ការត្រៀមលក្ខណៈ

អ្នកភូមិទាំងអស់ឈរធ្លាំង ស្រឡាំងកាំងដូចគេសណ្តំ។ ទោះបីជាពួកគេធ្លាប់ឮរឿងនេះពីមុនមក និងដឹងថា រាងកាយរបស់ក្មេងតូចម្នាក់នេះ រឹងមាំលើសក្មេងវ័យស្របាលគ្នាឆ្ងាយណាស់ក៏ដោយ ក៏គ្មាននរណាម្នាក់នឹកស្មានថា វាខ្លាំងដល់ថ្នាក់ខុសមនុស្សធម្មតាបែបនេះសោះ។

"គេមិនទាន់ទាំងបានប្រើកម្លាំងអាថ៌កំបាំងនៃអក្ខរាឆ្អឹង (Bone Text) ផងមែនទេ?" នរណាម្នាក់សួរឡើង។

"អត់ទេ គេមិនបានប្រើទេ។ ខ្ញុំមើលឃើញយ៉ាងច្បាស់ថា គេប្រើតែកម្លាំងរាងកាយសុទ្ធសាធ" ស៊ឺ លីងហ៊ូ ដែលជាមេក្រុមប្រមាញ់ឆ្លើយតប។

គ្រាំង!

ស៊ឺ ហាវ តូច បានគ្រវែងឆ្នាំងស្ពាន់យក្សនោះទៅលើដី។ វាបានបោកទង្គិចនឹងដី បង្កើតជាផ្សែងនិងធូលីហុយពេញអាកាស។ គេបានប្រញាប់ថយក្រោយមួយជំហានដើម្បីគេចពីធូលីដែលហុយឡើង។ សំឡេងដ៏ខ្លាំងនេះ ធ្វើឱ្យបេះដូងរបស់អ្នកភូមិលោតញាប់ម្ដងទៀត ក្មេងម្នាក់នេះពិតជា "បិសាចតូច" មែន។

លទ្ធផលនេះពិតជាពិបាកនឹងជឿណាស់។ ក្មេងអាយុ ៣ ឆ្នាំ អាចលើកឆ្នាំងទម្ងន់មួយពាន់ជិន (៥០០ គីឡូក្រាម)។ កុំថាឡើយនៅក្បែរជួរភ្នំនេះ សូម្បីតែក្នុងដែនដីដ៏ធំធេងនេះ ក៏ពិបាកនឹងរកក្មេងណាដូចគេដែរ។

អ្នកភូមិទាំងអស់សុទ្ធតែមានអារម្មណ៍រំភើបញាប់ញ័រ សូម្បីតែមេភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ក៏ភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។ លោកមិនជឿថា ស៊ឺ ហាវ អាចលើកឆ្នាំងដ៏ធំបែបនេះរួចក្នុងវ័យបច្ចុប្បន្នឡើយ។ នេះជារឿងដែលលោកនឹកស្មានមិនដល់ទាំងស្រុង។

"តើវាជារឿងពិតមែនទេ? ហេតុអ្វីក្មេងច្រម៉ក់ ស៊ឺ ហាវ មានកម្លាំងច្រើនខុសទំនងបែបនេះ? ខ្ញុំមិនដែលឮថាមានក្មេងបែបនេះសោះ"។

"វាពិតជាមិនគួរឱ្យជឿមែន។ បើគេមិនមានរាងកាយជាមនុស្សទេ ខ្ញុំប្រាកដជាស្មានថាជាកូនរបស់សត្វសាហាវបុរាណមកពីណាហើយ!"

អ្នកភូមិទាំងអស់បានងាកមកជជែកគ្នា និងផ្តល់មតិលើការបង្ហាញសមត្ថភាពដ៏អស្ចារ្យរបស់ក្មេងតូច។

"មេភូមិ លោកធ្លាប់ទៅដល់តំបន់រុងរឿងមួយចំនួនមែនទេ? តើលោកធ្លាប់ជួបក្មេងណាដូចក្មេងម្នាក់នេះទេ?"

