ការហាត់ក្បាច់គុណកណ្ដាប់ដៃភ្នំញ័រ (Mountain Shaking Fist)

នៅពេលយប់ជ្រៅ សុង ឆាងជឹង (Song Changjing) បានត្រឡប់មកការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុតវិញតែម្នាក់ឯង។ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានចាកចេញតាំងពីយូរ ហើយត្រឡប់ទៅច្រកដីឥដ្ឋវិញ ដែលជាកន្លែងដូចជាទ្រុងឆ្កែ។ បុរសក្នុងឈុតសមិនមានបញ្ហាអ្វីនឹងរឿងនេះទេ។ ក្នុងនាមជាមេទ័ពជួរមុខដែលបានដឹកនាំកងទ័ពធ្វើសង្គ្រាមអស់ជាច្រើនឆ្នាំ និងជាមនុស្សដែលអាចដេកលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់កណ្តាលសមុទ្រឈាម និងភ្នំសព គេមានអារម្មណ៍ថា ក្មួយប្រុសរបស់គេមិនត្រូវបានគេធ្វើបាបឡើយក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំនេះ។ ទោះបីជាត្រូវបានគេបោះចោលក្នុងទីប្រជុំជនតូចនេះ ប៉ុន្តែយ៉ាងហោចណាស់គេអាចត្រឡប់ទៅរាជធានីនៃអាណាចក្រ លី (Great Li Empire) ទាំងមានជីវិត។ នេះគឺជារឿងល្អណាស់ទៅហើយ។

អ្នកមើលការខុសត្រូវចាស់នៃការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ បានរង់ចាំនៅខាងក្រៅខ្លោងទ្វារពេញមួយពេល ដោយមានកាន់គោមនៅក្នុងដៃ។

សុង ឆាងជឹង បានដើរកាត់ច្រកចូលចំហៀងដែលមានទ្វារតែមួយបើក។ រួចគេក៏បន្តដើរទៅមុខទាំងនិយាយថា៖ «មិនបាច់នាំផ្លូវទេ»។

អ្នកមើលការខុសត្រូវចាស់ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់។ គេបានបន្ថយល្បឿន មុននឹងចាកចេញទៅវិញដោយស្ងាត់ៗ។

ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដុតមានទីតាំងនៅលើផ្លូវសំណាង (Fortune Street) ហើយវាមិនមែនជាអគារដែលប្រណិតពេកនោះទេ។ តាមពិតទៅ វាមានទំហំតូចជាងផ្ទះរបស់ត្រកូល លូ (Lu) និងត្រកូល លី (Li) ទៅទៀត។ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតមុន ដែលជាមន្ត្រីស្របច្បាប់ បានរស់នៅដោយភាពស្មោះត្រង់ និងសន្សំសំចៃ។ អ្នកភូមិក្នុងទីប្រជុំជនមិនបានឃើញថាជារឿងចម្លែកឡើយ។

ប៉ុន្តែ សុង ឆាងជឹង គឺខុសគ្នា។ គេគឺជាប្អូនប្រុសរបស់អធិរាជនៃអាណាចក្រ លី ហើយគេក៏បានរួមចំណែកយ៉ាងខ្លាំងក្នុងការជួយពង្រីកទឹកដីអាណាចក្រ។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ គេក៏ជាកំពូលគ្រូក្បាច់គុណម្នាក់ក្នុងចំណោមគ្រូក្បាច់គុណកំពូលៗនៃទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត។

ការមកដល់របស់គេ ប្រៀបបាននឹងនាគទឹកដែលធ្លាក់ចូលក្នុងបឹងតូចមួយ។ ទោះបីជាត្រកូលមានអំណាចក្នុងទីប្រជុំជនមិនសូវខ្លាចគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះគេដោយការគោរពដែរ។

នៅពេល សុង ឆាងជឹង ដើរកាត់ទីធ្លាមួយ គេបានចាប់អារម្មណ៍ឃើញថា នៅមានមនុស្សម្នាក់កំពុងអានសៀវភៅនៅក្រោមពន្លឺទៀនដ៏ស្រអាប់នៅក្នុងអគារក្បែរនោះ។ ពួកគេអង្គុយត្រង់ខ្លួន ហើយទោះបីជានៅម្នាក់ឯងក្នុងអគារក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែរក្សាឥរិយាបថយ៉ាងហ្មត់ចត់បំផុត។

«ពិតជាស័ក្តិសមជាមនុស្សថ្លៃថ្នូរ និងមានគុណធម៌មែន»។

ជាយអាវរបស់ សុង ឆាងជឹង បក់រវិចក្នុងខ្យល់ ខណៈពេលគេដើរកាត់យ៉ាងលឿន ហើយស្នាមញញឹមចំអកបានលេចឡើងនៅជ្រុងមាត់របស់គេ។

កាលពីមុន ធ្លាប់មានយុវជនម្នាក់ដែលបានស្វែងរកចំណេះដឹងនៅសាលាបឹងទិដ្ឋភាព (Lake View Academy)។ ជំនាញសរសេរអក្សរផ្ចង់របស់គេពិតជាអស្ចារ្យណាស់ ហើយកេរ្តិ៍ឈ្មោះរបស់គេបានល្បីសុះសាយពេញវាំង។ អធិរាជនៃអាណាចក្រ វៃ ភាគខាងត្បូង (Southern Wei Nation) បានអញ្ជើញគេចូលក្នុងវាំងដើម្បីសរសេររាជសារ។ ក្នុងរដូវរងា ព្រិលធ្លាក់ខ្លាំង និងត្រជាក់ខ្លាំង រហូតដល់ជក់សរសេរអក្សររបស់គេឡើងកក មិនអាចសរសេរបាន។ នៅពេលដឹងរឿងនេះ អធិរាជបានបញ្ជាឱ្យអ្នកបម្រើដប់នាក់ជាងមកជួយសិស្សវ័យក្មេងនោះ ដោយប្រើខ្យល់ដង្ហើមរបស់ពួកគេដើម្បីកម្តៅជក់ឱ្យកក់ក្ដៅ។

