ការតបស្នងសងគុណ

បន្ទាប់ពីត្រឡប់មកដល់ត្រើយវិញជាមួយនឹងកញ្ជើឫស្សីនៅពីក្រោយខ្នង ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) បានចាប់ផ្តើមដើរសំដៅទៅកាន់ទួលគោខៀវ (Azure Cow Ridge)។ ប្រហែលជាវាគ្រាន់តែជាអារម្មណ៍ច្រឡំ ប៉ុន្តែក្មេងប្រុសរូបនេះមានអារម្មណ៍ថា ទឹកនៅក្នុងស្ទឹងហាក់ដូចជាស្រកចុះបន្តិច។

នៅពេលមកដល់ជិតច្រាំងថ្មខៀវ គេក៏ស្រាប់តែឈប់ងក់។ នេះគឺដោយសារតែគេអាចមើលឃើញមនុស្សមួយក្រុមឈរនៅទីនោះយ៉ាងច្បាស់។ វាមិនមែនដោយសារតែពន្លឺផ្កាយនៅលើមេឃនោះទេ ប៉ុន្តែគឺដោយសារតែមានសត្វក្តាន់សមួយក្បាលដែលបញ្ចេញពន្លឺពណ៌សដូចគ្រីស្តាល់ កំពុងឈរនៅលើទួលគោខៀវក្បែរពួកគេ។ ពន្លឺនោះរេកម្រើកដូចជាស្លែទឹកនៅក្នុងស្ទឹង។

សត្វក្តាន់សនោះបានឱនក្បាលចុះ ហើយក្មេងស្រីតូចម្នាក់ដែលស្លៀកអាវពណ៌ក្រហមឆ្អៅ បានខំប្រឹងឈរលើចុងជើងដើម្បីអង្អែលស្នែងរបស់វា។

ក្រៅពីនាង ក៏មានយុវជនម្នាក់ និងយុវតីម្នាក់ទៀតក្នុងឈុតអ្នកបួសតៅ (Daoist)។ ប្រហែលជាដោយសារតែពន្លឺពណ៌សចេញពីសត្វក្តាន់ ទើបស្បែករបស់អ្នកទាំងពីរមើលទៅសស្អាត និងថ្លាជាងព្រិលទៅទៀត។ បើប្រៀបធៀបអ្នកភូមិក្នុងទីប្រជុំជនទៅនឹងរូបចម្លាក់ដីឥដ្ឋ អ្នកបួសទាំងពីរដែលមកពីពិភពខាងក្រៅនេះ ប្រៀបបាននឹងគ្រឿងភាជន៍ប៉សឺឡែនដ៏ប្រណិតបំផុត។ គម្លាតរវាងពួកគេ គឺដូចជាមេឃ និងដី។

ឈុតអ្នកបួសដែលបុរស និងស្ត្រីនោះស្លៀក មានលក្ខណៈស្រដៀងនឹងឈុតរបស់អ្នកបួសតៅ លូ (Daoist Lu) ដែរ ប៉ុន្តែព័ត៌មានលម្អិតជាច្រើនគឺខុសគ្នា ហើយមួកដែលពួកគេពាក់ក៏ខុសគ្នាខ្លាំងដែរ។ អ្នកបួស លូ ពាក់មួកផ្កាឈូក ចំណែកអ្នកទាំងពីរនេះពាក់មួកដែលមានរាងដូចកន្ទុយត្រី។

ក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងសម្លឹងមើលពួកគេដោយភាពស្រងាកចិត្ត។ គេមានអារម្មណ៍ថា បុរស និងស្ត្រីដែលឈរក្បែរសត្វក្តាន់សនោះ គឺដូចជាពួកទេវតា និងព្រះដែលដើរចេញពីរូបភាពគំនូរ។ ហាក់បីដូចជាពួកគេអាចហោះហើរទៅកាន់ឋានសួគ៌នៅពេលណាក៏បាន ដើម្បីទៅបេះព្រះច័ន្ទ និងផ្កាយ។

មានមនុស្សពីរនាក់ទៀតឈរនៅឆ្ងាយបន្តិច។ ឆិន ភីងអាន ចំណាំបានម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេ នាងគឺជាកូនស្រីរបស់លោកគ្រូ រួន (Master Ruan)។ ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងម្នាក់នេះ មិនបានកាន់ថង់នំដូចរាល់ដងទេ ប៉ុន្តែបែរជាកាន់កន្សែងប៉ាក់តូចមួយដែលមាននំតូចៗគួរឱ្យចង់ញ៉ាំពីរបីដុំទៅវិញ។ នាងមានទឹកមុខរារែកយ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលសម្លឹងមើលនំទាំងនោះ ហាក់មិនដឹងថាត្រូវញ៉ាំមួយណាពីមុន។ មនុស្សដែលឈរក្បែរនាងមានអាយុប្រហែល ៣០ ឆ្នាំ មានស្ពាយដាវនៅពីក្រោយខ្នង និងមានបន្តោងចម្លែកមួយនៅចង្កេះ។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន ឃើញពួកគេ មនុស្សមួយក្រុមនោះក៏ចាប់អារម្មណ៍នឹងការបង្ហាញខ្លួនរបស់គេដែរ។ អ្នកបួសស្រីវ័យក្មេងហាក់មានការភ្ញាក់ផ្អើលបន្តិច នាងបានឱនចុះអង្អែលក្បាលក្មេងស្រីតូចអាវក្រហម រួចចង្អុលទៅកាន់ ឆិន ភីងអាន និងនិយាយអ្វីមួយទៅកាន់នាង។ ក្មេងស្រីតូចនោះប្រឹងផ្ទៀងត្រចៀកស្ដាប់ រួចបើកភ្នែកធំៗសម្លឹងមក ហាក់ដូចជាចំណាំ ឆិន ភីងអាន បាន។ នាងក៏ងាកទៅពន្យល់ពីប្រវត្តិរបស់គេប្រាប់ទៅអ្នកបួសស្រី ដែលទំនងជាម្ចាស់សត្វក្តាន់សនោះ។

ខណៈនោះ ឆិន ភីងអាន ក៏ចំណាំក្មេងស្រីតូចដែលមានអាយុប្រហែល ៨ ឬ ៩ ឆ្នាំនោះបានដែរ។ លើកដំបូងដែលគេឃើញនាង គឺមុនពេលគេទៅធ្វើការនៅឡដុតនាគ។ កាលនោះនៅពេលដើរកាត់ច្រកថូផ្កាដី (Clay Vase Alley) គេបានឃើញក្មេងស្រីម្នាក់ក្រងសក់ពីរចំហៀង រត់យ៉ាងលឿន។ នាងកាន់ខ្លែងរូបបក្សី ហើយជើងតូចៗរបស់នាងរត់កាត់ច្រកតូចដូចជាខ្យល់បក់។ រូបភាពនេះបានដក់ជាប់ក្នុងចិត្ត ឆិន ភីងអាន យ៉ាងខ្លាំង។

