ការលើកឆ្នាំងយក្ស

ពេលវេលាកន្លងផុតទៅដោយមិនដឹងខ្លួន រយៈពេលពីរឆ្នាំបានផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងលឿនដូចផ្លេកបន្ទោរ។ ក្មេងតូចនោះឥឡូវនេះមានអាយុបីឆ្នាំកន្លះហើយ ហើយគេក៏មានឈ្មោះផ្ទាល់ខ្លួនដែរ គឺ ស៊ឺ ហាវ (Shi Hao)។

កាលពីគេអាយុទើបតែមួយឆ្នាំកន្លះ គេបានត្រឹមតែរត់ត្រេតត្រតតាមពីក្រោយអ្នកដទៃតែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះក្នុងវ័យបីឆ្នាំកន្លះ រាងកាយរបស់គេមានភាពរឹងមាំគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ គេតែងតែរត់លេងចុះឡើងជាមួយក្មេងធំៗដទៃទៀតជានិច្ច។

ខណៈពេលនេះ នៅលើទីធ្លាដែលធ្លាប់តែនៅទំនេរក្នុងភូមិថ្ម (Stone Village) ឥឡូវនេះពោរពេញទៅដោយមនុស្សកុះករ។ មនុស្សម្នាច្រើនកកកុញរហូតដល់សូម្បីតែទឹកក៏មិនអាចហូរឆ្លងកាត់បានដែរ អ្នកភូមិទាំងអស់កំពុងតាមដានមើលក្រុមកុមារហាត់ក្បាច់គុណ។

ក្រុមកុមារទាំងនោះមានសាច់ដុំរឹងមាំខ្លាំងណាស់ ពួកគេដោះអាវបញ្ចេញរាងកាយពាក់កណ្តាលលើ។ ញើសហូរស្រក់គ្រប់ទិសទី ពួកគេទាំងអស់គ្នាកំពុងខិតខំហ្វឹកហាត់យ៉ាងខ្លាំង។ ក្មេងខ្លះអាចលើកដំបងបន្លា (maces) ដែលមានទម្ងន់ជាងមួយរយជិន (jin) យ៉ាងនឹកស្មានមិនដល់។ ពួកគេគ្រវីវាចុះឡើង បង្កើតជាសំឡេង "ហ៊ូៗ" នៅក្នុងខ្យល់។

ក្មេងៗទាំងនោះមានអាយុចាប់ពី ៦-៧ ឆ្នាំ រហូតដល់ ១២-១៣ ឆ្នាំ ហើយពួកគេម្នាក់ៗមើលទៅដូចជាកូនសត្វសាហាវដែលចេញពីក្នុងព្រៃភ្នំ។ ពួកគេមានកម្លាំងខ្លាំងក្លាខុសពីធម្មតា ហើយរាងកាយរបស់ពួកគេរឹងមាំ និងមាំទាំគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។

"មកមើលឱ្យលឿនមក នេះគឺជាកូនប្រុសរបស់ខ្ញុំ។ គេទើបតែអាយុ ៦ ឆ្នាំទេ ប៉ុន្តែគេអាចលើកថ្មដែលមានទម្ងន់ជាងមួយរយជិនធ្វើជាខែលបានទៅហើយ។ តើមានមនុស្សប៉ុន្មាននាក់ដែលអាចប្រៀបធៀបនឹងគេបាន? នៅថ្ងៃអនាគត គេប្រាកដជាក្លាយជាវីរបុរសដ៏អស្ចារ្យនៅក្នុងតំបន់ដីស្ងួត (wastelands) មិនខាន!"