ព័ត៌មាននេះបានរីករាលដាលពេញទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើតដូចជាភ្លើងឆេះព្រៃ ហើយវាបានក្លាយជារឿងរ៉ាវដែលមនុស្សគ្រប់គ្នាលើកសរសើរ និងនិយាយពីវាភ្លាមៗ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គ្មាននរណាម្នាក់នឹកគិតឱ្យបានជ្រៅជ្រះឡើយថា — ដោយសារតែច្បាប់ក្នុងវាំងមានភាពតឹងរ៉ឹងបំផុតលើព័ត៌មាន កុំថាឡើយអធិរាជ ขันที (eunuchs) និងស្រីស្នំ តើធ្វើដូចម្តេចទើបកសិករធម្មតាអាចដឹងពីរឿងអស់ទាំងនេះបានទៅវិញ?

ដើរតាមផ្លូវស្ងាត់ និងតូចចង្អៀត សុង ឆាងជឹង ស្រាប់តែផ្ទុះសំណើចយ៉ាងខ្លាំង។

សុង ជីស៊ីន ដែលស្លៀកពាក់យ៉ាងស្អាតបាត បានត្រឡប់មកដល់ច្រកដីឥដ្ឋវិញ។ គេបានរុញទ្វាររបងដែលមិនបានដាក់គន្លឹះ រួចដើរចូលទៅក្នុងផ្ទះ។ អ្វីដែលគេឃើញ គឺ ជី គុយ (Zhi Gui) កំពុងអង្គុយលើកៅអីក្នុងសាលធំ ដោយបិទភ្នែកងោកងក់។ នៅពេលក្បាលនាងងក់ដល់កម្រិតណាមួយ នាងក៏ភ្ញាក់ដឹងខ្លួនភ្លាម រួចក៏ចាប់ផ្តើមងោកម្ដងទៀត។

មើលទៅក្មេងស្រីម្នាក់នេះពិតជាអស់កម្លាំងខ្លាំងណាស់។ សុង ជីស៊ីន បានឱនចុះ និងអង្រួនស្មានាងតិចៗ រួចនិយាយក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «ជី គុយ, ជី គុយ, ភ្ញាក់ឡើង។ ប្រញាប់ត្រឡប់ទៅបន្ទប់ខ្លួនឯងវិញទៅ។ ប្រយ័ត្នផ្ដាសាយ»។

ជី គុយ ញីភ្នែកដែលកំពុងងងុយ ហើយរអ៊ូថា៖ «លោកម្ចាស់វ័យក្មេង ហេតុអ្វីបានជាលោកត្រឡប់មកវិញយឺតម្ល៉េះ?»

សុង ជីស៊ីន ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំបានទៅលេងនៅស្ពានដំបូល។ វាឆ្ងាយបន្តិច ទើបខ្ញុំត្រឡប់មកដល់យឺតបែបនេះ»។

«ហាស? លោកម្ចាស់វ័យក្មេង តើលោកប្តូរឈុតនេះតាំងពីពេលណា?» ជី គុយ និយាយទាំងភ្ញាក់ផ្អើលនៅពេលឃើញសម្លៀកបំពាក់ប្លែកភ្នែកដែល សុង ជីស៊ីន កំពុងស្លៀក។

សុង ជីស៊ីន មិនចង់និយាយពីរឿងនេះទេ គេក៏និយាយបង្វែរថា៖ «កុំនិយាយពីរឿងនេះអី។ ខ្ញុំបានឱ្យប្អូនខ្ចីសៀវភៅកំណត់ត្រាស្រុក តើតើប្អូនអានដល់ណាហើយ ហើយបានរៀនអក្សរថ្មីខ្លះទេ? តើប្អូនត្រូវការឱ្យខ្ញុំបង្រៀនអ្វីទេ?»

ក្មេងស្រីនោះគ្រវីក្បាលហើយឆ្លើយថា៖ «អត់ទេ»។

សុង ជីស៊ីន ត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់គេវិញ។ នៅក្នុងបន្ទប់ងងឹតស្លុប គេបានដោះអាវក្រៅ រួចដោះស្បែកជើង និងស្ទាបរកគ្រែដេក។ ពេលដេកចុះ ក្មេងប្រុសនោះរអ៊ូតិចៗថា៖ «វ៉ាង ជូ (Wang Zhu), វ៉ាង ជូ... អ៊ីចឹងសោះ...»

ជី គុយ ក៏ត្រឡប់ទៅបន្ទប់របស់នាងវិញ នាងផ្លុំពន្លត់ទៀន និងចូលដេកក្នុងភួយ។ ខណៈពេលនាងដេកក្នុងភួយ ស្រាប់តែមានឮសំឡេង "ក្រេតក្រត" តិចៗ និងជាប់រហូត ហាក់ដូចជាមាននរណាម្នាក់កំពុងលាក់ខ្លួនក្នុងភួយ និងកំពុងទំពារអ្វីម្យ៉ាង។

