កំពូលទេពកោសល្យ

អ្នកក្រៅកាន់តែច្រើនឡើងបានមកដល់ទីប្រជុំជនតូចនេះ ធ្វើឱ្យអាជីវកម្មផ្ទះសំណាក់ និងអាហារដ្ឋានរីកដុះដាលយ៉ាងខ្លាំង។

ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ក្មេងៗជាច្រើនមកពីត្រកូលធំៗនៅលើផ្លូវសំណាង (Fortune Street) និងច្រកស្លឹកឈើប៉េស (Peach Leaf Alley) បានចាប់ផ្ដើមចាកចេញពីទីប្រជុំជនដោយស្ងាត់ៗ។ ក្មេងៗទាំងនោះភាគច្រើនជាក្មេងឆ្លាត និងមានរូបរាងស្រស់ស្អាត ប៉ុន្តែក៏មានក្មេងខ្លះជាកូនឥតខាន់ស្លាដែលមិនសូវមានគេស្គាល់ ឬជាកូនរបស់អ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ផងដែរ។ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ដែលជាកូនប្រុសមកពីគ្រួសារអភិជន ក៏ស្ថិតក្នុងចំណោមក្មេងៗទាំងនោះដែរ។

ចំណែក គូ ខាន (Gu Can) ក្មេងប្រុសមកពីច្រកដីឥដ្ឋវិញ ដោយសារលោកម្ចាស់ទន្លេដាច់ (River Severing True Lord) បានពេញចិត្តគេតាំងពីក្រឡេកឃើញដំបូង ដូច្នេះគេត្រូវបានចាត់ទុកជាករណីលើកលែង។

ឆិន ភីងអាន បានទៅផ្ទះ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដើម្បីយកកន្ត្រកប្ញស្សី និងកន្ត្រកដាក់ត្រី មុននឹងចាកចេញពីទីប្រជុំជនសំដៅទៅកាន់ស្ទឹង។ នៅពេលមានមនុស្សច្រើននៅជុំវិញ ឆិន ភីងអាន ច្បាស់ជាមិនហាត់សមាធិដើរនៃក្បួនខ្លែងដេញភ្នំឡើយ។

ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីចាកចេញពីទីប្រជុំជន គេនៅម្នាក់ឯង ហើយវាគឺជាពេលដែលគេចាប់ផ្ដើមសូត្រមន្តក្នុងចិត្ត និងរំលឹកឡើងវិញនូវចលនា និងរស្មីរបស់ នីង យ៉ាវ នៅពេលដែលនាងបានបង្ហាញពីសមាធិដើរ។ គេមិនចង់រំលងសូម្បីតែព័ត៌មានលម្អិតបន្តិចបន្តួច ហើយគេបានបន្តហាត់ជំហានទាំងប្រាំមួយនោះម្ដងហើយម្ដងទៀត។

កាលពី ឆិន ភីងអាន ព្យាយាមហាត់សមាធិដើរលើកដំបូងនៅក្នុងផ្ទះ ចលនារបស់គេពិតជាឆ្គង និងរដិបរដុបខ្លាំងណាស់ រហូតដល់មើលទៅអន់ជាងមនុស្សធម្មតាទៅទៀត។ តាមពិតទៅ នេះបានបណ្ដាលឱ្យមានការយល់ច្រឡំបន្តិចបន្តួចរវាងគេ និង នីង យ៉ាវ។ ឆិន ភីងអាន មានទម្លាប់ចម្លែកមួយដែលគេដឹងខ្លួនឯងជានិច្ច។ តាំងពីពេលធ្វើការនៅឡដុតនាគមក គេបានរកឃើញថា «ភ្នែករហ័ស ប៉ុន្តែដៃយឺត»។ និយាយឱ្យចំទៅ ការមើលឃើញ និងការវិនិច្ឆ័យរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះគឺអស្ចារ្យណាស់ ប៉ុន្តែលទ្ធផលគឺដៃជើង និងចលនារាងកាយរបស់គេមិនអាចតាមទាន់ការវិនិច្ឆ័យ និងការយល់ដឹងរបស់គេឡើយ។

ប្រសិនបើអ្នកដទៃព្យាយាមធ្វើតម្រាប់តាមសមាធិដើររបស់ នីង យ៉ាវ ទោះបីជាចលនារបស់ពួកគេមើលទៅមិនសូវស្អាត ប៉ុន្តែពួកគេប្រហែលជាអាចធ្វើតាមបានពី ៣០ ទៅ ៤០% យ៉ាងសមរម្យ។ យ៉ាងហោចណាស់ ក៏ពួកគេធ្វើបានល្អជាងភាពត្រឹមត្រូវត្រឹមតែ ១០ ទៅ ២០% របស់ ឆិន ភីងអាន ដែរ។ ប៉ុន្តែ នេះក៏ព្រោះតែ ឆិន ភីងអាន អាចសង្កេត និងចងចាំចលនារបស់ នីង យ៉ាវ បានច្បាស់ពេក។

ជាលទ្ធផល គេបានព្យាយាមខ្លាំងពេកដើម្បីឱ្យត្រូវនឹងរាល់ចលនា ហើយនេះបានក្លាយជាផលវិបាកទៅវិញ។ ដោយសារដៃជើងមិនអាចតាមទាន់ចិត្ត និងចេតនា ចលនារបស់គេក៏មើលទៅឆ្គង និងគួរឱ្យចង់សើច។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខណៈពេលដែល ៩០% នៃចលនារបស់គេគឺខុសទាំងស្រុង ប៉ុន្តែវាមាន ១០% នៃ «រស្មី» (aura) របស់ នីង យ៉ាវ ដែលគេអាចធ្វើតម្រាប់តាមបានយ៉ាងល្អិតល្អន់ និងមានតម្លៃបំផុត។

ទោះជាយ៉ាងណា នីង យ៉ាវ មិនបានដឹងពីរឿងទាំងនេះឡើយ។ ក្នុងការសាកល្បងធ្វើតម្រាប់តាមសមាធិដើររបស់នាង ដែលជាសមាធិដើររបស់កំពូលទេពកោសល្យដាវ ការអាចធ្វើតាមបាន ១០% នៃរស្មីរបស់នាង គឺតាមពិតទៅមានតម្លៃជាងការអាចធ្វើតាមបាន ៩០% នៃចលនារបស់នាងទៅទៀត។

ពិតណាស់ កុំថាឡើយត្រឹម ១០% សូម្បីតែនរណាម្នាក់អាចធ្វើតាមបាន ៨០% ក៏ នីង យ៉ាវ មិនភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។

នេះក៏ព្រោះតែមហិច្ឆតារបស់នាងស្ថិតនៅខ្ពស់ត្រដែតក្នុងពិភពក្បាច់គុណ ដែលមានមនុស្សតិចតួចណាស់អាចទៅដល់។ គោលដៅរបស់នាងគឺចង់ទៅឱ្យដល់ចំណុចកំពូលនៃវិជ្ជាដាវ (Sword Dao)។

