មីង គុយ (Aunty Gui)

ពីចម្ងាយ ថាំង សាន អាចមើលឃើញកំពែងក្រុងដ៏មហិមា ដែលមានកម្ពស់ខ្ពស់រហូតដល់មួយរយម៉ែត្រ។ ជាការពិតណាស់ វាមិនមែនជាការបំផ្លើសឡើយ ប្រសិនបើនិយាយថាកំពែងក្រុងនោះមើលទៅដូចជាច្រាំងថ្មចោទដែលមិនអាចឆ្លងកាត់បាន។ វាក៏មិនមែនគ្រាន់តែជាការប្រៀបធៀបដែរ កំពែងនេះត្រូវបានសាងសង់នៅចន្លោះភ្នំធំៗពីរ ហើយច្រាំងថ្មដ៏ខ្ពស់ស្រឡះបានក្លាយជាស៊ុមយ៉ាងល្អឥតខ្ចោះសម្រាប់វា។

អរគុណចំពោះការបង្រៀនរបស់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ទើប ថាំង សាន ដឹងរួចមកហើយថា ទីក្រុង ខាលី គឺជាទីក្រុងក្នុងអាងខ្ទះ ដែលឡោមព័ទ្ធដោយភ្នំ ដែលជាការការពារពីធម្មជាតិដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់ទីក្រុង។ មានតែនៅផ្នែកខាងជើង និងខាងត្បូងប៉ុណ្ណោះដែលមានផ្នែកនៃកំពែង និងទ្វារក្រុងសម្រាប់ចេញចូល។

ទ្វារក្រុងត្រូវបានបើកចំហយ៉ាងទូលាយ អនុញ្ញាតឱ្យមានការចេញចូលដោយសេរី។ សូម្បីតែទាហានយាមក្រុង ក៏មើលមិនឃើញម្នាក់ដែរ។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង មិនបាននាំ ថាំង សាន ចូលទៅក្នុងទីក្រុងភ្លាមៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានឃាត់ ថាំង សាន ឱ្យរង់ចាំនៅក្បែរនោះសិន។ ពួកគេរង់ចាំរហូតដល់លំហូរនៃពួកបិសាចដែលចេញចូលទ្វារក្រុងមានសភាពស្ងប់ស្ងាត់បន្តិច ទើបប្រញាប់ចូលទៅ។

ភ្លាមៗនៅពេលដែល ថាំង សាន ឈានជើងចូលតាមទ្វារក្រុង គេមានអារម្មណ៍ដូចជាបានចូលទៅកាន់ពិភពលោកផ្សេងទៀត។

ដោយសារពួកគេស្ថិតនៅភាគឦសាននៃទ្វីបបិសាច ដូច្នេះទីក្រុងចចកខ្យល់មានអាកាសធាតុត្រជាក់ស្ទើរតែពេញមួយឆ្នាំ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅខាងក្នុងទីក្រុង ខាលី វាមានអារម្មណ៍ដូចជាចុងរដូវផ្ការីកដ៏រីករាយ។ ខ្យល់អាកាសកាន់តែក្តៅ កាន់តែសើម និងសំបូរទៅដោយថាមពលវិញ្ញាណជាងខាងក្រៅ ហើយវាធ្វើឱ្យ ថាំង សាន មានអារម្មណ៍ស្រស់ស្រាយភ្លាមៗ។

ផ្លូវក្នុងទីក្រុងត្រូវបានក្រាលដោយផ្ទាំងថ្មដ៏រឹងមាំ និងរាបស្មើ ហើយនៅសងខាងផ្លូវមានអគារខ្ពស់ៗធ្វើពីឈើ និងថ្ម។