នៅទីបញ្ចប់ នាងថែមទាំងភើ (burp) ចេញមកដោយក្តីស្កប់ស្កល់ទៀតផង។

ចំណែកឯ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) វិញ ទោះបីជាគេមិនទាន់បានក្លាយជាសិស្សផ្លូវការរបស់លោកគ្រូ រួន ក៏ដោយ ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់សម្រាប់អ្នកដទៃថា លោកគ្រូ រួន ឱ្យតម្លៃលើក្មេងប្រុសដែលខ្ពស់ស្រឡះម្នាក់នេះយ៉ាងខ្លាំង។ បើមិនដូច្នោះទេ គាត់គ្មានផ្លូវបង្រៀនគេពីរបៀបសូនដាវដោយផ្ទាល់ឡើយ។ មិនមែនគ្រប់គ្នាសុទ្ធតែត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលក្នុងអគារសូនដាវទាំងនោះទេ។

ក្នុងអំឡុងពេលសម្រាកអាហារថ្ងៃត្រង់ យុវជនម្នាក់ដែលធ្លាប់ធ្វើការនៅឡដុតនាគពីមុន បានរត់មករក លីវ ស៊ានយ៉ាង ហើយប្រាប់គេថាមានអ្នកមករក។ គេបានធ្វើមុខឌឺដង និងព្រិចភ្នែកដាក់ រួចនិយាយទាំងលេងសើចថា មានស្រីម្នាក់ដែលស្អាតជាងស្រីៗនៅផ្លូវសំណាងទៅទៀត កំពុងរក លីវ ស៊ានយ៉ាង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង បានដើរតាមគេទាំងញញឹមលេងសើច។ ប៉ុន្តែ តាមពិតទៅគេមានអារម្មណ៍ម៉ឺងម៉ាត់យ៉ាងខ្លាំង។

ពិតមែនហើយ គេបានឃើញស្ត្រីរាងស្លីមម្នាក់ឈរក្បែរអណ្តូងទឹក។ នៅក្បែរនោះ យុវជនជាច្រើនកំពុងខំធ្វើការជីកអណ្តូងយ៉ាងសកម្ម។

ដូចដែលសិស្សវ័យក្មេង សុង ជីស៊ីន ធ្លាប់និយាយ លីវ ស៊ានយ៉ាង ពិតជាក្មេងជនបទដែលមិនសូវដឹងខ្យល់មែន។ ប៉ុន្តែ ការដឹងថាស្ត្រីម្នាក់ស្អាតឬមិនស្អាត វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអានសៀវភៅច្រើនឬតិចនោះទេ។ វាក៏មិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងចេះអក្សរឬអត់ដែរ។ ប្រហែលជាក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមិនដឹងទេ ប៉ុន្តែការហៅនរណាម្នាក់ថាស្អាត គឺគ្រាន់តែជាការនិយាយរួមៗប៉ុណ្ណោះ។ នៅក្នុងចំណោមសម្រស់ទាំងនោះ មានប្រភេទសម្រស់ដែលទាក់ទាញ គឺស្ត្រីដែលមើលទៅថ្លៃថ្នូរផង និងមានមន្តស្នេហ៍ពីធម្មជាតិផង។ សម្រស់ប្រភេទនេះពិតជាឆក់យកបេះដូងមនុស្សណាស់។

ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់កំណត់និយមន័យនៃសម្រស់ដែលមានមន្តស្នេហ៍ ប្រហែលជាវាជាស្ត្រីដែលមានចិញ្ចើមស្លីម និងមានមន្តស្នេហ៍។

ស្ត្រីប្លែកមុខដែលឈរនៅចំពោះមុខគេនេះ មានចិញ្ចើមស្លីមដូចស្លឹកស្រីកន្ទួត ហើយមានថ្ងាសរលោង និងភ្លឺដូចត្បូង។

ថ្ងៃនេះនាងមកតែម្នាក់ឯង ហើយនាងមើលទៅមិនមែនមកដើម្បីចោទប្រកាន់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ពីកំហុសអ្វីឡើយ។ នាងក៏មើលទៅមិនមែនមកដើម្បីគាបសង្កត់ ឬធ្វើបាបគេដែរ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដកដង្ហើមធំដោយធូរទ្រូងនៅពេលឃើញបែបនេះ។

គេទទួលស្គាល់ថាស្ត្រីម្នាក់នេះស្អាតខ្លាំងណាស់ ហើយគេក៏ទទួលស្គាល់ថានាងពិតជាមានមារយាទថ្លៃថ្នូរមែន។ ប្រសិនបើគេធ្លាប់ជួបស្ត្រីបែបនេះនៅតាមផ្លូវកាលពីមុន ប្រហែលជាគេនឹងសម្លឹងមើល និងហួចដាក់នាងបាត់ទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ វាមិនមែនមានន័យថាគេលង់ស្រឡាញ់នាងនោះទេ។ លីវ ស៊ានយ៉ាង ធ្លាប់ស្រឡាញ់ក្មេងស្រីតែម្នាក់គត់ — គឺអ្នកបម្រើមកពីច្រកដីឥដ្ឋ។ នេះគឺជាការពិតទាំងពេលនេះ និងទៅអនាគត។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ដើរសំដៅទៅស្ទឹងជាមួយស្ត្រីដ៏ស្រស់ស្អាតនោះ ហើយនិយាយក្នុងសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «អ្នកស្រី ប្រសិនបើអ្នកស្រីព្យាយាមបញ្ចុះបញ្ចូលឱ្យខ្ញុំលក់ទ្រព្យមរតកគ្រួសារឱ្យអ្នកស្រី ខ្ញុំសូមណែនាំឱ្យអ្នកស្រីបោះបង់ចោលទៅ»។

ស្ត្រីនោះញញឹមយ៉ាងស្រស់ហើយឆ្លើយថា៖ «កុំអាលប្រញាប់បដិសេធសំណើរបស់ខ្ញុំអី។ អនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំពន្យល់ពីអត្ថប្រយោជន៍ និងព័ត៌មានលម្អិតជាមុនសិន សឹមប្អូនសម្រេចចិត្តតាមក្រោយបន្ទាប់ពីស្ដាប់ចប់»។

