ហាងតែទឹកដោះគោរបស់ម៉ីកុងជឺ

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានក្អកបន្តិចមុននឹងឆ្លើយថា៖ «គេធ្វើបានល្អណាស់។ ខ្ញុំគិតថាគេមានឱកាសខ្ពស់ក្នុងការប្រឡងជាប់ការវាយតម្លៃនាពេលខាងមុខ»។

«អូ? ជាយុវជនដែលមានអនាគតម្នាក់មែនទេ?» ភ្នែករបស់ គួយ គួយ ភ្លឺថ្លាដោយការចាប់អារម្មណ៍។ «មិនឆ្ងល់ទេដែលអ្នកនាំគេមកជាមួយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចូរប្រុងប្រយ័ត្ន។ ពួកបិសាចមិនមែនល្បីខាងចិត្តល្អនោះទេ។ ចូរប្រាកដថាគេមិនបង្កបញ្ហាអ្វីឱ្យសោះ»។

«កុំបារម្ភអី តាំងសាន គឺជាក្មេងដែលគួរឱ្យទុកចិត្តណាស់» វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹមដ៏កក់ក្ដៅ។ សម្រាប់គាត់ តាំងសាន លើសពីក្មេងធម្មតាម្នាក់ទៅទៀត ចរិតលក្ខណៈដ៏ចាស់ទុំ និងការសង្កេតដ៏ឈ្លាសវៃរបស់គេ ជារឿយៗធ្វើឱ្យគេមើលទៅហាក់ដូចជាអ្នកដែលមានវ័យចំណាស់ជាងគេក្នុងក្រុមរបស់ពួកគេទៅទៀត។

គួយ គួយ ដែលមានការចាប់អារម្មណ៍ ក៏បានសួរបន្ថែមថា៖ «អ្នកមើលទៅហាក់ដូចជាមានទំនុកចិត្តលើគេខ្លាំងណាស់។ តើអ្នកមានគម្រោងនាំគេដើរមើលទីក្រុងបន្ទាប់ពីចប់ការងារដែរឬទេ?»

«បាទ ខ្ញុំនាំគេមកទីនេះដើម្បីឱ្យគេបើកភ្នែកបើកច្រមុះឱ្យបានទូលំទូលាយ» វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ងក់ក្បាល។

«នោះគឺជាគំនិតដ៏ល្អមួយ។ ទីក្រុងខាលី (Kali City) នាពេលថ្មីៗនេះគឺមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ណាស់ ហើយក៏មិនទាន់មានជម្លោះធំដុំអ្វីដែរ។ ពេលវេលារបស់អ្នកពិតជាល្អណាស់» គួយ គួយ កត់សម្គាល់។

ដោយក្ដីចង់ដឹង តាំងសាន បានសួរថា៖ «អ្នកមីង គួយ តើនៅក្នុងទីក្រុងតែងតែមានជម្លោះកើតឡើងមែនទេ?»

«ពិតណាស់» គួយ គួយ ពន្យល់ថា «ត្រកូលបិសាចមានការស្អប់ខ្ពើមគ្នាទៅវិញទៅមកយ៉ាងខ្លាំង ហើយពួកគេចូលចិត្តប្រកួតប្រជែងគ្នាណាស់ ជាពិសេសអ្នកដែលមានកម្លាំងប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ ពួកគេតែងតែប្រយុទ្ធគ្នាដើម្បីដណ្ដើមចំណាត់ថ្នាក់ដែលខ្ពស់ជាង ព្រោះថាចំណាត់ថ្នាក់នោះហើយគឺជាអ្នកកំណត់ថាតើពួកគេនឹងទទួលបានធនធានច្រើនប៉ុណ្ណា និងល្អកម្រិតណា។ ឧទាហរណ៍ ត្រកូលចចកខ្យល់ (Wind Wolf clan) របស់យើង តែងតែមានជម្លោះជាមួយត្រកូលខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ (Flash Leopard clan) ដែលជាសត្រូវសួពូជរបស់យើង។ ជាអកុសល យើងច្រើនតែស្ថិតក្នុងស្ថានភាពចាញ់ប្រៀបគេ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសូមណែនាំឯងថា កុំបង្ហាញរូបរាងបិសាចចចកខ្យល់ដោយប្រថុយប្រថានឱ្យសោះ។ ប្រសិនបើឯងធ្វើបែបនោះ ហើយចៃដន្យទៅជួបជាមួយត្រកូលសត្រូវ វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ ត្រកូលចចកខ្យល់នឹងមិនសោកស្ដាយចំពោះការបាត់បង់មនុស្សចំណុះម្នាក់ឡើយ ដូច្នេះការលាក់បាំងរូបរាងបិសាចរបស់យើង គឺជាគន្លឹះដ៏សំខាន់សម្រាប់ការរស់រានមានជីវិត។ ឯងយល់ទេ?»