"មែនហើយ យុនហ្វឹង លោកធ្លាប់ទៅដល់កុលសម្ព័ន្ធខ្លាំងៗជាច្រើន។ តើលោកធ្លាប់ឮរឿងអ្នកណាដែលដូចបិសាចតូចម្នាក់នេះទេ?" សូម្បីតែចាស់ទុំខ្លះក៏ទប់ចិត្តមិនបាន ហើយសួរឡើងដែរ។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង ឆ្លើយថា "ខ្ញុំធ្លាប់នៅត្រកូលមួយដែលមានមនុស្សរាប់លាននាក់ ហើយបានជួបក្មេងៗដ៏អស្ចារ្យមួយចំនួនរបស់ពួកគេ។ ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែមានធនធានបំប៉នដ៏មហាសាលដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំង។ ទោះបីជាពួកគេពូកែខ្លាំងក្នុងវ័យរបស់ពួកគេក៏ដោយ ប៉ុន្តែបើប្រៀបធៀបនឹងក្មេងតូចនេះ ពួកគេនៅមានកម្រិតនៅឡើយ"។

អ្នកភូមិដែលបានឮបែបនេះ នាំគ្នាឈរធ្មឹង។ បន្ទាប់មក ពួកគេចាប់ផ្តើមសើចសប្បាយ។ នេះគឺជាទេវតាប្រទានពរដល់ភូមិថ្ម! ក្មេងតូចដែលមានកម្លាំងដូចកូនសត្វសាហាវបុរាណបែបនេះ តើនឹងទៅជាយ៉ាងណាពេលគេធំដឹងក្តីទៅ? ភូមិថ្មនឹងរុងរឿងឡើងវិញដោយសារតែគេ។

ចាស់ទុំម្នាក់បាននិយាយវិភាគថា "ពួកត្រកូលអ្នកមាន និងមានអំណាចធំៗទាំងនោះ មានអ្នកខ្លាំងច្រើនដូចដើមឈើក្នុងព្រៃ។ ពួកគេច្បាស់ជាបានសម្លាប់សត្វសាហាវដ៏គួរឱ្យខ្លាចបំផុត ហើយប្រើឈាមពិតរបស់ពួកសត្វកម្រៗទាំងនោះ ដើម្បីជ្រលក់ខ្លួនបំប៉នរាងកាយឱ្យកូនចៅដែលមានដងខ្លួនពិសេសរបស់ពួកគេ។ បើមិនអញ្ចឹងទេ គម្លាតរវាងក្មេងទាំងនោះ និងក្មេងតូចរបស់យើង ច្បាស់ជាកាន់តែឆ្ងាយជាងនេះទៅទៀត"។

"តំបន់នីមួយៗគឺធំធេងណាស់។ ពួកត្រកូលកំពូលៗក្នុងរឿងព្រេង និងដែនដីរបស់ពួកស្តេចអភិជន ប្រហែលជាមានក្មេងៗដែលខ្លាំងជាងនេះក៏មានដែរ។ ពិភពលោកយើងធំណាស់ អ្វីដែលយើងយល់ដឹងនៅពេលនេះ គឺគ្រាន់តែជាជ្រុងតូចមួយនៃអ្វីដែលមានពិតប្រាកដនៅខាងក្រៅតែប៉ុណ្ណោះ" ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយ។

ការបង្ហាញក្បាច់គុណលើកនេះ ធ្វើឱ្យអ្នកភូមិទាំងអស់សប្បាយចិត្តជាខ្លាំង។ ក្មេងៗទាំងអស់សុទ្ធតែខ្លាំង ហើយមានសក្តានុពលខ្ពស់។ ចំពោះរឿង ស៊ឺ ហាវ វិញ វាគឺជាក្តីសុខដែលលើសពីការរំពឹងទុក ព្រោះសមត្ថភាពរបស់គេពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ពេកហើយ។

ខណៈពេលដែលគ្រប់គ្នាបានបំបែកជួរ ចាស់ទុំក្នុងត្រកូលមួយចំនួន រួមទាំង ស៊ឺ លីងហ៊ូ និងអ្នកសំខាន់ៗផ្សេងទៀតមិនទាន់ចាកចេញឡើយ។ ពួកគេបន្តពិភាក្សាគ្នាយ៉ាងម៉ត់ចត់ដូចកាលពីមុន ហាក់បីដូចជាការជជែកគ្នាកាលពីលើកមុនមិនទាន់បញ្ចប់។

"នៅពេល ស៊ឺ ហាវ ធំឡើង បើគេវាយគ្នាតទល់ម្នាក់ឯង តើគេមិនអាចផ្ដួលសត្វ ហូវ (Hou) ដ៏សាហាវដោយដៃទទេ និងសម្លាប់សត្វ ស៊ួននី (Suan Ni) ឈាមសុទ្ធដែលធំពេញវ័យបានទេឬ? ពួកវាជាសត្វក្នុងរឿងព្រេងដែលអាចកម្ទេចត្រកូលធំៗបានយ៉ាងងាយ!"