ក្រោយមក គេបានជួបនាងពីរបីដងទៀត។ មានដងមួយ ក្មេងស្រីនោះបានអើតមើលក្នុងអណ្តូងច្រវាក់ដែក (Iron Lock Well) ហើយលួចបោះក្រួសចូលទៅក្នុងនោះ។ នៅពេល ឆិន ភីងអាន ឃើញសកម្មភាពខិលខូចរបស់នាង នាងភ័យខ្លាំងរហូតរត់ចេញភ្លាមៗ។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីរត់បានដប់ជំហាន នាងនឹកឃើញថាបានទុកដុំឈើដោតផ្លែឈើ (candied hawthorn) នៅលើមាត់អណ្តូង។ ដោយសារដាច់ចិត្តមិនបាន នាងក៏រត់ត្រឡប់មកយកវិញ។

ប៉ុន្តែដោយសារប្រញាប់ពេក នាងក៏បានជំពប់ជើងដួល "ផ្លឹប" ទៅលើដី។ នៅពេលក្រោកឡើង នាងក៏ស្ទុះចាប់យកឈើដោតផ្លែឈើនោះហើយរត់បាត់។ រត់បានពីរបីជំហាន នាងក៏ឈប់ម្ដងទៀត រួចហាមាត់យកម្រាមដៃពីរដកធ្មេញដែលរញ្ជួយមួយចេញ។ នាងមិនយំ ឬស្រែកអ្វីឡើយ បន្ទាប់ពីដាក់ធ្មេញចូលក្នុងហោប៉ៅ នាងក៏បន្តរត់ទៅមុខទៀត។

ទិដ្ឋភាពនោះធ្វើឱ្យ ឆិន ភីងអាន ព្រឺរោមបន្តិច។ លើកចុងក្រោយដែលគេឃើញនាង គឺនៅក្នុងតំបន់ដែលពោរពេញដោយស្មៅ និងរូបចម្លាក់ព្រះដែលបាក់បែក។ កាលនោះគឺជាពេលព្រលប់នៃរដូវស្លឹកឈើជ្រុះឆ្នាំមុន ឆិន ភីងអាន បានដើរលេងបន្ទាប់ពីត្រឡប់មកពីឡដុតនាគវិញ។ គេបានឃើញក្មេងស្រីនោះកំពុងរមៀល និងលោតចុះឡើងក្នុងស្មៅ ដើម្បីចាប់ចង្រិត។ បន្ទាប់ពីឃើញ ឆិន ភីងអាន នាងក៏ចំណាំគេបាន ហើយក៏រត់បាត់ដូចខ្យល់បក់ម្ដងទៀត។

ក្រោយមក គេបានឮ គូ ចាន់ (Gu Can) និយាយថា ទោះបីជាក្មេងស្រីម្នាក់នេះតែងតែប្រឡាក់ដី និងមើលទៅដូចជាក្មេងរពឹសដែលគ្មានអ្នកមើលថែ ប៉ុន្តែតាមពិតនាងមកពីត្រកូល លី (Li Clan) នៅផ្លូវសំណាង (Fortune Street)។ លើសពីនេះ នាងមិនមែនជាអ្នកបម្រើឡើយ។ ប៉ុន្តែមិនដឹងជាហេតុអ្វី នាងចូលចិត្តរត់លេងម្នាក់ឯង ហើយគ្រួសារនាងក៏មិនដែលហាមឃាត់ដែរ។

នៅទីបញ្ចប់ គូ ចាន់ បាននិយាយទាំងអំនួត និងមើលងាយពីនាងថា ទោះបីជានាងរត់លឿនមែន ប៉ុន្តែនាងល្ងង់ខ្លាំងណាស់។ អ្នកទាំងពីរធ្លាប់ទៅស្ទូចត្រីនៅស្ទឹងជាមួយគ្នាម្ដង ហើយក្មេងស្រីល្ងង់នោះមិនអាចចាប់ត្រីបានសូម្បីតែមួយក្បាល បន្ទាប់ពីខំប្រឹងពេញមួយរសៀល។ នាងចាប់បានតែល្មម (ក្តាម) មួយប៉ុណ្ណោះ។ លើសពីនេះ មូលហេតុដែលនាងចាប់ក្តាមនោះបាន គឺដោយសារតែក្តាមនោះបានក្ដិចម្រាមដៃនាងយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេល គូ ចាន់ ប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ពីរឿងនេះ គេសើចរហូតដល់ថ្នាក់រឹងពោះ និងធាក់ជើង។ គេថា នាងពិតជាល្ងង់មែនទែន ថែមទាំងលើកដៃដែលក្តាមក្ដិចនោះគ្រវីបង្ហាញគេទៀតផង ហាក់ដូចជាការចាប់ក្តាមបានគឺជាសមិទ្ធផលដ៏អស្ចារ្យណាស់។ អ្វីដែលសំខាន់បំផុតនោះគឺ នាងហាក់ដូចជាចង់យំទៅហើយដោយសារតែឈឺកន្លែងក្តាមក្ដិច។

យុវជនសង្ហារក្នុងឈុតអ្នកបួស បានក្រឡេកមើលសត្វក្តាន់ស ហើយនិយាយទៅកាន់អ្នកបួសស្រីថា៖ «សិស្សច្បង ហឺ (He) ខ្ញុំប្រាប់បងហើយថាឱ្យប្រយ័ត្ន កុំឱ្យវាដើរលេងសេរីពេក។ យើងនៅទីនេះមិនដល់ ១០ ថ្ងៃផង បងគ្រាន់តែប្រើបច្ចេកទេសបន្លំភ្នែកបន្តិចទៅ វាមិនធ្វើឱ្យវាបាត់បង់សេរីភាពឡើយ។ ប៉ុន្តែបងមិនព្រមស្ដាប់ខ្ញុំទេ ឥឡូវនេះយើងត្រូវបានមនុស្សធម្មតាម្នាក់ឃើញបាត់ទៅហើយ។ តើយើងត្រូវធ្វើដូចម្តេចឥឡូវនេះ?»