នៅពេលដែលគេដើរកាត់ទីក្រុង ថាំង សាន បានឃើញពូជបិសាចកាន់តែច្រើនឡើងៗ។ បើធៀបនឹងពិភពខាងក្រៅ ភាពចម្រុះនៃពូជសាសន៍ពិតជាគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលណាស់។ គេបានផ្គូផ្គងពួកវាទៅនឹងប្រភេទបិសាចដែល វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ធ្លាប់បានបង្រៀនគេ។ ទោះបីជាគេស្អប់ពួកបិសាចខ្លាំងក៏ដោយ ក៏គេមិនអាចទប់អារម្មណ៍ស្ញប់ស្ញែងបានដែរ។

"កុំមើលផ្តេសផ្តាស" វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ខ្សឹបប្រាប់ រួចដើរទៅពីមុខ ថាំង សាន ដើម្បីបាំងភ្នែកគេ។ "តើគ្រូបានប្រាប់ឯងថាម៉េចខ្លះ?"

"បាទ" ថាំង សាន តបវិញ រួចបន្ទាបក្បាលចុះ។

ការសង្កេតរបស់គេមិនមែនគ្រាន់តែមើលលេងៗនោះទេ។ នៅខណៈនោះ បេះដូងរបស់គេពោរពេញដោយភាពរន្ធត់។ ពូជបិសាចទាំងនេះមានអំណាចជាងសត្វវិញ្ញាណ (Soul Beasts) នៅក្នុងពិភពដើមរបស់គេ នៅពេលដែលពួកវាខ្លាំងបំផុតទៅទៀត។

ទោះបីជាគ្រាន់តែជាទីក្រុងធំមួយរបស់ពួកបិសាចក៏ដោយ ទីក្រុង ខាលី ពោរពេញទៅដោយត្រកូលបិសាចជាច្រើន ហើយសមាជិកម្នាក់ៗរបស់ពួកគេសុទ្ធតែបញ្ចេញនូវចំហាយ ដ៏ខ្លាំងក្លា។ គ្រប់ត្រកូលសុទ្ធតែមានលក្ខណៈពិសេសរៀងៗខ្លួន។ សូម្បីតែពូជបិសាចធម្មតា ក៏ហាក់ដូចជាមានកម្លាំងដ៏គួរឱ្យខ្លាចដែរ។ ជាការពិតណាស់ មនុស្សដែលគ្មានទេពកោសល្យពិសេស គឺអន់ជាងពួកគេឆ្ងាយណាស់។

ថាំង សាន មិនអាចទប់ចិត្តមិនដកដង្ហើមធំបានឡើយ។ វាពិតជាពិបាកខ្លាំងណាស់សម្រាប់មនុស្សជាតិក្នុងការតស៊ូជាមួយពូជបិសាចនៅក្នុងពិភពលោកនេះ។ ដើម្បីផ្លាស់ប្តូរស្ថានភាពនេះ វាទាមទារឱ្យចាប់ផ្តើមពីមូលដ្ឋានគ្រឹះបំផុត។ មានតែក្នុងករណីដែលមនុស្សមានសមត្ថភាពក្នុងការដាំដុះ និងពង្រឹងខ្លួនឯងប៉ុណ្ណោះ ទើបការផ្លាស់ប្តូរអាចកើតឡើង។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី វានៅតែជាបញ្ហាប្រឈម ព្រោះពួកបិសាច និងទេពអប្សរ កាន់កាប់អំណាចលើសលប់លើទ្វីបនេះ។ មនុស្សប្រហែលជាត្រូវគេបង្ក្រាបភ្លាមៗ ប្រសិនបើសមត្ថភាពបែបនេះត្រូវបានរកឃើញ ហើយពួកគេនឹងត្រូវគេសម្លាប់ ឬបញ្ជូនទៅធ្វើជាទាសករវិញ។

