សំបុកឈើខ្មៅ (Black Wood Nest)

ព្រៃភ្នំដ៏បុរាណពោរពេញទៅដោយរុក្ខជាតិដុះយ៉ាងក្រាស់ឃ្មឹក ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាក៏ត្រូវបានគ្របដណ្តប់ដោយចំហាយ (Aura) ដ៏អាប់អួផងដែរ។ សត្វល្អិតដែលមានពិសដើរខ្វាត់ខ្វែង ហើយសត្វសាហាវៗកំពុងបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដែលពោរពេញដោយសម្ពាធដូចផ្គរលាន់។ ក្លិនឆ្អាលដែលបន្សល់ទុកដោយខ្លាសាហាវ ពស់ និងសត្វដទៃទៀត បានភាយមកធ្វើឱ្យស្បែក និងឆ្អឹងរបស់មនុស្សប្រែជាត្រជាក់ស្រាញ។

អូហូ...

ពីជម្រៅនៃជួរភ្នំ សំឡេងគ្រហឹមដ៏ខ្លាំងគួរឱ្យថ្លង់អាចឮបានយ៉ាងច្បាស់។ ផ្ទាំងថ្មភ្នំបានរមៀលធ្លាក់ ខណៈដែលសំឡេងបន្ទរបានបន្លឺឡើងពេញទីកន្លែងនេះ។ ដើមឈើចាប់ផ្តើមញ័រយ៉ាងខ្លាំង ហើយស្លឹកឈើហោះហើរយ៉ាងរញ៉េរញ៉ៃ។ នៅចម្ងាយឆ្ងាយ សត្វសាហាវធំៗកំពុងដើររកស៊ី។

ក្រុមក្មេងៗមួយក្រុមមានទឹកមុខស្លេកស្លាំង។ ចម្ងាយដែលពួកគេដើរមកនេះ បានដាច់ឆ្ងាយពីភូមិថ្ម (Stone Village) បន្តិចទៅហើយ ហើយពួកគេបានចូលមកក្នុងព្រៃបុរាណនេះដោយមិនបានប្រាប់មនុស្សធំឡើយ។ ជាសំណាងល្អ ពួកគេនៅមិនទាន់បានចូលទៅដល់តំបន់សម្រាកពិតប្រាកដនៃពួកសត្វសាហាវនៅឡើយទេ។

"បងប្រុស ដាចូវ (Dazhuang) ព្រៃភ្នំនេះគ្រោះថ្នាក់ពេកហើយ។ យើងនៅតូចពេក ដូច្នេះយើងមិនគួរដើរទៅមុខទៀតទេ" ក្មេងម្នាក់និយាយដោយសំឡេងញ័រញាក់។

ក្មេងៗទាំងនេះសុទ្ធតែធំដឹងក្តីនៅក្បែរព្រៃនេះ ដូច្នេះពួកគេដឹងយ៉ាងច្បាស់ថាវាគ្រោះថ្នាក់ប៉ុណ្ណា។ មានសត្វសាហាវគ្រប់ប្រភេទរស់នៅក្នុងនោះ។ សូម្បីតែឪពុករបស់ពួកគេក៏ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្ននៅពេលចូលក្នុងព្រៃដែរ បើមិនដូច្នោះទេ ពួកគេនឹងបាត់បង់ជីវិត។

ក្មេងៗទាំងនេះសុទ្ធតែនៅក្មេង ហើយមានគ្នាប្រហែលដប់នាក់។ ពួកគេត្រូវបានដឹកនាំដោយ ស៊ី ដាចូវ (Shi Dazhuang) ដែលជាអ្នកអាចលើកថ្លាងសម្រិទ្ធទម្ងន់ ១០០០ ជីន (jin) បាន។ គេមានចិញ្ចើមក្រាស់ ភ្នែកធំៗ ព្រមទាំងមានដើមដៃមាំមួន និងធំ។ លើសពីនេះ កម្ពស់របស់គេជិតទាន់មនុស្សធំមួយចំនួនទៅហើយ។ គេបានមើលទៅកាន់ម្នាក់ទៀត រួចសួរថា៖ "ពី ហូវ (Pi Hou) តើនៅឆ្ងាយទៀតទេ?"

