាយអ្វីទៅកាន់ពួកវា ក៏ពួកវាអាចយល់បានដែរ អ្វីដែលខុសប្លែកគ្នានោះគឺ ពួកវាមិនអាចនិយាយភាសមនុស្សបានតែប៉ុណ្ណោះ។

ជាពិសេស «ពពកស្វាយ» វាមានភាពវៃឆ្លាត និងរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ នៅពេលវាមានប្រវែងត្រឹមតែមួយម៉ែត្រ វាបានសម្រេចចិត្តវាយស្លាបហោះចេញពីភូមិ។ វាបានត្រឡប់មកវិញបន្ទាប់ពីបានសម្លាប់ខ្លា និងចចកពីរបីក្បាល ដែលធ្វើឱ្យអ្នកភូមិមានការស្រឡាំងកាំងជាខ្លាំង។

«ស្វាយតូច មកទីនេះឱ្យលឿន!» ស៊ី ហាវ (Shi Hao) រត់នៅខាងមុខ ហើយពពកស្វាយបានដេញតាមពីក្រោយយ៉ាងរហ័ស។ នេះធ្វើឱ្យក្មេងៗដទៃទៀតមានការច្រណែនយ៉ាងខ្លាំង។ ឥន្ទ្រីដ៏អស្ចារ្យនេះមានភាពស្និទ្ធស្នាលជាមួយក្មេងតូច (Shi Hao) ជាពិសេស។

«ជ្រីប ជ្រីប!» ពពកស្វាយរត់ទៅមុខ រួចប្រើស្លាបដែលមានស្រការបស់វាជួយម៉ាស្សាខ្នងឱ្យក្មេងតូច។ វាជារឿងចម្លែកបន្តិចដែលឃើញសកម្មភាពបែបនេះពីសត្វឥន្ទ្រីស្រកាខៀវដ៏សាហាវ។

«ពូកែអែបអបណាស់មែនទេ មិនមែនមកពីក្មេងតូចកំពុងបង្រៀនឯងនូវអក្សរឆ្អឹង (bone text) ទេអី?» ក្រុមក្មេងៗដទៃទៀតនាំគ្នាពេបមាត់ដោយភាពអាក់អន់ចិត្ត។

ក្មេងតូចបានទទូចបង្រៀនឥន្ទ្រីស្រកាខៀវទាំងបីនូវអក្សរឆ្អឹងដែលមនុស្សបានស្រាវជ្រាវ។ សត្វពពកស្វាយដែលបានវិវត្តន៍នេះ មានភាពរំភើបយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការរៀនសូត្រ។ វាថែមទាំងឆ្លាតជាងមនុស្សទៅទៀត ហើយជាលទ្ធផល ពួកគេកាន់តែមានភាពស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាខ្លាំងឡើងៗ។

ស្យ៊ូ!

ក្មេងតូចបានលើកដៃឡើង ហើយនិមិត្តសញ្ញានៅលើដៃរបស់គេក៏ភ្លឺឡើង។ ដៃទាំងពីរត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយលំនាំដូចសំណាញ់ដ៏ភ្លឺចែងចាំង។ បន្ទាប់ពីចង្អុលទៅទិសដៅមួយ កូនបក្សីពណ៌ក្រហមតូចមួយបានហោះឆ្ពោះទៅរកគល់ឈើធំមួយ រួចដុតវាឱ្យឆេះភ្លាមៗ។

ផាច់ ផាច់!