លើសពីនេះ តើការបំប្លែងកាយបិសាចអាទិទេព (Demonic God Transformation) គឺជាផ្លូវចេញសម្រាប់មនុស្សជាតិមែនទេ? ពិតជាមិនមែនឡើយ! ប្រភពដើមនៃការបំប្លែងកាយបិសាចអាទិទេព គឺឫសគល់ចេញពីការជិះជាន់មនុស្សដោយពូជបិសាច ដែលនាំឱ្យមានការលាយឡំខ្សែឈាមមនុស្សជាមួយនឹងបិសាច។ តាមការពិត ខ្សែឈាមចម្រុះបែបនេះ គឺអន់ជាងខ្សែឈាមបរិសុទ្ធនៃពូជបិសាចខ្លាំងៗឆ្ងាយណាស់។

សម្រាប់ការសង្គ្រោះមនុស្សជាតិ វាមិនគ្រប់គ្រាន់ទេក្នុងការផ្តល់ឱ្យពួកគេនូវទេពកោសល្យពីកំណើត វាក៏ចាំបាច់ផងដែរក្នុងការបង្កើតលំហសម្រាប់ការអភិវឌ្ឍរបស់ពួកគេ។

គំនិតដំបូងមួយបានចាប់ផ្តើមលេចរូបរាងឡើងនៅក្នុងចិត្តរបស់ ថាំង សាន។

"យើងនឹងរកកន្លែងសម្រាកសិន។ យើងប្រហែលជាអាចស្នាក់នៅទីនេះបានប្រហែលបីថ្ងៃ។ បន្ទាប់ពីយើងបញ្ចប់ភារកិច្ច គ្រូនឹងនាំឯងដើរមើលជុំវិញ" សំឡេងរបស់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បាននាំ ថាំង សាន ត្រឡប់មកពីការគិតវិញ។

"បាទ លោកគ្រូ" ថាំង សាន យល់ព្រមដោយស្តាប់បង្គាប់ រួចបន្ទាបក្បាល។

នៅពេលពួកគេធ្វើដំណើរតាមជាយក្រុង វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ដែលហាក់ដូចជាស៊ាំនឹងទីក្រុង ខាលី បានរកឃើញកន្លែងស្នាក់នៅយ៉ាងរហ័ស។ អ្វីដែលគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលនោះ គឺវាជាផ្ទះសំណាក់តូចមួយដែលរៀបចំឡើងដោយអ្នកបម្រើមនុស្សដូចជាពួកគេដែរ។

ម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់ ដែលជាស្ត្រីដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹង វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង មានការភ្ញាក់ផ្អើល និងត្រេកអរយ៉ាងខ្លាំងដែលបានឃើញពួកគេ។ នាងបានស្វាគមន៍ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ដោយការឱបយ៉ាងកក់ក្តៅ។

"ហេតុអ្វីបានជាបងមកទីនេះ?" នាងសួរ។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានឱបតបវិញដោយភាពរីករាយដូចគ្នា ភ្នែករបស់គេពោរពេញដោយក្តីសុខ។ "បងមកទីនេះដើម្បីបំពេញបេសកកម្ម។ យើងនឹងស្នាក់នៅទីនេះពីរបីថ្ងៃ។ ថាំង សាន មកទីនេះមក" គេបានណែនាំ ថាំង សាន ឱ្យស្គាល់ម្ចាស់ផ្ទះសំណាក់។ "នេះគឺជាសិស្សថ្មីរបស់បង ឈ្មោះ ថាំង សាន។ ថាំង សាន នេះគឺជាប្អូនស្រីរបស់គ្រូ ឈ្មោះ គុយ គុយ (Gui Gui)។ ឯងអាចហៅគាត់ថា មីង គុយ ក៏បាន"។

ថាំង សាន លួចដកដង្ហើមធំដោយភាពធូរស្រាល នៅពេលដឹងថានាងគឺជាប្អូនស្រីរបស់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង។

"ជម្រាបសួរ មីង គុយ" គេបានសួរសុខទុក្ខ ដោយកត់សម្គាល់ឃើញថាឈ្មោះរបស់នាងពិតជាប្លែក។

គុយ គុយ មើលទៅ ថាំង សាន ដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច។ "ដឹងវិញ្ញាណតាំងពីក្មេងបែបនេះ? ខានឃើញក្មេងដែលដឹងវិញ្ញាណលឿនបែបនេះយូរហើយ។ ប៉ុន្តែ តើគេអាចឆ្លងកាត់ការ..."