"កូនរបស់ខ្ញុំឯណេះទេដែលខ្លាំង។ តើអ្នកទាំងអស់គ្នាមិនឃើញទេឬថា គេកំពុងប្រើធ្នូដែលធ្វើពីសរសៃពួររមាស ដែលមានតែមនុស្សពេញវ័យទេទើបអាចប្រើបាន? នៅថ្ងៃអនាគត គេប្រាកដជាអាចសម្លាប់សត្វសាហាវដោយការបាញ់តែមួយព្រួញ ហើយថែមទាំងអាចកម្ចាត់សត្វសាហាវដូចជា ភីស៊ីវ (Pi Xiu) ដែលធំពេញវ័យបានទៀតផង។"

ទោះបីជាអ្នកភូមិទាំងអស់សុទ្ធតែជាមនុស្សស្លូតបូត ប៉ុន្តែនៅពេលដែលពួកគេមកជួបជុំគ្នា ពួកគេនៅតែចូលចិត្តអួតពីកម្លាំងកូនៗរបស់ពួកគេ។ បុរសៗដែលមាំមាំបានគ្រវីដៃចុះឡើងនៅពេលពួកគេប្រៀបធៀបកូនៗរបស់ខ្លួន។ គ្រប់គ្នាមានស្នាមញញឹមដោយក្តីរីករាយ។

ចំណែកឯស្ត្រីក្នុងភូមិវិញ ក៏មិនអាចលាក់បាំងស្នាមញញឹមបានដែរ។ ក្រុមកុមារទាំងនេះពិតជាពូកែខ្លាំងណាស់។ ពួកគេម្នាក់ៗមានកម្លាំងដូចជានាគ និងមានភាពសាហាវដូចជាខ្លា។ ដោយមានកម្លាំងបែបនេះ អនាគតរបស់ភូមិថ្មនឹងពិតជាភ្លឺស្វាងដោយសារតែមនុស្សជំនាន់នេះ។

"មូ...!!!"

សំឡេងគោធាត់មួយក្បាលបានស្រែកឡើង លាន់ឮរំពងពេញភូមិ។

"មកមើលឱ្យលឿន! អឺ ម៉ឹង (Er Meng) ទើបតែអាយុ ៨ ឆ្នាំសោះ តែគេអាចបោកគោធាត់មួយក្បាលឱ្យដួលបាន ពិតជាអស្ចារ្យមែន!"

នៅចំកណ្តាលទីធ្លា មានគោខ្មៅដ៏ធាត់មួយក្បាល ដែលស្បែករបស់វាភ្លឺរលោងដូចជាសូត្រខ្មៅ។ វាបានបញ្ចេញសំឡេងគ្រហឹមដូចជាផ្គរលាន់ ហើយនៅមុនពេលដែលវាហៀបនឹងឆ្កួតឡះឡះ វាត្រូវបានក្មេងម្នាក់ផ្តួលទៅលើដីយ៉ាងណែន បង្កើតឱ្យមានការភ្ញាក់ផ្អើល និងកោតសរសើរយ៉ាងខ្លាំង។

"ការខិតខំរបស់យើងមិនឥតប្រយោជន៍ទេ។ លោកតាម្ចាស់ភូមិបានផ្តល់ឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវឱ្យពួកគេផឹករៀងរាល់ពីរបីថ្ងៃម្តង ដើម្បីឱ្យឆ្អឹងនិងរាងកាយរបស់ពួកគេត្រូវបានសម្រាំង។ មើលទៅលទ្ធផលពិតជាមានប្រសិទ្ធភាពណាស់។"

"ក្មេងៗទាំងអស់នេះសុទ្ធតែខ្លាំង។ នៅថ្ងៃអនាគត ប្រហែលជាមានមនុស្សមិនតិចទេដែលអាចចេញទៅក្រៅ ហើយសម្លាប់ពួកសត្វសាហាវបុរាណនៅក្នុងជ្រលងភ្នំបាន។"

សំឡេង "ឌុង!" យ៉ាងខ្លាំងបានបន្លឺឡើង ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានរាងកាយស្គមស្គាំងខ្លាំង បានគ្រវីផ្ទាំងថ្មត្បាល់កិន ហើយវាបានហោះចេញទៅចម្ងាយប្រហែលដប់ម៉ែត្រ។