ពពកស្វាយបានប្រើស្លាបទាំងពីរទះគ្នា បញ្ចេញសំឡេងផាច់ៗ ហាក់ដូចជាកំពុងទះដៃអបអរសាទរ។ ភ្នែកដ៏ធំ និងរស់រវើកមួយគូរបស់វាបានព្រិចៗ ខណៈដែលវាស្រែកយំមិនដាច់ដើម្បីបង្ហាញពីភាពរំភើបរបស់វា។

«វ៉ា! កូនបក្សីនេះឆ្លាតណាស់។ វាទើបតែមានអាយុមួយខែសោះ ប៉ុន្តែវាដឹងរឿងច្រើនដល់ថ្នាក់នេះទៅហើយ។ វាខ្លាំងជាងមនុស្សអាយុមួយខែឆ្ងាយណាស់!» ក្រុមក្មេងៗនាំគ្នាស្រែកឡើង។

កេងឈី កេងឈី។ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវពីរទៀតគឺ ប៉ឹងធំ និងខៀវតូច ក៏បានរត់មកជល់ក្បាលនឹងក្មេងតូចដែរ។ សត្វសាហាវដែលមានប្រាជ្ញាតែងតែស្រេកឃ្លានអំណាចខ្លាំងជាងមនុស្សទៅទៀត ជាពិសេសបន្ទាប់ពីបានដឹងថាអក្សរឆ្អឹងទាំងនេះអាចជួយពន្លឿនការលូតលាស់របស់ពួកវាបាន។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃកន្លងមកនេះ ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ ក៏ទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ជាច្រើនផងដែរ។ ដោយសារតែឥន្ទ្រីស្រកាខៀវគឺជាពូជពង្សរបស់សត្វពីបុរាណ រាងកាយរបស់ពួកវាមានផ្ទុកនូវឆ្អឹងដ៏មានតម្លៃ និងនិមិត្តសញ្ញាអាថ៌កំបាំងដ៏មានអំណាចយ៉ាងច្រើន។ គេតែងតែសិក្សាពីពួកវាជានិច្ច។

ឆ្អឹងបុរាណដ៏មានតម្លៃទាំងនេះបង្កើតឱ្យមានលំនាំអាថ៌កំបាំង និងមានអំណាច ដែលជាកម្មសិទ្ធិផ្តាច់មុខរបស់ពូជសាសន៍នីមួយៗ។ ពូជពង្សសត្វបុរាណកាន់តែខ្លាំង ពួកវាកាន់តែមិនចង់ឱ្យនិមិត្តសញ្ញារបស់ពួកវាលេចធ្លាយចេញក្រៅឡើយ។ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ដឹងពីអាថ៌កំបាំងនេះ ពួកវានឹងប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីសម្លាប់អ្នកនោះចោល។ សំណាងល្អដែលកូនបក្សីទាំងបីនេះមានភាពពិសេស ដោយសារពួកវាត្រូវបានចិញ្ចឹមដោយអ្នកភូមិ។ និមិត្តសញ្ញាដើមកំណើត (primordial symbols) របស់ពួកវាគឺកម្រ និងមានតម្លៃណាស់ ដែលវាអស្ចារ្យជាងអក្សរឆ្អឹងធម្មតាដែលមនុស្សបានស្រាវជ្រាវឆ្ងាយណាស់។ ដោយសារតែទាំងនេះគឺជាអាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចផ្ទេរឱ្យអ្នកខាងក្រៅបាន ពួកវាត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា «និមិត្តសញ្ញាដ៏វិសេស» (Precious Symbols)។

គេអាចនិយាយបានថា និមិត្តសញ្ញាទាំងនេះមានតម្លៃស្មើនឹងសៀវភៅឆ្អឹងដ៏មានអំណាចបំផុតរបស់ពូជមនុស្ស។ សត្វដែលអាចបង្កើតនិមិត្តសញ្ញាបានដោយធម្មជាតិ សុទ្ធតែជាសត្វវិសេសវិសាល។

វត្ថុស័ក្តិសិទ្ធិដូនតាទាំងពីររបស់ភូមិថ្ម ក៏បានមកពីរាងកាយរបស់ពូជពង្សសត្វបុរាណដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុតដែរ។ បន្ទាប់ពីការដុសខាត់ និងច្នៃយ៉ាងសម្រិតសម្រាំង ទើបពួកវាក្លាយជាវត្ថុវិសេសដូចសព្វថ្ងៃនេះ។