ត្រកូលខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរមែនទេ?

«ត្រកូលខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ? តើពួកគេមានមូលដ្ឋាននៅក្នុងទីក្រុងខាលីដែរមែនទេ?» តាំងសាន សួរនាំ ដោយការចាប់អារម្មណ៍របស់គេត្រូវបានដាស់ឡើង។

«បាទ ផ្ទះដូនតារបស់ពួកគេក៏នៅទីនេះដែរ។ ក្នុងនាមជាទីក្រុងធំមួយក្នុងចំណោមទីក្រុងធំទាំងប្រាំពីរ ទីក្រុងខាលីគឺជាកន្លែងតម្កល់ផ្ទះដូនតារបស់ត្រកូលលេចធ្លោចំនួនប្រាំពីរ។ ផ្ទះទាំងនេះគឺជាស្នូលនៃត្រកូលនីមួយៗ។ ត្រកូលចចកខ្យល់ និងត្រកូលខ្លារខិនផ្លេកបន្ទោរ មានលំនៅដ្ឋានចម្បងរបស់ពួកគេនៅទីនេះ ទោះបីជាពួកគេគ្រាន់តែជាសាខាមួយនៃត្រកូលធំក៏ដោយ។ ផ្ទុយទៅវិញ តំបន់កណ្ដាលនៃសាលដូនតា (Ancestral Court) គឺជាកន្លែងតម្កល់ផ្ទះដូនតាចម្បងរបស់ត្រកូលកំពូលទាំងដប់។ មានតែអ្នកដែលស្ថិតក្នុងត្រកូលកំពូលទាំងដប់ប៉ុណ្ណោះ ទើបមានឯកសិទ្ធិរស់នៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃសាលដូនតា»។

តាំងសាន បានកត់ត្រាទុកនូវសម្ដីរបស់ គួយ គួយ ដោយដឹងថានាងមានចំណេះដឹងយ៉ាងច្រើនអំពីទីក្រុងខាលី ដែលប្រហែលជាលើសពី វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ទៅទៀត។

«តើអ្នកមីង គួយ ធ្លាប់ទៅសាលដូនតាមែនទេ?» តាំងសាន សួរ ដោយក្ដីចង់ដឹងរបស់គេកាន់តែខ្លាំងឡើង។

«ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែបានឮគេនិយាយតៗគ្នាប៉ុណ្ណោះ» គួយ គួយ ឆ្លើយតបទាំងគ្រវីក្បាល។ «គេនិយាយថាវាគឺជាទីក្រុងដ៏ធំមហិមាដែលស្ទើរតែរកទីបញ្ចប់មិនឃើញ។ វាគឺជាអាណាចក្រនៃពួកឥស្សរជន ហើយរាល់អ្នករស់នៅទីនោះសុទ្ធតែជាបិសាចដ៏មានអំណាច ឬពពួកទេវតា (nymph)។ យើងនឹងមិនអាចរស់នៅទីនោះបានឡើយ។ សូម្បីតែការគ្រវាសម្រាមដៃបន្តិចពីបិសាចជាន់ខ្ពស់ ក៏អាចកម្ចាត់យើងបានដែរ»។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលល្ងាច វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង និង តាំងសាន បានចូលសម្រាកតាំងពីព្រលប់ដើម្បីយកកម្លាំង។

ខណៈពេលកំពុងអង្គុយពែនភ្នែនលើគ្រែដើម្បីហាត់ក្បាច់គុណ តាំងសាន បានកត់សម្គាល់ឃើញថា ការស្រូបយកថាមពលធាតុនៅក្នុងទីក្រុងខាលីគឺមានភាពរហ័សជាងមុន។ ថាមពលវិញ្ញាណនៅទីនេះគឺមានភាពក្រាស់ក្រែលជាង បើទោះបីជាគេបានសង្កេតឃើញថាវាមានភាពខុសគ្នាទៅតាមតំបន់នីមួយៗនៃទីក្រុងក៏ដោយ។ ដង់ស៊ីតេថាមពលនៅជុំវិញផ្ទះសំណាក់គឺខ្សោយជាងបន្តិច ប៉ុន្តែវានៅតែប្រសើរជាងនៅខាងក្រៅឆ្ងាយណាស់។

បន្ទាប់ពីអាហារពេលព្រឹកនៅថ្ងៃបន្ទាប់ ពួកគេបានចាកចេញពីផ្ទះសំណាក់ដើម្បីទៅសួរសុខទុក្ខផ្ទះដូនតារបស់ត្រកូលចចកខ្យល់។