អ្នកបួសស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតបានស្ដាប់ការណែនាំរបស់ក្មេងស្រីតូចអំពី ឆិន ភីងអាន រួចហើយនិយាយទាំងញញឹមស្រស់ថា៖ «យើងទុកឱ្យវាក្លាយជាទៅតាមធម្មជាតិចុះ»។

យុវជននោះងក់ចិញ្ចើម។ គេងើបមុខសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសនោះម្ដងទៀត ហើយបន្ទាប់ពីពិនិត្យមើលមួយសន្ទុះ គេសម្រេចចិត្តថាគេមិនឃើញមានអ្វីពិសេសចំពោះក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង និងស្ពាយកញ្ជើឫស្សីម្នាក់នេះឡើយ។ ទោះបីជាสำนัก (បក្ស/និកាយ) របស់ពួកគេមិនមែនជាលេខមួយក្នុងទ្វីបលើរឿងពិនិត្យមើលរស្មី (aura) និងដឹងពីសមត្ថភាព (aptitude) ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេពិតជាជំនាញខាងផ្នែកនេះណាស់។

ដោយសារអ្នកបួសម្នាក់នេះមានសមត្ថភាពគ្រប់គ្រាន់ក្នុងការតំណាងឱ្យបក្សមកយកទ្រព្យសម្បត្តិដ៏មានតម្លៃ ហើយទទួលខុសត្រូវក្នុងការការពារ និងនាំវាត្រឡប់ទៅបក្សវិញ វាច្បាស់ណាស់ថាគេមិនមែនជាមនុស្សធម្មតាឡើយ។ ដូច្នេះ នៅពេលគេមិនឃើញអ្វីពិសេសចំពោះក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ គេក៏សម្រេចចិត្តថាមិនចាំបាច់អញ្ជើញគេឱ្យចូលរួមក្នុងបក្សឡើយ។ អ្នកបួសវ័យក្មេងម្នាក់នេះជំនាញខ្លាំងណាស់ក្នុងការកំណត់សមត្ថភាពមនុស្ស ដូច្នេះគេមិនជឿថាគេនឹងមើលខុសនោះទេ។

បក្សដែលគេ និងអ្នកបួសស្រីនៅ គឺជាបក្សតៅមួយក្នុងចំណោមបក្សធំៗទាំងបីនៅក្នុងទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត (Eastern Treasured Vial Continent)។ លើសពីនេះ បក្សរបស់ពួកគេគឺជាអ្នកដឹកនាំក្នុងចំណោមបក្សទាំងបី ដែលធ្វើឱ្យពួកគេមានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់បំផុត។ ជាការតបស្នងសម្រាប់ការបំពេញភារកិច្ចនេះ ទាំងគេ និងសិស្សច្បងស្រីនឹងទទួលបានឱកាសដ៏មានតម្លៃក្នុងការជ្រើសរើសសិស្សពិតប្រាកដម្នាក់ចូលក្នុងបក្ស។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានេះ ពួកគេក៏អាចយកបុគ្គលនោះធ្វើជាសិស្សផ្ទាល់ខ្លួនរបស់ពួកគេផងដែរ។ អ្នកបួសវ័យក្មេងមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយឱកាសដ៏មានតម្លៃនេះទេ ដូច្នេះគេត្រូវតែប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

អ្នករាល់គ្នាក្នុងបក្សដឹងថា សិស្សច្បង ហឺ ផ្តល់សារៈសំខាន់ខ្លាំងលើការបណ្តុះបណ្តាលផ្លូវចិត្ត។ ដូច្នេះ ពាក្យសម្ដីសាមញ្ញថា «ទុកឱ្យទៅតាមធម្មជាតិ» គឺជាសញ្ញាបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា នាងប្រហែលជាមានបំណងចង់យកនរណាម្នាក់ធ្វើជាសិស្ស។

គេ និង ហឺ ស៊ាវលៀង (He Xiaoliang) ត្រូវបានគេស្គាល់ថាជា «កុមារមាស និងនារីត្បូង» (Golden Boy and Jade Girl) នៃទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត។ ពួកគេគឺជាអ្នកមានទេពកោសល្យខ្ពស់បំផុតនៃការបង្រៀនតៅក្នុងទ្វីបនេះ។ តាមពិតទៅ សូម្បីតែអ្នកគ្រប់គ្រងអាណាចក្រក៏ត្រូវប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេដោយការគោរព និងកោតខ្លាចដែរ។ ជាក់ស្ដែង អ្នកគ្រប់គ្រងទាំងនោះត្រូវតែប្រព្រឹត្តចំពោះពួកគេហាក់ដូចជាពួកគេជា «ម្ចាស់ពិត» (True Lords) នៃអាណាចក្រដ៏ធំមួយ។

នេះគឺដោយសារតែពួកគេគឺជាអ្នកដែលមានឱកាសខ្ពស់បំផុតក្នុងការឈានដល់ «ឋានៈជាន់ខ្ពស់ទាំងប្រាំ» (Upper Five Tiers) ក្នុងទ្វីបនេះ។

នៅពេលអ្នកបួសស្រីនាំក្មេងស្រីតូចចុះពីទួលគោខៀវ ដោយមានសត្វក្តាន់សដើរតាមពីក្រោយ មិនត្រឹមតែសិស្សប្អូនរបស់នាងទេដែលស្រឡាំងកាំង សូម្បីតែបុរសដែលស្ពាយដាវ និងមានបន្តោងរូបខ្លានៅចង្កេះក៏មានការភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។

ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍បាត់បង់ម្ចាស់ការបន្តិច នៅពេលឃើញអ្នកបួសស្រីដើរសំដៅមករកគេយឺតៗ។ គេពិតជាមិនចង់ប្រាស្រ័យទាក់ទងជាមួយពួកទេវតាដែលមកពីពិភពខាងក្រៅនៅពេលនេះឡើយ។

នេះគឺដោយសារតែគេដឹងថា អារម្មណ៍ដែលមិនទៀងទាត់របស់ពួកគេ អាចសម្រេចនូវការរស់ឬស្លាប់របស់គេបានយ៉ាងងាយ។

លើសពីនេះ ឆិន ភីងអាន ដឹងថាជោគវាសនារបស់គេតែងតែមិនសូវល្អ ដូច្នេះគេកាន់តែខ្លាចក្នុងការបង្កកំហុសដោយអចេតនាចំពោះពួកគេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នេះមិនមែនមានន័យថា ឆិន ភីងអាន នឹងងាកក្រោយហើយរត់គេចនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេថែមទាំងដើរទៅមុខពីរបីជំហានក្នុងលក្ខណៈជានិមិត្តរូប។ ធ្វើបែបនេះ គេនឹងមើលទៅហាក់បីដូចជាមានមារយាទបន្តិចនៅក្នុងក្រសែភ្នែករបស់អ្នកដែលនៅលើទួលគោខៀវ។

សត្វក្តាន់សបានបង្កើនល្បឿនបន្តិច រត់មកក្បែរ និងដើរជុំវិញក្មេងប្រុសនោះមួយជុំ។ បន្ទាប់មកវាបានឱនក្បាល និងរុញក្មេងប្រុសដ៏កម្សត់ម្នាក់នេះបន្តិច។

សត្វក្តាន់សបានត្រឡប់ទៅរកម្ចាស់របស់វាវិញ ហើយអ្នកបួសស្រីបានអង្អែលខ្នងវាយ៉ាងថ្នមៗ។ រំពេចនោះ សត្វក្តាន់សក៏បានប្រែក្លាយទៅជាសេះវិញ។