ក្នុងអំឡុងពេលនេះ ស៊ី ហាវ តែងតែលេងជាមួយកូនបក្សីទាំងបី ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេអាចទម្លុះឧបសគ្គមួយចំនួនបាន។ មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង ក៏មានចិត្តសប្បាយរីករាយណាស់ដែរដែលបានឃើញពួកគេនៅជាមួយគ្នា។

ពពកស្វាយគឺមានភាពពិសេសបំផុត ដោយសារវាអាចឆ្លងកាត់ការផ្លាស់ប្តូររូបរាងតាមដូនតា (ancestral transformation)។ ទោះបីជាមានតែផ្នែកតូចមួយនៃត្រារបស់បក្សីបិសាចដើមត្រូវបានបន្សល់ទុកក៏ដោយ ក៏វាមានភាពអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់ដែរ។ និមិត្តសញ្ញានៅក្នុងខ្លួនរបស់វាគឺពិតជាមានតម្លៃស្មើនឹង «គម្ពីរឆ្អឹងអាថ៌កំបាំង» (mysterious bone book) មួយអញ្ចឹង។

ប្រសិនបើដំណឹងនេះលេចធ្លាយចេញទៅ វាប្រាកដជានឹងធ្វើឱ្យកុលសម្ព័ន្ធដទៃទៀតមានការចង់បានមិនខាន។

នៅពេលព្រលឹម ព្រះអាទិត្យពណ៌ក្រហមបានរះឡើងក្នុងចំណោមអ័ព្ទ ហើយពន្លឺដ៏ស្រទន់បានជះពាសពេញ។ អ័ព្ទនៅក្នុងភ្នំចាប់ផ្តើមមានពណ៌ក្រហមព្រាលៗ ខណៈដែលវាអណ្តែតយ៉ាងយឺតៗ។

ខ្យល់អាកាសបរិសុទ្ធណាស់ ហើយតំណក់ទឹកសន្សើមដក់នៅលើស្មៅ និងវល្លិ។ ក្រុមបុរសមាំមួនកំពុងរៀបចំផែនការចាកចេញពីភូមិថ្ម ដើម្បីទៅបរបាញ់ម្តងទៀត។

«លោកពូទាំងអស់គ្នា ត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្ននៅក្នុងភ្នំណា!» ខណៈដែលកំពុងដឹកនាំកូនបក្សីទាំងបីដែលកំពុងតែឡូឡា ក្មេងតូច ស៊ី ហាវ បានរត់ទៅជូនដំណើរពួកគេ។ គេងើបមុខតូចរបស់គេឡើង ហើយជំរាបសួរមនុស្សធំម្នាក់ៗដោយភ្នែកដ៏ភ្លឺថ្លា។ គេចូលគេងលឿន និងភ្ញាក់ពីគេងលឿនដូចគ្នា។

ពួកបុរសមាំមួនសើចយ៉ាងសប្បាយ។ ពួកគេបានមកចាប់ថ្ពាល់តូចរបស់គេដែលក្រហមដូចផ្លែប៉ោម មុននឹងបោះជំហានធំៗឆ្ពោះទៅកាន់ព្រៃភ្នំ។

«ស្វាយតូច ឱ្យខ្ញុំមើលម្តងទៀតមើល៍។ តើនិមិត្តសញ្ញានៅក្នុងខ្លួនឯងវាប្រែប្រួលយ៉ាងម៉េចទៅ? នៅមានរឿងខ្លះដែលខ្ញុំមិនទាន់យល់»។

បន្តិចក្រោយមក ក្មេងតូចបានលូកដៃពណ៌សតូចរបស់គេទៅឱបពពកស្វាយយ៉ាងស្និទ្ធស្នាលបំផុត។ ត្រានៃឆ្អឹងដ៏មានតម្លៃរបស់វាត្រូវបានលេចចេញមក ហើយគេអាចសិក្សាពីពួកវាបានយ៉ាងងាយស្រួល។