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះសម្រាក ហើយគេបានគណនាត្រួសៗក្នុងចិត្ត ខណៈពេលអង្គុយលើជណ្ដើរក្រោមស្លាកឈ្មោះនៅលើស្ពានដំបូល។ គេដឹងថា ទោះបីជាគេហាត់សមាធិដើរលើសពី ១២ ម៉ោងក្នុងមួយថ្ងៃក៏ដោយ ក៏គេអាចធ្វើវាបានត្រឹមតែ ៣០០ ដងប៉ុណ្ណោះយ៉ាងច្រើនបំផុត។ ក្នុងមួយឆ្នាំ វានឹងស្មើនឹងប្រហែល ១០០.០០០ ដង។ ដូច្នេះ គេត្រូវចំណាយពេល ១០ ឆ្នាំ ដើម្បីបង្គ្រប់ចំនួនមួយលានដងដែលបានកំណត់។

ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងបានងាកក្រោយដើម្បីសម្លឹងមើលទឹកស្ទឹងដ៏ថ្លា ហើយរអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងថា៖ «ខ្ញុំត្រូវតែតស៊ូឱ្យបាន ១០ ឆ្នាំ... ខ្ញុំគួរតែអាចធ្វើបានមែនទេ?»

ទោះបីជាប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ ឆិន ភីងអាន មិនបានបង្ហាញអារម្មណ៍មិនប្រក្រតីអ្វីក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេពិតជាមានអារម្មណ៍ធ្ងន់ក្នុងចិត្តយ៉ាងខ្លាំង បន្ទាប់ពីបានឮគ្រូតៅ លូ (Daoist Lu) បង្ហើបពីអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ។ គ្រូតៅ លូ បានប្រាប់ពីទង្វើដ៏អាក្រក់ទាំងអស់របស់ ឆៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) មកលើគេ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែល ឆិន ភីងអាន មិនដែលប្រាប់គ្រូតៅ លូ ឬ នីង យ៉ាវ ឡើយ។ នោះគឺ គេមានអារម្មណ៍តាំងពីដំបូងថាមានអ្វីមួយខុសប្រក្រតីក្នុងរាងកាយគេ នៅពេលដែល ឆៃ ជីនជាន បានចុចចន្លោះចិញ្ចើម និងវាយដើមទ្រូងរបស់គេ។ វាជារឿងនេះហើយដែលធ្វើឱ្យគេឈរនៅខាងក្រៅផ្ទះយ៉ាងយូរនៅពេលនោះ។ គេបានព្យាយាមប្រមូលភាពក្លាហាន និងការប្ដេជ្ញាចិត្តដើម្បីសងសឹក ឆៃ ជីនជាន ទោះជាត្រូវចំណាយអ្វីក៏ដោយ។

យ៉ាងណាមិញ យោងតាមគ្រូតៅ លូ នៅពេលនោះ ឆិន ភីងអាន ពោរពេញទៅដោយរស្មីនៃសេចក្ដីស្លាប់ទៅហើយ។ គេបានបាត់បង់ភាពរស់រវើក និងថាមពលដែលយុវជនម្នាក់គួរតែមាន។ ដូច្នេះហើយ ឆិន ភីងអាន មិនសូវខ្លាចស្លាប់ដូចមនុស្សទូទៅឡើយ។

តាមរយៈការបង្ខំបើកចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្រ និងការ «ចង្អុលផ្លូវ» ឆៃ ជីនជាន បានធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់គេប្រៀបដូចជាផ្ទះដែលគ្មានទ្វារ។ មនុស្សពិតជាអាចសែងរបស់ជាច្រើនចូលទៅក្នុងនោះបានមែន ប៉ុន្តែនៅពេលណាដែលមានភ្លៀង ឬព្រិល ផ្ទះនោះនឹងបាក់រលំលឿនជាង និងងាយជាងផ្ទះធម្មតាឆ្ងាយណាស់។ ដោយសារហេតុផលនេះហើយ ទើបគ្រូតៅ លូ សន្និដ្ឋានថា គេអាចរស់បានត្រឹមអាយុ ៣០ ឬ ៤០ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ប្រសិនបើគេមិនមានជំងឺធ្ងន់ធ្ងរ ឬជួបគ្រោះមហន្តរាយអ្វីមួយ។

បន្ទាប់មក ការវាយដើមទ្រូងរបស់ ឆិន ភីងអាន កាន់តែធ្វើឱ្យខូចខាតដល់គ្រឹះដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេហាត់ក្បាច់គុណ។ ដូចជាការបំផ្លាញទ្វារក្រុង នាងបានបិទរាល់វិធីសាស្ត្រដើម្បីឱ្យគេអាចបញ្ជូនរស្មីរបស់គេតាមរយៈគ្រឹះទាំងនេះ។ វាមិនត្រឹមតែផ្ដាច់ឱកាសរបស់ ឆិន ភីងអាន ក្នុងការហាត់ក្បាច់គុណប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាថែមទាំងពន្លឿនការទ្រុឌទ្រោមនៃរាងកាយរបស់គេទៀតផង។

ទង្វើទាំងពីររបស់ ឆៃ ជីនជាន ពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ បន្ទាប់ពីធ្វើឱ្យរាងកាយរបស់ ឆិន ភីងអាន ប្រឈមនឹងគ្រោះថ្នាក់ វាមានន័យថាគេនឹងមិនអាចហាត់ក្បាច់គុណដើម្បីទទួលបានអាយុយឺនយូរបានទៀតទេ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គេក៏មិនអាចពឹងផ្អែកលើបច្ចេកទេសមន្តអាគម និងសមត្ថភាពអាថ៌កំបាំងដើម្បីជួសជុលរាងកាយ និងកសាងគ្រឹះរបស់គេឡើងវិញបានដែរ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ទោះបីជាគេមានសំណាងអាចក្លាយជាអ្នកក្បាច់គុណដ៏ត្រឹមត្រូវម្នាក់ និងអាចហាត់រាងកាយដើម្បីពង្រឹងសុខភាពក៏ដោយ ក៏រាល់ឱកាសដែលគេជួបប្រទះនៅថ្ងៃអនាគត នឹងតែងតែមកជាមួយគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធ្ងន់ធ្ងរដែលលាក់ខ្លួនជានិច្ច។ ប្រសិនបើគេធ្វើឱ្យមានកំហុសបន្តិចបន្តួច គេនឹងធ្លាក់ក្នុងស្ថានភាពដ៏អាក្រក់ដែលនាំមកនូវទុក្ខវេទនាបន្ថែមទៀត។ នៅពេលនោះ គេមិនត្រឹមតែបរាជ័យក្នុងការពន្យារអាយុជីវិតប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែគេនឹងរុញខ្លួនឯងឱ្យទៅរកសេចក្ដីស្លាប់កាន់តែលឿនជាងមុនទៅវិញ។

អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនៅពេលនេះ គឺគេត្រូវរៀនក្បាច់គុណដែលអាចផ្ដល់អត្ថប្រយោជន៍តិចតួចក្នុងរយៈពេលវែង ដែលអនុញ្ញាតឱ្យគេចិញ្ចឹមថាមពលជីវិត។ បើនិយាយពីថាតើក្បាច់គុណនោះមានអំណាច ខ្លាំងក្លា ឬអាចឱ្យគេរីកចម្រើនយ៉ាងឆាប់រហ័សឬអត់នោះ វាមិនសូវសំខាន់សម្រាប់គេឡើយ។

ឆិន ភីងអាន បានដាក់សេចក្ដីសង្ឃឹមទាំងអស់លើក្បួនខ្លែងដេញភ្នំ ដែលជាក្បួនដែល នីង យ៉ាវ មិនពេញចិត្តទាល់តែសោះ។

ក្រៅពីសមាធិដើរ នីង យ៉ាវ ក៏បានប្រាប់គេអំពីសមាធិឈរ «ឡសូនដាវ» (Sword Furnace) និងសមាធិដេក «អតីតកាលដ៏យូរលង់» (Eternity) ផងដែរ។

ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន មិនហ៊ានហាត់រឿងទាំងនេះដោយប្រថុយប្រថានឡើយ។ នៅពេលនោះ គេគ្រាន់តែក្រឡេកមើលរូបភាពទាំងនោះបន្តិច រួចក៏បញ្ឈប់ខ្លួនឯងមិនឱ្យអានបន្ត។ គេមានអារម្មណ៍ថា គេគួរតែទុកឱ្យ នីង យ៉ាវ វាយតម្លៃ និងបញ្ជាក់ពីផលប៉ះពាល់នៃបច្ចេកទេសទាំងនោះជាមុនសិន សឹមចាប់ផ្ដើមហាត់តាមក្រោយ។

ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ដើរលើផ្លូវដែលត្រឹមត្រូវ ពួកគេនឹងអាចរីកចម្រើនជារៀងរាល់ថ្ងៃ ទោះបីជាសមត្ថភាពយល់ដឹងរបស់ពួកគេអន់កម្រិតណាក៏ដោយ។ ពួកគេគ្រាន់តែត្រូវការការតស៊ូ។ ផ្ទុយទៅវិញ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ដើរលើផ្លូវដែលខុស ភាពឆ្លាតវៃ និងការខិតខំរបស់ពួកគេ នឹងនាំពួកគេឱ្យកាន់តែឆ្ងាយពីគោលដៅតែប៉ុណ្ណោះ។

គឺ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលបាននិយាយពាក្យទាំងនេះទៅកាន់គេ។ ពិតណាស់ គេក៏មិនភ្លេចបន្ថែមថា៖ «ឯង ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សប្រភេទទីមួយ។ អ្នកជិតខាងដ៏ឆ្លាតវៃរបស់ឯង សិស្សវ័យក្មេង សុង គឺជាមនុស្សប្រភេទទីពីរ។ ចំណែកឯខ្ញុំវិញ គឺជាប្រភេទកំពូលទេពកោសល្យដែលទាំងឆ្លាត និងដើរលើផ្លូវដ៏ត្រឹមត្រូវ»។

ខណៈពេលដែលកំពុងអួតអាង លីវ ស៊ានយ៉ាង ត្រូវបានលោកតា យ៉ាវ (Old Man Yao) លួចស្ដាប់ឮដោយចៃដន្យ។ លោកតា យ៉ាវ តែងតែផ្ដល់អាទិភាពដល់គេ និងចាត់ទុកគេជាសិស្សសំណព្វ ប៉ុន្តែសម្ដីរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហាក់ដូចជាធ្វើឱ្យគាត់នឹកឃើញដល់ការចងចាំមិនល្អខ្លះ។ ក្នុងករណីកម្រ លោកតា យ៉ាវ បានផ្ទុះកំហឹង និងវាយ លីវ ស៊ានយ៉ាង យ៉ាងដំណំ។ បន្ទាប់ពីពេលនោះមក លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនដែលនិយាយពាក្យ «កំពូលទេពកោសល្យ» ទៀតឡើយ។

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឈរ និងដើរឡើងជណ្ដើរ។ បន្ទាប់ពីមកដល់លើស្ពានដំបូល គេបានឃើញមនុស្សមួយក្រុមមានគ្នា ៤ ទៅ ៥ នាក់ កំពុងឈរ និងអង្គុយនៅចម្ងាយបន្តិច។ មើលទៅពួកគេហាក់ដូចជាកំពុងការពារក្មេងស្រីម្នាក់។ ឆិន ភីងអាន ឃើញត្រឹមតែចំហៀងខ្លួនរបស់នាងប៉ុណ្ណោះ ហើយជើងរបស់នាងកំពុងយោលចុះក្រោមសំដៅទៅទឹកស្ទឹង ខណៈពេលនាងអង្គុយលើបង្កាន់ដៃស្ពានដំបូល។ ភ្នែករបស់នាងបានបិទ ហើយម្រាមដៃរបស់នាងកំពុងធ្វើកាយវិការចម្លែកៗ។

ទោះបីជាភ្នែកនាងបិទក៏ដោយ ប៉ុន្តែចលនារបស់នាងធ្វើឱ្យ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថានាងកំពុងប្រើចិត្តរបស់នាងដើម្បី «មើល» អ្វីម្យ៉ាង។

ឆិន ភីងអាន រារែកមួយសន្ទុះ មុននឹងសម្រេចចិត្តមិនដើរទៅមុខទៀត។ គេបានងាកក្រោយ ហើយដើរចុះតាមជណ្ដើរ រួចសម្រេចចិត្តដើរកាត់ទឹកស្ទឹងវិញ។ ថ្ងៃនេះគេបានយកកន្ត្រកប្ញស្សីមកចំនួនពីរ គឺមួយធំ និងមួយតូច។ ដូច្នេះ គេនឹងទៅរក លីវ ស៊ានយ៉ាង ដើម្បីយកកន្ត្រកដែលតូចជាងបន្តិចទៅសងនៅហាងសូនដែករបស់លោកគ្រូ រួន សិន។ យ៉ាងណាមិញ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានខ្ចីវាពីអ្នកដទៃ។

ក្រុមមនុស្សនៅលើស្ពានដំបូលបានញញឹមដាក់គ្នា នៅពេលឃើញក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់នោះដឹងកាលៈទេសៈ និងងាកក្រោយត្រឡប់ទៅវិញ។ ប៉ុន្តែ ពួកគេមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ដោយខ្លាចរំខានដល់ក្មេងស្រីដែលកំពុងស្ថិតក្នុងស្ថានភាពផ្លូវចិត្តអាថ៌កំបាំងនៃ «ការសង្កេតទឹក» (observing water)។

