ខ្ញុំមិនមែនសៀវអ៊ូទេ ខ្ញុំឈ្មោះម៉ីកុងជឺ

លក់តែទឹកដោះគោអីចឹងឬ? តើតែទឹកដោះគោគឺជាអ្វីទៅ?

នៅក្នុងពិភពមុនរបស់តាំងសាន គឺមិនដែលឃើញមានរបស់បែបនេះទេ ហើយនៅក្នុងពិភពលោកនេះ គេក៏មិនដែលជួបវាដែរ។ មើលទៅវាហាក់ដូចជាភេសជ្ជៈម្យ៉ាង។

ទោះបីជាមិនសូវមានពួកបិសាចដើរកាត់តំបន់នេះច្រើនក៏ដោយ ប៉ុន្តែហាងតែទឹកដោះគោនេះហាក់ដូចជាលក់ដាច់គួរសម។ ពួកបិសាចបានចូលមកម្តងម្នាក់ៗដើម្បីទិញម្នាក់មួយកែវ។ កែវទាំងនោះមើលទៅមានទំហំធំគួរសមដែរ។

តាំងសានបានប្រមូលផ្ដុំខ្សែភ្នែក ស្រាប់តែមានពន្លឺពណ៌ស្វាយឆាបឆាយក្នុងប្រស្រីភ្នែក ខណៈដែលគេធ្វើឱ្យ «នេត្រាបិសាចស្វាយ» ដំណើរការ ដើម្បីសម្លឹងមើលទៅក្នុងហាងតែទឹកដោះគោនោះ។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាភ្ញាក់ផ្អើលភ្លាមៗ នៅពេលដែលគេមើលឃើញទិដ្ឋភាពខាងក្នុងហាងបានយ៉ាងច្បាស់។

អ្នកដែលកំពុងលក់នៅក្នុងហាង គឺជាស្ត្រីពីរនាក់ ដែលជាមនុស្សជាតិ។

ម្នាក់មើលទៅមានវ័យចំណាស់បន្តិច ប្រហែលជាអាយុ ៣០ ឆ្នាំ នាងមានសម្រស់ស្អាតដាច់គេ មានសក់ពណ៌ខ្មៅ ភ្នែកខ្មៅ និងមានស្នាមញញឹមដ៏ទន់ភ្លន់នៅលើផ្ទៃមុខ។ រូបរាងទាំងមូលរបស់នាងបានបញ្ចេញនូវភាពកក់ក្ដៅដ៏គួរឱ្យទាក់ទាញ។

នាងគឺជាស្ត្រីដែលស្អាតបំផុត ដែលតាំងសានបានជួបប្រទះក្នុងពិភពលោកនេះ ដោយគ្មានការសង្ស័យ។

ចំណែកក្មេងស្រីម្នាក់ទៀតដែលនៅក្បែរនាង មើលទៅមានអាយុប្រហែល ១៦ ឬ ១៧ ឆ្នាំ ក៏មានសម្រស់ស្រស់ស្អាតមិនធម្មតាដែរ ហើយនាងកំពុងតែរវល់ជួយរៀបចំការងារ។

មនុស្សដែលជាអ្នកចំណុះមែនទេ? បើកហាងនៅចំកណ្ដាលបេះដូងនៃទីក្រុងខាលីអីចឹងឬ? ហើយពួកបិសាចដែលមកទិញតែទឹកដោះគោទាំងនោះ ហាក់ដូចជាមិនបង្ហាញការមើលងាយចំពោះពួកគេទាល់តែសោះ គឺគ្រាន់តែទិញហើយចាកចេញទៅ។ ពួកគេប្រើប្រាស់រូបិយប័ណ្ណបិសាចកម្រិតទាបបំផុត គឺកាក់បំណែកវិញ្ញាណ (demonshard coins) ដែលមានន័យថា តែនេះមានតម្លៃមិនថ្លៃនោះទេ។ អ្នកខ្លះថែមទាំងទិញច្រើនកែវក្នុងពេលតែមួយទៀតផង។

«ហាងតែទឹកដោះគោរបស់ម៉ីកុងជឺ»... តើស្ត្រីវ័យចំណាស់ម្នាក់នេះគឺជា ម៉ីកុងជឺ ឬយ៉ាងណា? វាគឺជាឈ្មោះដ៏គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មួយ ហើយមើលទៅនាងពិតជាស័ក្តិសមនឹងឈ្មោះនេះមែន។

