ក្មែងប្រុស និងឆ្កែចាស់​ (The young boy and the old dog)

ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) មិនបានត្រឡប់ទៅផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង (Liu Xianyang) ភ្លាមៗនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេបានទៅកាន់ច្រកឡូក្អម (Clay Vase Alley) ជាមុនសិន ហើយបានប្រាប់ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) អំពីការសម្រេចចិត្តរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង។

នីង យ៉ាវ មិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីចំពោះរឿងនេះទេ នាងគ្រាន់តែនិយាយថា នេះជារឿងរវាងគេ និង លីវ សៀនយ៉ាង។ នាងក៏បាននិយាយដែរថា នាងមានកាតព្វកិច្ចត្រឹមតែទទួលប្រាក់ដើម្បីដោះស្រាយបញ្ហាដែលអាចកើតមានសម្រាប់ពួកគេតែប៉ុណ្ណោះ។ ប្រសិនបើ លីវ សៀនយ៉ាង អាចជម្នះឧបសគ្គនេះបានដោយមិនចាំបាច់មានជំនួយពីនាង នាងនឹងប្រគល់កាក់មាសទាំងបីថង់នោះទៅឱ្យពួកគេវិញតាមធម្មជាតិ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន បាននិយាយថា រឿងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងលុយកាក់នោះទេ។ នៅពេលឮបែបនេះ នីង យ៉ាវ បានសួរគេយ៉ាងត្រជាក់ថា តើពួកគេមានទំនាក់ទំនងអ្វីនឹងគ្នា ទើបមកនិយាយក្នុងរបៀបបែបនេះ? ឆិន ភីងអាន ត្រូវបាននាងនិយាយឱ្យរហូតដល់គាំងនិយាយមិនចេញ គេបានត្រឹមតែអង្គុយច្រហោងនៅមាត់ទ្វារ ហើយអេះក្បាល។

នីង យ៉ាវ សម្លឹងមើលនំចំណីនៅលើតុដែល ឆិន ភីងអាន យកមកឱ្យ។ មាននំចំហុយអង្ករដំណើបគ្រាប់ជូជូប (jujube) ដែលថោកតែឆ្ងាញ់ ហើយក៏មាននំគ្រាប់ទឹកសន្សើម (rain dew balls) ដែលមានតម្លៃថ្លៃគួរសមដែរ។ វាច្បាស់ណាស់ថា ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះកំពុងព្យាយាមអស់ពីសមត្ថភាពដើម្បីបង្ហាញបដិសណ្ឋារកិច្ចចំពោះភ្ញៀវរបស់គេ។ ក្មេងស្រីស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ខុសឆ្គងបន្តិចបន្តួចដែលកម្រនឹងមាន នាងមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងកំពុងប្រព្រឹត្តចំពោះក្មេងប្រុសនេះមិនសូវល្អសោះ។ នាងកំពុងរស់នៅក្នុងផ្ទះរបស់គេ និងហូបអាហាររបស់គេ ដូច្នេះទោះបីជានាងមិនអាចជួយអ្វីបាននៅពេលគេជួបបញ្ហា ក៏យ៉ាងហោចណាស់នាងមិនគួរថែមសាំងលើភ្លើងដែរ។

«ប្រហែលជា លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ថាជីវិតរបស់គេកំពុងរងការគំរាមកំហែង តាំងពីពេលដែលគេនៅឯរោងជាងដែកម្ល៉េះ? ទើបគេគ្មានជម្រើសក្រៅពីលក់ឈុតពាសដែកពណ៌បៃតងខ្មៅដែលមើលទៅដូចជាស្រោបដោយដុំពកនោះ? ជាឧទាហរណ៍ ប្រហែលជាមានសមាជិកបង្កប់នៃមហាគ្រួសារទាំងបួន និងត្រកូលទាំងដប់នៅក្នុងរោងជាងដែក ហើយប្រហែលជាពួកគេបានវាយធ្វើបាប លីវ សៀនយ៉ាង?»

ឆិន ភីងអាន គិតពីសម្តីនេះមួយសន្ទុះ មុននឹងគ្រវីក្បាលហើយនិយាយថា៖ «ទេ វាមិនអាចទៅរួចទេ។ លីវ សៀនយ៉ាង ប្រាកដជាមិនមែនជាប្រភេទមនុស្សដែលចេះបន្ទាបក្បាលទទួលស្គាល់បរាជ័យ គ្រាន់តែដោយសារមានគេមកគំរាមកំហែងនោះទេ។ កាលដែលខ្ញុំជួបគេដំបូង ទោះបីជាគេត្រូវបានក្រុមមនុស្សមកពីផ្លូវសំណាង (Fortune Street) វាយរហូតដល់ក្អួតឈាមក៏ដោយ ក៏គេមិនដែលហើបមាត់សុំចុះចាញ់សូម្បីតែមួយម៉ាត់។ គេបានបន្តអត់ធ្មត់ ទោះបីជាស្ទើរតែត្រូវគេវាយរហូតដល់ស្លាប់ក៏ដោយ។ ជាច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅ ចរិតមួយនេះរបស់គេនៅតែមិនផ្លាស់ប្តូរឡើយ»។

«មនុស្សដែលមានឈាមជ័រខ្លាំងក្លា មានសេចក្តីក្លាហាន និងសុខចិត្តស្លាប់ជាជាងបាត់បង់កិត្តិយស គឺមិនដែលខ្វះនោះទេ។ ខ្ញុំបានជួបមនុស្សបែបនេះជាច្រើនក្នុងដំណើររបស់ខ្ញុំ។ ប៉ុន្តែ នៅពេលដែលពួកគេត្រូវបានគេផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មហាសាល តើពួកគេនៅតែអាចរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងសីលធម៌របស់ពួកគេបានដែរឬទេ?» នីង យ៉ាវ សួរ។