បច្ចេកទេសនេះមានប្រភពមកពីព្រះពុទ្ធសាសនា ហើយគ្មានការសង្ស័យឡើយចំពោះរឿងនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់មក និកាយហាត់ក្បាច់គុណជាច្រើនផ្សេងទៀតបានយកវាទៅប្រើ និងផ្លាស់ប្ដូរវាសម្រាប់គោលបំណងផ្ទាល់ខ្លួន ដោយរួមបញ្ចូល និងកែច្នៃបន្ថែមជាមួយបច្ចេកទេសផ្សេងទៀត។ នៅទីបំផុត បច្ចេកទេសតែមួយនេះ បានបែកខ្នែងទៅជាបច្ចេកទេសផ្សេងៗគ្នាជាច្រើន។

ប៉ុន្តែ ព្រះពុទ្ធសាសនាកំពុងប្រឈមមុខនឹងយុគសម័យចុះថយនៃធម៌ (Dharma) នៅក្នុងទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត។ បន្ទាប់ពីគ្រោះមហន្តរាយធំៗជាច្រើនក្នុងគោលបំណងបំផ្លាញព្រះពុទ្ធសាសនាបានបោកបក់កាត់ផ្នែកធំៗនៃទ្វីបនេះ ព្រះពុទ្ធសាសនាបានឈានចូលក្នុងស្ថានភាពចុះខ្សោយសន្សឹមៗក្នុងរយៈពេល ១០០០ ឆ្នាំចុងក្រោយនេះ។ អំណាច និងឥទ្ធិពលរបស់ពួកគេ គឺទាបជាងសាសនាតៅ និងលទ្ធិខុងជឺឆ្ងាយណាស់។

«ឮតែឈ្មោះលោកម្ចាស់ពិត និងគ្រូសួគ៌ ប៉ុន្តែមិនស្គាល់សូម្បីតែធម្មបាល និងភិក្ខុ»។ នេះគឺជាស្ថានភាពបច្ចុប្បន្ននៅក្នុងទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ និកាយដែលទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍ពីព្រះពុទ្ធសាសនាគឺមានចំនួនរាប់មិនអស់។

ឆិន ភីងអាន បានរមូលជើងខោ និងដៃអាវ រួចដើរកាត់ទឹកស្ទឹង។ នៅពេលមកដល់មាត់ច្រាំង គេស្រាប់តែឮសំឡេងស្រែកដោយភ្ញាក់ផ្អើល និងសំឡេងស្រែកដោយកំហឹង បន្លឺចេញពីស្ពានដំបូល។ គេបានបង្អង់បន្តិច មុននឹងសម្រេចចិត្តមិនចូលទៅពាក់ព័ន្ធ។

នៅពេលគេមកដល់ហាងសូនដែករបស់លោកគ្រូ រួន គេបានឃើញថាវានៅតែមានភាពអ៊ូអរដូចរាល់ដង។ ឆិន ភីងអាន មិនដើរលេងផ្ដេសផ្ដាសឡើយ គេបានឈរក្បែរអណ្តូងទឹកមួយ ហើយសុំឱ្យនរណាម្នាក់ទៅប្រាប់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ពីការមកដល់របស់គេ។

ដំបូងឡើយ គេគិតថាគេប្រហែលជាត្រូវរង់ចាំយូរ ប៉ុន្តែអ្វីដែលធ្វើឱ្យគេភ្ញាក់ផ្អើល គឺ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានរត់មកក្នុងរយៈពេលដ៏ខ្លី។ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានអូសគេសំដៅទៅស្ទឹង និងរអ៊ូក្នុងសំឡេងទាបថា៖ «ខ្ញុំចាំឯងឡើងយូរហើយ! ហេតុអីទើបតែមកដល់?!»

ឆិន ភីងអាន ឆ្ងល់បន្តិច រួចសួរថា៖ «លោកគ្រូ រួន រអ៊ូឱ្យឯងយកកន្ត្រកប្ញស្សីមកសងវិញមែនទេ?»

យុវជនខ្ពស់ស្រឡះនោះបានធ្វើមុខឌឺ ហើយនិយាយថា៖ «កន្ត្រកអន់ៗហ្នឹងមានតម្លៃអីទៅ? ទេ ខ្ញុំមានរឿងសំខាន់ត្រូវពិភាក្សាជាមួយឯង។ នៅពេលឯងត្រឡប់ទៅផ្ទះខ្ញុំវិញ បន្ទាប់ពីរើសគ្រួសរួច ចូររង់ចាំស្ត្រីម្នាក់នោះមកដល់ និងរកឯង។ ខ្ញុំចង់សំដៅលើស្ត្រីដែលមានកូនប្រុសស្លៀកឈុតពណ៌ក្រហម។ យើងបានឃើញពួកគេនៅមាត់ច្រកដីឥដ្ឋកាលពីលើកមុន។ នៅពេលនាងមកដល់ ឯងមិនបាច់និយាយអ្វីច្រើនទេ ឯងគ្រាន់តែហុចប្រអប់ធំនោះឱ្យនាងទៅ។ នាងនឹងឱ្យថង់ប្រាក់មួយដល់ឯង។ ចូរប្រាកដថាបានពិនិត្យថង់នោះនៅចំពោះមុខនាង ក្នុងនោះត្រូវតែមានកាក់ស្ពាន់ចំនួន ២៥ កាក់។ កុំឱ្យបាត់សូម្បីតែមួយកាក់!»

ឆិន ភីងអាន ភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង ហើយឧទានថា៖ «លីវ ស៊ានយ៉ាង ឯងឆ្កួតហើយមែនទេ?! ហេតុអីបានជាឯងលក់ទ្រព្យមរតកគ្រួសារឯងឱ្យអ្នកក្រៅអ៊ីចឹង?!»

លីវ ស៊ានយ៉ាង បានឱបស្មា ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង ហើយនិយាយថា៖ «ឯងមិនដឹងអីទេ។ អនាគតដ៏ភ្លឺស្វាងកំពុងរង់ចាំខ្ញុំ ដូច្នេះហេតុអីបានជាខ្ញុំត្រូវបោះបង់វាចោលដោយគ្មានហេតុផល?»