«ចង្អុលក្តាន់ ហៅថាសេះ» (Pointing to a deer and calling it a horse)។

អ្នកបួសស្រីដកដង្ហើមធំតិចៗ ខណៈពេលសម្លឹងមើល ឆិន ភីងអាន។ នាងបាននិយាយអ្វីម្យ៉ាងទាំងញញឹម រួចនាងក៏សម្លឹងមើលទៅក្មេងស្រីអាវក្រហមដែលនៅក្បែរនាង។

ក្មេងស្រីតូចបានបកប្រែពាក្យរបស់អ្នកបួសស្រីមកជាគ្រាមភាសានៃទីប្រជុំជន ដោយនិយាយក្នុងសំឡេងអឹមអៀនថា៖ «បងស្រី ហឺ និយាយថា បងគឺជាមនុស្សដែលចេះថែរក្សាសំណាងរបស់ខ្លួនឯង។ ប៉ុន្តែ វាសនារវាងបង និងគាត់គឺនៅមានកម្រិត ដូច្នេះអ្នកទាំងពីរមិនអាចក្លាយជាមិត្តរួមផ្លូវតៅជាមួយគ្នាបានទេ»។

ឆិន ភីងអាន មិនដឹងនិយាយអ្វីឡើយ។ នេះគឺដោយសារតែគេមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វី ដើម្បីកុំឱ្យមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានការគោរព។

កញ្ជើឫស្សីនៅពីក្រោយខ្នង ស្បែកជើងចំបើងនៅនឹងជើង ជើងខោដែលមូរឡើង... រូបរាងរបស់ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះពិតជាចម្លែក និងគួរឱ្យចង់សើចណាស់។

អ្នកបួសស្រីញញឹមហើយសួរថា៖ «តើបងក៏ដឹងពីការប្រើប្រាស់សម្ងាត់នៃគ្រួសទាំងនេះដែរឬ? កុំបារម្ភអី ឆិន ភីងអាន នេះគ្រាន់តែជាសំណួរសាមញ្ញប៉ុណ្ណោះ»។

ក្មេងស្រីតូចបានបកប្រែពាក្យទាំងនេះឱ្យ ឆិន ភីងអាន យ៉ាងរហ័ស និងមានសំឡេងច្បាស់ៗ។

ឆិន ភីងអាន រារែកមួយសន្ទុះ មុននឹងងក់ក្បាលហើយឆ្លើយថា៖ «ធ្លាប់មានលោកគ្រូអ្នកបួសម្នាក់ប្រាប់តម្រុយខ្ញុំពីមុនមក។ គាត់ថាខ្ញុំអាចមកទីនេះជារឿយៗដើម្បីរើសគ្រួស និងស្ទូចត្រី»។

ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន មានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះអ្នកបួសស្រីម្នាក់នេះក៏ដោយ ប៉ុន្តែគេនៅតែនិយាយដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត និងមិនបានបញ្ចេញឈ្មោះត្រកូលរបស់អ្នកបួស លូ ឡើយ។ លើសពីនេះ មនុស្សដែលប្រាប់គេអំពីតម្លៃនៃគ្រួសប្រមាត់ពស់ (snake gall pebbles) តាមពិតគឺ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) មិនមែនអ្នកបួស លូ នោះទេ។

អ្នកបួសស្រីញញឹមហើយសួរថា៖ «បងក៏ស្គាល់លោកពូ លូ (Junior Uncle Lu) របស់យើងដែរមែនទេ?»

ឆិន ភីងអាន ងឿងឆ្ងល់នៅពេលឮដូច្នេះ។

អ្នកបួសស្រីញញឹម និងពន្យល់ដោយសង្ខេបថា៖ «បើនិយាយឱ្យចំទៅ លោកពូ លូ មិនមែនមកពីបក្សជាមួយយើងទេ។ ប៉ុន្តែ កាលពីយូរយារណាស់មកហើយ នៅពេលគាត់មកលេងបក្សយើង គាត់បានសន្ទនាជាមួយលោកពូម្នាក់របស់យើងក្នុងឋានៈស្មើគ្នា។ គាត់បានស្នាក់នៅបក្សយើងអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ ដូច្នេះពួកយើងដែលជាក្មេងជំនាន់ក្រោយក៏ស្គាល់គាត់ច្បាស់ដែរ។ យូរៗទៅ យើងក៏ស៊ាំនឹងការហៅគាត់ថា 'លោកពូ' តែម្ដងទៅ»។

ឆិន ភីងអាន បញ្ចេញស្នាមញញឹម។ គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលនៅពេលនេះ។

គេដឹងគុណអ្នកបួស លូ យ៉ាងខ្លាំង ហើយនេះគឺជាការដឹងគុណដែលគេនឹងមិនបំភ្លេចក្នុងមួយជីវិតឡើយ។

ឆិន ភីងអាន នឹកឃើញអ្វីម្យ៉ាងនៅពេលនេះ គេក៏អង្គុយចុះដើម្បីដាក់កញ្ជើឫស្សីទៅលើដី។ បន្ទាប់មក គេបានដកគ្រួសមួយដុំដែលគេចូលចិត្តតាំងពីឃើញដំបូង។ វាមានទំហំប៉ុនស៊ុតមាន់ និងមានពណ៌បៃតងរលោង ធ្វើឱ្យគ្រួសនោះមើលទៅថ្លាដូចទឹក។ វាមិនដូចគ្រួសប្រមាត់ពស់ដទៃទៀតឡើយ។ គេបានហុចវាទៅឱ្យអ្នកបួសស្រី ហើយនិយាយថា៖ «ប្រសិនបើបងស្រីឃើញអ្នកបួស លូ នៅថ្ងៃអនាគត តើបងស្រីអាចជួយប្រគល់គ្រួសនេះឱ្យគាត់ជំនួសខ្ញុំបានទេ?»

បន្ទាប់ពីបានស្ដាប់ការបកប្រែរបស់ក្មេងស្រីតូច អ្នកបួសស្រីបានគិតមួយភ្លែត មុននឹងទទួលយកគ្រួសនោះ ហើយនិយាយថា៖ «មុនពេលមកដល់ទីនេះ ខ្ញុំបានជួបលោកពូ លូ ដោយចៃដន្យ ខណៈពេលគាត់កំពុងចាកចេញ។ គាត់កំពុងធ្វើដំណើរទៅកាន់អាណាចក្រទឹកហូរភាគខាងត្បូង (Southern Stream Nation) ដើម្បីចូលរួមក្នុងពិធីដ៏សំខាន់មួយនៃបក្សតៅ។ បើនិយាយពីពេលដែលយើងនឹងជួបគ្នាម្ដងទៀត... វាពិតជាពិបាកនិយាយណាស់។ ប៉ុន្តែ ខ្ញុំនឹងប្រគល់វាឱ្យលោកពូ លូ ជាក់ជាមិនខាន នៅពេលខ្ញុំបានជួបគាត់ម្តងទៀត»។

ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានរីកសាយនៅលើផ្ទៃមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន នៅពេលគេឮការបកប្រែរបស់ក្មេងស្រីតូច។ គេបានឱនគោរពដោយការដឹងគុណចំពោះអ្នកបួសស្រីដែលគេមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អយ៉ាងខ្លាំង។

នៅពេលនិយាយអំពីភាពល្អ ឬអាក្រក់របស់មនុស្សចម្លែក ឆិន ភីងអាន តែងតែជឿជាក់លើវិញ្ញាណទីប្រាំមួយ (instincts) របស់គេ។

នេះគឺដូចជាការដែលគេបានវិនិច្ឆ័យយ៉ាងរហ័សនូវចរិតរបស់ ហ្វូ ណានហួ (Fu Nanhua) និង សាយ ជីនជៀន (Cai Jinjian) ហើយក៏ដូចជាការដែលគេបានវិនិច្ឆ័យយ៉ាងរហ័សនូវចរិតរបស់អ្នកបួស លូ និង នីង យ៉ាវ ដែរ។

ឆិន ភីងអាន បានដកគ្រួសប្រមាត់ពស់មួយទៀត ហើយហុចឱ្យនាង។

អ្នកបួសស្រីដែលទទួលបានរហស្សនាមថា «លេខមួយខាងឱកាសវាសនា» (Number One for Fated Opportunities) ក្នុងចំណោមក្មេងជំនាន់ក្រោយនៃទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត មិនបានបដិសេធការផ្ដល់ឱ្យរបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ នាងបានទទួលយកវាទាំងញញឹម និងមិនភ្លេចអរគុណគេផងដែរ។

ក្មេងស្រីតូចអាវក្រហមបានទាញជាយអាវរបស់នាង និងនិយាយតិចៗថា៖ «ខ្ញុំក៏ចង់បានមួយដែរ»។

ឆិន ភីងអាន ញញឹម មុននឹងងាកទៅរើសគ្រួសមួយសម្រាប់ក្មេងស្រីតូច។

ក្មេងស្រីតូចរត់មកក្បែរគេ ហើយនិយាយដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ «ខ្ញុំចង់បានដុំធំជាងនេះ តើបានទេ?»

ឆិន ភីងអាន ញញឹមហើយឆ្លើយថា៖ «ឱ្យតែប្អូនអាចកាន់វាបាន បងអាចឱ្យដុំធំបំផុតដល់ប្អូនក៏បាន។ ប៉ុន្តែទីនេះឆ្ងាយពីទីប្រជុំជន និងផ្ទះរបស់ប្អូនណាស់។ ម្យ៉ាងទៀត បងមានអារម្មណ៍ថា គ្រួសដុំធំៗនៅក្នុងកញ្ជើតាមពិតវាមិនល្អដូចដុំតូចៗនោះទេ»។

ក្មេងស្រីតូចគិតមួយសន្ទុះ មុននឹងអើតមើលក្នុងកញ្ជើ ហើយនិយាយថា៖ «មិនអីទេ អ៊ីចឹងខ្ញុំយកដុំតូចក៏បាន។ ប៉ុន្តែវាត្រូវតែស្អាត»។

បន្ទាប់ពីឮដូច្នេះ ឆិន ភីងអាន បានរើសគ្រួសតូចមួយដែលមានពណ៌ផ្កាឈូកដូចផ្កាឈូក។ វាមានរាងមូលរលោង និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ ហើយក្មេងស្រីតូចពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង ខណៈពេលកាន់វានៅក្នុងដៃ។

នាងស្រាប់តែផ្អៀងក្បាល ហើយហាមាត់ ចង្អុលទៅធ្មេញតូចៗរបស់នាង។ បន្ទាប់មកនាងក៏សើចដាក់ ឆិន ភីងអាន ទាំងមោទនភាព។

នាងទំនងជាចង់បង្អួតថា ធ្មេញរបស់នាងបានដុះមកវិញហើយ។

«លើកក្រោយយើងទៅចាប់ចង្រិតជាមួយគ្នាទៀតណា» ឆិន ភីងអាន និយាយទាំងញញឹមសប្បាយចិត្ត។

ភ្នែករបស់ក្មេងស្រីតូចស្រាប់តែភ្លឺឡើងនៅពេលឮដូច្នេះ។ ប៉ុន្តែវាក៏ស្រាប់តែស្រពោនទៅវិញភ្លាមៗ ហើយនាងក៏ខំប្រញាប់ញញឹម និងងក់ក្បាល។

ឆិន ភីងអាន ស្ពាយកញ្ជើឫស្សីឡើងវិញ ហើយលាអ្នកបួសស្រី។ គេក៏មិនភ្លេចគ្រវីដៃលាក្មេងស្រីតូចនោះដែរ ខណៈពេលរត់ត្រឡប់ទៅទីប្រជុំជនវិញម្នាក់ឯង។

ពួកគេទាំងពីរនាក់សុទ្ធតែជាស្រីទេពអប្សរ ប៉ុន្តែកិត្យានុភាព និងឥទ្ធិពលរបស់អ្នកបួសស្រីម្នាក់នេះ គឺជាអ្វីដែល សាយ ជីនជៀន មកពីភ្នំពពកអរុណ (Dawn Cloud Mountain) មិនអាចប្រៀបផ្ទឹមបានឡើយ។ គម្លាតរវាងពួកគេ គឺដូចជាគម្លាតរវាងមាសទេពដ៏មានតម្លៃ និងមាសធម្មតារបស់មនុស្សលោក។

អ្នកបួសស្រីបាននាំក្មេងស្រីតូច និងសត្វក្តាន់សត្រឡប់ទៅទួលគោខៀវវិញ។ អ្នកបួសប្រុសវ័យក្មេងបានដកក្រសែភ្នែកពីក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើង ហើយសន្និដ្ឋានថា៖ «វាសនារាក់កម្រិត សំណាងស្ដើងទាប ជារឿងធម្មតាទេដែលគេមិនអាចសម្រេចបាននូវកម្រិតខ្ពស់»។

មានបក្សតៅរាប់មិនអស់នៅក្នុងទ្វីបកែវកំណប់ភាគខាងកើត ហើយរៀងរាល់ ៣០ ឆ្នាំម្ដង គូ «កុមារមាស និងនារីត្បូង» ថ្មីមួយនឹងត្រូវបានជ្រើសរើស។ លើកនេះ គេ និងសិស្សច្បង ហឺ ស៊ាវលៀង ត្រូវបានជ្រើសរើស ហើយពួកគេកាន់តែស័ក្តិសមគ្នាដូចគូដែលកើតមកសម្រាប់គ្នា។ ប៉ុន្តែ មានរឿងមួយដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើល។ ខណៈពេលដែលកុមារមាសមានទេពកោសល្យមិនចាញ់កុមារមាសជំនាន់មុនៗ តែសំណាង និងជោគវាសនារបស់នារីត្បូងគឺអស្ចារ្យខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភាំងស្មារតី។