ពី ហូវ ដែលមានឈ្មោះកំណើតថា ស៊ី ចុងហូវ (Shi Zhonghou)។ គេកើតមកមានសម្បុរខ្មៅ និងរាងស្គមបន្តិច ប៉ុន្តែគេនៅតែរឹងមាំ និងមានប្រាជ្ញាឈ្លាសវៃ។ "ខ្ញុំធ្លាប់ឮពូ លីនហូ (Linhu) និយាយថា ជ្រលងភ្នំថ្មមិនឆ្ងាយពីភូមិទេ។ វាស្ថិតនៅទិសដៅនេះ ហើយយើងមិនគួរនៅឆ្ងាយពីវាពេកទេ"។

"ស៊ី ហាវ (Shi Hao) តើឯងមានយោបល់អ្វីទេ?" ស៊ី ដាចូវ សួរ។

កាលពីមុន ស៊ី ហាវ គ្រាន់តែជាក្មេងដើរតាមកន្ទុយក្រុមក្មេងៗទាំងនេះប៉ុណ្ណោះ ពួកគេទៅណា គេទៅតាមហ្នឹង។ ចាប់តាំងពីគេលើកថ្លាងសម្រិទ្ធនោះមក គេបានធ្វើឱ្យមនុស្សធំគិតថាគេគឺជា "បិសាចតូច" ម្នាក់ ចុះទម្រាំតែក្មេងៗទាំងនេះ។ គេក៏បានក្លាយជា "សមាជិកសំខាន់" ម្នាក់របស់ក្រុមភ្លាមៗ។

"វានឹងមានគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ ប្រសិនបើយើងនៅតែបន្តទៅមុខទៀត" សំឡេងរបស់ ស៊ី ហាវ តូច ឮច្បាស់ និងមុត រួចភ្នែកខ្មៅដែលថ្លាឆ្វង់របស់គេសម្លឹងចុះឡើង ខណៈដែលគេឆ្លើយតាមការពិត។

"ប៉ុន្តែចម្ងាយពីទីនេះពិតជាមិនឆ្ងាយប៉ុន្មានទេ" ស៊ី ដាចូវ និយាយ។

ក្មេងៗលើសពីពាក់កណ្តាលចង់បន្តទៅមុខទៀត។

"ប្រសិនបើបងៗចង់ទៅ ខ្ញុំក៏ទៅដែរ" ស៊ី ហាវ តូច និយាយដោយសំឡេងក្មេងខ្ចី។

គ្រាន់តែបែបនោះ ក្រុមក្មេងៗក៏បន្តដំណើរទៅមុខទៀតបានប្រហែលមួយ លី (li)។ ដើមឈើធំៗចាប់ផ្តើមមានតិចទៅៗ ហើយរុក្ខជាតិក៏កាន់តែស្តើង។ ផ្ទាំងថ្មធំៗចាប់ផ្តើមមានច្រើនឡើង ហើយរលកនៃចំហាយ (Aura) សាហាវៗបានហូរហៀរពេញទីកន្លែងនេះ។

ផ្ទាំងថ្មភ្នំតម្រៀបគ្នាលើដីដ៏រដិបរដុបនៃព្រៃថ្មដ៏ធំមហិមា។ វាមានសភាពស្ងាត់ជ្រងំ ហើយឆ្អឹងសត្វសាហាវធំៗត្រូវបានរាយប៉ាយពេញដី សខ្មៅ និងគួរឱ្យរន្ធត់។

ពី ហូវ មើលជុំវិញខ្លួន រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ "គឺកន្លែងនេះឯង។ ខ្ញុំធ្លាប់ឮពូ លីនហូ និងអ្នកផ្សេងទៀតនិយាយពីមុនមក។ សំបុករបស់វាត្រូវបានសាងសង់នៅលើច្រាំងថ្មក្នុងជម្រៅនៃព្រៃថ្ម"។