ឆិន ភីងអាន ធ្លាក់ក្នុងអន្លង់នៃការគិតយ៉ាងជ្រៅ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ ហើយគេបាននិយាយថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង នឹងមិនបោះបង់គោលការណ៍របស់គេ គ្រាន់តែដោយសារមានគេផ្តល់ទ្រព្យសម្បត្តិឱ្យនោះទេ។ គេមានទំនាក់ទំនងល្អខ្លាំងណាស់ជាមួយលោកតារបស់គេ ហើយលើកលែងតែអ្វីដែលគេនិយាយថា លោកតារបស់គេបានប្រាប់ថាគេអាចលក់ឈុតពាសដែកនោះក្នុងតម្លៃដែលសមរម្យជាការពិត បើមិនដូច្នោះទេ គេប្រាកដជាមិនលក់វាឡើយ។ ចំណែកឯគម្ពីរដាវនោះវិញ វាច្បាស់ជាត្រូវរក្សាទុកក្នុងត្រកូលលីវ និងផ្ទេរទៅឱ្យមនុស្សជំនាន់ក្រោយ»។

«តាមអ្វីដែលខ្ញុំដឹង ពាសដែកដុំពកនោះពិតជាមានភាពលេចធ្លោណាស់។ ប៉ុន្តែ វាមិនមែនជាអ្វីដែលថ្លៃថ្លាពេកនោះទេ។ រីឯគម្ពីរដាវនោះវិញ ច្បាស់ជាកំណប់ទ្រព្យដ៏មានតម្លៃមហាសាល។ យ៉ាងណាមិញ ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) បានតាមចង់បានវាជាយូរណាស់មកហើយ ហើយពួកគេថែមទាំងសម្រេចចិត្តបញ្ជូនមនុស្សពីរនាក់មកកាន់ទីប្រជុំជនតូចមួយនេះដើម្បីស្វែងរកវាទៀតផង។ វាច្បាស់ណាស់ថាពួកគេចាត់ទុកកំណប់នេះជារបស់ខ្លួនឯង។ ដូច្នេះ វាសមហេតុផលសម្រាប់ លីវ សៀនយ៉ាង ក្នុងការលក់ឈុតពាសដែក និងរក្សាគម្ពីរដាវទុក»។

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលយល់ស្រប។

នីង យ៉ាវ ស្ទាបស្រោមដាវពណ៌បៃតងរបស់នាង ហើយផ្តល់យោបល់ដោយទឹកមុខត្រជាក់ថា៖ «ដើម្បីជាការការពារ ខ្ញុំនឹងទៅផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ជាមួយឯង ដើម្បីដោះស្រាយជាមួយស្ត្រីម្នាក់នោះសិន។ ដោយសារ លីវ សៀនយ៉ាង បានយល់ព្រមលក់ឈុតពាសដែកនោះដោយខ្លួនឯង យើងនឹងធ្វើតាមសម្តីគេ ហើយយកប្រអប់នោះមកឱ្យស្ត្រីម្នាក់នោះ។ នៅពេលរួចរាល់ ខ្ញុំនឹងទៅរោងជាងដែករបស់គ្រូ រួន (Master Ruan) ជាមួយឯង ហើយសួរ លីវ សៀនយ៉ាង ថា តើគេកំពុងគិតអ្វីឱ្យប្រាកដ។ ប្រសិនបើគេពិតជាធ្វើតាមបំណងលោកតារបស់គេមែន នោះវាមិនចាំបាច់ឱ្យខ្ញុំជ្រៀតជ្រែកធ្វើអ្វីទៀតឡើយ។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សគ្រប់រូបមានរបៀបរៀងៗខ្លួនក្នុងការធ្វើកិច្ចការ ដូច្នេះយើងមិនគួរលូកដៃក្នុងរឿងរបស់គេឡើយ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើវាមិនមែនជាករណីនេះទេ យើងនឹងសួរគេឱ្យដឹងថា តើមានអ្វីកំពុងរំខានគេ និងអ្វីជាការពិចារណារបស់គេ។ ប្រសិនបើដល់ដំណាក់កាលចុងក្រោយ យើងគ្រាន់តែដណ្តើមប្រអប់នោះមកវិញទៅជាការស្រេច!»

«នីង យ៉ាវ ឯងជាសះស្បើយពេញលេញហើយមែនទេ?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយក្តីបារម្ភ។

នីង យ៉ាវ ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើសត្រូវរបស់យើងគឺជាស្វាលើកភ្នំ (Mountain-moving Ape) មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃ នោះខ្ញុំច្បាស់ជាស្ថិតក្នុងស្ថានភាពវេទនាមិនខាន។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើគ្រាន់តែជាស្ត្រីម្នាក់នោះ ខ្ញុំអាចដោះស្រាយនាងបានដោយដៃម្ខាង ជាពិសេសនៅពេលដែលយើងស្ថិតក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ»។

«ស្វាលើកភ្នំ?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយភាពចង់ដឹងចង់ឃើញ។

«នោះគឺជាប្រភេទសត្វបុរាណដ៏ថោកទាបដែលនៅមានជីវិតរហូតដល់សព្វថ្ងៃ» នីង យ៉ាវ ឆ្លើយក្នុងរបៀបបង្គ្រប់កិច្ច។ «រូបរាងពិតរបស់ពួកគេគឺស្វាយក្សដែលមានទំហំប៉ុនភ្នំ។ គេនិយាយថា នៅពេលដែលពួកគេបង្ហាញរូបរាងពិត ពួកគេថែមទាំងអាចជីកភ្នំ និងលើកវាដាក់លើខ្នងទៀតផង។ ប៉ុន្តែ ទាំងនេះគ្រាន់តែជាពាក្យចចាមអារ៉ាមប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាមិញ មិនទាន់មាននរណាម្នាក់ធ្លាប់ឃើញរឿងនោះពីមុនមកឡើយ»។