ទឹកមុខរបស់ក្មេងប្រុសនៅតែមិនប្រែប្រួល ហើយគេបានព្យាយាមធ្វើឫកពាដូចជាមិនខ្វល់ខ្វាយ។ ប៉ុន្តែ បេះដូងរបស់គេបានធ្លាក់ចុះដល់បាតទៅហើយ។

នៅចម្ងាយបន្តិច ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងកំពុងអង្គុយច្រកកោនក្បែរឡសូនដែក ដោយមានកាន់ចានបាយនៅក្នុងដៃ។ បាយត្រូវបានដួសឡើងខ្ពស់រហូតដល់មានរាងដូចសាជី (pyramid) ខ្ពស់ផុតពីមាត់ចាន។ នាងលើកចានបាយឡើង រួចចាប់ផ្តើមញ៉ាំយ៉ាងលឿនដូចព្យុះ។ បន្ទាប់ពីកម្ទេច "សាជី" នោះអស់ នាងក៏បានឃើញសាច់ជ្រូកខ្វៃដែលនាងលាក់ទុកក្នុងចានបាយ។ នាងរីករាយយ៉ាងខ្លាំង ហើយបានលួចងាកក្រោយ ដើម្បីឱ្យខ្នងរបស់នាងបែរទៅរកបុរសម្នាក់ដែលកំពុងញ៉ាំបាយយឺតៗ។

«ពុក តើពុកមិនទៅឃាត់ស្ត្រីខាងក្រៅម្នាក់នោះទេមែនទេ?» នាងសួរ។

«អត់ទេ» បុរសនោះឆ្លើយក្នុងសំឡេងទាប និងស្អកៗ។

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងមានអារម្មណ៍បារម្ភបន្តិច ហើយនិយាយថា៖ «ប៉ុន្តែគេនឹងក្លាយជាសិស្សដំបូងរបស់ពុកនៅថ្ងៃអនាគត។ តើពុកមិនខ្លាចថាគេនឹងត្រូវបានគេនាំឱ្យដើរផ្លូវខុសទេមែនទេ?»

«នោះគ្រាន់តែមានន័យថា គេមិនទាន់មានសំណាងគ្រប់គ្រាន់» បុរសនោះឆ្លើយយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

«ពុក តើពុកមិនមានអារម្មណ៍ថាវាជារឿងដែលគួរឱ្យស្ដាយខ្លាំងណាស់ទេឬ?» ក្មេងស្រីសួរទាំងងឿងឆ្ងល់។

ឧទាហរណ៍ ដូចជានៅពេលនាងឃើញនំដ៏ឆ្ងាញ់ និងប្រណិតនៅក្នុងហាង... ប្រសិនបើនាងគ្មានលុយ វាមិនអីទេ។ ប៉ុន្តែ ប្រសិនបើនាងមានលុយ ហើយសម្រេចចិត្តទិញវា តើវាមិនមែនជារឿងគួរឱ្យស្ដាយខ្លាំងណាស់ទេឬ ប្រសិនបើនាងធ្វើវាជ្រុះលើដីដោយអចេតនា? នាងពិតជាសមនឹងទទួលបានការដាក់ទោសពីមេឃ!

បុរសនោះបានឆ្លើយតបដោយសំណួរមួយទៀតដែលមិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងមុនទាល់តែសោះថា៖ «តើសាច់ជ្រូកខ្វៃនោះរសជាតិយ៉ាងម៉េចដែរ?»

ក្មេងស្រីងក់ក្បាលដោយមិនដឹងខ្លួន ហើយនិយាយទាំងសប្បាយចិត្តថា៖ «វាឆ្ងាញ់ណាស់!»

ប៉ុន្តែ នាងស្រាប់តែគាំងងក់នៅពេលបន្ទាប់។ ឪពុករបស់នាងធ្លាប់ចេញ "បញ្ជា" ពីមុនមកថា នាងអាចញ៉ាំម្ហូបសាច់បានតែមួយមុខប៉ុណ្ណោះក្នុងមួយថ្ងៃ។ ដូច្នេះ នាងបានធ្វើពុតជាដួសបាយពេញចាន ប៉ុន្តែតាមពិតបានលាក់សាច់ជ្រូកខ្វៃមួយដុំនៅខាងក្នុង។ ធ្វើបែបនេះ នាងនឹងអាចញ៉ាំម្ហូបសាច់មួយមុខទៀតនៅពេលល្ងាចដោយស្របច្បាប់។

ក្មេងស្រីមានទឹកមុខអឹមអៀន ខណៈពេលនាងលើកចានបាយឡើងខ្ពស់ ហើយនិយាយក្នុងលក្ខណៈសុចរិតថា៖ «វាមានតែមួយដុំប៉ុណ្ណោះ! ខ្ញុំមិនបានខុសច្បាប់ទេ!»

បុរសនោះសើចតិចៗហើយសួរថា៖ «ចុះវានឹងជារឿងគួរឱ្យស្ដាយទេ ប្រសិនបើកូនមិនអាចញ៉ាំសាច់ជ្រូកខ្វៃមួយដុំទៀតដែលលាក់នៅបាតចាននោះ?»