ស៊ី ដាចូវ ក៏បានបន្ទាបសំឡេង ហើយរំលឹកក្មេងៗទាំងអស់ថា៖ "ឆ្អឹងសត្វទាំងនេះអាចនឹងសល់ពីការស៊ីចំណីរបស់វា។ ទោះបីជាពេលនេះវាមិនគួរនៅក្បែរសំបុកក៏ដោយ ក៏វាប្រសើរជាងបើបើយើងប្រុងប្រយ័ត្ន។ យើងដាច់ខាតមិនត្រូវឱ្យវាដឹងឡើយ បើមិនដូច្នោះទេ យើងនឹងបាត់បង់ជីវិតជាមិនខាន!"

ក្មេងៗទាំងនេះសុទ្ធតែធំដឹងក្តីក្នុងតំបន់រហោស្ថានដ៏ធំ ដូច្នេះពួកគេមានការប្រុងប្រយ័ត្នខ្ពស់ណាស់។ ពួកគេដូចជាសត្វភ្នំតូចៗដែលប្រញាប់ប្រញាល់លាក់ខ្លួនក្នុងប្រហោងថ្មនៃព្រៃថ្ម ដើម្បីបំបាំងកាយ។ ពួកគេបានពិនិត្យមើលជុំវិញខ្លួនមួយភ្លែត និងហិតក្លិនខ្យល់ មុននឹងងក់ក្បាលឱ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេដូចជាសត្វស្វាដែលស្ទុះឆ្ពោះទៅកាន់ជម្រៅនៃព្រៃថ្ម។

នៅតាមផ្លូវ ពួកគេបានជួបប្រទះនឹងសំណល់ឆ្អឹងជាច្រើន។ ពួកវាសស្គុះ និងធំមហិមា រួមទាំងឆ្អឹងបក្សីដែលមានប្រវែងជាង ៥ ទៅ ៦ ម៉ែត្រ និងសូម្បីតែលលាដ៍ក្បាលទំហំប៉ុនត្បាល់កិនថ្ម។ ពួកវាសុទ្ធតែជារបស់សត្វសាហាវ និងបក្សីសាហាវដែលត្រូវបានគេស៊ីជាចំណី បង្កើតបានជាបរិយាកាសដ៏សែនស្ងប់ស្ងាត់ និងគួរឱ្យខ្លាច។

"តាមពិតវាពិតជាចង់រស់នៅទីនេះមែន! បន្ទាប់ពីពេលខ្លះទៀត ប្រសិនបើវាបង្កើតកូនមក បុរសៗក្នុងភូមិថ្មរបស់យើងនឹងជួបគ្រោះថ្នាក់ធំនៅពេលពួកគេចូលមកក្នុងភ្នំទាំងនេះ!"

"ពូ លីងហ៊ូ និងអ្នកផ្សេងទៀតបានពិភាក្សារឿងនេះជាច្រើនថ្ងៃមកហើយ។ ពួកគេបានសិក្សាពីទម្លាប់របស់វាបានយ៉ាងល្អិតល្អន់"។

ក្មេងៗនិយាយគ្នាខ្សឹបៗ ខណៈដែលពួកគេធ្វើដំណើរយ៉ាងលឿន។ ពួកគេដូចជាខ្យល់ព្យុះតូចៗដប់ដែលបោកបក់ចូលទៅក្នុងជម្រៅនៃព្រៃថ្ម។

ច្រាំងថ្មចោទមួយលាតសន្ធឹងនៅពីមុខពួកគេ។ កន្លែងនេះរឹតតែស្ងប់ស្ងាត់ ហើយគ្មានសូម្បីតែស្មៅមួយសរសៃដុះនៅទីនេះឡើយ។ នៅផ្នែកខាងលើបំផុតនៃច្រាំងថ្ម មានសំបុកដ៏ធំមហិមាមួយដែលត្រូវបានសាងសង់ពីកំណាត់ឈើខ្មៅ។ វាផ្តល់នូវអារម្មណ៍ដែលស្ទើរតែថប់ដង្ហើម។