តាំងសានបានស្ទាបហោប៉ៅរបស់គេ រំលឹកដល់កាក់បំណែកវិញ្ញាណដែល វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានឱ្យគេទុកសម្រាប់ការពារខ្លួន។ កាក់ទាំងនោះធ្វើឡើងពីថ្មវិញ្ញាណខ្យល់ វាយ៉ាងហោចណាស់ក៏អាចឱ្យគេទិញរបស់ញ៉ាំបន្តិចបន្តួចបានដែរ។

រំពេចនោះ គេមានអារម្មណ៍ចង់សាកល្បងតែទឹកដោះគោនេះយ៉ាងខ្លាំង។ ម្ចាស់ហាងដែលជាមនុស្សដូចគ្នា ធ្វើឱ្យគេមានអារម្មណ៍ជិតស្និទ្ធពីធម្មជាតិ។

តាំងពីមកដល់ទីក្រុងខាលី ក្នុងចិត្តរបស់គេតែងតែមានភាពតានតឹងជានិច្ច។ ឥឡូវនេះ នៅពេលឃើញហាងនេះ គេក៏ឆ្ងល់ថា តើរសជាតិ «តែទឹកដោះគោ» នេះវាមានរសជាតិបែបណាទៅ?

តាំងសានក្រឡេកមើលជុំវិញ ហើយមិនឃើញមានពួកបិសាចណានៅក្បែរនោះទេ ហើយនៅពេលដែលហាងរបស់ម៉ីកុងជឺទើបតែលក់ឱ្យអតិថិជនបិសាចពីរបីនាក់ចុងក្រោយរួចរាល់ ហាងក៏ចាប់ផ្ដើមស្ងាត់មនុស្ស។

គេដកដង្ហើមធំ រួចដកកាក់បំណែកវិញ្ញាណមួយចេញមក ហើយប្រញាប់ដើរសំដៅទៅរកហាងនោះ។ នេះគឺជាលើកដំបូងដែលគេប្រើប្រាស់រូបិយប័ណ្ណនៃពិភពលោកនេះក្នុងការដោះដូរ។

នៅពេលគេដើរចូលទៅជិតហាង ក្លិនទឹកដោះគោខ្សោយៗបានភាយចេញមក ប៉ះនឹងច្រមុះរបស់គេ ធ្វើឱ្យគេលេបទឹកមាត់ដោយមិនដឹងខ្លួន។

ឥឡូវនេះ នៅចម្ងាយត្រឹមតែពីរបីម៉ែត្រពីហាង គេអាចមើលឃើញស្ត្រីម្នាក់នោះ និងក្មេងស្រីវ័យជំទង់កំពុងរវល់ជាងមុន។ ហើយនៅខណៈនោះ មានមនុស្សម្នាក់ទៀតបានដើរចេញពីខាងក្រោយ ទាំងញញឹម និងនិយាយជាមួយស្ត្រីម្នាក់នោះ។

ជំហានរបស់តាំងសានបានឈប់ងក់ រាងកាយរបស់គេហាក់ដូចជាត្រូវបានបង្កកនៅនឹងកន្លែង។

ក្នុងខណៈនោះ គេមានអារម្មណ៍ថា រាល់សរសៃប្រសាទទាំងអស់របស់គេបានផ្ទុះឡើងនូវអារម្មណ៍រំភើបយ៉ាងខ្លាំង។ ភ្នែករបស់គេបើកធំៗ ហើយរាងកាយប្រែជារឹងកំព្រឹងលើសពីការគ្រប់គ្រង។ ពិភពលោកខាងក្រៅហាក់ដូចជារសាត់បាត់ពីខ្សែភ្នែករបស់គេ។ ភ្នែក និងបេះដូងរបស់គេផ្ដោតទៅលើតែវត្តមានថ្មី ដែលកំពុងតែញញឹមយ៉ាងស្រស់បំព្រងម្នាក់នោះតែប៉ុណ្ណោះ។

នាងមើលទៅមានអាយុប្រហែល ១២ ឬ ១៣ ឆ្នាំ រាងតូចច្រឡឹង សមសួន មានសក់ពណ៌ខ្មៅរលោងទម្លាក់ចុះដល់ខ្នង។ ទម្រង់មុខដ៏ស្រទន់របស់នាង ទទួលបានសម្រស់ទាំងអស់ពីស្ត្រីម្នាក់នោះ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងមានភាពរស់រវើក និងមន្តស្នេហ៍ដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ថែមទៀត។ រោមភ្នែកដ៏វែងងងុលរបស់នាង បានព័ទ្ធជុំវិញភ្នែកពណ៌ខ្មៅដ៏ធំ និងស្រស់ស្អាតមួយគូ។

តើគឺជាអូនមែនទេ? តើគឺជាអូនមែនទេ? តើគឺជាអូនមែនទេ?