ក្មេងស្រីហាមាត់ចំហ ប៉ុន្តែនាងមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ។ ទឹកមុខរបស់នាងស្លេកស្លាំង ហាក់ដូចជាត្រូវរន្ទះបាញ់។

បុរសនោះបន្តដាក់សម្ពាធលើកូនស្រីទៀតថា៖ «ប្រសិនបើកូនមិនចេះដឹងរឿងច្រើន និងមិននិយាយពីរឿងរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ទេ ខ្ញុំប្រហែលជាធ្វើជាមិនឃើញសកម្មភាពរបស់កូនបាត់ទៅហើយ»។

ក្មេងស្រីមិននិយាយអ្វីឡើយ ខណៈពេលនាងសន្សឹមៗទំពារសាច់ជ្រូកខ្វៃនោះ។ វាច្បាស់ណាស់ថានាងនឹងក្លាយជាមនុស្សម្នាក់ដែលចេះសន្សំសំចៃនៅថ្ងៃអនាគត។

បន្ទាប់ពីញ៉ាំបាយថ្ងៃត្រង់រួច បុរសនោះបានសម្លឹងមើលក្មេងប្រុស និងស្ត្រីនៅមាត់ស្ទឹង រួចនិយាយថា៖ «ឪពុកនឹងមិនខ្វល់ពីការរស់ឬស្លាប់របស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះទេ ដរាបណាគេមិនទាន់ឈានដល់ 'ឋានៈកណ្តាលទាំងប្រាំ' (Middle Five Tiers)។ បន្ទាប់ពីគេឈានដល់ឋានៈកណ្តាលទាំងប្រាំ ខ្ញុំនឹងចេញមុខជួយគេប្រសិនបើចាំបាច់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងធ្វើបែបនេះតែម្ដងឬពីរដងប៉ុណ្ណោះ ហើយច្បាស់ណាស់ថាមិនលើសពីបីដងឡើយ។ ម្នាក់ៗត្រូវតែចាត់ចែងជោគវាសនារបស់ខ្លួនឯង»។

«ហេតុអ្វីបានជាពុកមិនជួយគេឥឡូវនេះទៅ?!» ក្មេងស្រីសួរទាំងអន់ចិត្ត។

បុរសនោះដកដង្ហើមធំហើយឆ្លើយថា៖ «នៅពេលអ្នកបួស និងអ្នកក្បាច់គុណយកសិស្ស វាមិនដូចជានៅពេលនិកាយធម្មតាជ្រើសរើសកូនចៅឡើយ។ គោលបំណងនៃការយកសិស្ស មិនមែនដើម្បីទទួលបានចំណេញលើចំនួនមនុស្សនៅពេលឈ្លោះគ្នា ឬវាយគ្នាជាមួយនរណាម្នាក់នៅថ្ងៃអនាគតនោះទេ។ នៅទីបំផុត ទាំងគ្រូ និងសិស្សគួរតែជាមនុស្សដែលមានគំនិតដូចគ្នា និងដើរតាមផ្លូវតៅ (Dao) តែមួយ។ យ៉ាងហោចណាស់ នោះគឺជាអ្វីដែលខ្ញុំយល់។ ទោះយ៉ាងណា លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនទាន់ក្លាយជាសិស្សរបស់ខ្ញុំនៅឡើយទេ»។

ក្មេងស្រីមិនឆ្លើយតបឡើយ។

បុរសនោះដកដង្ហើមធំ និងបន្តថា៖ «កូនស្រីល្ងង់របស់ពុក តើកូនដឹងទេថាមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់រស់នៅក្នុងជ្រុងតូចមួយនៃពិភពលោកដែលជាអាណាចក្រ លី នេះ? មានជាង ២០ លានគ្រួសារ! ដោយមានមនុស្សច្រើនយ៉ាងនេះក្នុងលោក និងមានរឿងរ៉ាវស្មុគស្មាញច្រើនយ៉ាងនេះ តើកូនពិតជាអាចតាមមើលថែគ្រប់គ្នាបានមែនទេ? បន្ទាប់ពីខ្ញុំមកជំនួស ឈី ជីងឈុន ខ្ញុំនឹងត្រូវមើលថែទីប្រជុំជននេះក្នុងរយៈពេល ៦០ ឆ្នាំខាងមុខ។ នៅពេលនោះ កូនក៏គួរតែឈប់រត់លេងគ្រប់កន្លែងដែរ។ កូនត្រូវតែខំប្រឹងសូនដែក និងហាត់ក្បាច់ដាវរបស់កូននៅក្បែរឡសូនដែកនេះ។ បើមិនដូច្នោះទេ ប្រសិនបើកូនចេញទៅបង្កបញ្ហា តើឪពុកគួរជួយកូន ឬមិនជួយ?»

មុននឹងបុរសនោះអាចនិយាយអ្វីទៀត ក្មេងស្រីក៏និយាយកាត់ភ្លាមថា៖ «ខ្ញុំមិនត្រូវការឱ្យពុកជួយទេ!»

បុរសនោះស្ទើរតែឈ្លក់ និងរងរបួសក្នុងខ្លួន។ អំណាចនៃការវាយបកនេះ មិនខ្សោយជាងក្បាច់ពិសេសរបស់កំពូលអ្នកដាវទេពណាមួយឡើយ។

រួន ឈុង (Ruan Qiong) ពិតជាចង់គោះក្បាលកូនស្រីល្ងង់របស់គាត់មែន។ តើគាត់មិនជួយកូនស្រីខ្លួនឯងបានយ៉ាងម៉េច?

គាត់មានអារម្មណ៍ក្រៀមក្រំបន្តិចនៅពេលនេះ។

ក្មេងស្រីមានទឹកមុខ "ភ្ញាក់ផ្អើល" ខណៈពេលនាងស្រាប់តែឧទានថា៖ «ហាស? ហេតុអ្វីបានជាមានសាច់ជ្រូកខ្វៃមួយដុំស្រាប់តែលេចឡើងនៅបាតចានខ្ញុំអ៊ីចឹង? អូស្លាប់ហើយ អ៊ីចឹងម្ហូបសាច់ថ្ងៃនេះរបស់ខ្ញុំត្រូវអស់បាត់ហើយ។ ឬក៏ពុកចង់ញ៉ាំវាទេ?»