«ភ្នំកម្តៅថ្ងៃបានសម្ងំខ្លួនអស់រយៈពេលរាប់រយឆ្នាំមកហើយ ហើយតាមការពិត មូលដ្ឋានគ្រឹះរបស់ពួកគេគឺរឹងមាំខ្លាំងណាស់។ ទោះបីជានិកាយរបស់ពួកគេមិនមានចំណាត់ថ្នាក់ខ្ពស់នៅក្នុងទ្វីបដបត្បូងខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent) ក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនមែនជាកម្លាំងដែលអាចមើលងាយបានដែរ។ ដូច្នេះ វាជាការល្អបំផុតដែលយើងព្យាយាមជៀសវាងការប៉ះទង្គិចជាមួយពួកគេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើយើងមិនអាចជៀសវាងបាន...»

«ប្រសិនបើមិនអាច តើនឹងមានរឿងអ្វីកើតឡើង?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយប្រុងប្រយ័ត្ន។

នីង យ៉ាវ ក្រោកឈរឡើង ហើយហូតដាវចេញពីស្រោមប្រហែលមួយអ៊ីញ។ បន្ទាប់មក នាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសនោះហាក់ដូចជាសម្លឹងមើលមនុស្សល្ងង់ ហើយនិយាយថា៖ «តើមានអ្វីទៀត? យើងនឹងកាប់សម្លាប់ពួកគេចោលទៅ!»

ឆិន ភីងអាន លេបទឹកមាត់ក្អឹក។

ដោយមានកន្ត្រកនៅលើខ្នង ក្មេងប្រុសបានដើរយ៉ាងយឺតៗឆ្ពោះទៅផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ជាមួយក្មេងស្រីដែលពាក់មួកមានស្បៃ និងដាវជាប់នឹងខ្លួន។

នីង យ៉ាវ ងាកមកសម្លឹងមើលកន្ត្រករបស់ ឆិន ភីងអាន រួចសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាថ្ងៃនេះមានតិចម្ល៉េះ?»

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចឆ្លើយថា៖ «ម៉ា គូសួន (Ma Kuxuan)... អូ គេគឺជាចៅប្រុសរបស់យាយ ម៉ា មកពីច្រកផ្កាអាព្រីខុត (Apricot Blossom Alley) ហើយគេមានអាយុប្រហែលនឹងខ្ញុំដែរ។ យ៉ាងណាមិញ គេហាក់ដូចជាប្រែទៅជាមនុស្សផ្សេងគ្នាទាំងស្រុង។ តាមសម្តីរបស់គេ ហុងស៊ុយនៃទីប្រជុំជនតូចរបស់យើងបានផ្លាស់ប្តូរហើយ ដូច្នេះគ្រួសនៅក្នុងស្ទឹងលែងមាន "អូរ៉ា" (aura) ទៀតហើយ»។

នីង យ៉ាវ បង្ហាញទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «គេនិយាយត្រូវហើយ អ្វីៗជិតនឹងផ្លាស់ប្តូរនៅក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះហើយ។ វាជាការល្អបំផុតដែលឯងដោះស្រាយបញ្ហានេះឱ្យបានឆាប់ ហើយចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះឱ្យបានលឿនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ទោះបីជាឯងចាកចេញទៅ ហើយត្រឡប់មកវិញនៅពេលក្រោយ ក៏វានៅតែល្អជាងការនៅទីនេះរហូតដែរ»។

ឆិន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សរឹងរូសដោយភាពល្ងង់ខ្លៅនោះទេ។ គេរស់នៅតែម្នាក់ឯងតាំងពីក្មេង ដែលនេះបានធ្វើឱ្យគេកាន់តែពូកែខាងស្វែងយល់ពីបំណង និងអាកប្បកិរិយារបស់អ្នកដទៃ។ គេងក់ក្បាលហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ខ្ញុំនឹងធ្វើតាម។ ខ្ញុំនឹងចាកចេញភ្លាម បន្ទាប់ពី លីវ សៀនយ៉ាង ក្លាយជាសិស្សរបស់គ្រូ រួន ជាផ្លូវការ។ វានឹងកាន់តែល្អ ប្រសិនបើគ្រូ រួន យល់ព្រមលត់ដាវឱ្យឯងនៅពេលនោះដែរ»។

សម្លឹងមើលស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងនៅលើមុខរបស់គេ នីង យ៉ាវ មិនអាចទប់ភាពងឿងឆ្ងល់បានឡើយ។ «រឿងទាំងនេះមិនពាក់ព័ន្ធនឹងឯងសោះ ចុះហេតុអ្វីបានជាឯងមើលទៅសប្បាយចិត្តម្ល៉េះ? តើខ្ញុំនិយាយខុសមែនទេ ដែលហៅឯងថាជាមនុស្សចិត្តល្អដោយភាពល្ងង់ខ្លៅនោះ?»

ប្រហែលជាដោយសារពួកគេកាន់តែស្និទ្ធស្នាលនឹងគ្នាជាងមុន ទើប ឆិន ភីងអាន លែងមានភាពអៀនខ្មាសដូចមុននៅពេលនិយាយ។ គេពោរពេញដោយភាពជឿជាក់ ខណៈដែលគេនិយាយថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង, គូ សាន (Gu Can) និងឯង... សាកគិតមើល តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់នៅលើលោកនេះ? ប៉ុន្តែ ខ្ញុំខ្វល់តែពីសុវត្ថិភាព និងក្តីសុខរបស់អ្នកទាំងបីប៉ុណ្ណោះ។ តើខ្ញុំជាមនុស្សចិត្តល្អដោយភាពល្ងង់ខ្លៅយ៉ាងម៉េចទៅ?»