ស្ថិតនៅក្នុងផ្នែកកណ្ដាលនៃទីក្រុងខាលី ការធ្វើដំណើរទៅកាន់ផ្ទះដូនតាត្រូវចំណាយពេលជាងពីរម៉ោងដោយការដើរ ព្រោះថាការរត់តាមដងផ្លូវគឺមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឡើយ។ តាំងសាន អាចមើលឃើញវិមានរបស់ត្រកូលពីចម្ងាយ ដែលមានសញ្ញាសម្គាល់ជារូបក្បាលចចកពណ៌ខៀវដ៏ធំនៅពីលើខ្លោងទ្វារខ្ពស់នៃជញ្ជាំងទីធ្លា។

រូបសញ្ញាក្បាលចចកដែលមានអង្កត់ផ្ចិតជាងបីម៉ែត្រ ត្រូវបានបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់នៅផ្នែកខាងលើនៃខ្លោងទ្វារផ្ទះដូនតានៃត្រកូលចចកខ្យល់។ វាបានបញ្ចេញពន្លឺពណ៌ខៀវប្រផេះតិចៗ ដែលជួយបង្កើនធាតុខ្យល់នៅក្នុងខ្យល់ជុំវិញយ៉ាងខ្លាំង។ រូបសញ្ញានោះហាក់ដូចជាបង្កើតលំហូរខ្យល់ដ៏វិសេសវិសាលមួយ ដែលជះចេញទៅខាងក្រៅ និងរុញច្រានរាល់វត្តមានដែលចូលទៅជិតខ្លោងទ្វារ។

តាំងសាន បានឆ្ងល់អំពីទម្ងន់នៃថ្មនោះ ខណៈពេលពួកគេដើរចូលទៅជិត។ នោះគឺជាថ្មវិញ្ញាណខ្យល់ (wind spirit stone) ទាំងមូលតែម្ដង! វាច្បាស់ជាធ្ងន់ណាស់!

ផ្ទះដូនតាត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយជញ្ជាំងដ៏រឹងមាំ ដែលលាតសន្ធឹងប្រវែងមួយរយម៉ែត្រនៅសងខាង។ ជញ្ជាំងដែលមានកម្ពស់ដប់ម៉ែត្របានបិទបាំងផ្នែកខាងក្នុង ដោយមិនឱ្យអ្នកខាងក្រៅមើលឃើញឡើយ។

នៅពេលដើរចូលទៅជិតជញ្ជាំង ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានសម្ពាធដែលមិនអាចមើលឃើញ ដែលធ្វើឱ្យការដកដង្ហើមមានភាពពិបាក។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានដើរនាំមុខ ដោយមាន តាំងសាន ដើរតាមពីក្រោយ។ ពួកគេបានដើរតាមបណ្ដោយជញ្ជាំង។ នៅត្រង់ខ្លោងទ្វារ ពួកគេត្រូវបានរារាំងដោយបិសាចចចកដ៏មានអំណាចចំនួនបួនរូប។

បិសាចទាំងបួនដែលយាមទ្វារនោះ សុទ្ធតែមានកម្ពស់ជាងពីរម៉ែត្រ។ បន្ទាប់ពី វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានបង្ហាញរូបរាងបិសាចចចកខ្យល់របស់គាត់ ហើយរូបរាងកាយរបស់គាត់បានផ្លាស់ប្ដូរ រួមជាមួយពន្លឺពណ៌បៃតងដែលចែងចាំងចេញពីភ្នែករបស់គាត់ ដើម្បីបញ្ជាក់ថាខ្លួនជាមនុស្សចំណុះ ពួកអ្នកយាមក៏បានបន្ធូរបន្ថយអាកប្បកិរិយាបន្តិច។

«តើពួកឯងមកធ្វើអីនៅទីនេះ?» ចចកខ្យល់ម្នាក់សួរក្នុងសំឡេងត្រជាក់ស្រប។

«យើងមកពីទីប្រជុំជនចចកខ្យល់ (Wind Wolf Town) ដើម្បីយកបញ្ជីសួយសារអាករមកថ្វាយលោកម្ចាស់។ សូមមេត្តាជួយរាយការណ៍ពីការមកដល់របស់យើងផង» វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ប្រញាប់ពន្យល់។

អាកប្បកិរិយារបស់អ្នកយាមបានទន់ភ្លន់ជាងមុន បន្ទាប់ពីបានដឹងពីគោលបំណងរបស់ពួកគេ។

«ដើរតាមខ្ញុំមក» គេនិយាយ រួចនាំផ្លូវចូលទៅខាងក្នុង។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ក៏ប្រញាប់ដើរតាម។

ខណៈពេល តាំងសាន ប្រៀបនឹងដើរតាមពីក្រោយ ដៃរបស់បិសាចចចកម្នាក់បានរារាំងផ្លូវរបស់គេ។ «ក្មេងម្នាក់នេះត្រូវនៅខាងក្រៅ។ ក្មេងល្អិតម្នាក់នេះមកធ្វើអីដែរ? ចង់មករករឿងមែនទេ? ឯងត្រូវរង់ចាំនៅខាងក្រៅ!»