នៅពេលនាងកើតមក សត្វក្តាន់សដែលជានិមិត្តរូបនៃភាពមង្គល បានដើរចេញពីព្រៃភ្នំមកទទួលនាងធ្វើជាម្ចាស់។ បន្ទាប់មក ហាក់បីដូចជានាងមិនជួបឧបសគ្គអ្វីឡើយក្នុងការបណ្តុះបណ្តាល ដោយនាងអាចឡើងឋានៈម្ដងហើយម្ដងទៀតយ៉ាងរលូន។ តាមពិតទៅ មនុស្សមួយចំនួនថែមទាំងនិយាយថា នាងនឹងជួបឧបសគ្គដំបូងរបស់នាង តែនៅពេលនាងឈានដល់ឋានៈជាន់ខ្ពស់ទាំងប្រាំប៉ុណ្ណោះ។

នាងមិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីចំពោះអាកប្បកិរិយាមើលងាយរបស់សិស្សប្អូននាងចំពោះក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងនោះទេ។ នាងគ្រាន់តែញញឹមហួស។

នៅពេលនេះ មានក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលរាងទាបបន្តិច បានដើរចេញពីកន្លែងណាមួយក្បែរអាងទឹកជ្រៅក្រោមស្ពានដំបូល ឆ្ពោះទៅកាន់រណ្តៅទឹកក្រោមទួលគោខៀវ។ មានគ្រួសប្រមាត់ពស់មួយនៅក្នុងដៃរបស់គេ ហើយដូចជាសត្វក្តាន់សពីមុនដែរ វាកំពុងបញ្ចេញពន្លឺយ៉ាងខ្លាំងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។

កាន់គ្រួសក្នុងដៃ ក្មេងប្រុសដែលគ្មានទឹកមុខរូបនេះបានឈរនៅលើថ្មមួយដែលដុះចេញពីផ្ទៃទឹក។ នៅពេលនេះ គេមើលទៅដូចជាទេពដ៏មានអំណាចម្នាក់ដែលកំពុងកាន់ព្រះច័ន្ទពេញវង់នៅក្នុងដៃ។

ត្រីបៃតងធំ និងត្រីក្រហមធំដែលចិញ្ចឹមដោយអ្នកបួសវ័យក្មេង មិនបានចុះក្នុងទឹកទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ ពួកវាបែរជាហែលយឺតៗនៅពីលើទឹកស្ទឹងទៅវិញ។

ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន ឃើញក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ គេនឹងចំណាំបានភ្លាមថា គេគឺជាចៅប្រុសរបស់យាយ ម៉ា (Granny Ma)។

ក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមានសតិមិនសូវគ្រប់តាំងពីតូចមកម្ល៉េះ ហើយដោយសារតែហេតុនេះ គេក៏ត្រូវបានឪពុកម្ដាយបោះបង់ចោលតាំងពីដំបូង។ ដូច្នេះ វាគឺជាភារកិច្ចរបស់យាយ ម៉ា ដែលត្រូវចិញ្ចឹមចៅប្រុសម្នាក់នេះតែម្នាក់ឯង។ ក្មេងប្រុសនេះជាមនុស្សឯកោ ហើយគេតែងតែឡើងលើដំបូលផ្ទះដើម្បីសម្លឹងមើលពពកម្នាក់ឯង។

ក្មេងប្រុសរូបនេះដែលបានយកត្រកូលតាមយាយ ម៉ា ក៏ត្រូវបានគេធ្វើបាបយ៉ាងខ្លាំងដែរ រហូតដល់ក្មេងៗដទៃទៀតមានអារម្មណ៍ថា សូម្បីតែដើរជាន់គេក៏នាំឱ្យប្រឡាក់ស្បែកជើងពួកគេដែរ។ តាមពិតទៅ ក្មេងប្រុសដ៏គួរឱ្យអាណិតម្នាក់នេះ ហាក់ដូចជាធ្លាប់ញញឹមដាក់តែអ្នកបម្រើ ជី គុយ (Zhi Gui) ម្នាក់ប៉ុណ្ណោះ។

វាក៏ដោយសារតែហេតុនេះហើយ ដែលយាយ ម៉ា ស្អប់អ្នកបម្រើម្នាក់នោះយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់មានអារម្មណ៍ថា ក្មេងស្រីម្នាក់នោះគឺជាស្រីមិនចេះខ្មាស់អៀនដែលចូលចិត្តទាក់ទាញប្រុសៗ ហើយគាត់ប្រាកដណាស់ថា អ្នកបម្រើថោកទាបម្នាក់នេះបានព្យាយាមទាក់ទាញចៅប្រុសជាទីស្រឡាញ់របស់គាត់ដោយចេតនា។

អ្នកបួសស្រីបានដើរសំដៅទៅរកបុរសដែលស្ពាយដាវនៅពីក្រោយខ្នង ហើយសួរថា៖ «ចំពោះរឿង ម៉ា គូស្វាន (Ma Kuxuan) តើពិតជាគ្មានផ្លូវសម្របសម្រួលមែនទេ?»

«ប្រសិនបើលោកពូរបស់អ្នកពិតជាចង់យកក្មេងនេះធ្វើជាសិស្សដំបូងមែន ហេតុអ្វីគាត់មិនមកទីនេះដោយខ្លួនឯង? ទោះបីគាត់ល្បីឈ្មោះក៏ដោយ ក៏យ៉ាងម៉េច? យើងមិនដែលប្រយុទ្ធគ្នាពីមុនមកទេ ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវថយក្រោយ? ប្រសិនបើគាត់មិនអាចទទួលយកបានទេ ប្រាប់គាត់ឱ្យទៅភ្នំយុទ្ធពិត (True Martial Mountain) ដើម្បីរកខ្ញុំទៅ។ ប្រសិនបើគាត់ឈ្នះ នោះខ្ញុំនឹងអនុញ្ញាតឱ្យគាត់នាំក្មេងនេះទៅចុះ»។

អ្នកបួសវ័យក្មេងញញឹមហើយនិយាយថា៖ «នោះគ្រាន់តែជាការអូសបន្លាយពេលវេលាដែលមិនអាចជៀសវាងបានប៉ុណ្ណោះ។ ហេតុអ្វីត្រូវខ្វល់ខ្វាយ?»