នីង យ៉ាវ ញញឹម រួចសួរថា៖ «ចុះខ្ញុំស្ថិតក្នុងលំដាប់ទីប៉ុន្មានក្នុងចំណោមមនុស្សទាំងបីនាក់នោះ?»

ឆិន ភីងអាន ឡើងមុខក្រហម ហើយឆ្លើយដោយស្មោះថា៖ «ជាបណ្តោះអាសន្ន គឺលេខបី»។

នីង យ៉ាវ ដោះដាវចេញ ហើយកាន់វានៅក្នុងដៃយ៉ាងធម្មតា។ បន្ទាប់មក នាងប្រើស្រោមដាវប៉ះស្មារបស់ក្មេងប្រុសស្រាលៗ រួចនិយាយទាំងញញឹមពុតត្បុតថា៖ «ឆិន ភីងអាន ឯងត្រូវតែអរគុណខ្ញុំដែលបានលើកលែងជីវិតឱ្យឯង»។

ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយតបវិញដោយសំណួរដែលមិនគួរឱ្យយល់ថា៖ «ឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាការរំងាស់ថ្នាំជារឿងគួរឱ្យធុញទេមែនទេ?»

នីង យ៉ាវ ភាំងបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងក៏យល់ពីអត្ថន័យរបស់គេភ្លាមៗ ហើយនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាឯងនឹងធ្វើបានល្អ ទោះបីជាឯងចាកចេញពីទីប្រជុំជនតូចនេះទៅកាន់ពិភពខាងក្រៅក៏ដោយ»។

ឆិន ភីងអាន មិនមានចិត្តលោភលន់សូម្បីតែបន្តិច ហើយនិយាយដោយស្មោះថា៖ «ខ្ញុំនឹងមានសេចក្តីសុខ ដរាបណាស្ថានភាពរបស់ខ្ញុំអាចនៅដដែល»។

នីង យ៉ាវ មិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីលើរឿងនេះទេ។ ដូចជាក្មេងស្រីម្នាក់ដែលកំពុងបក់មែកផ្កានៅតាមវាលស្រែ នាងបានបក់ស្រោមដាវពណ៌បៃតងនៅក្នុងដៃស្រាលៗ។

នៅពេលពួកគេមកដល់ជ្រុងនៃច្រកផ្លូវដែលផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ស្ថិតនៅ ស្រមោលខ្មៅមួយស្រាប់តែស្ទុះចេញមកពីកន្លែងណាមិនដឹង ស្ទើរតែធ្វើឱ្យ នីង យ៉ាវ ហូតដាវទៅហើយ។ សំណាងល្អដែលនាងអាចទប់ខ្លួនបានទាន់ពេល។ តាមពិតទៅ វាគឺជាឆ្កែមួយក្បាល ហើយវាបានរត់ជុំវិញខ្លួន ឆិន ភីងអាន យ៉ាងស្និទ្ធស្នាល។

ឆិន ភីងអាន អោនចុះទៅអង្អែលក្បាលឆ្កែនោះ។ បន្ទាប់មក គេក្រោកឈរឡើង ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «វាឈ្មោះ ហ្វរជូន (Fortune) ហើយវាគឺជាឆ្កែរបស់អ្នកជិតខាង លីវ សៀនយ៉ាង។ វាមានអាយុច្រើនឆ្នាំមកហើយ ប៉ុន្តែឆ្កែនេះនៅតែខ្លាចញញើតដូចដើម។ លីវ សៀនយ៉ាង និងខ្ញុំ ធ្លាប់នាំវានៅជាមួយជានិច្ចនៅពេលយើងឡើងភ្នំ ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង តែងតែរអ៊ូថាវាមិនអាចចាប់ទន្សាយព្រៃ ឬមាន់ព្រៃបានសូម្បីតែមួយក្បាល។ និយាយម្យ៉ាងទៀត ហ្វរជូន ថែមទាំងអន់ជាងឆ្មាទៅទៀត។ ជាឧទាហរណ៍ មនុស្សជារឿយៗឃើញឆ្មារបស់ ម៉ា គូសួន ពាំមាន់ព្រៃ និងពស់ចូលផ្ទះរបស់គេ។ ប៉ុន្តែ ហ្វរជូន ចាស់ណាស់ទៅហើយ។ វាមានអាយុ ១០ ឆ្នាំហើយ សម្រាប់ឆ្កែ នេះគឺចាស់ណាស់»។

ខណៈពេលកំពុងនិយាយ ឆិន ភីងអាន មិនអាចទប់ចិត្តបានក៏អោនចុះទៅអង្អែលក្បាល ហ្វរជូន ម្តងទៀត។ សំឡេងរបស់គេមានភាពទន់ភ្លន់ ខណៈដែលគេបន្តថា៖ «ក្នុងវ័យនេះ ឯងត្រូវតែទទួលស្គាល់ថាឯងកាន់តែចាស់ហើយ មែនទេ? ប៉ុន្តែកុំបារម្ភអី ខ្ញុំប្រាកដជាមិនទុកឱ្យឯងនៅស្រេកឃ្លានឡើយ នៅពេលដែលខ្ញុំក្លាយជាអ្នកមាននៅថ្ងៃអនាគត»។

នីង យ៉ាវ គ្រវីក្បាល នាងមិនអាចមានអារម្មណ៍យល់ចិត្តដូចគេឡើយ។

នេះគឺជាករណីមួយ ទោះបីជានាងបានឃើញមនុស្ស និងព្រឹត្តិការណ៍គ្រប់ប្រភេទក្នុងដំណើររបស់នាងមកកាន់ទីប្រជុំជនតូចនេះក៏ដោយ។ នាងបានឃើញពួកអមតៈដែលខ្ពង់ខ្ពស់ និងមានអំណាច នាងបានឃើញមនុស្សលោកដែលសាមញ្ញ និងមិនគួរឱ្យកត់សម្គាល់ នាងបានឃើញសេះដ៏ស្វាហាប់របស់ពួកអ្នកកំលោះអ្នកមានអំណាច នាងបានឃើញរូបរាងដ៏ស្រស់ស្អាត និងសេរីដែលហោះហើរលើមេឃ ហើយនាងក៏បានឃើញការជួបជុំគ្នាដែលពោរពេញដោយក្តីសុខ និងការបែកគ្នាដែលឈឺចាប់ជាច្រើនប្រភេទផងដែរ។