នាងបានឈប់និយាយ ដោយទឹកមុខបង្ហាញពីក្តីអាណិតអាសូរ។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ក្អកតិចៗដើម្បីកាត់សម្ដីនាង។ "ឱ្យយើងរៀបចំកន្លែងស្នាក់នៅសិនទៅ"។ គេមិនមានការព្រួយបារម្ភថា ថាំង សាន នឹងមិនអាចឆ្លងកាត់ការសាកល្បងណាមួយឡើយ បើ ថាំង សាន មិនអាចឆ្លងកាត់បាន តើនរណាអាចធ្វើបានទៅ? ប្រាកដណាស់ គេមិនអាចប្រាប់ គុយ គុយ បានទេថា ក្មេងម្នាក់នេះថែមទាំងបានបង្រៀនគេឱ្យគ្រប់គ្រងផ្លែដាវខ្យល់ទៀតផង។

វាគ្រាន់តែជាផ្ទះសំណាក់តូចមួយ ដែលមានបន្ទប់ប្រហែលម្ភៃ បន្ទប់នីមួយៗមានទំហំដប់ម៉ែត្រការ៉េ និងមានគ្រែពីរ។ តម្លៃគឺសមរម្យណាស់។ វាមិនមែនជាកន្លែងប្រណីតទេ ប៉ុន្តែបន្ទប់មានភាពស្អាតបាត និងស្ងប់ស្ងាត់។

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានប្រាប់ ថាំង សាន ឱ្យសម្រាកក្នុងបន្ទប់ សិន មុនពេលចាកចេញទៅជាមួយ គុយ គុយ ដែលប្រហែលជាទៅជជែកគ្នាលេង។

បន្ទប់នោះមានបង្អួច ប៉ុន្តែដោយសារទីតាំងផ្ទះសំណាក់ស្ថិតនៅកន្លែងស្ងាត់ ដូច្នេះទិដ្ឋភាពដែលមើលឃើញគឺមានត្រឹមកំពែងខ្ពស់នៅក្បែរនោះប៉ុណ្ណោះ។

ថាំង សាន កត់សម្គាល់ឃើញភ្ញៀវផ្សេងទៀតនៅក្នុងផ្ទះសំណាក់ ដែលភាគច្រើនជាអ្នកបម្រើមនុស្ស។ ទំហំគ្រែបង្ហាញថាផ្ទះសំណាក់នេះត្រូវបានរចនាឡើងសម្រាប់មនុស្ស។ ផ្ទះសំណាក់នេះទំនងជាបម្រើជាកន្លែងសម្រាកដែលបានកំណត់សម្រាប់អ្នកបម្រើមនុស្សនៅក្នុងទីក្រុង ខាលី។ ផ្ទះសំណាក់នេះថែមទាំងគ្មានស្លាកយីហោនៅខាងក្រៅឡើយ ហើយមានទីធ្លាតូចមួយនៅខាងមុខដែលមានដាំបន្លែខ្លះៗ។ សរុបមក វាផ្តល់នូវអារម្មណ៍ស្ងប់ស្ងាត់ និងហាក់ដូចជាកន្លែងដាច់ស្រយាលមួយ ដែលជាការសម្រាកដ៏ល្អពីជីវិតទីក្រុងដ៏មមាញឹក។

ប្រហែលជានេះគឺជាជម្រកសម្រាប់មនុស្សជាតិនៅក្នុងទីក្រុង ខាលី។

ប្រហែលមួយម៉ោងក្រោយមក នៅពេលព្រលប់ចូលមកដល់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង បានត្រឡប់មកវិញ ហើយហៅ ថាំង សាន ទៅទទួលទានអាហារពេលល្ងាច។