"អៃយ៉ូ! ហី! ភី ហូវ (Pi Hou) ដែលមើលទៅទន់ខ្សោយ ហើយមានអាយុតែ ៨-៩ ឆ្នាំសោះ បែរជាខ្លាំងដល់ថ្នាក់នេះ! ពិតជាមិនអាចមើលមនុស្សតែសម្បកក្រៅបានមែន។"

"ពិតមែនហើយ! ខ្ញុំដាក់ឈ្មោះឱ្យគេថា ស៊ឺ ជុងហូវ (Shi Zhonghou) ហើយនៅថ្ងៃអនាគត គេនឹងចាកចេញពីភ្នំដ៏ធំនេះ ដើម្បីទៅបង្កើតកេរ្តិ៍ឈ្មោះដ៏អស្ចារ្យ។ គេនឹងទទួលបានគោរមងារជាស្តេចនៅចំពោះមុខជាតិសាសន៍ដ៏រុងរឿងមិនខាន។"

ក្រុមបុរសពេញវ័យកំពុងអួតដាក់គ្នាទៅវិញទៅមក។ ពួកគេម្នាក់ៗសុទ្ធតែគិតថាកូនរបស់ខ្លួនគឺជាអ្នកដែលពូកែបំផុត។

កក្រើក! (Honglong!)

ដីចាប់ផ្តើមរញ្ជួយ ហើយធូលីក៏ចាប់ផ្តើមហុយឡើង។ ភ្នែករបស់គ្រប់គ្នាត្រូវបានទាក់ទាញទៅរកទិសដៅនោះ ហើយអ្វីដែលធ្វើឱ្យគ្រប់គ្នាភ្ញាក់ផ្អើលបំផុតនោះគឺ មាននរណាម្នាក់កំពុងព្យាយាមលើក ឆ្នាំងសំរឹទ្ធយក្ស!

នៅចំកណ្តាលទីធ្លានោះ មានឆ្នាំងបុរាណមួយដែលមានទម្ងន់ជាងមួយពាន់ជិន។ ឆ្នាំងនោះត្រូវបានឆ្លាក់ដោយរូបសត្វជើងបួននៅលើដី និងសត្វស្លាបនៅលើអាកាស ដែលបញ្ចេញនូវបរិយាកាសបុរាណយ៉ាងខ្លាំង។ ជញ្ជាំងឆ្នាំងមានកម្រាស់ក្រាស់ខ្លាំង បញ្ចេញនូវអំណាចដ៏ធ្ងន់ធ្ងរ។ ជើងរបស់ឆ្នាំងត្រូវបានគេលើកចុះឡើងជាញឹកញាប់ រហូតដល់វាភ្លឺរលោងដូចជាកញ្ចក់។ រូបភាពសត្វបក្សីក្រហម (Vermilion Bird) ត្រូវបានបោះត្រានៅលើជើងមួយក្នុងចំណោមជើងទាំងនោះ។

"ស៊ឺជៀវ (Shijiao) តូច ឯងស្ទើរតែគ្រេចចង្កេះទៅហើយមិញហ្នឹង តែឯងលើកវាផុតដីបានតែបន្តិចសោះ។ ឥឡូវនេះឯងនៅក្មេងពេក។ សូម្បីតែបួនឆ្នាំទៀត ក៏ឯងមិនប្រាកដថាលើកវាជើងមេឃបានដែរ។" មនុស្សចាស់ៗមួយចំនួនបានបង្អាប់គេដោយភាពស្និទ្ធស្នាល។

ឆ្នាំងស្ពាន់ទម្ងន់មួយពាន់ជិន មិនមែនជារបស់ដែលនរណាម្នាក់អាចលេងសើចបានតាមចិត្តនោះទេ។ ការលើកវាដោយមិនប្រយ័ត្នអាចបណ្តាលឱ្យមានរបួសយ៉ាងងាយ។ ជាធម្មតា គ្មានក្មេងណាម្នាក់អាចលើកវាបានទេ ហើយពួកគេក៏មិនត្រូវបានអនុញ្ញាតឱ្យចូលទៅជិតវាដែរ ព្រោះវាធ្ងន់ពេក។

"ឱ្យខ្ញុំសាកមើល!"