មានព្រះសង្ឃអង្គនោះដែលដើរដោយជើងទទេរក្នុងរាត្រីដែលមានខ្យល់ និងភ្លៀង ដើម្បីសុំចង្ហាន់ ដោយជំហានរបស់លោកមានភាពរឹងមាំ និងម៉ឺងម៉ាត់ ខណៈដែលលោកបន្តសូត្រនាមព្រះពុទ្ធ...

មានអ្នកប្រាជ្ញដ៏ក្រីក្រម្នាក់នោះដែលកំពុងប្រញាប់ប្រញាល់ទៅកាន់រាជធានីដើម្បីប្រឡងជ្រើសរើសមន្ត្រី ដោយមិនមានការស្តាយក្រោយ ឬអាក់អន់ចិត្តដែលសក់នៅត្រង់សៀតផ្កាប្រែជាពណ៌ប្រផេះ បន្ទាប់ពីស្នាក់នៅក្នុងវត្តដែលទ្រុឌទ្រោមនោះ និងបានជួយគូសចិញ្ចើមឱ្យបិសាចកញ្ជ្រោងក្នុងរូបរាងមនុស្សម្នាក់នោះដោយភាពទន់ភ្លន់...

មានគ្រូដាវក្មេងម្នាក់នោះដែលកាន់តំណែងជាគ្រូសួគ៌ (Heavenly Master) ដើរកាត់ផ្នូរដែលគ្មានសញ្ញាសម្គាល់នៃសមរភូមិបុរាណតែម្នាក់ឯង ខណៈដែលគេសូត្រមន្ត "ការពារទេវតាទាំងឡាយ" ដោយស្ងៀមស្ងាត់ ដោយមិនរារែកក្នុងការលះបង់ការបដិបត្តិរបស់ខ្លួនដើម្បីចង្អុលបង្ហាញផ្លូវសម្រាប់ខ្មោចដែលវង្វេង និងឯកោទាំងនោះ...

មានមន្ត្រីវ័យកណ្តាលម្នាក់នោះដែលបានបិទខ្ទប់ប្រាសាទស្ដេចនាគខុសច្បាប់ដោយផ្ទាល់នៅដើមអាជីពរបស់គាត់ ប៉ុន្តែបបូរមាត់របស់គាត់បែរជាប្រេះ និងហូរឈាម ខណៈដែលគាត់ដាក់តុធូបនៅមាត់ស្ទឹងដែលស្ងួតហួតហែង ហើយសូត្រមន្តសុំទឹកភ្លៀងពីស្ដេចនាគដោយសំឡេងស្អកៗ ថែមទាំងសុខចិត្តបែរមុខទៅទិសដៅនៃប្រាសាទស្ដេចនាគ ហើយលុតជង្គង់សំពះសុំការអភ័យទោស ទាំងអស់នេះគឺដើម្បីជាប្រយោជន៍ដល់ប្រជារាស្ត្រនៅក្នុងដែនសមត្ថកិច្ចរបស់គាត់...

មានបុរសចំណាស់ម្នាក់នោះដែលបដិសេធមិនបោះបង់រជ្ជកាលចាស់ បដិសេធមិនទៅតាមកូនប្រុសរបស់គាត់ដែលបានក្លាយជាមន្ត្រីនៅក្នុងរជ្ជកាលថ្មី ហើយផ្ទុយទៅវិញគាត់បាននាំចៅៗដែលទើបតែចូលរៀនពីរបីនាក់ទៅជាមួយ ខណៈដែលគាត់ឡើងលើភ្នំ ហើយតាក់តែងកំណាព្យមួយ ដោយមានទឹកភ្នែកនៅក្នុងភ្នែក ខណៈដែលគាត់បែរមុខទៅរកទឹកដីដែលត្រូវបានបំផ្លាញនៃប្រទេសជាតិរបស់គាត់ ហើយប្រាប់ចៅៗរបស់គាត់អំពីឈ្មោះពីមុននៃរដ្ឋ និងខេត្តនានា...

មានទូកម្នាក់នោះដែលហូរចុះតាមច្រកភ្នំដ៏វែងដូចជាស្លឹកឈើអណ្តែតទឹក មានអ្នកប្រាជ្ញម្នាក់នោះដែលពោរពេញដោយភាពរស់រវើក ខណៈដែលគេស្តាប់សំឡេងធម្មជាតិនៅតាមមាត់ច្រាំងទាំងពីរ ដោយងើបក្បាលឡើងស្រែកហ៊ោនៅពេលណាដែលគេអានគម្ពីរដែលប៉ះចំចំណុចបេះដូងរបស់គេ មានស្ត្រីដែលមានសម្រស់ស្រស់ស្អាតគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលម្នាក់នោះដែលស្លៀកពាក់ពាសដែកជិះសេះដែលកំពុងរត់យ៉ាងលឿន និងផឹកស្រា បន្ទាប់ពីភ្លើងនៃសមរភូមិបានស្ងប់ស្ងាត់ទៅ...