អាហារនោះមានច្រើនគួរសម ជាមួយនឹងសាច់ជាច្រើន ប៉ុន្តែរសជាតិគឺគ្រាន់តែល្មមញ៉ាំបានប៉ុណ្ណោះ។ តាំងពីមកដល់ពិភពលោកនេះ ថាំង សាន មិនទាន់បានញ៉ាំអាហារដែលមានរសជាតិឆ្ងាញ់ពិតប្រាកដនៅឡើយទេ។ សូម្បីតែពួកបិសាចចចកនៅទីក្រុងចចកខ្យល់ ក៏ញ៉ាំបែបនេះដែរ គ្រាន់តែក្នុងបរិមាណច្រើនជាង។ ស្តង់ដារធ្វើម្ហូបនៃពិភពលោកនេះ ហាក់ដូចជាទាបជាងពិភពដើមរបស់គេឆ្ងាយណាស់។

ក្នុងអំឡុងពេលញ៉ាំអាហារ គុយ គុយ បានចូលរួមជាមួយពួកគេ ហើយសួរ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ថា៖ "តើបងនឹងនាំគេទៅជាមួយដែរទេនៅថ្ងៃស្អែក?"

វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ងាកទៅរក ថាំង សាន។ "ថ្ងៃស្អែក គ្រូត្រូវទៅដាក់បញ្ជីសួយសារអាករនៅផ្ទះដូនតារបស់ត្រកូលចចកខ្យល់។ តើឯងចង់ទៅជាមួយទេ? វាមិនមានគ្រោះថ្នាក់អ្វីទេ ប៉ុន្តែយើងនៅតែត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ន។ បិសាចចចកណាមួយនៅទីនោះ សុទ្ធតែខ្លាំងជាងអម្ចាស់ចចកខ្យល់នៅផ្ទះយើងទៅទៀត"។

"ខ្ញុំនឹងទៅជាមួយលោកគ្រូ" ថាំង សាន ឆ្លើយដោយមិនស្ទាក់ស្ទើរ។

ការដាំដុះបច្ចេកទេសវិញ្ញាណឋានសួគ៌ និងផ្លែដាវខ្យល់របស់គេបានរីកចម្រើន ហើយគេសង្ឃឹមថានឹងរៀនសូត្របានកាន់តែច្រើនពីពួកបិសាចចចក។ ការស្រូបយកខ្លឹមសារនៃបិសាចចចកកម្រិតខ្ពស់ ប្រសិនបើរាងកាយរបស់គេអាចទ្រាំទ្របាន នឹងផ្តល់ផលប្រយោជន៍យ៉ាងខ្លាំងដល់ការដាំដុះរបស់គេ និងអនុញ្ញាតឱ្យគេទម្លុះកម្រិតបានកាន់តែលឿន។

"ល្អហើយ" វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ងក់ក្បាលយល់ព្រម។

គុយ គុយ មើលទៅ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ដោយភាពងឿងឆ្ងល់។ សម្រាប់នាង ថាំង សាន គ្រាន់តែជាក្មេងប្រុសអាយុប្រាំបួនឆ្នាំម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែអាកប្បកិរិយារបស់ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ចំពោះគេ គឺហាក់ដូចជាមិត្តភក្តិដែលមានឋានៈស្មើគ្នា។ អាកប្បកិរិយានេះធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ថាចម្លែក។

ដោយងាកទៅរក ថាំង សាន គុយ គុយ បានសួរថា៖ "សានតូច តើឯងឈានដល់កម្រិតណាហើយ ក្នុងការបំប្លែងកាយចចកខ្យល់ (Wind Wolf Transformation) របស់ឯង?"

ថាំង សាន មើលទៅ វ៉ាង យ៉ានហ្វឹង ដើម្បីសុំការណែនាំថាតើគួរឆ្លើយយ៉ាងណា។