ក្មេងៗនៅឆ្ងាយពីវាបន្តិច ដោយមើលយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពីក្នុងរូងភ្នំ។ សំបុកខ្មៅនោះធំខ្លាំងណាស់ ដែលមានអង្កត់ផ្ចិតយ៉ាងតិចដប់ម៉ែត្រ។ នរណាក៏អាចមើលដឹងដែរថា សំបុកនោះជារបស់បក្សីសាហាវដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។

"គឺនៅទីនេះមែន!"

"ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវ (Green Scaled Eagle) បានហោះហើរជុំវិញតំបន់នេះជាយូរមកហើយ។ ឥឡូវនេះវាក៏បានសាងសង់សំបុកដ៏ធំនេះ តើវាពិតជាដូចអ្វីដែលពូ លីនហូ បានទស្សន៍ទាយមែនទេ? តើវាពិតជាបានពងរួចហើយមែនទេ?"

ភ្នែករបស់ក្មេងៗបញ្ចេញពន្លឺ។ នេះគឺជាគោលដៅចម្បងរបស់ពួកគេ!

នេះគឺជាប្រភេទបក្សីដ៏មានអំណាច និងកាចសាហាវបំផុត ហើយនៅក្នុងខ្លួនរបស់ពួកវាមានខ្សែឈាមដែលបន្តមកពីបក្សីបិសាចបុរាណ។ ពួកវាពិបាកដោះស្រាយខ្លាំងណាស់ ហើយនៅពេលដែលវាសម្លឹងមើលសត្វសាហាវធម្មតា ពួកវាប្រាកដជាស្លាប់ជាមិនខាន។ ពួកវានឹងពិបាករត់គេចខ្លួនដោយមានជីវិតណាស់។

"តាមការសង្កេតរបស់ពូ លីនហូ និងអ្នកដទៃ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវឈ្មោលមិនបានបង្ហាញខ្លួនច្រើនថ្ងៃមកហើយ។ វាអាចទៅរួចដែលមានរឿងមិននឹកស្មានដល់កើតឡើងក្នុងជម្រៅភ្នំដែលបណ្តាលឱ្យវាបាត់បង់ជីវិត។ ចំណែកមេវាចេញទៅរកចំណីជារៀងរាល់ថ្ងៃនៅពេលថ្ងៃត្រង់ ដូច្នេះពេលនេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អបំផុតសម្រាប់យើងក្នុងការចូលទៅ" ពី ហូវ និយាយ។

ក្មេងៗទាំងអស់ក្តាប់ដៃរបស់ពួកគេ។ វាច្បាស់ណាស់ថាពួកគេភ័យខ្លាំងណាស់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ទន្ទឹមនឹងនោះក៏មានភាពរំភើបនៅក្នុងភ្នែករបស់ពួកគេដែរ។ ក្មេងៗទាំងនេះសុទ្ធតែធំដឹងក្តីក្នុងព្រៃភ្នំ ដូច្នេះពួកគេសុទ្ធតែមានភាពក្លាហាន និងហ៊ាន។ បើមិនដូច្នោះទេ វាមិនអាចទៅរួចឡើយដែលពួកគេហ៊ានផ្សងព្រេងចូលទៅក្នុងកន្លែងដ៏គ្រោះថ្នាក់បែបនេះដោយខ្លួនឯង។

"អ្នកទាំងអស់គ្នា លាក់ខ្លួនក្នុងរូងភ្នំនេះទៅ។ ខ្ញុំនឹងគប់ថ្មដើម្បីសាកល្បងមើល!" ក្មេងសម្បុរខ្មៅម្នាក់និយាយ។ គេឈ្មោះ ស៊ី ម៉េង (Shi Meng) ហើយអ្នកភូមិហៅគេថា អឺម៉េង (Ermeng)។ ក្នុងអំឡុងពេលហ្វឹកហាត់ក្បាច់គុនក្នុងភូមិថ្ម គេបានផ្តួលគោធាត់មួយក្បាលដោយផ្ទាល់ ហើយស្ទើរតែលើកថ្លាងសម្រិទ្ធទម្ងន់ ១០០០ ជីន នោះរួចទៅហើយ។ ក្នុងក្រុមក្មេងៗនេះ គេចាញ់តែ ស៊ី ហាវ និង ស៊ី ដាចូវ ប៉ុណ្ណោះ។