«ជៀវ ជៀវ...» ប៉ឹងធំ និងខៀវតូច បង្ហាញភាពមិនសុខចិត្ត។ ពួកវាប្រញាប់រត់មកជល់ដៃតូចរបស់គេ។

«ប៉ឹងធំ កុំបារម្ភអី។ បន្តិចទៀតខ្ញុំនឹងមើលនិមិត្តសញ្ញារបស់ឯងដូចគ្នា។ ខៀវតូច បន្តិចទៀតយើងទៅចាប់ត្រីជាមួយគ្នា។ កុំរំខានខ្ញុំឥឡូវអី យល់ទេ?» ក្មេងតូចក៏បានឱបករបស់ពួកវាដើម្បីលួងចិត្ត។

តាមការពិត ឥឡូវនេះកូនបក្សីទាំងបីមានកម្ពស់ខ្ពស់ជាង ស៊ី ហាវ ទៅទៀត។ មិនថាពីមុន ឬឥឡូវ គេនៅតែជាក្មេងតូចជាងគេនៅក្នុងភូមិដដែល។

«វ៉ាវ! អ៊ីចឹងតើ បានជាវាដំណើរការបែបហ្នឹង។ របៀបដែលវាផ្លាស់ប្តូរគឺស្មុគស្មាញ និងអាថ៌កំបាំងណាស់ ដូចជាផ្កាយនៅលើមេឃអញ្ចឹង!» ភ្នែករបស់ក្មេងតូចបើកធំៗ ខណៈដែលគេសង្កេតមើលលំនាំដ៏ភ្លឺចែងចាំងនៅលើផ្ទៃនៃឆ្អឹងរបស់ពពកស្វាយ។ លើកនេះ គេអាចយល់ពីពួកវាបានកាន់តែច្បាស់។

ជៀវ ជៀវ!

ប៉ឹងធំ និងខៀវតូច ក៏មានភាពចង់ដឹងចង់ឃើញដែរ ហើយបានសម្លឹងមើលនិមិត្តសញ្ញាអាថ៌កំបាំងនៅលើខ្លួនរបស់បងប្អូនវា។ ភ្នែករបស់ពួកវាមិនដែលព្រិចឡើយ ហាក់ដូចជាចង់ចងចាំ និងដោះស្រាយព័ត៌មានទាំងអស់នៅក្នុងក្បាលរបស់ពួកវាអញ្ចឹង។

«ប៉ឹងធំ, ខៀវតូច ឱ្យខ្ញុំមើលនិមិត្តសញ្ញាដ៏វិសេសរបស់ឯងមើល៍»។ ក្មេងតូចងាកមកចាប់អារម្មណ៍លើឥន្ទ្រីស្រកាខៀវពីរទៀតវិញ។

គេបានស្ទាបចុះស្ទាបឡើង និងប៉ះផ្ទាល់ជាមួយនឹងឆ្អឹងដ៏មានតម្លៃរបស់ពួកវា។ រស្មីចែងចាំងបានលេចចេញមក ហើយនិមិត្តសញ្ញាអាថ៌កំបាំងក៏បានកកើតឡើង សូម្បីតែស្រការបស់ពួកវាក៏ប្រែជាភ្លឺចិញ្ចែងចិញ្ចាច និងថ្លាឆ្វង់ដែរ។

ក្មេងតូចបានត្រិះរិះយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដើម្បីសម្រិតសម្រាំងនូវអ្វីដែលគេទទួលបាននាពេលថ្មីៗនេះ។ បន្ទាប់មក គេបានបិទភ្នែក ហើយរអ៊ូរទាំថា៖ «វាគឺបែបនេះឯង លំនាំអាថ៌កំបាំងដ៏ស្មុគស្មាញប្រទាក់ក្រឡាគ្នាបែបនេះ។ វិវត្តន៍ និងចាំងពន្លឺ កម្លាំងអាថ៌កំបាំងនឹងលេចចេញមក...»