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមាំខ្លាំង មើលទៅមានអាយុប្រហែល ១២ ឬ ១៣ ឆ្នាំ បានដើរទៅមុខ។ ដៃម្ខាងចាប់ត្រចៀកឆ្នាំង ចំណែកដៃម្ខាងទៀតចាប់ជើងឆ្នាំង។ គេចាប់វាដោយកម្លាំងដ៏ខ្លាំងខ្លា ហើយឆ្នាំងយក្សនោះក៏ចាប់ផ្តើមរង្គើបន្តិច មុននឹងលើកផុតពីដី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ភ្លាមៗនោះវាបានធ្លាក់ចុះមកដីវិញជាមួយនឹងសំឡេង "ហុង!" បង្កើតជាពពកធូលី។

វាគឺជាការបរាជ័យយ៉ាងច្បាស់ ប៉ុន្តែសំណាងល្អដែលក្មេងនោះមិនបានរងរបួស។

"ខ្ញុំដែរ!"

ក្មេងម្នាក់ទៀតបានដើរមកខាងមុខ គេគឺជាអ្នកដែលបានផ្តួលគោធាត់កាលពីមុននេះឯង។ ឈ្មោះរបស់គេគឺ ស៊ឺ ម៉ឹង (Shi Meng) ហើយនៅក្នុងគ្រួសារគេគឺជាកូនទីពីរ។ ឈ្មោះហៅក្រៅរបស់គេគឺ អឺ ម៉ឹង ហើយគេពិតជាមានរូបរាងធាត់មាំ និងរឹងមាំមែន។ គេមានអាយុទើបតែ ៨ ឆ្នាំកន្លះប៉ុណ្ណោះ។

ជាមួយនឹងសំឡេង "វេង!" ឆ្នាំងស្ពាន់បានលើកផុតពីដី ហើយត្រូវបានលើកឡើងទៅលើអាកាសបន្តិចម្តងៗ ធ្វើឱ្យអ្នករាល់គ្នាមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង។ នេះនៅតែជាក្មេងនៅឡើយទេ ប៉ុន្តែគេអាចលើកវាបានដល់កម្រិតនេះ! វាពិតជាគួរឱ្យរន្ធត់ណាស់។

ហុង!

ជាអកុសល គេមិនអាចលើកវាឱ្យផុតក្បាលបានឡើយ ហើយដៃទាំងពីររបស់គេក៏ចាប់ផ្តើមញ័រទៅហើយ។ គេបានលែងវាចុះជាមួយនឹងសំឡេង "ហុងឡុង!" ហើយរណ្តៅដ៏ធំមួយបានកើតឡើងនៅត្រង់កន្លែងដែលឆ្នាំងនោះស្ថិតនៅ។ កំទេចដីហោះខ្ចាត់ខ្ចាយគ្រប់ទិសទី។

បន្ទាប់ពីបានឃើញមនុស្សជាច្រើនសាកល្បង ក្មេងៗដទៃទៀតក៏ចង់សាកល្បងដែរ។ តាមរបៀបនេះ ក្មេងម្នាក់ៗបានដើរទៅមុខ ហើយព្យាយាមលើកឆ្នាំង ប៉ុន្តែចុងក្រោយ គ្មាននរណាម្នាក់ទទួលបានជោគជ័យឡើយ។