សំឡេង ហុូ... បន្លឺឡើង ហើយថ្មធំមួយដុំបានហោះទៅយ៉ាងឆ្ងាយ។ ជាចុងក្រោយ វាបានធ្លាក់ចូលទៅក្នុងគំនរថ្មនៅពីមុខច្រាំងថ្ម ជាមួយនឹងសំឡេង ឌុង យ៉ាងខ្លាំង។

ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើល ប៉ុន្តែជាសំណាងល្អ មិនមានសញ្ញានៃសកម្មភាពណាមួយនៅលើច្រាំងថ្មឡើយ។

"អឺម៉េង កុំធ្វេសប្រហែសពេក។ ត្រូវប្រុងប្រយ័ត្នបន្តិច"។

"ខ្ញុំចង់សាកល្បងមើលថាតើវាស្ថិតនៅក្នុងសំបុកឬអត់។ ហាក់ដូចជាគ្មានបញ្ហាអ្វីទេ ដូច្នេះយើងគួរតែប្រញាប់ឡើងទៅ!" បន្ទាប់ពីសម្តីនោះ អឺម៉េង ក៏រៀបនឹងស្ទុះទៅ។

"បងអឺម៉េង ចាំបន្តិច" ស៊ី ហាវ តូច បន្លឺឡើង។ គេចាប់យកថ្មមួយដុំដែលមានទំហំល្មម ហើយគប់វាដោយកម្លាំង។ ជាមួយនឹងសំឡេង ស៊ូ... វាបានហោះរំលងច្រាំងថ្ម ហើយធ្លាក់ចុះនៅពីមុខសំបុក បង្កើតជាសំឡេងយ៉ាងខ្លាំង។

មួយសន្ទុះក្រោយមក ច្រាំងថ្មភ្នំក៏ប្រែជាស្ងប់ស្ងាត់វិញ។ ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវមិនបានបង្ហាញខ្លួនពិតមែន។

"ទៅ!"

ក្រុមក្មេងៗដូចជាហ្វូងសត្វព្រៃ។ ជាមួយនឹងការស្រែកខ្លាំងៗ ពួកគេបានស្ទុះទៅកាន់ច្រាំងថ្មដោយល្បឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ នៅពេលពួកគេទៅជិត ពួកគេបានបែងចែកតួនាទីគ្នា។ ផ្នែកខ្លះនៃក្រុមត្រូវបានដាក់ឱ្យនៅខាងក្រោមផ្ទាំងថ្មធំៗ ដើម្បីមើលមេឃ។ ពួកគេឈរយាមនៅទីនេះ និងចាំមើលក្រែងលោបក្សីសាហាវនោះលេចមុខមកភ្លាមៗ។ អ្នកផ្សេងទៀតត្រៀមខ្លួនឡើងច្រាំងថ្ម។

"បងដាចូវ និងអ្នកផ្សេងទៀត ចាំនៅទីនេះចុះ។ ទុកឱ្យខ្ញុំទៅមើលមុនគេ" ស៊ី ហាវ និយាយ។

"កូនក្មេងបៅដោះ ចាំនៅម្ខាងហើយមើលទៅ។ ពួកយើងនឹងឡើងទៅ"។ នៅពេល ស៊ី ដាចូវ និយាយបែបនេះ ក្មេងៗផ្សេងទៀតក៏សើចទាំងអស់គ្នា។ ក្មេងតូចម្នាក់នេះនៅតែផឹកទឹកដោះសត្វរហូតមកដល់ពេលនេះ ដូច្នេះគេតែងតែត្រូវបានគេបង្អាប់ជានិច្ច។