តាំងសាន បានបង្អង់បន្តិច ហើយសម្លឹងមើលទៅ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ដែលហាក់ដូចជាមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។ វាប្រហែលជាដោយសារតែ តាំងសាន នៅមានអាយុតិចពេក។

«ចាំខ្ញុំនៅខាងក្រៅសិនទៅ តាំងសាន។ នៅត្រង់នោះចុះ» វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ប្រាប់។

នៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារផ្ទះដូនតា គឺជាទីធ្លាដ៏ធំទូលាយមួយ ហើយមានដើមឈើបុរាណដ៏ធំមហិមាមួយនៅចំកណ្ដាលទីធ្លានោះ។ ការពិនិត្យដោយភ្នែកយ៉ាងរហ័សបានប្រាប់ តាំងសាន ថា ត្រូវប្រើមនុស្សជាងដប់នាក់ទើបអាចឱបដើមឈើនោះជុំវិញ។ មែកឈើដ៏ធំមហិមានោះបានផ្ដល់ជាម្លប់យ៉ាងត្រជាក់។

តំបន់នេះគឺជាតំបន់ស្នូលនៃទីក្រុងខាលី។ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ធ្លាប់បានប្រាប់ តាំងសាន កាលពីមុនថា ស្ទើរតែគ្រប់ផ្ទះដូនតារបស់ពូជសាសន៍បិសាចដែលខ្លាំងៗ គឺសុទ្ធតែនៅទីនេះទាំងអស់។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានធ្វើសញ្ញាប្រាប់ តាំងសាន ឱ្យរង់ចាំនៅក្រោមដើមឈើបុរាណនោះ។ គាត់មិនចង់ឱ្យ តាំងសាន នៅក្បែរពួកបិសាចចចកឡើយ។ វានឹងមានរឿងស្មុគស្មាញកើតឡើង ប្រសិនបើ តាំងសាន ត្រូវបានគេសាកសួរ។

តាំងសាន បានយល់ព្រមតាមការណែនាំ និងដើរសំដៅទៅកាន់ដើមឈើ។

ពួកបិសាចចចកហាក់ដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយឡើយ។ អ្នកដែលនាំមុខ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បាននាំគាត់ចូលទៅក្នុងផ្ទះដូនតាបាត់ទៅហើយ។

តាំងសាន ដើរសំដៅទៅរកដើមឈើ ដោយមានអារម្មណ៍ខកចិត្តបន្តិចដែលមិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅក្នុងផ្ទះដូនតា។ គេសង្ឃឹមថានឹងអាចសង្កេតមើលកម្រិតថាមពលដ៏ខ្ពស់ និងស្វែងយល់ពីប្លង់នៃត្រកូល។ ចំណេះដឹងនេះនឹងជួយគេនៅពេលដែលគេត្រូវការលួចថាមពលខ្សែលោហិតរបស់ពួកចចកខ្យល់។ គេមិននឹកស្មានថាត្រូវបានគេបិទទ្វារមិនឱ្យចូលបែបនេះឡើយ។

នៅពេលដើរទៅដល់ម្លប់នៃដើមឈើបុរាណ តាំងសាន មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយដោយសារខ្យល់អាកាស។

នៅក្នុងតំបន់ស្នូលនៃទីក្រុងខាលី សូម្បីតែពួកបិសាចក៏មិនសូវឃើញដើរទៅមកដែរ។ មានផ្ទះធំៗផ្សេងទៀតនៅឆ្ងាយបន្តិច។ តាំងសាន បានដើរទៅម្ខាងទៀតនៃដើមឈើ ដើម្បីជៀសវាងការចាប់អារម្មណ៍ពីពួកចចកខ្យល់។

ខណៈពេលកំពុងអង្គុយនៅក្រោមដើមឈើ តាំងសាន បានកត់សម្គាល់ឃើញហាងតូចមួយនៅម្ខាងទៀតនៃផ្លូវ។

ហេតុអីបានជាមានហាងនៅទីនេះ?

វាហាក់ដូចជាសំណង់ពីរផ្នែក៖ ផ្នែកខាងមុខជាហាង និងផ្នែកខាងក្រោយជាកន្លែងស្នាក់នៅ។

ស្លាកសញ្ញារបស់ហាងនោះសរសេរថា «ហាងតែទឹកដោះគោរបស់ម៉ីកុងជឺ»។