ឆិន ភីងអាន មានទឹកមុខសង្ស័យ។ គេមិនជឿថា នេះគឺជាអារម្មណ៍ពិតរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ឡើយ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ដកដង្ហើមធំ និងខ្សឹបក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់នោះចង់ទិញអាវក្រោះកំណប់របស់ខ្ញុំ ខណៈពេលដែលមេ និងកូនម្នាក់ទៀតចង់បានក្បួនដាវរបស់ខ្ញុំ។ មុនពេលចែកឋាន លោកតាខ្ញុំបានប្រាប់ខ្ញុំថា ខ្ញុំអាចលក់អាវក្រោះកំណប់នោះបាន ប្រសិនបើខ្ញុំស្ថិតក្នុងស្ថានភាពបង្ខំចិត្តពិតមែន។ ពិតណាស់ នេះគឺលុះត្រាតែបានតម្លៃសមរម្យ។ ទោះជាយ៉ាងណា បើនិយាយពីរឿងក្បួនដាវវិញ ខ្ញុំមិនអាចទទួលស្គាល់ថាត្រកូល លីវ មានវាឡើយ ទោះបីជាត្រូវស្លាប់ក៏ដោយ»។

«ដូច្នេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តលក់អាវក្រោះកំណប់ឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ។ ក្រៅពីថង់ប្រាក់ នាងក៏បានយល់ព្រមថានាងនឹងនិយាយជាមួយបុរសចំណាស់ដែលមានអំណាចម្នាក់នោះ ហើយបញ្ចុះបញ្ចូលគាត់កុំឱ្យមកគោលដៅលើខ្ញុំក្នុងរយៈពេលខ្លី។ និយាយឱ្យចំទៅ គឺខ្ញុំគ្រាន់តែចង់ទិញពេលវេលាប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់ពីខ្ញុំក្លាយជាសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន ជាផ្លូវការ បញ្ហាទាំងអស់នេះនឹងលែងជាបញ្ហាទៀតហើយ»។

«ចុះហេតុអីបានជាឯងមិនព្យាយាមទិញពេលវេលាជាមួយស្ត្រីម្នាក់នោះដែរ?» ឆិន ភីងអាន សួរត្រង់ៗ។ «នាងមិនអាចមកហាងសូនដែកដើម្បីមករករឿងឯងបានទេមែនទេ? ទោះយ៉ាងណា នាងក៏មិនអាចចូលទៅក្នុងផ្ទះឯងដើម្បីលួចអាវក្រោះកំណប់នោះបានដែរ»។

លីវ ស៊ានយ៉ាង លែងដៃពីគេ និងអង្គុយច្រកកោនក្បែរស្ទឹង។ ខណៈពេលគេរើសគ្រួសមួយដុំមកគ្រវែងចូលទឹកដោយមិនខ្វល់ខ្វាយ គេបានពេបមាត់ហើយនិយាយថា៖ «វាមិនមែនថាខ្ញុំមិនអាចលក់អាវក្រោះកំណប់នោះបានឡើយ។ ដោយសារនាងផ្ដល់តម្លៃសមរម្យសម្រាប់វា តើលទ្ធផលវាមិនល្អទេឬអី? វាក៏អាចធ្វើឱ្យស្ថានភាពរបស់យើងកាន់តែមានសុវត្ថិភាព ហើយប្រហែលជា នីង យ៉ាវ ក៏មិនបាច់មកលូកដៃ និងដាក់ខ្លួនឯងក្នុងគ្រោះថ្នាក់ដែរ។ ដូច្នេះ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា លទ្ធផលនេះគឺមិនអាក្រក់ទេ»។

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះក្បែរគេ ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងបារម្ភថា៖ «តើឯងដឹងដោយរបៀបណាថានាងផ្ដល់តម្លៃសមរម្យ? តើឯងនឹងធ្វើម៉េច បើឯងស្ដាយក្រោយនៅថ្ងៃអនាគត?»

យុវជនខ្ពស់ស្រឡះញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ស្ដាយក្រោយ? សាកគិតមើល តើតាំងពីពេលណាដែលខ្ញុំធ្លាប់ស្ដាយក្រោយចំពោះអ្វីដែលខ្ញុំបានធ្វើ?»

ឆិន ភីងអាន អេះក្បាល។ គេមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមួយមិនប្រក្រតី ប៉ុន្តែគេជាមនុស្សដែលមិនសូវពូកែនីយាយ ដូច្នេះគេមិនដឹងថាត្រូវបញ្ចុះបញ្ចូល លីវ ស៊ានយ៉ាង យ៉ាងដូចម្តេចឡើយ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង តែងតែរស់នៅដោយមិនខ្វល់ខ្វាយអ្វីទាំងអស់ ហើយវាហាក់ដូចជាគ្មានអ្វីអាចមករារាំង ឬបញ្ឈប់គេបានឡើយ។

យុវជនខ្ពស់ស្រឡះក្រោកឈរ មុននឹងទាត់កន្ត្រកប្ញស្សីរបស់ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយថា៖ «ប្រញាប់ឡើង ខ្ញុំត្រូវយកវាទៅសងលោកគ្រូ រួន វិញ។ នៅពេលខ្ញុំក្លាយជាសិស្សរបស់គាត់ជាផ្លូវការ ខ្ញុំនឹងអញ្ជើញឯងមកមើលដើម្បីបើកភ្នែកបើកច្រមុះ»។

ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរយឺតៗ។ គេចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែនៅទីបញ្ចប់គេបានលេបពាក្យសម្ដីទាំងនោះទៅវិញ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង ញញឹមហើយស្ដីឱ្យថា៖ «អីយ៉ាស់ ឆិន ភីងអាន តើខ្ញុំកំពុងលក់ទ្រព្យមរតកគ្រួសារខ្ញុំ ឬទ្រព្យមរតកគ្រួសារឯង? ឬក៏ខ្ញុំកំពុងលក់ប្រពន្ធឯង?»

ខណៈពេល ឆិន ភីងអាន ហុចកន្ត្រកប្ញស្សីឱ្យ គេបានសួរក្នុងសំឡេងមិនសូវច្បាស់ថា៖ «ឯងមិនគិតឡើងវិញទេមែនទេ?»

បន្ទាប់ពីទទួលយកកន្ត្រក លីវ ស៊ានយ៉ាង បានបោះជំហានថយក្រោយពីរបីជំហាន រួចស្រាប់តែលោតឡើងលើអាកាស និងធ្វើក្បាច់ទាត់រង្វង់មូល (roundhouse kick) យ៉ាងស្រស់ស្អាត។

នៅពេលជើងប៉ះដី គេបានញញឹមយ៉ាងមានមោទនភាព ហើយសួរថា៖ «អស្ចារ្យទេ? តើឯងខ្លាចទេ?»

«ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយទាំងហួសចិត្ត។

បន្ទាប់ពីចាកចេញពីហាងសូនដែករបស់លោកគ្រូ រួន ឆិន ភីងអាន ពោរពេញទៅដោយគំនិតស្មុគស្មាញក្នុងចិត្ត ខណៈពេលគេដើរចូលស្ទឹងដើម្បីរើសគ្រួស។ ប្រហែលជាដោយសារចិត្តមិនស្ងប់ ឬប្រហែលជាដោយសារទឹកស្ទឹងរាក់ពេក លទ្ធផលថ្ងៃនេះរបស់គេគឺអន់ខ្លាំងណាស់ ដោយគេរើសបានគ្រួសប្រមាត់ពស់ (snake gall pebbles) ត្រឹមតែ ២០ គ្រាប់ប៉ុណ្ណោះ ពេលមកដល់ក្បែរស្ពានដំបូល។ លើសពីនេះ គ្មានគ្រាប់ណាមួយភ្លឺរលោង ឬទាក់ភ្នែកគេតាំងពីក្រឡេកឃើញដំបូងឡើយ។

ឆិន ភីងអាន បានដាក់កន្ត្រកប្ញស្សី និងកន្ត្រកដាក់ត្រីនៅក្នុងស្មៅខ្ពស់ក្បែរស្ទឹង មុននឹងដកដង្ហើមធំ និងដើរត្រឡប់ចូលក្នុងស្ទឹងវិញ។ គេបានចាប់ផ្ដើមហាត់សមាធិដើរ។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន ត្រឡប់មកវិញ បេះដូងរបស់គេបានលោតញាប់ នៅពេលឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់កំពុងអង្គុយច្រកកោនក្បែរកន្ត្រកដែលគេបានលាក់ទុកក្នុងស្មៅខ្ពស់។ មានស្មៅពណ៌បៃតងមួយដើមកំពុងខាំជាប់នឹងមាត់របស់គេ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះគឺជាចៅប្រុសរបស់យាយ ម៉ា (Granny Ma) ហើយគេត្រូវបានអ្នកដទៃចាត់ទុកថាជាមនុស្សឡប់តាំងពីគេនៅតូចម៉្លេះ។ លើសពីនេះ កេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់យាយ ម៉ា គឺអន់ខ្លាំងណាស់ក្នុងចំណោមក្មេងៗដែលមានអាយុប្រហាក់ប្រហែលនឹង ឆិន ភីងអាន ដោយនាងត្រូវបានគេមើលឃើញថាជាមនុស្សកំណាញ់ និងមិនសូវមានចិត្តល្អ។ ជាលទ្ធផល ក្មេងៗជាច្រើនបានចាត់ទុកចៅប្រុសសំណព្វរបស់នាងជាកន្លែងសម្រាប់បញ្ចេញកំហឹង។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះត្រូវបានគេដេញវាយ និងធ្វើបាបរាល់ពេលដែលគេចាកចេញពីផ្ទះ។ នៅពេលណាដែលគេស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ថ្មី ឬស្បែកជើងថ្មី វាជាការធានាថាវានឹងប្រឡាក់ក្នុងរយៈពេលមិនដល់មួយម៉ោងផង ដោយសារទង្វើអាក្រក់របស់ក្មេងៗដទៃ។ ឧទាហរណ៍ នៅពេលយាយ ម៉ា ទិញស្បែកជើងថ្មីមួយគូឱ្យគេ ក្មេងៗដប់នាក់ជាងនឹងរត់មកជាន់ជើងគេភ្លាម និងជាន់ឈ្លីស្បែកជើងរបស់គេ។ នៅពេលគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ តើស្បែកជើងនោះនៅថ្មីទៀតទេ?

ដោយហេតុនេះ ភាពខ្សោយនៃស្មារតីរបស់ ម៉ា គូស្វាន (Ma Kuxuan) បានធ្វើឱ្យគេក្លាយជាមនុស្សឯកោ ហើយភាពចម្លែករបស់គេបានធ្វើឱ្យអ្នកដទៃចូលចិត្តធ្វើបាបគេ។ ប៉ុន្តែ គេមិនដែលត្អូញត្អែរប្រាប់យាយ ម៉ា ឡើយ ហើយគេក៏មិនដែលយំ ឬអង្វរអ្នកដទៃឱ្យឈប់ដែរ។

តាំងពីដើមដល់ចប់ គេតែងតែមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ ជាមួយនឹងភាពត្រជាក់ស្របនៅក្នុងភ្នែក។ ដូច្នេះ ក្មេងៗនៅច្រកផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley) មិនដែលចូលចិត្តលេងជាមួយគេឡើយ។ ជាលទ្ធផល ម៉ា គូស្វាន បានរៀនពីរបៀបលេងម្នាក់ឯងតាំងពីតូច។ ការកម្សាន្តដែលគេចូលចិត្តបំផុត គឺការអង្គុយលើភ្នំ ឬលើដំបូលផ្ទះ និងសម្លឹងមើលពពកនៅលើមេឃ។

ឆិន ភីងអាន មិនដែលធ្វើបាប ម៉ា គូស្វាន ឡើយ ហើយគេក៏មិនដែលអាណិតគេដែរ។ ទោះបីជាពួកគេទាំងពីរជាក្មេងដែលគួរឱ្យអាណិតដូចគ្នាក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេមិនដែលគិតចង់ក្លាយជាមិត្តនឹងគេ ដើម្បីស្វែងរកអារម្មណ៍កក់ក្ដៅ និងភាពជាម្ចាស់ឡើយ។

នេះក៏ព្រោះតែ ឆិន ភីងអាន មិនគិតថា ម៉ា គូស្វាន ជាមនុស្សឡប់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានអារម្មណ៍ថា ម៉ា គូស្វាន គឺមានលក្ខណៈស្រដៀងនឹង សុង ជីស៊ីន យ៉ាងខ្លាំង ហើយប្រហែលជាមានសមត្ថភាពជាង សុង ជីស៊ីន ទៅទៀត។

គេមិនដែលនិយាយឡើយ ប៉ុន្តែវាហាក់ដូចជាគេកំពុងសម្ងំរង់ចាំពេលវេលា និងឱកាស។ វាហាក់ដូចជាគេកំពុងនិយាយទៅកាន់អ្នកដទៃដោយស្ងាត់ៗថា៖ «ឋានសួគ៌ជំពាក់ខ្ញុំច្រើនណាស់ ហើយវានឹងមានថ្ងៃដែលខ្ញុំទារយកអ្វីៗដែលជារបស់ខ្ញុំមកវិញ!»

ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ជំពាក់ សុង ជីស៊ីន មួយកាក់ស្ពាន់ ប្រហែលជាគេនឹងទារឱ្យសងពីរដង។ ប៉ុន្តែប្រសិនបើជា ម៉ា គូស្វាន វិញ ប្រហែលជាគេនឹងទារឱ្យសងជាមាសមួយដុំ!

ឆិន ភីងអាន មិនគិតថាពួកគេខុសឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេគ្រាន់តែមិនចូលចិត្តបុគ្គលិកលក្ខណៈប្រភេទនេះប៉ុណ្ណោះ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះលែងមានរូបរាងដូចមនុស្សឡប់ទៀតហើយ គេញញឹមហើយនិយាយក្នុងសំឡេងច្បាស់ៗថា៖ «ឯងគឺ ឆិន ភីងអាន មកពីច្រកដីឥដ្ឋមែនទេ? អ្នកជិតខាងរបស់ ជី គុយ?»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ និងសួរថា៖ «មានការអីមែនទេ?»