"ខ្ញុំចាប់ផ្តើមស៊ីសាច់តាំងពីយូរមកហើយ! ខ្ញុំគ្រាន់តែផឹកវាជួនកាលដូចជាទឹកប៉ុណ្ណោះ!" ក្មេងតូចជ្រួញច្រមុះដោយមិនពេញចិត្ត។ គេសម្លឹងមើលពួកគេដោយភ្នែកធំៗដូចត្បូង ខណៈដែលគេព្យាយាមការពារខ្លួន។

ប្រាកដណាស់ ក្មេងតូចម្នាក់នេះឆ្លាតណាស់ ហើយដឹងថាបងៗមិនមែនមើលងាយគេពិតប្រាកដទេ ប៉ុន្តែគឺកំពុងបារម្ភពីគេ។ ពួកគេមិនចង់ឱ្យគេផ្សងព្រេងក្លាយជាអ្នកឡើងទៅមុនគេឡើយ។

"ខ្ញុំលឿនជាងបងៗ ដូច្នេះប្រសិនបើមានគ្រោះថ្នាក់ ខ្ញុំអាចរត់គេចបានយ៉ាងលឿន"។ ក្មេងតូចមិនរង់ចាំការឆ្លើយតបរបស់ពួកគេឡើយ។ ដូចជាសត្វស្វាតូចមួយ គេបានស្ទុះទៅជាមួយនឹងសំឡេង ស៊ូ... ហើយចាប់ផ្តើមឡើងច្រាំងថ្មយ៉ាងប៉ិនប្រសប់ និងរហ័សរហួន។

"កុំឱ្យគេប្រឈមមុខនឹងគ្រោះថ្នាក់តែម្នាក់ឯង។ យើងក៏ទៅដែរ!" ស៊ី ដាចូវ, ពីហូវ និង អឺម៉េង សុទ្ធតែដើរតាមពីក្រោយ។ ពួកគេបានឡើងទៅយ៉ាងលឿនតាមរបៀបដូចគ្នា។

ច្រាំងថ្មមានប្រហោងជាច្រើន ហើយក្មេងៗបានប្រើវាដើម្បីឡើងទៅយ៉ាងលឿន។ ពួកគេធំដឹងក្តីក្នុងភ្នំធំៗក្បែរព្រៃបុរាណទាំងនេះ ដូច្នេះសមត្ថភាពឡើងភ្នំរបស់ពួកគេពិតជាអស្ចារ្យណាស់។ ពួកគេនឹងមិនចាញ់ពួកស្វាបិសាចនៅក្នុងជួរភ្នំប៉ុន្មានឡើយ។

"ហ៊ឺ... ទីបំផុតខ្ញុំមកដល់លើហើយ!"

ច្រាំងថ្មភ្នំមានកម្ពស់បីរយម៉ែត្រ។ បន្ទាប់ពីមកដល់ទីនេះ គេបានរង់ចាំក្មេងៗបីនាក់ទៀតបន្តិច។ នៅពេលដែលពួកគេមកជុំគ្នាហើយ ទើបពួកគេឆ្ពោះទៅកាន់សំបុកដ៏ធំមហិមានោះជាមួយគ្នា។

"សំបុកធំមែនទែន!" ពី ហូវ ឧទានដោយការស្ញប់ស្ញែង។

នៅពេលពួកគេមើលវាជិតៗ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានអារម្មណ៍រន្ធត់យ៉ាងខ្លាំង។ សំបុកនោះមានប្រវែងជាងដប់ម៉ែត្រ ហើយវាត្រូវបានសាងសង់ពីឈើខ្មៅ។ វាគ្របដណ្តប់ស្ទើរតែពេញកំពូលនៃច្រាំងថ្ម ហើយវាថែមទាំងធំជាងផ្ទះក្នុងភូមិថ្មទៅទៀត។