ចាស់ទុំម្នាក់បានរំលត់គំនិតដែលកំពុងឆេះរោលរាលនោះ ហើយនិយាយថា "ការមានសក្តានុពលតាំងពីក្មេង មិនមែនមានន័យថាច្បាស់ជានឹងក្លាយជាអ្នកខ្លាំងដែលអង្រួនលោកបាននោះទេ។ អ្នកត្រូវដឹងថាមានកំពូលក្មេងពូកែរាប់មិនអស់ ដែលបានបាត់បង់កេរ្តិ៍ឈ្មោះទៅវិញ ទាំងនៅក្មេងខ្ចី"។

គ្រប់គ្នាស្ងាត់មាត់ រួចក៏ងក់ក្បាលយល់ស្រប។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង ជ្រួញចិញ្ចើមហើយនិយាយថា "ឥឡូវនេះបើនិយាយដល់រឿងហ្នឹង ស៊ឺ ហាវ ត្រូវបានចិញ្ចឹមក្នុងភូមិយើង ដូច្នេះគេខ្វះខាតធនធានបំប៉ន និងមានចំណុចចាប់ផ្ដើមមិនសូវល្អ។ វាមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់យើង ក្នុងការផ្តល់ឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវបុរាណ ឬរតនសម្បត្តិភ្នំ ថ្នាំទិព្វ និងរបស់ស្រដៀងគ្នានេះឱ្យគេ ដូចត្រកូលធំៗដទៃទៀត"។

ស៊ឺ លីងហ៊ូ និយាយថា "ឥឡូវនេះគេនៅក្មេង។ បើជាកាលពីមុន ប្រហែលជាវាពិតជាយឺតពេលក្នុងការដេញតាមឱ្យទាន់ពួកកូនៗរបស់ត្រកូលធំទាំងនោះមែន"។

ស៊ឺ យុនហ្វឹង គិតមួយសន្ទុះមុននឹងនិយាយថា "តាមការយល់ដឹងរបស់ខ្ញុំ ក្មេងៗដែលមានដងខ្លួនពិសេសមកពីត្រកូលធំៗក្នុងលោកនេះ នឹងត្រូវឆ្លងកាត់ 'ការជ្រលក់ខ្លួន' (Baptism) ដ៏ធំលើកដំបូងនៅអាយុ ៥ ឆ្នាំ។ ពួកគេប្រើថ្នាំទិព្វ និងឈាមពិតរបស់សត្វបុរាណ ដើម្បីរំងាស់រាងកាយក្នុងឆ្នាំងស្ពាន់ ដើម្បីបង្កើនសក្តានុពលរបស់ពួកគេ"។

អ្នកដទៃទៀតដកដង្ហើមធំតិចៗ។ យ៉ាងណាមិញ នេះគ្រាន់តែជាភូមិតូចមួយ ដូច្នេះតើអាចទៅប្រៀបធៀបជាមួយត្រកូលធំៗទាំងនោះបានយ៉ាងដូចម្ដេច? វាមិនអាចទៅរួចទេសម្រាប់ពួកគេ ក្នុងការស្វែងរកថ្នាំទិព្វ ឬឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវបុរាណ។

"យើងមានតែធ្វើតាមលទ្ធភាព។ បន្ទាប់ពីសម្លាប់សត្វយក្សមួយចំនួន យើងអាចចម្រាញ់យកឈាមមានតម្លៃរបស់ពួកវា ហើយសន្សំទុកបន្តិចម្ដងៗ ដើម្បីត្រៀមសម្រាប់ពិធីជ្រលក់ខ្លួនរបស់ក្មេងតូចនៅអាយុ ៥ ឆ្នាំ" ចាស់ទុំក្នុងភូមិម្នាក់ដកដង្ហើមធំ។

ស៊ឺ លីងហ៊ូ ជ្រួញចិញ្ចើម ហើយលើកឡើងនូវបញ្ហាមួយទៀត "ដើម្បីប្រកួតប្រជែងជាមួយពួកក្មេងៗដែលខ្លាំងក្នុងរឿងព្រេង ក្រៅពីការលត់ដំរាងកាយ និងការកសាងគ្រឹះឱ្យរឹងមាំ រឿងនៃការបន្តវេនផ្លូវហាត់រៀន (Cultivation path) ក៏នៅតែជាបញ្ហាធំដែរ..."

មេភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង ងក់ក្បាល រួចឆ្លើយថា "រឿងហ្នឹងទុកឱ្យខ្ញុំជាអ្នកចាត់ចែងចុះ"។

គ្រប់គ្នាស្រឡាំងកាំងនិយាយមិនចេញ។ ពួកគេទាំងអស់គ្នាដឹងថា កាលពីមុនមេភូមិធ្លាប់ចាកចេញទៅជាមួយអ្នកភូមិមួយចំនួនទៅកាន់កន្លែងដ៏ឆ្ងាយ ហើយថែមទាំងបានទៅដល់និកាយជាច្រើនទៀតផង។ ចុងក្រោយ ដោយបង់ថ្លៃដោយឈាម និងជីវិត លោកបានត្រឡប់មកវិញជាមួយសៀវភៅឆ្អឹង (Bone Books) មួយចំនួន។ តើវាអាចទៅប្រៀបនឹងរបស់បន្តវេនរបស់ត្រកូលធំៗបានទេ?

បងប្អូនប្រហែលដប់នាក់ បានឆ្លងកាត់ការតស៊ូស្លាប់រស់ជាមួយគ្នា ប៉ុន្តែមានតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលត្រឡប់មកវិញទាំងខ្លួនប្រាណជោកដោយឈាម។ ចុងក្រោយ មានតែមេភូមិម្នាក់គត់ដែលនៅមានជីវិត ប៉ុន្តែលោកបែរជាកើតជំងឺចម្លែកមួយ។ អតីតកាលរបស់លោក គឺជាអ្វីដែលលោកមិនដែលនិយាយដល់ ហើយក៏គ្មានអ្នកភូមិណាម្នាក់សួរលោកដែរ។

តើមានរឿងអ្វីកើតឡើងពិតប្រាកដក្នុងឆ្នាំនោះ? វាច្បាស់ជាមានអាថ៌កំបាំងដែលលោកមិនចង់បង្ហាញ។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់ មេភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង រវល់ខ្លាំងណាស់។ លោកតែងតែរម្ងាស់ឱសថបុរាណបន្តិចម្ដងៗនៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះ។ ភ្លើងក្នុងឆ្នាំងមិនដែលរលត់ឡើយ ហើយក្លិនថ្នាំហុយឈួលខ្លាំងណាស់។

"លោកតាម្ចាស់ភូមិ លោកតាមិនបាច់ខំប្រឹងរហូតដល់ហត់បែបនេះទេ លោកតាក៏ត្រូវសម្រាកដែរ" ក្មេងតូចដែលមានរោមភ្នែកវែងៗ មើលទៅស្អាតជាងក្មេងស្រី បាននិយាយណែនាំបុរសចំណាស់ដោយការយកចិត្តទុកដាក់។

"មិនអីទេ" ស៊ឺ យុនហ្វឹង សើច រួចគ្រវីក្បាល។

ចាស់ទុំក្នុងត្រកូល រួមទាំង ស៊ឺ លីងហ៊ូ និងអ្នកផ្សេងទៀតដែលដឹងសាច់រឿង មិនបានប្រាប់ ស៊ឺ ហាវ ច្រើនទេ។ គេមិនដឹងថា ស៊ឺ យុនហ្វឹង កំពុងត្រៀមលក្ខណៈសម្រាប់ពិធីជ្រលក់ខ្លួនអាយុ ៥ ឆ្នាំរបស់គេឡើយ។

នៅពេលព្រះអាទិត្យរៀបលិច ក្រុមប្រមាញ់ក៏ត្រឡប់មកវិញ។ ម្នាក់ៗមានសត្វព្រៃម្នាក់មួយនៅលើស្មា។ ទោះបីជាមានអ្នកខ្លះរងរបួស ក៏ពួកគេនៅតែជជែកគ្នាសើចសប្បាយ។

ផ្ទះថ្មរបស់មេភូមិ ស្ថិតនៅក្បែរច្រកចូលភូមិ។ ស៊ឺ ហាវ កំពុងឈរនៅមុខច្រកចូលផ្ទះ សម្លឹងមើលអ្នករាល់គ្នាដែលត្រឡប់មកវិញ។

"លោកពូៗ មកវិញអស់ហើយ" គេងើបមុខដ៏ក្មេងខ្ចី និងគួរឱ្យស្រឡាញ់ឡើង។ ភ្នែករបស់គេខ្មៅរលោង និងភ្លឺថ្លា ខណៈពេលគេស្វាគមន៍អ្នករាល់គ្នាដោយសុជីវធម៌។

"មកនេះមក នេះគឺជាផ្លែឈើព្រៃដែលឯងចូលចិត្ត។ ពូបានបេះវាទុកសម្រាប់ឯងជាពិសេស" ស៊ឺ លីងហ៊ូ ហុចកញ្ចប់ស្បែកសត្វមួយឱ្យគេ។ បន្ទាប់ពីបើកវា ក៏ឃើញថាខាងក្នុងមានពណ៌ក្រហមឆ្អៅ។ ក្លិនផ្អែមសាយភាយចុះឡើង ហើយផ្លែឈើមូលៗនីមួយៗភ្លឺថ្លាដូចជាត្បូងទទឹម។