តាំងសានឈរធំឹងដូចរូបចម្លាក់ បេះដូងរបស់គេពេញទៅដោយភាពឈឺចាប់ដ៏ចម្លែក។ នៅពេលនេះ អ្វីៗផ្សេងទៀតហាក់ដូចជាគ្មានន័យទាំងអស់។ ក្នុងភ្នែករបស់គេ គឺមានតែរូបក្មេងស្រីម្នាក់នេះតែប៉ុណ្ណោះ។

ទោះបីជារូបរាងរបស់នាងខុសប្លែកពីមុនទាំងស្រុង ហើយបុគ្គលិកលក្ខណៈក៏ហាក់ដូចជាប្លែកបន្តិចក៏ដោយ ប៉ុន្តែការចងចាំដែលចារឹកយ៉ាងជ្រៅនៅក្នុងមនសិការព្រលឹងវិញ្ញាណ បានប្រាប់គេឱ្យដឹងច្បាស់ថា ក្មេងស្រីម្នាក់នេះគឺជាអ្នកណា។

តាំងសានមិនដែលនឹកស្មានដល់ឡើយថា គេនឹងបានជួបនាងលឿនបែបនេះ។ ខណៈនេះ ភាពប្រឆាំងដែលគេមានចំពោះពិភពលោកដ៏អាក្រក់នេះបានរលាយបាត់អស់ ជំនួសមកវិញដោយក្ដីដឹងគុណតែម្យ៉ាងគត់។

បេះដូងរបស់គេញាប់ញ័រ។

មែនហើយ គឺជានាង! គឺជានាងពិតប្រាកដមែន!

ការចងចាំពីជាតិមុនបានហូរចូលមកក្នុងចិត្តរបស់គេ។ នេះគឺជាជោគវាសនាដែលមិនមែនត្រឹមតែមួយជាតិទេ ប៉ុន្តែគឺច្រើនជាតិមកហើយ។ ជាជោគវាសនាដែលជាគោលដៅតែមួយគត់ដែលគេតាមស្វែងរក។

ខណៈដែលគេកំពុងឈរនៅចម្ងាយពីរបីម៉ែត្រពីហាង មនុស្សទាំងបីនាក់នៅខាងក្នុងក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញគេដែរ។

ស្ត្រីម្នាក់នោះមើលទៅហាក់ដូចជាភ្ញាក់ផ្អើលចំពោះតាំងសានដែលកំពុងឈរធ្មឹង ហើយក្មេងស្រីដែលនៅក្បែរនាងក៏ចាប់អារម្មណ៍ឃើញដូចគ្នា។ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះបានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច ប៉ុន្តែស្ត្រីម្នាក់នោះបានខ្សឹបប្រាប់អ្វីមួយ រួចចង្អុលមកកាន់តាំងសាន។

ក្មេងស្រីសក់ខ្មៅងក់ក្បាល រួចក៏ដើរចេញបាត់ពីខ្សែភ្នែករបស់តាំងសាន។

ជើងដែលរឹងកំព្រឹងរបស់តាំងសាន បានបោះជំហានទៅមុខដោយសភាវគតិ មាត់របស់គេបានហើបឡើងខ្សឹបៗថា៖ «កុំទៅអី...»