នៅខាងក្រៅកន្លែងរស់នៅរបស់បក្សី មានឆ្អឹងធំៗមួយចំនួនដែលមានជាប់ឈាម។ ឆ្អឹងនីមួយៗខ្ពស់ជាងមនុស្សធំទៅទៀត បង្កើតបានជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់។ ជាពិសេស មានសូម្បីតែស្នាមក្រញ៉ាំតូចៗ និងប្រហោងនៅលើលលាដ៍ក្បាលសត្វដែលមានទំហំប៉ុនត្បាល់កិនថ្ម។ វាមើលទៅកាចសាហាវបំផុត។

"ទាំងនេះគឺជាសំណល់ឆ្អឹងរបស់ដំរីចង្កូមនាគ (Dragon Fanged Elephant)! វាពិតជាគួរឱ្យខ្លាចណាស់។ បក្សីសាហាវនេះពិតជាអាចស៊ីដំរីដ៏ធំបែបនេះបានមែន!" អឺ ម៉េង ស្រែកដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

"កុំខ្វល់ពីរឿងទាំងនេះអី" ស៊ី ដាចូវ និយាយ។ បន្ទាប់មកគេក៏ចាប់ផ្តើមឡើងទៅលើសំបុកបក្សីខ្មៅនោះ។

នៅពេលមកដល់ផ្នែកខាងលើនៃសំបុក ពួកគេដឹងភ្លាមៗនូវរលកនៃចំហាយ (Aura) ដ៏ក្រាស់ ព្រមទាំងក្លិនឈាមផងដែរ។ គែមនៃសំបុកមានពណ៌ក្រហមចាស់ ដែលបង្ហាញយ៉ាងច្បាស់ថា ឥន្ទ្រីស្រកាខៀវស៊ីចំណីរបស់វានៅទីនេះ។ ការប្រឡាក់ដោយឈាមសត្វគ្រប់ប្រភេទក្នុងរយៈពេលដ៏យូរបែបនេះ បានធ្វើឱ្យកន្លែងនេះបង្កើតបានជាចំហាយ (Aura) ដ៏អាក្រក់ និងជ្រាលជ្រៅបំផុត។

"បក្សីសាហាវមិននៅទីនេះទេ!"

"មកមើលនេះ មានពងបក្សីជាច្រើន!"

ក្មេងៗស្រែកដោយភាពភ្ញាក់ផ្អើល។ បន្ទាប់ពីលួចស្តាប់ការពិភាក្សារបស់មនុស្សធំ ពួកគេបានប្រញាប់ប្រញាល់មកទីនេះដោយខ្លួនឯង គឺដើម្បីពងបក្សីសាហាវទាំងនេះឯង។

"ល្អណាស់ ប្រញាប់យកវាទៅវិញ ហើយចិញ្ចឹមវាក្នុងភូមិទៅ។ ទៅថ្ងៃមុខ យើងនឹងមានបក្សីសាហាវយក្សដើម្បីជួយយើងបរបាញ់ និងយកចំណីមកឱ្យ!" ពី ហូវ ស្រែកដោយភាពរំភើប។

នៅខាងក្នុងសំបុកត្រូវបានក្រាលដោយស្មៅសូត្រពណ៌មាសដ៏ទន់ល្មើយ។ វាមើលទៅពិតជាមានផាសុកភាពណាស់ ហើយពងដែលមានពណ៌ដូចត្បូងថ្លាឆ្វង់ កំពុងសម្រាកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់នៅខាងក្នុង។ នៅផ្នែកខាងក្រៅនៃពង មានលំនាំដូចជាសំណាញ់ ព្រមទាំងមានចំនុចៗដែលបញ្ចេញពន្លឺភ្លឺថ្លា។

ពងបក្សីសាហាវទាំងនេះសុទ្ធតែធំប៉ុនអាងត្រាំទឹក។ ពួកវាថ្លា និងចែងចាំងដូចជាត្បូងដ៏មានតម្លៃ ហើយក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យ លំនាំនៅលើផ្ទៃរបស់ពួកវាបានជះពន្លឺចែងចាំង។