ស្យ៊ូ!

ដៃឆ្វេងរបស់ក្មេងតូចចាប់ផ្តើមភ្លឺឡើង ហើយព្រះច័ន្ទចំណិតដ៏ត្រចះត្រចង់មួយបានបាញ់ចេញមក។ វាបានហោះយ៉ាងលឿនទៅកាន់ចម្ងាយ កាត់ផ្តាច់ដើមឈើដ៏ខ្ពស់មួយជាពីរចំណែក។ ដើមឈើនោះបានដួលទៅលើដី បង្កើតជាសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង និងធ្វើឱ្យធូលីហោះពេញអាកាស។

«វ៉ា! ក្មេងតូចធ្វើបានសម្រេចហើយ។ គេបានជោគជ័យក្នុងការសិក្សាពីជំនាញពីកំណើតរបស់ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ។ នោះគឺជានិមិត្តសញ្ញាដ៏វិសេសរបស់ពួកវា ពិតជាខ្លាំងណាស់!» មិនឆ្ងាយប៉ុន្មាន ក្រុមក្មេងៗបានឃើញអ្វីដែលបានកើតឡើង ហើយក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ។

«បន្ទាបសំឡេងចុះ!» មេភូមិបានលេចមុខមក។ ប្រាកដណាស់ សំឡេងអ៊ូអរនេះបានធ្វើឱ្យគាត់ចេញមក។ គាត់ត្រូវឱ្យក្មេងៗនៅស្ងៀម ដើម្បីកុំឱ្យរំខានដល់ ស៊ី ហាវ ក្នុងខណៈពេលដែលគេកំពុងស្ថិតក្នុងសមាធិយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ ដើម្បីប្រមូលយកការយល់ដឹង។

«ស្វាយតូច ឱ្យខ្ញុំមើលម្តងទៀតមើល៍។ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំយល់កាន់តែច្បាស់ហើយ បន្ទាប់ពីបានមើលត្រារបស់ ប៉ឹងធំ និងខៀវតូច»។ ស៊ី ហាវ ឱបករបស់ពពកស្វាយ។ ភ្នែករបស់គេភ្លឺថ្លា ហាក់ដូចជាគេស្រាប់តែយល់ដឹងច្រើនជាងមុន។

ពពកស្វាយបានបញ្ចេញសំឡេងស្រែកយ៉ាងវែង។ រស្មីដ៏វិសេសបានផ្ទុះចេញពីពេញរាងកាយរបស់វា ធ្វើឱ្យវាមើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពស័ក្តិសិទ្ធិខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជាវានៅក្មេងក៏ដោយ ក៏វាមានអំណាចដ៏រឹងមាំមួយ ដែលធ្វើឱ្យអ្នកភូមិមានអារម្មណ៍មិនសូវស្រណុកក្នុងខ្លួន។

និមិត្តសញ្ញាអាថ៌កំបាំងដ៏ស្មុគស្មាញ និងផ្លាស់ប្តូរមិនឈប់ឈរនៅលើផ្ទៃ បានធ្វើឱ្យស្រកាពណ៌ស្វាយរបស់វាប្រែជាភ្លឺថ្លា និងថ្លាឆ្វង់។ វាពិតជាអស្ចារ្យណាស់!

ភ្នែករបស់ក្មេងតូចភ្លឺដូចគ្រាប់ពេជ្រ ខណៈដែលគេសម្លឹងមើលនិមិត្តសញ្ញាដ៏វិសេសនោះដោយមិនដាក់ភ្នែក។ យូរណាស់ទើបគេរំកិលដៃបន្តិច។ ពន្លឺដ៏សន្ធោសន្ធៅកំពុងរត់កាត់ដៃរបស់គេ។ ពន្លឺនោះបានប្រមូលផ្តុំគ្នានៅបាតដៃ មុននឹងបាញ់ចេញមក។

ឈីង!