នៅពេលដែលរូបរាងនោះបាត់ពីភ្នែក បេះដូងរបស់គេហាក់ដូចជាធ្លាក់ក្នុងភាពទទេស្អាតដ៏ធំធេង។

«នែ៎ នេះគឺជាភេសជ្ជៈរបស់ឯង!» សំឡេងដ៏ពីរោះមួយបានបន្លឺឡើងនៅក្បែរខ្លួនគេ។

តាំងសានភ្ញាក់ព្រើត គេយឺតៗងាកក្បាលទៅមើល រាងកាយដែលរឹងកំព្រឹងចាប់ផ្ដើមញាប់ញ័របន្តិចម្តងៗ។

រូបរាងដែលគេធ្លាប់ស្គាល់តែមិនសូវស៊ាំ ដែលជារូបរាងតែងតែលងបន្លាចក្នុងសុបិនរបស់គេ ឥឡូវនេះកំពុងឈរនៅចំពោះមុខគេ។

នាងកំពុងហុចកែវមួយដែលមានក្លិនទឹកដោះគោ និងតែខ្សោយៗមកឱ្យគេ។ ក្មេងស្រីសក់ខ្មៅសម្លឹងមើលទឹកមុខមមីមមើមរបស់តាំងសាន រួចក៏ជ្រួញចិញ្ចើមម្តងទៀត។

នាងបានញាត់តែទឹកដោះគោចូលក្នុងដៃតាំងសាន ហើយនិយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «ឈប់សម្លឹងមើលទៅ ប្រញាប់ទៅទៅ!»

ពួកគេនៅកៀកគ្នាខ្លាំងណាស់។

សំឡេងរបស់តាំងសានញាប់ញ័រ៖ «សៀវ... សៀវអ៊ូ?»

ក្មេងស្រីសក់ខ្មៅបង្អង់បន្តិច រួចក្រឡេកមើលទៅក្នុងហាង។ ស្ត្រីម្នាក់នោះបានហៅនាង៖ «ម៉ីតូច ចូលមកវិញមក»។

«ចាស៎ ម៉ាក់» ក្មេងស្រីឆ្លើយតប រួចក៏ងាកក្រោយដើរត្រឡប់ទៅវិញ។

តាំងសានកាន់កែវតែទឹកដោះគោនៅក្នុងដៃដែលញាប់ញ័រ គេបោះជំហានទៅមុខដោយសភាវគតិ។

ក្មេងស្រីសក់ខ្មៅងាកមកមើលគេវិញ រួចនិយាយថា៖ «ឯងចំណាំមនុស្សខុសហើយ។ ខ្ញុំមិនមែនឈ្មោះសៀវអ៊ូទេ ខ្ញុំឈ្មោះថា ម៉ីកុងជឺ!»

កាន់កែវតែទឹកដោះគោដ៏កក់ក្ដៅ តាំងសានបានហើបមាត់ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែរកពាក្យនិយាយមិនចេញឡើយ។

បន្ទាប់ពីបានរស់នៅក្នុងពិភពលោកនេះអស់រយៈពេលប្រាំបួនឆ្នាំ គេបានឃើញនូវភាពលំបាកវេទនារបស់មនុស្សជាតិនៅទីនេះ គេបានបាត់បង់ម្ដាយក្នុងពិភពលោកនេះ គេបានប្រឈមមុខនឹងការគំរាមកំហែងជានិច្ចពីពួកបិសាច និងបានរកឃើញភាពកក់ក្ដៅនៅក្នុងផ្ទះរបស់វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង។ ទោះបីជាមានការចងចាំជាច្រើនឆ្នាំពីជាតិមុនក៏ដោយ ប៉ុន្តែរឿងរ៉ាវទាំងនេះបានប៉ះពាល់ដល់បេះដូងរបស់គេយ៉ាងជ្រាលជ្រៅ។

ប៉ុន្តែ គ្មានពេលណាដែលតាំងសានមានអារម្មណ៍រំភើបខ្លាំងដូចពេលនេះឡើយ។ បន្ទាប់ពីរយៈពេលប្រាំបួនឆ្នាំពេញ ជាមួយនឹងភាពនឹករលឹក និងការបារម្ភរាប់មិនអស់ ទីបំផុតគេបានជួបសៀវអ៊ូវិញហើយ។ អារម្មណ៍របស់គេបានផ្ទុះឡើង ហើយទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្ដើមហូរស្រក់ចុះ ខណៈពេលដែលម៉ីកុងជឺដើរចូលទៅក្នុងហាងវិញ។

នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ គឺពេញទៅដោយការចងចាំកាលពីជាតិមុនដែលបានរួមរស់ជាមួយគ្នា រូបភាពនៃស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់របស់នាង...

ផ្ទៃមុខពីរដែលខុសគ្នា នៅក្នុងចិត្តរបស់គេ បានចាប់ផ្ដើមរលាយចូលគ្នាជាតែមួយយ៉ាងយឺតៗ។