ដោយមិនបាច់ងាកក្រោយ បុរសនោះនៅតែអាចដឹងពីសមត្ថភាពសម្ដែងដ៏អន់របស់កូនស្រីគាត់។ គាត់បានត្រឹមតែដកដង្ហើមធំ និងនិយាយទាំងធុញទ្រាន់ថា៖ «កុំបារម្ភអី កូនញ៉ាំដោយខ្លួនឯងទៅ។ ពុកនឹងធ្វើជាមិនដឹងថា កូនញ៉ាំសាច់ជ្រូកខ្វៃតែមួយដុំប៉ុណ្ណោះថ្ងៃនេះ។ ប៉ុន្តែ ចងចាំថា កុំខ្ជិលច្រអូសនៅពេលសូនដែកនៅពេលរសៀល»។

ក្មេងស្រីពោរពេញដោយការដឹងគុណ ហើយនាងនិយាយយ៉ាងស្មោះថា៖ «ពុក ពុកល្អណាស់!»

បុរសនោះសើចទាំងមួម៉ៅ ហើយកែតម្រូវថា៖ «កូនចង់មានន័យថាសាច់ជ្រូកខ្វៃនោះឆ្ងាញ់មែនទេ?»

ក្មេងស្រីលើកចានបាយ រួចញ៉ាំបាយមួយម៉ាត់ ទាំងនិយាយក្នុងសំឡេងថ្នមៗថា៖ «ពុកក៏ល្អដែរ»។

បុរសនោះត្រូវប្រើកម្លាំងចិត្តយ៉ាងខ្លាំងដើម្បីកុំឱ្យផ្ទុះសំណើច។ គិតទៅ ប្រហែលជាមានកូនស្រីគឺល្អជាងមែន។

សំឡេងមួយស្រាប់តែបន្លឺឡើងក្បែរត្រចៀករបស់គាត់ថា៖ «ពុក តើខ្ញុំអាចសុំសាច់ជ្រូកខ្វៃមួយដុំទៀតសម្រាប់អាហារពេលល្ងាចបានទេ? ពីរដុំ ឬបីដុំ... វាមិនខុសគ្នាខ្លាំងទេមែនទេ? ប្រសិនបើពុកមិននិយាយអ្វីទេ ខ្ញុំនឹងចាត់ទុកថាពុកយល់ព្រមហើយណា!»

ក្មេងស្រីបានរត់ចេញទៅយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។

តាមពិតទៅ នាងបានរត់ទៅឆ្ងាយបាត់ទៅហើយ នៅពេលនាងនិយាយប្រយោគចុងក្រោយនោះ។

បុរសនោះញីមុខរបស់គាត់ និងរអ៊ូថា៖ «អាហារ ពិតជាជារឿងសំខាន់បំផុតសម្រាប់ ស៊ាវស៊ាវ (Xiuxiu) របស់ខ្ញុំមែន»។

បន្ទាប់ពីបានទៅដល់ផ្លូវ និងជ្រលងភ្នំជាច្រើន និងបានប្រគល់សំបុត្រទាំងអស់រួច ឆិន ភីងអាន បានទិញអាហារពេលព្រឹកខ្លះ និងយកត្រឡប់ទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ ដែលនៅស្នាក់នៅផ្ទះរបស់គេក្នុងច្រកដីឥដ្ឋ។ ខណៈពេលនាងញ៉ាំ គេក៏ចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំយ៉ាងស្ទាត់ជំនាញ។

ថ្ងៃនេះ នីង យ៉ាវ ស្លៀកឈុតថ្មីស្រឡាង ពណ៌បៃតងចាស់ និងមើលទៅស្វាហាប់យ៉ាងខ្លាំង។ នាងមានរស្មីនៃភាពក្លាហាន និងរឹងមាំតាំងពីដើមមក ហើយនៅពេលរួមផ្សំជាមួយនឹងដាវ (saber) នៅចង្កេះ ឈុតនេះធ្វើឱ្យនាងមើលទៅកាន់តែថ្លៃថ្នូរជាងអ្នកមកពីគ្រួសារអ្នកមាននៅផ្លូវសំណាងទៅទៀត។

នាងរារែកមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើបងចង់ចាប់ផ្តើមសិក្សាពី 'ក្បួនខ្លែងដេញភ្នំ' (Mountain Shaking Guide) ឥឡូវនេះ មានរឿងបីយ៉ាងដែលបងត្រូវធ្វើ មុននឹងអាចចាប់ផ្តើមហាត់ក្បាច់កណ្តាប់ដៃ — គឺសមាធិឈរ សមាធិដើរ និងសមាធិដេក។ សមាធិដេកគឺផ្ដោតលើការប្រមូលផ្ដុំនៅក្នុងចំណុចចាក់ម្ជុលវិទ្យាសាស្ត្រ (acupoints) និងការវិលជុំនៃដង្ហើម។ វាមិនងាយនឹងពណ៌នាដោយពាក្យសម្ដីឡើយ ដូច្នេះយើងទុកវានៅពេលក្រោយចុះ។ ចំពោះសមាធិឈរ និងសមាធិដើរ វាមិនមានតម្រូវការតឹងរ៉ឹងពេកទេលើទេពកោសល្យ និងសមត្ថភាព។ ដូច្នេះ បងអាចខំប្រឹងហាត់តាមកាយវិការដែលមានបង្ហាញក្នុងក្បួនខ្លែងដេញភ្នំ។ ប្រសិនបើបងតស៊ូនឹងវា យូរៗទៅវានឹងនាំមកនូវអត្ថប្រយោជន៍ខ្លះដល់បង។ ទោះបីជាបងមិនអាចក្លាយជាអ្នកក្បាច់គុណពិតប្រាកដក៏ដោយ ក៏នៅតែមានឱកាសថាវាអាចពង្រឹងរាងកាយ និងពន្យារអាយុជីវិតរបស់បងបាន»។