សម្តីរបស់គេបង្កប់ដោយភាពឌឺដង។

«អូ?» បុរសដែលស្ពាយដាវនោះបានព្រិចភ្នែកសម្លឹងមើល។

ចំណែកឯអ្នកបួសស្រីវិញ មានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិចនៅពេលស្ដាប់ការសន្ទនារបស់ពួកគេ។ នាងបានសម្លឹងមើលសិស្សប្អូនរបស់នាង ដែលបានសើច និងឈប់ដៅលើបុរសស្ពាយដាវនោះ។ គេបានងើបមុខមើលមេឃ រួចនិយាយទៅកាន់ខ្លួនឯងថា៖ «ព្រះច័ន្ទយប់នេះពិតជាស្អាតណាស់»។

អ្នកបួសស្រីមានអារម្មណ៍ហួសចិត្ត។

នៅពេលនិយាយអំពីលោកពូម្នាក់នោះ កុំថាឡើយនាង និងសិស្សប្អូនរបស់នាង សូម្បីតែអ្នកបួសវ័យក្មេងទាំងអស់ក្នុងទ្វីបនេះ ក៏ប្រហែលជាមានអារម្មណ៍មោទនភាពចំពោះគាត់ដែរ។

នៅពីមុខកាំជណ្តើរដែលនាំទៅកាន់ស្ពានដំបូល មានព្រះសង្ឃម្នាក់ដើរជើងទទេ ដែលមានផ្ទៃមុខរាងជ្រុង និងមានទឹកមុខរឹងមាំដូចដែក។

ព្រះសង្ឃអង្គនេះមិនបានសម្លឹងមើលស្លាកយីហោដែលមានអក្សរមាសឡើយ ប៉ុន្តែបែរជាសម្លឹងមើលដីដែល សុង ជីស៊ីន (Song Jixin) បានដាក់ធូបពីមុនមក។ លោកបានឱនក្បាល និងសូត្រដោយសំឡេងប្រកបដោយមេត្តាថា៖ «អមិតាភៈ» (Amitabha)។

ក្មេងប្រុសរាងទាបនោះបានឡើងមកដល់គោក និងដើរសំដៅទៅទួលគោខៀវ។ គេបានក្រឡេកមើលអ្នកបួសទាំងពីរដែលមានលក្ខណៈដូចទេព ហើយគេក៏បានក្រឡេកមើលបុរសដែលស្ពាយដាវយ៉ាងមានអំណាចម្នាក់នោះដែរ។ នៅទីបញ្ចប់ គេបានសម្លឹងចំទៅកាន់បុរសស្ពាយដាវ និងនិយាយទាំងខាំធ្មេញថា៖ «ខ្ញុំមិនចង់រៀនពីរបៀបបណ្តុះបណ្តាលដើម្បីក្លាយជាទេពអមតៈអ្វីនោះទេ។ តើលោកអាចគ្រាន់តែបង្រៀនខ្ញុំពីរបៀបសម្លាប់មនុស្សបានទេ?»

បុរសម្នាក់នោះញញឹមទាំងមោទនភាព ហើយឆ្លើយថា៖ «តាំងពីសម័យបុរាណមក ពួកយើងដែលជាអ្នកដាវក្នុងយុទ្ធសាស្ត្រយោធា (Militarian swordsmen) តែងតែមានសមត្ថភាពសម្លាប់មនុស្សដ៏សាហាវបំផុត»។

អ្នកបួសវ័យក្មេងញញឹមហើយគិតក្នុងចិត្តថា៖ «អូ?»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកបួសស្រីបានគ្រវីក្បាល ដោយដឹងថាគ្រប់យ៉ាងត្រូវបានសម្រេចរួចរាល់ហើយ។ នាងមិនអាចបំពេញតាមសំណើរបស់លោកពូនាងបានទេ ដូច្នេះនាងមានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចក្នុងចិត្ត។

បរិយាកាសនៅលើទួលគោខៀវស្រាប់តែមានភាពតានតឹងឡើង។ ហាក់បីដូចជាការវាយតប់គ្នាអាចនឹងកើតឡើងនៅពេលណាក៏បាន។

ក្មេងស្រីតូចមកពីត្រកូល លី បានប្រញាប់ពួននៅពីក្រោយបងស្រីអ្នកបួសរបស់នាង។

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងបានញ៉ាំនំដុំចុងក្រោយរបស់នាងអស់នៅពេលនេះ ធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយ។ «ប្រសិនបើអ្នកទាំងពីរពូកែខ្លាំងម្ល៉ឹង ហេតុអ្វីមិនទៅសាកជាមួយឪពុកខ្ញុំទៅ?» នាងនិយាយទាំងខឹង។

បុរសដែលស្គាល់ក្មេងស្រីម្នាក់នេះ និងឪពុកនាងច្បាស់ ក៏បានបន្ធូរបន្ថយទឹកមុខតានតឹង រួចញញឹម និងសួរថា៖ «តើយើងគួរធ្វើការប្រយុទ្ធតាមរបៀបណា?»

អ្នកបួសវ័យក្មេងបានបន្ថែមថា៖ «រួន ស៊ាវ (Ruan Xiu) នោះគឺជាការធ្វើបាបយើងហើយ។ ឪពុករបស់ឯងនឹងមកជំនួសលោក ឈី (Mr. Qi) ដើម្បីក្លាយជាអ្នកប្រាជ្ញ (Sage) បន្ទាប់ ដូច្នេះតាមពិតទៅ គាត់នឹងក្លាយជាម្ចាស់នៃពិភពតូចមួយនេះ»។

ក្មេងស្រីក្នុងឈុតពណ៌បៃតងបានបិទមាត់ជិត និងនៅស្ងៀម។

ព្រះសង្ឃអង្គនោះបានដើរយឺតៗមកដល់ និងឡើងទៅលើទួលគោខៀវ។

«ចេតិយផ្គរលាន់នៃនិកាយពុទ្ធសាសនា ត្រាគ្រូសួគ៌នៃនិកាយតៅ និងកន្លែងសម្រាកដាវតូចនៃសាលាយុទ្ធសាស្ត្រយោធា... ហើយជាការពិត ក៏មានបន្ទះត្បូងភ្នំនៃនិកាយខុងជឺ (Confucian Sect) ផងដែរ។ ទាំងនេះគឺជាកំណប់ទ្រព្យបង្ក្រាបទាំងបួនដែលបន្សល់ទុកដោយអ្នកប្រាជ្ញដំបូងៗទាំងបួន។ យើងមិននិយាយពីជម្លោះផ្ទៃក្នុងនៃនិកាយខុងជឺឡើយ ហើយយើងគ្រាន់តែផ្ដោតលើកម្លាំងទាំងបីដែលយើងតំណាងឱ្យ។ ទោះបីជាវាជារឿងសមហេតុផលបំផុតដែលពួកយើងមកយកកំណប់ទ្រព្យបង្ក្រាបរបស់យើងត្រឡប់ទៅវិញ ប៉ុន្តែតើវាអាចជារឿងមិនសមរម្យទេឬ ដែលយើងធ្វើបែបនេះដោយមិនប្រាប់លោក ឈី ជាមុន?» អ្នកបួសស្រីបាននិយាយ។