ក្មេងប្រុសនោះញញឹម មុននឹងចង្អុលទៅកន្ត្រករបស់ ឆិន ភីងអាន និងប្រាប់គេថា៖ «ប្រហែលជាឯងមិនទាន់ដឹងទេ ប៉ុន្តែទឹកស្ទឹងបានក្លាយជាស្រកចុះជាងមុនឆ្ងាយណាស់។ គ្រួសល្អៗដែលនៅសេសសល់ គឺមានតែនៅក្នុងរណ្ដៅជ្រៅក្រោមស្ពានដំបូល និងនៅក្នុងរណ្ដៅក្រោមជួរភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ប៉ុណ្ណោះ។ គ្រួសនៅកន្លែងផ្សេងទៀតគឺមិនសូវល្អទៀតទេ ដូចជាគ្រាប់ដែលឯងបានរើសអ៊ីចឹង។ ពួកវាមិនអាចរក្សារស្មីរបស់វាបានទៀតឡើយ ហើយគុណភាពរបស់វានឹងធ្លាក់ចុះយ៉ាងលឿន។ ប្រសិនបើឯងមានសំណាង ឯងប្រហែលជាអាចធ្វើជាថ្មសំលៀងដាវដែលមានគុណភាពល្អបំផុតបាន ឬប្រហែលជាអាចធ្វើជាថ្មខ្មៅ (inkstones) សម្រាប់អ្នកប្រាជ្ញបាន។ នៅទីបំផុត ពួកវានៅតែជាវត្ថុមានតម្លៃដែលអាចលក់បានថ្លៃយ៉ាងងាយស្រួល។ ប៉ុន្តែ... បំភ្លេចវាទៅ។ ឯងប្រហែលជាមិនយល់ទេ ទោះបីជាខ្ញុំពន្យល់ក៏ដោយ»។

ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹម។ ប៉ុន្តែ គេមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

ក្មេងប្រុសទាបនោះស្រាប់តែសួរថា៖ «ឯងកំពុងហាត់ក្បាច់កណ្តាប់ដៃនៅក្នុងស្ទឹងមែនទេ?»

ឆិន ភីងអាន នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

មានពន្លឺមួយលេចឡើងក្នុងភ្នែករបស់គេ ហើយ ម៉ា គូស្វាន បានសើចយ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលនិយាយថា៖ «តាមពិតទៅ ឯងក៏មិនមែនជាមនុស្សល្ងង់ដែរមែនទេ? វាសមហេតុផលហើយ។ ឯងស្រដៀងនឹងខ្ញុំខ្លាំងណាស់ ហើយតាមពិតទៅ យើងគឺជាមនុស្សប្រភេទតែមួយ»។

ឆិន ភីងអាន ដើរជុំវិញក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ ហើយប្រាប់គេថាគេនឹងចាកចេញទៅមុន។ បន្ទាប់មក គេក៏លើកកន្ត្រករបស់គេ និងងាកក្រោយចាកចេញទៅ។

អង្គុយច្រកកោនសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន បាត់ទៅក្នុងចម្ងាយ ម៉ា គូស្វាន បានខ្ជាក់ស្មៅចេញពីមាត់ មុននឹងគ្រវីក្បាល និងនិយាយក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «ជំហររបស់ឯងគឺអន់ណាស់ ហើយចំនួនកំហុសក៏មានច្រើនដែរ។ ទោះបីជាឯងហាត់ច្រើនប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ក៏ឯងនៅតែមិនអាចឈានដល់កម្រិតខ្ពស់បានឡើយ»។

ដោយមិនបាច់ងាកក្រោយ ម៉ា គូស្វាន និយាយថា៖ «លោកបានយកទ្រព្យសម្បត្តិបង្រ្កាបរបស់និកាយយោធា (Militarian) យើងមកវិញហើយមែនទេ?»

បុរសដែលនៅពីក្រោយគេញញឹមហើយនិយាយថា៖ «ចងចាំថាត្រូវហៅខ្ញុំថាគ្រូនៅថ្ងៃអនាគត»។

ក្មេងប្រុសមិនខ្វល់ពីគេឡើយ។ គេក្រោកឈរ និងងាកក្រោយ រួចសួរថា៖ «តើលោកអាចបង្ហាញ 'កន្លែងសម្រាកដាវតូច' (Small Sword Resting Ground) ឱ្យខ្ញុំមើលបានទេ?»

បុរសដែលនៅចំពោះមុខគេនោះ មិនមែនជានរណាក្រៅពីកំពូលគ្រូក្បាច់គុណនៃនិកាយយោធា ដែលមានដាវស្ពាយនៅខ្នង និងមានរូបខ្លាក្បាលចងឆ្អឹងនៅចង្កេះនោះឡើយ។ គេអះអាងថាគេមកពីភ្នំក្បាច់គុណពិត (True Martial Mountain) ហើយគេថែមទាំងបានប្រកាសថាគេនឹងមកប្រកួតជាមួយអ្នកដែលគេហៅថា «លោកពូក្មេង» មកពីនិកាយក្មេងមាស និងក្មេងស្រីត្បូង។

បុរសនោះគ្រវីក្បាលហើយនិយាយថា៖ «ឥឡូវមិនទាន់ដល់ពេលទេ»។

ទឹកមុខខកចិត្ត និងកំហឹងបន្តិចបានលេចឡើងលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ហើយគេបន្តថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងចេតនាបំផ្លាញ 'ស្ថានភាពផ្លូវចិត្តសង្កេតទឹក' (Observing Water Mental State) របស់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ? តើឯងដឹងទេថា ទង្វើបែបនេះនឹងធ្វើឱ្យពួកឯងក្លាយជាសត្រូវស្លាប់រស់នឹងគ្នាពេញមួយជីវិត?»

ក្មេងប្រុសមានទឹកមុខមិនខ្វល់ខ្វាយ ខណៈពេលគេឆ្លើយថា៖ «ការដើរតាមផ្លូវតៅដ៏អស្ចារ្យ គឺជាការធ្វើដំណើរដ៏លំបាក។ ប្រសិនបើខ្ញុំមិនអាចជម្នះសូម្បីតែឧបសគ្គតូចតាចបែបនេះ តើខ្ញុំហ៊ានស្រមៃចង់បានភាពអមតៈយ៉ាងដូចម្តេច?»

បុរសនោះសើចទាំងកំហឹង និងពេបមាត់ថា៖ «ឯងមិនទាន់ទាំងបានចាប់ផ្ដើមការធ្វើដំណើររបស់ឯងផង តែឯងហ៊ាននិយាយធំបែបនេះហើយ? ឯងមិនខ្លាចថាឯងមានទំនុកចិត្តលើខ្លួនឯងជ្រុលពេកទេអី?!»