ក្មេងប្រុសម្នាក់ដែលមានចិញ្ចើមក្រាស់ និងភ្នែកធំៗ ឈ្មោះ ស៊ឺ ដាចួង (Shi Dazhuang) បានដើរទៅមុខ។ បន្ទាប់ពីដកដង្ហើមវែងៗ គេបានប្រើកម្លាំងទាំងអស់ដើម្បីចាប់ដៃកាន់ឆ្នាំង និងជើងឆ្នាំងម្ខាង។ គេបានបញ្ចេញកម្លាំងទាំងអស់ដែលមាន ហើយមានតែពេលនោះទេ ដែលឆ្នាំងនោះត្រូវបានលើកឡើងផុតក្បាលដោយជោគជ័យ។

ទោះបីជាដៃរបស់គេញ័របន្តិច ហើយជើងទាំងពីររបស់គេទ្រេតទ្រតបន្តិចក៏ដោយ ក៏ចុងក្រោយគេបានជោគជ័យ ដែលធ្វើឱ្យមនុស្សពេញវ័យទាំងអស់ស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ នេះក៏ព្រោះតែក្មេងម្នាក់នេះមានអាយុត្រឹមតែ ៩ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ! គេពិតជាត្រូវបានប្រទានពរដោយកម្លាំងដ៏អស្ចារ្យមែន!

"ដាចួង ធ្វើបានល្អណាស់! នៅថ្ងៃអនាគត គេប្រាកដជាអស្ចារ្យមិនខាន!"

"នេះគ្រាន់តែជាក្មេងអាយុ ៩ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ ការដែលអាចលើកទម្ងន់បានប្រហែលមួយពាន់ជិន មិនសូវមានមនុស្សដែលមានអាយុប្រហែលគេអាចប្រៀបធៀបបានឡើយ។ នៅថ្ងៃអនាគត គេនឹងក្លាយជាបុគ្គលដ៏មានអំណាចបំផុតម្នាក់នៅក្នុងតំបន់នេះជាមិនខាន!"

មនុស្សចាស់ៗពិតជាមិនកំណាញ់ពាក្យសរសើរឡើយ។ ពួកគេបានផ្តល់ការលើកទឹកចិត្តដល់ អឺ ម៉ឹង យ៉ាងច្រើនផងដែរ។ នេះក៏ព្រោះតែគេស្ទើរតែទទួលបានជោគជ័យដូចគ្នា ហើយកម្លាំងរបស់គេក៏គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែរ។

លោកតាម្ចាស់ភូមិជាច្រើននាក់ក៏កំពុងញញឹមដែរ។ ការខិតខំប្រឹងប្រែងរបស់ពួកគេក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ មិនឥតប្រយោជន៍ឡើយ។ ឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវ ត្រូវបានប្រើប្រាស់ជាញឹកញាប់ដើម្បីលត់ដំរាងកាយរបស់ក្មេងៗទាំងនេះ។ ឥឡូវនេះ លទ្ធផលបានបង្ហាញឱ្យឃើញហើយ នៅថ្ងៃអនាគត ភូមិថ្មនឹងមានអ្នកខ្លាំងពូកែជាច្រើន។

"ក្មេងតូច ហេតុអ្វីបានជាឯងមកលួចមើលអញ្ចឹង? តើឯងចង់សាកល្បងដែរទេ?" មនុស្សពេញវ័យខ្លះបានសួរលេងសើច។

នៅក្នុងចំណោមហ្វូងមនុស្ស មានក្មេងតូចម្នាក់កំពុងមើលចុះឡើងដោយការចង់ដឹងចង់ឃើញ ហើយនោះគឺជាក្មេងតូចរបស់យើងហ្នឹងឯង។ ឥឡូវនេះ គេទទួលបានឈ្មោះជាផ្លូវការថា ស៊ឺ ហាវ។ រូបរាងរបស់គេនៅតូចណាស់ ហើយគេត្រូវឈរលើចុងជើងខណៈពេលប្រជ្រៀតចូលក្នុងហ្វូងមនុស្ស ដើម្បីមើលក្មេងធំៗលើកឆ្នាំង។