ពន្លឺនោះបាញ់ចេញមកដូចជាដាវដែលទើបនឹងហូតចេញពីស្រោម បញ្ចេញសំឡេងដូចលោហៈប៉ះគ្នា។ ថាសព្រះច័ន្ទដ៏ទេវភាព និងភ្លឺច្បាស់មួយបានហោះចេញមក។ វាបានចាក់ចូលទៅក្នុងដុំថ្មដ៏ធំដែលមានកម្ពស់ប្រហែលប្រាំប្រាំមួយម៉ែត្រ ខណៈដែលវាវិលនៅនឹងកន្លែង។ កាចា! ដុំថ្មយក្សនោះត្រូវបានកាត់ជាពីរភ្លាមៗ។

ស្នាមកាត់នោះគឺរលោងស្អាតណាស់ ហើយបន្ទាប់ពីសំឡេងគ្រហឹមមក ពាក់កណ្តាលផ្នែកខាងលើនៃដុំថ្មដែលមានទម្ងន់ជាងមួយពាន់ជិន (jin) បានធ្លាក់ចុះមកដី។ បំណែកថ្មបានខ្ទាតពាសពេញ ហើយធូលីបានហោះឡើងលើអាកាស។

នៅចម្ងាយ ក្រុមមនុស្សដែលកំពុងមើលបានកកខ្លួនដូចថ្ម។ តើថាមពលនេះខ្លាំងដល់កម្រិតណា? ព្រះច័ន្ទដ៏ភ្លឺច្បាស់ដូចថាសនោះ អាចកាត់ត្រង់កាត់ដុំថ្មដែលរឹងដូចលោហៈបាន! នេះធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង។

«និមិត្តសញ្ញាដ៏មានអំណាចអ្វីម្ល៉េះ! កូនបក្សីពណ៌ស្វាយពិតជាបានទទួលមរតកមួយផ្នែកនៃត្រារបស់បក្សីបិសាចពីបុរាណមែន! វាត្រូវបានបង្កើតឡើងវិញហើយ!» មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វឹង មានភាពរំភើបយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលគាត់និយាយថា៖ «ក្មេងតូចនេះពិតជាអស្ចារ្យមែន! ទើបតែរយៈពេលមួយខែសោះ ប៉ុន្តែគេអាចសិក្សាយ៉ាងស៊ីជម្រៅទៅលើអាថ៌កំបាំងនៃនិមិត្តសញ្ញាដើមកំណើតបែបនេះបាន។ ទេពកោសល្យពីកំណើតរបស់គេគឺអស្ចារ្យណាស់!»

ពពកស្វាយ, ប៉ឹងធំ និងខៀវតូច សុទ្ធតែមានភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ ពួកវានៅក្មេងនៅឡើយ ដូច្នេះមិនទាន់អាចប្រើប្រាស់កម្លាំងនៃនិមិត្តសញ្ញាពីកំណើតរបស់ពួកវាបានទេ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីឃើញលទ្ធផលបែបនេះ ពួកវាទាំងអស់គ្នាមានភាពរំភើបយ៉ាងខ្លាំង។

«លោកតាភូមិ ខ្ញុំគិតថាខ្ញុំយល់ហើយ!» ភ្នែករបស់ក្មេងតូចភ្លឺឡើង ហើយគេបានស្រែកឡើងដោយក្តីសប្បាយរីករាយ។

ស៊ី យុនហ្វឹង បានប្រញាប់មកក្បែរ និងសរសើរគេ។ «និមិត្តសញ្ញាដើមកំបើតដែលឯងប្រើអម្បាញ់មិញ អាចត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជា "អក្សរឆ្អឹងសម្ងាត់" (secret bone texts)។ ពួកវាគឺកម្រណាស់ និងមានអំណាចខ្លាំងរហូតដល់ធ្វើឱ្យអ្នកដទៃកោតខ្លាច។ នៅពេលអនាគត កុំប្រើវាផ្ដេសផ្ដាស ប្រសិនបើមិនចាំបាច់»។