នាងបានដើរលើផ្លូវដ៏វែងឆ្ងាយ បានឃើញមនុស្ស និងរឿងរ៉ាវផ្សេងៗគ្នាគ្រប់ប្រភេទ និងបានទទួលបទពិសោធន៍នៃការយល់ដឹង និងការត្រាស់ដឹងយ៉ាងទូលំទូលាយ... ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចិត្តបដិបត្តិ (Dao Heart) របស់ នីង យ៉ាវ នៅតែរឹងមាំ និងមិនរង្គោះរង្គើ។ វាមិនត្រូវបានប្រឡាក់ប្រឡូកសូម្បីតែបន្តិច។

ថ្ងៃនេះ នីង យ៉ាវ បានឃើញអ្វីដែលថ្មី។

មានក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់មកពីច្រកផ្លូវដែលទ្រុឌទ្រោម មានកន្ត្រកឬស្សីនៅលើខ្នង និងកន្ត្រកត្រីនៅចង្កេះ ខណៈដែលគេអោនចុះទៅអង្អែលក្បាលឆ្កែចាស់នោះ ទឹកមុខរបស់គេពោរពេញដោយក្តីសង្ឃឹមសម្រាប់អនាគត។

មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីមកដល់ផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ពួកគេទាំងពីរបានឮនរណាម្នាក់គោះទ្វារ។ ឆិន ភីងអាន និង នីង យ៉ាវ បានសម្លឹងមើលមុខគ្នា។

ឆិន ភីងអាន បានដើរទៅបើកទ្វារ ខណៈដែល នីង យ៉ាវ នៅតែឈរនៅក្នុងផ្ទះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងបានងាកមកសម្លឹងមើលដាវដែលកំពុងសម្រាកយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់នៅលើទូ។

អ្នកដែលនៅមាត់ទ្វារនោះមិនមែនជានរណាក្រៅពី លូ ចឹងឈុន (Lu Zhengchun) នោះទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាមធម្មជាតិគឺគេកំពុងបម្រើស្ត្រីដែលឈរក្បែរគេនោះ។ ក្រៅពីពួកគេ ក៏មានអ្នកបម្រើដ៏ស្មោះត្រង់ពីរនាក់មកពីត្រកូលលូផងដែរ។

លូ ចឹងឈុន បង្ហាញទឹកមុខរាក់ទាក់ ខណៈដែលគេសួរក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «ឯងគឺជា ឆិន ភីងអាន ជាមិត្តភក្តិរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង មែនទេ? យើងមកទីនេះដើម្បីមកយកប្រអប់នោះ ហើយ លីវ សៀនយ៉ាង គួរតែប្រាប់ឯងពីរឿងនេះរួចហើយ។ ដូច្នេះ សូមទុកចិត្តចុះ ហើយយកថង់កាក់នេះទៅ។ ក្រៅពីនេះ លោកស្រីក៏នឹងផ្តល់ឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង នូវវត្ថុផ្សេងទៀតដែលលោកស្រីបានសន្យាជាមួយគេដែរ»។

ឆិន ភីងអាន ទទួលយកថង់កាក់ ហើយដើរចេញទៅម្ខាងដើម្បីឱ្យពួកគេចូលទៅ។ ស្ត្រីដែលមានរូបរាងស្រស់ស្អាត និងមានភាពជឿជាក់ខ្ពស់បានឈានជើងចូលទៅក្នុងទីធ្លាមុនគេ ដោយមាន លូ ចឹងឈុន និងអ្នកបម្រើពីរនាក់ដើរតាមពីក្រោយ។ ស្ត្រីរូបនោះបានបើកប្រអប់ឈើពណ៌ក្រហមដែលត្រូវបានគេយកមកដាក់ក្នុងសាលធំដោយផ្ទាល់ ហើយនាងបានអោនចុះ និងលូកដៃទៅអង្អែលឈុតពាសដែកដ៏អាក្រក់នោះ។ ពន្លឺនៃភាពពេញចិត្តបានភ្លឺឡើងក្នុងភ្នែករបស់នាង បន្ទាប់មកគឺជាទឹកមុខនៃភាពរំភើប និងការចង់បានដែលមិនអាចលាក់បាំងបាន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងបានគ្រប់គ្រងអារម្មណ៍របស់នាងវិញយ៉ាងរហ័ស។

នាងក្រោកឈរឡើង ហើយធ្វើសញ្ញាឱ្យ លូ ចឹងឈុន និងអ្នកបម្រើពីរនាក់លើកប្រអប់នោះ។ វាមិនធ្ងន់នោះទេ នេះគឺដោយសារតែវាមានផ្ទុកតែឈុតពាសដែកតែមួយប៉ុណ្ណោះ។

ស្ត្រីរូបនោះគឺជាអ្នកចុងក្រោយដែលចាកចេញពីផ្ទះ ហើយនៅពេលនាងមកដល់មាត់ទ្វារ នាងបានងាកមកមើលក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើង រួចនិយាយទាំងញញឹមស្រាលៗថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង ពិតជាចាត់ទុកឯងជាមិត្តជិតស្និទ្ធមែន»។

ឆិន ភីងអាន មិនយល់ពីអ្វីដែលនាងចង់និយាយនោះទេ ដូច្នេះគេបានត្រឹមតែបិទមាត់ឱ្យជិត និងនៅស្ងៀម ខណៈដែលគេមើលពួកគេដើរចេញពីទីធ្លាផ្ទះ។

គេនៅឈរទីនោះអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ ដោយមិនចង់ចាកចេញ។ នៅទីបំផុត នីង យ៉ាវ បានដើរមកក្បែរគេ។

ស្ត្រីរូបនោះកំពុងដើរតាមពីក្រោយ លូ ចឹងឈុន និងអ្នកបម្រើពីរនាក់។ នៅពេលពួកគេមកដល់ចុងច្រកផ្លូវ នាងបានងាកមកក្រោយ ឃើញតែក្មេងប្រុស និងក្មេងស្រីដែលកំពុងឈរក្បែរគ្នា។ នាងបង្ហាញស្នាមញញឹមដែលពោរពេញដោយអត្ថន័យ រួចនិយាយថា៖ «អា ការនៅក្មេងគឺពិតជាល្អណាស់។ ប៉ុន្តែ ឯងត្រូវតែមានជីវិតនៅឱ្យរស់ ប្រសិនបើឯងចង់រីករាយនឹងវា»។