ម៉ា គូស្វាន ញញឹម បង្ហាញធ្មេញពណ៌សស្អាត។ «ប្រសិនបើខ្ញុំជួបប្រទះឱកាសឡើងឋានៈបែបនេះនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំនឹងប្រាកដថាបានជូនដំណឹងដល់ក្មេងស្រីម្នាក់នោះ។ លោកគ្រូ លោកគ្រូមិនបាច់លូកដៃទេនៅពេលនោះ ហើយខ្ញុំនឹងអនុញ្ញាតឱ្យនាងព្យាយាមបំផ្លាញឱកាសរបស់ខ្ញុំវិញ»។

បុរសនោះដកដង្ហើមធំដោយអារម្មណ៍រំភើប និងនិយាយថា៖ «តើឯងដឹងទេ? ឱកាសនៃជោគវាសនានៅក្នុងលោកនេះមានទាំងធំ និងតូច ខណៈពេលដែលបុណ្យ និងសំណាងក៏មានទាំងច្រើន និងតិចដែរ។ សមត្ថភាព និងទេពកោសល្យរបស់មនុស្សម្នាក់ៗក៏មានខ្ពស់ និងទាបខុសគ្នា។ ប្រសិនបើឯងតែងតែវិនិច្ឆ័យអ្នកដទៃដោយប្រើគោលការណ៍ផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ឯង វានឹងមានថ្ងៃដែលឯងជួបនរណាម្នាក់ដែលខ្លាំងជាង និងមានកម្រិតខ្ពស់ជាងឯង ហើយនៅពេលនោះ ពួកគេអាចនឹងបំផ្លាញផ្លូវទៅកាន់ភាពអមតៈរបស់ឯង គ្រាន់តែដោយសារពួកគេមានអារម្មណ៍មិនល្អ។ តើឯងនឹងធ្វើដូចម្តេចនៅពេលនោះ?»

ក្មេងប្រុសញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំនឹងទទួលយកជោគវាសនារបស់ខ្ញុំ!»

បុរសនោះសើចដាក់ខ្លួនឯងបែបចំអក និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំនឹងមិនព្យាយាមនិយាយហេតុផលជាមួយឯងទៀតទេនៅថ្ងៃអនាគត។ សម្ដីរបស់ខ្ញុំនឹងគ្រាន់តែជាការនិយាយខ្យល់ប៉ុណ្ណោះ»។

«តើក្មេងប្រុសមកពីច្រកដីឥដ្ឋម្នាក់នោះ ដឹងពីតម្លៃនៃគ្រួសនៅក្នុងស្ទឹងដោយរបៀបណា? ហើយគេថែមទាំងកំពុងហាត់ក្បាច់កណ្តាប់ដៃទៀត?» ម៉ា គូស្វាន ស្រាប់តែសួរ។

ទឹកមុខរបស់បុរសនោះប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ ហើយគេនិយាយថា៖ «ម៉ា គូស្វាន! ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងជាមនុស្សមិនស្ដាប់បង្គាប់ ឬយ៉ាងណានោះទេ។ ប៉ុន្តែមានរឿងមួយដែលឯងត្រូវចងចាំ។ យើងគឺជាអ្នកដាវនៃនិកាយយោធា! យើងប្រើដាវដើម្បីកម្ទេចរាល់បច្ចេកទេស យើងប្រើដាវដើម្បីដើរតាមចិត្តរបស់យើង ហើយយើងប្រើដាវដើម្បីស្វែងរកភាពមិនអាចយកឈ្នះបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យើងច្បាស់ជាមិនប្រើដាវដើម្បីធ្វើបាបមនុស្សធម្មតា ឬដើម្បីសម្លាប់អ្នកដែលគ្មានកំហុសឡើយ។ អ្វីដែលសំខាន់ជាងនេះទៅទៀត យើងមិនអាចចេតនាគោលដៅលើអ្នកដទៃ គ្រាន់តែដោយសារយើងច្រណែននឹងទេពកោសល្យរបស់ពួកគេឡើយ!»

ក្មេងប្រុសលាតដៃខ្ជិលហើយនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ លោកគ្រូគិតច្រើនពេកហើយ។ ទោះបីជាក្មេងប្រុសមកពីច្រកដីឥដ្ឋម្នាក់នោះខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងមិនទៅរំខានគេឡើយ ដរាបណាគេមិនមករំខានខ្ញុំ។ នៅទីបំផុត មនុស្សនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ គ្មានអ្វីក្រៅពីថ្មសម្រាប់ជាន់ឱ្យខ្ញុំឡើងទៅលើប៉ុណ្ណោះ ទោះបីជាសមិទ្ធផលរបស់ពួកគេអស្ចារ្យកម្រិតណាក៏ដោយ។ ច្រណែននឹងពួកគេមែនទេ? ខ្ញុំសូម្បីតែអរគុណពួកគេមិនទាន់ចង់ទាន់ផង!»

បុរសនោះអស់សង្ឃឹម។ «ពិតជាគ្មានផ្លូវនិយាយហេតុផលជាមួយឯងមែន។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ភ្នំក្បាច់គុណពិត នឹងមានការងាររវល់ខ្លាំងមិនខាននៅថ្ងៃអនាគត»។

«តើលោកមានឋានៈអ្វីនៅក្នុងភ្នំក្បាច់គុណពិត?» ម៉ា គូស្វាន សួរដោយចង់ដឹង។

បុរសនោះសើចតិចៗហើយឆ្លើយថា៖ «កុំនិយាយពីរឿងនេះអី។ ខ្ញុំមិនចង់បាត់មុខមាត់ទេ»។

ក្មេងប្រុសធ្វើមុខឌឺហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើខ្ញុំដឹងរឿងនេះតាំងពីដំបូង ខ្ញុំប្រហែលជារង់ចាំយូរបន្តិចទៀតមុននឹងជ្រើសរើសគ្រូ»។

បុរសនោះឆ្លើយតបដោយស្នាមញញឹម។

មានរឿងម្យ៉ាងដែលគាត់មិនបានប្រាប់សិស្សរបស់គាត់។ វាពិតជាមានកំពូលទេពកោសល្យជាច្រើនប្រភេទនៅក្នុងលោក ហើយវាក៏មានកម្រិតនៃទេពកោសល្យ និងសមត្ថភាពខុសៗគ្នាជាច្រើនដែរ។

ទើបតែអម្បាញ់មិញនេះ សមាធិដើរប្រាំមួយជំហានរបស់ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាធម្មតា និងមិនមានអ្វីគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ឡើយ។ ប៉ុន្តែតាមការពិត ចលនារបស់គេពោរពេញទៅដោយចេតនាកណ្តាប់ដៃ (fist intent) ដែលកំពុងវិលវង់យ៉ាងខ្លាំងក្លា។