«តើវាអាចទៅរួចទេក្នុងការហាត់សមាធិដើរនៅក្នុងស្ទឹង?» ឆិន ភីងអាន សួរ។ នេះគឺជាអ្វីដែលគេធ្លាប់គិតពីមុនមក។

នីង យ៉ាវ ងក់ក្បាលហើយឆ្លើយថា៖ «ពិតជាបាន។ ចាប់ផ្តើមពីទឹកកម្រិតត្រឹមជង្គង់ រួចប្តូរទៅទឹកកម្រិតត្រឹមចង្កេះ។ បន្ទាប់មក បងអាចប្តូរទៅទឹកកម្រិតត្រឹមករ»។

ធ្វើតាមការយល់ឃើញរបស់នាង ឆិន ភីងអាន សួរថា៖ «នៅទីបញ្ចប់ តើខ្ញុំត្រូវមុជចូលក្នុងទឹកទាំងស្រុងមែនទេ?»

នីង យ៉ាវ សើចបែបត្រជាក់ៗ ហើយនិយាយថា៖ «អូ? បងចង់ហាត់ទប់ដង្ហើមក្នុងទឹកមែនទេ? តើបងនឹងហាត់វាឱ្យស្ទាត់ រួចក្លាយជាអាមីត (bastard turtle) [១] មែនទេ?»

ឆិន ភីងអាន ធ្វើមុខស្អុយ និងនៅស្ងៀម។

នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះ មុននឹងនិយាយថា៖ «មក ខ្ញុំនឹងបង្ហាញពីសមាធិដើរឱ្យបងមើលជាមុនសិន។ មើលឱ្យច្បាស់!»

នីង យ៉ាវ ប្រាប់ឱ្យ ឆិន ភីងអាន រុញតុចេញ។ បន្ទាប់មកនាងបានបោះជំហានទៅមុខចំនួនប្រាំមួយជំហាន ដោយបីជំហានដំបូងជាជំហានតូចៗ និងបីជំហានចុងក្រោយជាជំហានធំៗ។ នៅពេលនាងដាក់ជើងចុះបន្ទាប់ពីជំហានចុងក្រោយ វាហាក់ដូចជាមានសំឡេងរញ្ជួយតិចៗឆ្លងកាត់ដីនៃផ្ទះទាំងមូល។

ក្មេងស្រីបានធ្វើសកម្មភាពនេះក្នុងដង្ហើមតែមួយ។

ចលនារបស់នាងមើលទៅធូរស្រាល និងរលូនដូចជាទឹកហូរ ហើយវាធ្វើឱ្យក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងមានអារម្មណ៍ដែលមិនអាចពណ៌នាបាន។

វាហាក់បីដូចជាគេកំពុងសម្លឹងមើលទឹកធ្លាក់ដែលហូរចុះមកយ៉ាងមានអំណាច។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ វាក៏ដូចជាគេកំពុងសម្លឹងមើលស្លឹកឈើដែលវិលវង់ក្នុងស្ទឹង ដោយចលនារបស់វាមានសេរីភាព និងទន់ភ្លន់។

ទាំងនេះពិតជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃសមាធិដើរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន គ្រាន់តែដឹងថាវាជាបែបនេះ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាហេតុអ្វីបានជាវាជាបែបនេះឡើយ។

ឃើញទឹកមុខងឿងឆ្ងល់របស់គេ នីង យ៉ាវ បានត្រឡប់ទៅទីតាំងដើមវិញ និងបង្ហាញវាម្ដងទៀត។

បន្ទាប់ពីបង្ហាញរួច នីង យ៉ាវ ងាកមកសួរថា៖ «តើបងយល់នៅ? តើបងចង់សាកល្បងទេ?»

ឆិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ រួចព្យាយាមធ្វើតាម។

គេដើររេទៅរេមក និងទ្រេតទ្រោត ហាក់ដូចជាមនុស្សស្រវឹងខួបដែលគ្មានសង្ឃឹម។

ឆិន ភីងអាន ឈរនៅទីនោះ និងអេះក្បាល។ សូម្បីតែគេខ្លួនឯងក៏ដឹងច្បាស់ដែរថា ការសាកល្បងរបស់គេគឺអន់ខ្លាំងណាស់។

នីង យ៉ាវ មានទឹកមុខអាប់អួ ហើយនាងនិយាយក្នុងសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «សាកម្ដងទៀត!»

បន្ទាប់ពីការសាកល្បងបីដង ឆិន ភីងអាន ពិតជាចាប់ផ្តើមបង្ហាញការរីកចម្រើនបន្តិចបន្តួចមែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទឹកមុខរបស់ នីង យ៉ាវ បានអាប់អួដូចជាពពកខ្មៅដែលហៀបនឹងបង្កជាព្យុះសង្ឃរា។

នាងមិនអាចយល់បានឡើយថា តើមានមនុស្សដែលល្ងង់ និងយឺតយ៉ាវដូចជា ឆិន ភីងអាន នៅក្នុងលោកនេះដោយរបៀបណា? តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច ដែលសមត្ថភាពយល់ដឹងរបស់គេអន់ដល់ថ្នាក់នេះ? តើវាអាចទៅរួចយ៉ាងដូចម្តេច ដែលទេពកោសល្យរបស់គេខ្វះខាតដល់ថ្នាក់នេះ?!