ក្មេងតូចព្រិចភ្នែកធំៗ។ គេអេះក្បាលហើយសួរថា៖ «តើវាខ្លាំងប៉ុណ្ណាទៅ? ខ្ញុំគិតថាវាមិនទាន់ពេញលេញនៅឡើយទេ។ គេនិយាយថាគួរតែមានដើមឈើ និងវិមាននៅលើព្រះច័ន្ទប្រាក់នោះ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនទាន់អាចធ្វើឱ្យពួកវាលេចឡើងបាននៅឡើយទេ»។

«ឥឡូវនេះ ឯងគួរតែមានកម្លាំងយ៉ាងហោចណាស់ក៏ស្មើនឹងពូ លីនហ៊ូ និងពូ ហ្វៃជាវ ដែរ។ "អក្សរឆ្អឹងសម្ងាត់" គឺជាអ្វីដែលកុលសម្ព័ន្ធទាំងមូលប្រាថ្នាចង់បាន!» មេភូមិនិយាយក្នុងសម្តីម៉ឺងម៉ាត់។

នៅពេលក្មេងតូចឮអ្វីដែលគាត់និយាយ គេបានងក់ក្បាលយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។ បន្ទាប់មក គេបានសើចបែបឆោតៗ ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅមានភាពស្លូតត្រង់បំផុត។ គេបានបន្តសិក្សាពីវាពេញមួយថ្ងៃដើម្បីព្យាយាមកែលម្អបច្ចេកទេសនេះ។ សូម្បីតែមេភូមិក៏ដកដង្ហើមធំដោយការស្ងើចសរសើរដែរ ព្រោះគាត់មិនអាចជួយអ្វីបានឡើយ។

ព្រះអាទិត្យរៀបលិចបានជ្រលក់ពណ៌អ្វីៗគ្រប់យ៉ាងឱ្យទៅជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ ក្រុមអ្នកបរបាញ់បានត្រឡប់មកវិញហើយ ប៉ុន្តែលើកនេះមិនសូវមានសត្វដែលបរបាញ់បានច្រើនទេ ហើយថែមទាំងមានមនុស្សមួយចំនួនត្រូវបានគេសែងត្រឡប់មកវិញទៀតផង។

«តើមានរឿងអ្វីកើតឡើង? តើមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីមែនទេ?» អ្នកភូមិប្រញាប់រត់ចេញទៅដោយការបារម្ភ។

«កុំបារម្ភអី គ្មាននរណាម្នាក់បាត់បង់ជីវិតទេ។ ប៉ុន្តែ ឪពុករបស់ ពី ហូវ (Pi Hou) បានរងរបួសធ្ងន់។ គាត់ត្រូវបានគេបាញ់ដោយព្រួញ ហើយសួតរបស់គាត់បានរងរបួស»។ ទឹកមុខរបស់ ស៊ី លីនហ៊ូ មើលទៅអាក្រក់ណាស់។

«តើរឿងនេះកើតឡើងដោយរបៀបណា?» ចាស់ទុំពីរបីនាក់បានលេចមុខមក និងសួរនាំ។

«វាគឺដោយសារតែភូមិចចក (Wolf Village) ដែលនៅចម្ងាយពីរបីសិបលី (li) ពីទីនេះ។ យើងមិនដែលទាក់ទងគ្នាប្រហែលមួយឆ្នាំហើយ ប៉ុន្តែដោយសារមូលហេតុអ្វីមិនដឹង ពួកគេបានចូលមកក្នុងតំបន់បរបាញ់របស់យើង។ ពួកគេមិនត្រឹមតែដណ្តើមសត្វដែលយើងបរបាញ់បានប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែថែមទាំងស្ទើរតែសម្លាប់ឪពុករបស់ ពី ហូវ ទៀតផង!»