នៅលើស្ពានដែលមានដំបូលដែលកាត់កាត់ស្ទឹង មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានរូបរាងខ្ពស់ និងមាំមួនកំពុងដេកនៅក្នុងថ្លុកឈាម រាងកាយរបស់គេកំពុងប្រកាច់ ខណៈដែលឈាមកំពុងហូរចេញពីមាត់របស់គេ។

ប៉ុន្តែលើកនេះ គេមិនបានឮក្មេងប្រុសស្គម និងខ្មៅស្រែកហៅរកជំនួយឱ្យអស់ពីកម្លាំងកាយចិត្តនោះទេ។

នៅចុងខាងជើងនៃស្ពានដែលមានដំបូល មានក្រុមមនុស្សមួយក្រុមធំកំពុងចង្អុលបង្ហាញ និងជជែកវែកញែកយ៉ាងសកម្ម។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេមិនហ៊ានចូលទៅជិតក្មេងប្រុសនោះទេ ខ្លាចក្រែងតែនាំទុក្ខទោសដល់ខ្លួនឯង។

មនុស្សពីរនាក់បានដើរយ៉ាងលឿនឡើងលើស្ពានដែលមានដំបូល ដោយបុរសម្នាក់បានអង្គុយចុះក្បែរក្មេងប្រុស និងដាក់ម្រាមដៃលើជីពចររបស់គេ។ ទឹកមុខរបស់គាត់កាន់តែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់។

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង ហើយនាងបាននិយាយទាំងខាំធ្មេញថា៖ «ពួកគេបានបំផ្លាញទ្រូងរបស់គេដោយគ្រាន់តែប្រើកណ្តាប់ដៃមួយដៃប៉ុណ្ណោះ! ពិតជាសាហាវឃោរឃៅ និងគ្មានមេត្តាមែន!»

បុរសនោះនៅស្ងៀម។

ថ្ងៃនេះ រួន ស៊ាវ (Ruan Xiu) បានចងសក់កន្ទុយសេះ ហើយនាងនិយាយទាំងកំហឹងថា៖ «លោកពុក! តើលោកពុកនឹងមើល លីវ សៀនយ៉ាង ស្លាប់បែបនេះមែនទេ? គេអាចត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាសិស្សពាក់កណ្តាលរបស់លោកពុករួចទៅហើយ!»

បុរសនោះមិនបានលែងកដៃរបស់ក្មេងប្រុសនោះទេ ហើយមុខរបស់គាត់មិនបង្ហាញអារម្មណ៍អ្វីឡើយ ខណៈដែលគាត់និយាយក្នុងសំឡេងស្ងប់ស្ងាត់ថា៖ «ខ្ញុំមិននឹកស្មានថាភ្នំកម្តៅថ្ងៃនឹងធ្វើរឿងដែលគ្មានហេតុផលដល់ថ្នាក់នេះទេលើកនេះ»។

ក្មេងស្រីស្រាប់តែក្រោកឈរឡើង ហើយនាងស្រែកថា៖ «ប្រសិនបើលោកពុកមិនដោះស្រាយជាមួយពួកគេទេ នោះខ្ញុំនឹងទៅដោះស្រាយជាមួយពួកគេដោយខ្លួនឯង!»

បុរសនោះងើបមុខមើលយឺតៗ ហើយនិយាយថា៖ «រួន ស៊ាវ តើឯងចង់ឱ្យខ្ញុំទៅរើសសពរបស់ឯងមែនទេ?»

ក្មេងស្រីបោះជំហានទៅមុខដោយឆន្ទៈមិនរង្គោះរង្គើ ដោយនិយាយក្នុងសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «ការហូបមិនមែនជាអ្វីតែមួយគត់ដែលខ្ញុំចេះធ្វើនោះទេ! ខ្ញុំក៏ចេះសម្លាប់មនុស្សដែរ!»

មានពន្លឺនៃកំហឹងដូចផ្គរលាន់នៅលើមុខរបស់ រួន ឈីង (Ruan Qiong)។

ផ្នែកខ្លះនៃមូលហេតុគឺដោយសារតែកូនស្រីរបស់គាត់មានភាពរហន់ពេក ប៉ុន្តែមូលហេតុធំជាងនេះទៅទៀត គឺដោយសារតែស្វាចាស់មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃនោះសាហាវឃោរឃៅពេក។

បុរសនោះគិតអំពីរឿងនេះមួយសន្ទុះ។ ដោយសារគាត់មិនទាន់បានចូលកាន់តំណែងជាផ្លូវការពី ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) ទេ តើនេះមានន័យថាគាត់ក៏អាចធ្វើសកម្មភាពក្នុងរបៀបដែលគ្មានហេតុផលបានដែរឬទេ?