នេះពិតជាគ្មានសង្ឃឹមឡើយ។

នីង យ៉ាវ បានឈានដល់កម្រិតដ៏អស្ចារ្យក្នុងវិជ្ជាដាវតាំងពីក្មេងមកម្ល៉េះ។ ប្រវត្តិ សមត្ថភាព ទេពកោសល្យ និងចក្ខុវិស័យរបស់នាង ក៏សុទ្ធតែអស្ចារ្យដូចគ្នា។

ដោយសារតែហេតុនេះ ក្មេងស្រីមិនអាចយល់បានឡើយថា តើមនុស្សដែលនៅជើងភ្នំរាប់ម៉ឺនម៉ាយនៅខាងក្រោមនាង នឹងធ្វើដំណើរឡើងទៅលើមួយជំហានម្ដងៗដោយរបៀបណា។ នាងកាន់តែមិនអាចយល់បានថា ហេតុអ្វីបានជាជំហានរបស់ពួកគេញ័រទទ្រើកបែបនេះ។

នៅទីបំផុត ក្មេងស្រីបានអស់គំនិតក្នុងការជួយ ឆិន ភីងអាន។ នាងខ្លាចថានាងនឹងមានអារម្មណ៍ចង់ដកដាវចេញមកកាប់គេមិនខាន។

រំពេចនោះ គំនិតមួយបានលេចឡើងក្នុងចិត្តនាង នាងក៏ទះស្មារបស់ក្មេងប្រុសនោះ និងព្យាយាមនិយាយលួងលោមថា៖ «ឆិន ភីងអាន អត្ថន័យនៃសៀវភៅនឹងច្បាស់លាស់ ប្រសិនបើបងអានវាច្រើនដង។ ការហាត់ក្បាច់គុណក៏ដូចគ្នាដែរ។ ប្រសិនបើបងមិនអាចទទួលបានអារម្មណ៍នៃអ្វីមួយ បន្ទាប់ពីហាត់វា ១០.០០០ ដង នោះចូរហាត់វាឱ្យបានរាប់សែនដងទៅ។ ប្រសិនបើវានៅមិនទាន់គ្រប់គ្រាន់ទេ ចូរហាត់វាឱ្យបានរាប់លានដង! ឥឡូវនេះ ចូរទៅរើសគ្រួសរបស់បងទៅ។ ចងចាំថា អ្នកដែលមានទេពកោសល្យតិច គ្រាន់តែត្រូវចាប់ផ្តើមឱ្យបានលឿនជាងគេប៉ុណ្ណោះ។ កុំអស់សង្ឃឹម ហើយចងចាំថាត្រូវធ្វើវាសន្សឹមៗ។ នៅពេលបងរើសគ្រួសក្នុងស្ទឹង បងអាចហាត់សមាធិដើរម្ដងហើយម្ដងទៀតបាន»។

ឆិន ភីងអាន គិតពីសម្តីនេះ ហើយគេមានអារម្មណ៍ថាវាពិតជាសមហេតុផលមែន។

សុង ជីស៊ីន ក៏ធ្លាប់និយាយអ្វីដែលស្រដៀងនឹង «អត្ថន័យនៃសៀវភៅនឹងច្បាស់លាស់ ប្រសិនបើបងអានវាច្រើនដង» ពីមុនមកដែរ ហើយពាក្យស្លោកនោះគឺ «អានកាន់តែច្រើន សរសេរកាន់តែល្អ»។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា សម្ដីផ្សេងទៀតរបស់ នីង យ៉ាវ មានន័យជាងពាក្យស្លោកទាំងពីរនេះទៅទៀត។ នោះគឺ ប្រសិនបើគេមិនអាចធ្វើអ្វីមួយឱ្យស្ទាត់ បន្ទាប់ពីហាត់ ១០.០០០ ដង នោះគេគួរតែហាត់វាឱ្យបានរាប់សែនដង ឬរាប់លានដង។

មានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខរបស់គេ ខណៈពេលគេរត់ចេញពីច្រកដីឥដ្ឋ។ នៅពេលធ្វើដំណើរទៅកាន់ស្ទឹង គេបានសូត្រវិធីសាស្ត្រនៃសមាធិដើរក្នុងចិត្តដោយស្ងាត់ៗ — ជំហានតូចបីដង និងជំហានធំបីដង។ គេព្យាយាមធ្វើតម្រាប់តាមចលនារបស់ នីង យ៉ាវ។

ឆិន ភីងអាន ប្រាប់ "ការពិត" មួយដល់ខ្លួនឯងក្នុងចិត្ត។ នោះគឺ ប្រហែលជាគេនឹងឈានដល់កម្រិតនៃសមិទ្ធផលតូចតាច ប្រសិនបើគេហាត់សមាធិដើរនេះឱ្យបានមួយលានដង។

ក្នុងន័យនេះ ការចាប់ផ្តើមនៃក្បួនខ្លែងដេញភ្នំ គឺការបំពេញនូវសមាធិដើរឱ្យបានមួយលានដង។ មានតែបន្ទាប់ពីបំពេញរឿងនេះរួចរាល់ប៉ុណ្ណោះ ទើបគេមានសិទ្ធិដើរទៅមុខទៀត។

អង្គុយម្នាក់ឯងនៅមាត់ទ្វារ នីង យ៉ាវ រអ៊ូដាក់ខ្លួនឯងថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា ខ្ញុំដូចជាបានជីករណ្តៅដ៏ធំមួយឱ្យគេអ៊ីចឹង? គេប្រហែលជាមិនបាក់កម្លាំងរហូតដល់មិនអាចឡើងមករួចទេមែនទេ?»