ព្រះសង្ឃអង្គនោះនៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់។

ចំណែកឯអ្នកបួសវ័យក្មេងវិញ មានទឹកមុខបារម្ភ ខណៈពេលនិយាយថា៖ «វានឹងជារឿងមិនសូវគួរសមបន្តិចមែន។ ប៉ុន្តែ វាពិតជាពិបាកសម្រាប់ពួកយើងក្នុងការប្រឆាំងនឹងបញ្ជាពីថ្នាក់លើ ដូច្នេះខ្ញុំមានមតិថា សិស្សច្បងមិនគួរធ្វើឱ្យរឿងនេះកាន់តែស្មុគស្មាញឡើយ»។

បុរសដែលស្ពាយដាវនៅពីក្រោយខ្នងបានសើចចំអក និងនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនមកទីនេះដើម្បីយកចិត្តនរណាម្នាក់ឡើយ»។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន មកដល់ច្រកផ្លូវដែលផ្ទះរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) ស្ថិតនៅ អ្វីដែលគេបានឃើញ គឺលោក ឈី កំពុងឈរនៅពីមុខទ្វារ។

ក្មេងប្រុសបានប្រញាប់ដើរសំដៅទៅរក ហើយមុននឹងគេអាចនិយាយអ្វីបាន ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) បានហុចត្រាពីរឱ្យគេ រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «ឆិន ភីងអាន ខ្ញុំមិនមែនឱ្យត្រាទាំងនេះឱ្យប្អូនទទេៗឡើយ ខ្ញុំមានរឿងចង់ពឹងប្អូន។ ប្រសិនបើសាលាភ្នំជ្រោយ (Mountain Cliff Academy) ជួបគ្រោះថ្នាក់ណាមួយនៅថ្ងៃអនាគត ខ្ញុំសង្ឃឹមថាប្អូនអាចជួយពួកគេតាមសមត្ថភាពរបស់ប្អូន។ ជាការពិតណាស់ ប្អូនមិនចាំបាច់តាមឃ្លាំមើលសាលាភ្នំជ្រោយគ្រប់ពេលវេលានោះទេ»។

ក្មេងប្រុសបានឆ្លើយតបយ៉ាងខ្លីថា៖ «បាទ!»

ឈី ជីងឈុន ងក់ក្បាល និងនិយាយក្នុងន័យជ្រាលជ្រៅថា៖ «ប្អូនត្រូវតែចងចាំជានិច្ចនូវអ្វីដែលខ្ញុំបានប្រាប់ប្អូនពីមុនមក — មនុស្សថ្លៃថ្នូរនឹងមិនយកជីវិតទៅប្រថុយដោយគ្មានន័យដើម្បីជួយសង្គ្រោះនរណាម្នាក់ឡើយ។ សម្ដីនេះចេញពីចិត្តរបស់ខ្ញុំ ហើយវាមិនមែនគ្រាន់តែជាការសាកល្បងប្អូននោះទេ»។

ក្មេងប្រុសបានបញ្ចេញស្នាមញញឹម និងនិយាយថា៖ «លោកគ្រូ ឈី ខ្ញុំមិនអាចសន្យាបានទេ»។

ឈី ជីងឈុន ចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាង ប៉ុន្តែចុងក្រោយគេក៏សម្រេចចិត្តមិននិយាយវិញ។ ដំបូងគេចង់និយាយថា៖ «ទោះបីជាសាលាភ្នំជ្រោយជួបគ្រោះថ្នាក់ដ៏ធំនៅថ្ងៃអនាគត ហើយប្អូនមានអារម្មណ៍ស្ដាយក្រោយ ក៏ប្អូនមិនចាំបាច់មានអារម្មណ៍ខុស ឬវិប្បដិសារីអ្វីដែរ។ គ្រាន់តែធ្វើដូចជាមិនបានឃើញ ឬមិនបានឮអ្វីទាំងអស់ទៅបានហើយ។ ប្អូនមិនចាំបាច់បង្ខំខ្លួនឯងឱ្យធ្វើអ្វីឡើយ»។

ប៉ុន្តែមិនដឹងជាហេតុអ្វី ឈី ជីងឈុន មានអារម្មណ៍ថាមានសេចក្តីសង្ឃឹមជ្រៅៗនៅក្នុងចិត្ត។ សូម្បីតែគេខ្លួនឯងក៏ងឿងឆ្ងល់ដែរថា ហេតុអ្វីបានជាមានអារម្មណ៍បែបនេះ។

គិតមកដល់ត្រឹមនេះ លោកគ្រូនៃសាលាភ្នំជ្រោយអាចរកឃើញចម្លើយតែមួយគត់ — គ្រប់យ៉ាងគឺដោយសារតែក្មេងប្រុសដែលនៅចំពោះមុខគេនេះ។ វាគឺដោយសារតែក្មេងប្រុសម្នាក់នេះមានឈ្មោះថា ឆិន ភីងអាន។ ហាក់ដូចជាគេមានភាពខុសប្លែកពីអ្នកដទៃទាំងអស់។

ប្រសិនបើអ្នកប្រគល់ភារកិច្ចឱ្យក្មេងប្រុសម្នាក់នេះ ទោះបីជាវាលំបាកយ៉ាងណាក៏ដោយ ក៏នៅតែមានរឿងមួយដែលអ្នកអាចជឿជាក់បាន ១០០% ទោះបីជាអ្នកដឹងថាគេនឹងត្រូវបរាជ័យដោយសារតែការប្រឹងប្រែងខ្លាំងប៉ុណ្ណាក៏ដោយ។ នោះគឺ ប្រសិនបើគេយល់ព្រមធ្វើអ្វីមួយ គេនឹងធ្វើវាឱ្យទាល់តែបាន។ ប្រសិនបើគេមិនអាចទទួលបានជោគជ័យដោយការប្រឹងប្រែង ១០០% ទេ នោះគេនឹងសុខចិត្តខាំធ្មេញ និងប្រឹងប្រែងឱ្យដល់ ១២០%។

នេះគឺជាគំនិតដែលធ្វើឱ្យមនុស្សមានអារម្មណ៍ស្ងប់ចិត្ត។

នេះគឺជាអ្វីដែល ឈី ជីងឈុន បានស្វែងរក ប៉ុន្តែបានបរាជ័យអស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំ។ អ្នកប្រាជ្ញរូបនេះ ដែលបានសុំគេឱ្យមកនិរទេសខ្លួននៅទីនេះ ដំបូងឡើយបានគិតថា គ្រប់ទីកន្លែងក្នុងលោកនេះសុទ្ធតែជាទឹកដីដទៃ។

នៅពេល ឈី ជីងឈុន ហៀបនឹងងាកក្រោយចាកចេញ ក្មេងប្រុសដែលនៅតែស្ពាយកញ្ជើឫស្សីបានប្រញាប់ឱនគោរព និងសម្ដែងការគួរសមយ៉ាងខ្លាំងក្លា។

នៅក្នុងច្រកផ្លូវនោះ អ្នកប្រាជ្ញនៃនិកាយខុងជឺបានធ្វើកាយវិការយ៉ាងត្រឹមត្រូវ ដើម្បីតបស្នងនូវការគោរពនោះវិញ។