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងស្រាប់តែឈប់ដើរ។

នេះគឺដោយសារតែនាងស្រាប់តែឃើញក្មេងប្រុសស្គមម្នាក់កំពុងរត់យ៉ាងលឿនស្លន់ស្លោមកពីម្ខាងទៀតនៃស្ពានដែលមានដំបូល។

រូបរាងដ៏ស៊ាំភ្នែកនេះកំពុងពាក់ស្បែកជើងចំបើងមួយគូ។ គេមិនបង្ហាញអារម្មណ៍អ្វីទាំងអស់នៅពេលនេះ។

នាងចង់និយាយអ្វីមួយ ខណៈដែលក្មេងប្រុសនោះរត់កាត់នាងទៅ ប៉ុន្តែនាងមិនអាចហើបមាត់និយាយបានឡើយ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ។ នាងមានអារម្មណ៍ឈឺចាប់យ៉ាងខ្លាំងដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង ហើយទឹកភ្នែកក៏ចាប់ផ្តើមហូរចុះមកតាមថ្ពាល់របស់នាងភ្លាមៗ។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះក្បែរ លីវ សៀនយ៉ាង ហើយចាប់ដៃម្ខាងរបស់គេ វាហាក់ដូចជាក្មេងប្រុសខ្ពស់ដែលមានចក្ខុវិស័យព្រិលៗទៅហើយនោះ បានទទួលថាមពលបន្តិចបន្តួចមកវិញ។ គេព្យាយាមបញ្ចេញស្នាមញញឹម ហើយគេនិយាយក្នុងសំឡេងដ៏ពិបាកថា៖ «ស្ត្រីម្នាក់នោះនិយាយថា នាងនឹងសម្លាប់ឯង ប្រសិនបើខ្ញុំមិនប្រគល់ឈុតពាសដែកដ៏មានតម្លៃនោះឱ្យនាង... នាងក៏បាននិយាយដែរថា ទាំងនាង និងកូនប្រុសរបស់នាងបានមកដល់ទីប្រជុំជនតូចរបស់យើង ដូច្នេះនាងអាចទទួលយកតម្លៃនៃការដែលម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេត្រូវបានគេដេញចេញ។ ខ្ញុំខ្លាច... ខ្ញុំពិតជាខ្លាចថានាងនឹងសម្លាប់ឯង... ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនបានកុហកឯងពីមុនទេ ហើយលោកតារបស់ខ្ញុំពិតជាបាននិយាយពាក្យទាំងនោះមែន។ ដូច្នេះ ខ្ញុំសម្រេចចិត្តលក់ឈុតពាសដែកនោះ។ តើវាមានបញ្ហាអ្វីទៅ...?»

«ប៉ុន្តែ នាងបានបញ្ជូននរណាម្នាក់ឱ្យមកតាមរកខ្ញុំអម្បាញ់មិញនេះ ហើយពួកគេបានប្រាប់ខ្ញុំថា បុរសចំណាស់នោះបានឆ្កួតហើយ។ បន្ទាប់ពីឮថាខ្ញុំមិនមានគម្ពីរដាវ គាត់ក៏មានបំណងចង់សម្លាប់ឯង ហើយបន្ទាប់មកសម្លាប់ខ្ញុំ។ ខ្ញុំបារម្ភពីឯងខ្លាំងណាស់ ដូច្នេះខ្ញុំចង់រត់មកដើម្បីប្រាប់ឯងឱ្យប្រុងប្រយ័ត្ន... នោះហើយជាមូលហេតុដែលខ្ញុំមកដល់ទីនេះ... ប៉ុន្តែ ខ្ញុំត្រូវបានអាបិសាចចាស់នោះដាល់មួយដៃ... វាក៏ឈឺបន្តិចដែរ»។

ឆិន ភីងអាន អោនក្បាលចុះ ខណៈដែលគេជូតឈាមចេញពីមាត់របស់ លីវ សៀនយ៉ាង យ៉ាងទន់ភ្លន់។ មានស្នាមជ្រួញយ៉ាងជ្រៅនៅលើមុខរបស់គេ ហើយគេនិយាយក្នុងសំឡេងតិចៗថា៖ «កុំខ្លាចអី អ្វីៗនឹងមិនអីទេ។ ឯងត្រូវតែជឿខ្ញុំ។ កុំនិយាយទៀតអី យល់ទេ? ខ្ញុំនឹងនាំឯងទៅផ្ទះ...»

ថាមពលរបស់ក្មេងប្រុសខ្ពស់បានថយចុះជាលំដាប់ម្តងទៀត ដោយភ្នែករបស់គេបាត់បង់ការផ្តោតអារម្មណ៍ ខណៈដែលគេរអ៊ូរទាំថា៖ «ខ្ញុំមិនស្តាយក្រោយអ្វីទាំងអស់ ហើយឯងក៏មិនចាំបាច់បន្ទោសខ្លួនឯងដែរ។ ពិតមែនណា... គ្រាន់តែថា... ខ្ញុំខ្លាចបន្តិច... តាមពិតទៅ ខ្ញុំក៏ខ្លាចស្លាប់ដែរ...»

នៅទីបំផុត ក្មេងប្រុសខ្ពស់បានយំខ្សឹកខ្សួល ខណៈដែលគេចាប់ដៃមិត្តភក្តិតែមួយគត់របស់គេយ៉ាងណែន ដោយនិយាយថា៖ «ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំពិតជាខ្លាចស្លាប់ណាស់...»

ខណៈពេលដែល ឆិន ភីងអាន អង្គុយនៅទីនោះ គេបានចាប់ដៃ លីវ សៀនយ៉ាង យ៉ាងណែនដោយដៃម្ខាង ចំណែកឯដៃម្ខាងទៀតរបស់គេត្រូវបានក្តាប់យ៉ាងណែនដាក់លើជង្គង់របស់គេ។

ដង្ហើមរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង មានភាពមិនទៀងទាត់ និងពិបាកដកដង្ហើម។

គេនៅក្មេងនៅឡើយ ប៉ុន្តែគេមើលទៅហាក់ដូចជាឆ្កែចាស់ម្នាក់នៅពេលនេះ។

រង្វង់ភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើងក្រហមខ្លាំង។

នៅពេលដែលគេចង់ទាមទារយុត្តិធម៌ពីមេឃ គេនឹងមើលទៅកាន់តែដូចឆ្កែចាស់។

ឆិន ភីងអាន មិនចង់ក្លាយជាបែបនេះទេ។ គេមិនចង់ក្លាយជាបែបនេះទៀតឡើយ!