"អរគុណលោកពូ" ស៊ឺ ហាវ ប្រិចភ្នែកធំៗរបស់គេ រួចទទួលយកផ្លែឈើទាំងនោះដោយក្ដីរីករាយ។

នៅពេលយប់ធ្លាក់ចូលមកដល់ អ្នកភូមិបានយកសាកសពសត្វសាហាវទៅថ្វាយជាយ័ញ្ញបូជាដល់ដើមជ្រៃ (Willow tree) ម្ដងទៀត។ បន្ទាប់ពីចប់ពិធី សត្វដែលសក្ដិសិទ្ធិមួយចំនួនត្រូវបានដឹកយកទៅផ្ទះរបស់មេភូមិ។

មិនយូរប៉ុន្មាន ក្លិនឈាមចាប់ផ្តើមសាយភាយចេញពីផ្ទះថ្មនោះ។ សត្វសាហាវជាច្រើនក្បាលត្រូវបានគរទុក ឈាមហូរស្រក់ចេញពីខ្លួនពួកវា។ លើសពីនេះ រាងកាយរបស់ពួកវាចាប់ផ្តើមស្ងួតទៅៗ។ ពួកវាមានពន្លឺភ្លឹបភ្លែតៗដោយសារនិមិត្តសញ្ញា (Symbols) មើលទៅចម្លែក និងអាថ៌កំបាំងណាស់។

ទាំងនេះគឺជាអក្ខរាឆ្អឹង ហើយនាពេលនេះ ពួកវាបានជ្រាបចូលទៅក្នុងឈាម។ ពួកវាមានរូបរាងដូចជាកាំរស្មីផ្លេកបន្ទោរតូចៗ។ ស៊ឺ យុនហ្វឹង កំពុងប្រើកម្លាំងអាថ៌កំបាំងដើម្បីចម្រាញ់ និងទាញយក "ឱសថឈាម" យឺតៗពីឈាមសត្វទាំងនោះ។ បន្ទាប់ពីការចម្រាញ់រាប់មិនអស់ បរិមាណឈាមសត្វបានថយចុះ។ សល់តែឈាមមួយដំណក់គត់ពីសត្វនីមួយៗ ហើយវាត្រូវបានប្រមូលទុកក្នុងដបត្បូង។ ដំណក់ឈាមទាំងនោះមានសភាពថ្លាឆ្វង់ និងភ្លឺចែងចាំងដូចជាពេជ្រឈាម។

"យោងតាមអ្វីដែលមានកត់ត្រាក្នុងអក្ខរាឆ្អឹង ក្នុងអំឡុងពេលជ្រលក់ខ្លួនអាយុ ៥ ឆ្នាំ ថ្នាំទិព្វ ឈាមពិត និងសមាសធាតុអាថ៌កំបាំងផ្សេងទៀត នឹងមានប្រសិទ្ធភាពមហិមាលើគ្រឹះដងខ្លួន និងប៉ះពាល់យ៉ាងខ្លាំងដល់អនាគតរបស់មនុស្សម្នាក់" មេភូមិ ស៊ឺ យុនហ្វឹង និយាយតិចៗ។

លោកមិនចង់ឱ្យទេពកោសល្យរបស់ ស៊ឺ ហាវ ត្រូវខាតបង់ឡើយ ហើយលោកក៏មិនចង់ឱ្យគេចាញ់ពួកក្មេងពូកែៗមកពីត្រកូលធំៗដែរ។ លោកតែងតែរកវិធីសន្សំវត្ថុធាតុដែលចាំបាច់សម្រាប់ពិធីជ្រលក់ខ្លួនរបស់គេជានិច្ច។

"សុខចិត្តអត់ ប្រសើរជាងប្រើរបស់មិនល្អ។ មានតែឈាមពិតដែលមានគុណភាពខ្ពស់ប៉ុណ្ណោះ ទើបមានប្រយោជន៍សម្រាប់ក្មេងតូចនេះ។ គួរឱ្យស្តាយ វាពិតជាកម្ររកខ្លាំងណាស់។ លើសពីនេះ បើវាមានថាមពលខ្លាំងពេក វាអាចនឹងពិបាកក្នុងការគ្រប់គ្រង" លោកនិយាយម្នាក់ឯងតិចៗ។