"មែនហើយ! គ្រប់គ្នាដឹងថា ស៊ឺ ហាវ តូច មានកម្លាំងទេវៈខ្លាំងរហូតដល់គួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើល។ ទោះបីជាអាយុរបស់គេនៅតិចបន្តិចមែន ប៉ុន្តែគេគួរតែមកសាកល្បងដែរ។ កុំទាន់លើកឆ្នាំងអី មកសាកលើកដុំថ្មនេះសិនមក។"

បុរសម្នាក់បានងើបក្បាលឡើង ហើយនិយាយថា "កូនរបស់ខ្ញុំប្រាប់ថា ហាវហាវ តូច មិនខ្សោយជាងក្មេងដទៃទៀតទេ។ ខ្ញុំមិនដែលជឿទាល់តែសោះ ដូច្នេះឥឡូវនេះគឺជាឱកាសដ៏ល្អដើម្បីបង្ហាញថាខ្ញុំខុស។ ក្មេងតូច ទៅសាកល្បងមើលទៅ។"

ស៊ឺ ហាវ ឥឡូវនេះមានអាយុបីឆ្នាំកន្លះ។ សក់ពណ៌ខ្មៅរលោងរបស់គេធ្លាក់ដល់ស្មា ហើយភ្នែកធំៗរបស់គេមានពណ៌ខ្មៅ ភ្លឺថ្លា និងរស់រវើកខ្លាំងណាស់។ គេមានស្បែកសស្អាត មើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ណាស់។

ក្មេងតូចបានក្រឡេកមើលទៅលោកតាម្ចាស់ភូមិជាច្រើននាក់ ដែលមានស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខ។ ស៊ឺ យុនហ្វឹង (Shi Yunfeng) បាននិយាយថា "ទៅចុះ តាក៏ចង់ដឹងដែរថា ឥឡូវនេះចៅមានកម្លាំងខ្លាំងប៉ុណ្ណា។"

"យ៉ា! ហី!" ស៊ឺ ហាវ នៅតូចខ្លាំងណាស់ ហើយសំឡេងដែលគេបញ្ចេញនៅពេលប្រើកម្លាំង ក៏មានសភាពស្រទន់ និងក្មេងខ្ចី។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបានលើកដុំថ្មដ៏ធំមួយដោយមិនបាច់ប្រឹងទាល់តែសោះ។

"ពិតជាមិនធម្មតាមែន!" អ្នកដទៃទៀតសុទ្ធតែងក់ក្បាលយល់ស្រប។

បន្ទាប់មក គេក៏បានលើកផ្ទាំងថ្មត្បាល់កិន ហើយស្រាប់តែគ្រវីវាចេញទៅ។ ជាមួយនឹងសំឡេង "ស៊ូ!" ឧបករណ៍ថ្មដ៏ធ្ងន់នោះមើលទៅដូចជាដុំថ្មធម្មតាដែលត្រូវបានគ្រវែងចោលដោយចៃដន្យ ដោយវាបានហោះចេញទៅចម្ងាយជាងហុកសិប ឬចិតសិបម៉ែត្រ។

ជាមួយនឹងសំឡេង "ហុង!" ផ្ទាំងថ្មនោះបានបោកផ្ទប់នឹងដី ហើយបង្កើតជាចង្អូរដ៏ធំមួយ ធ្វើឱ្យខ្សាច់ហោះគ្រប់ទិសទី។ ធូលីបានហុយឡើង ហើយដីក៏ញ័រយ៉ាងខ្លាំង។

គ្រប់គ្នាឈរភ្លឹក ហើយនិយាយមិនចេញឡើយ។

បន្ទាប់មក ក្មេងតូចស្រាប់តែរត់ទៅរកគោខ្មៅដ៏ធាត់នោះ ហើយក៏ប្រញាប់ប្រើកម្លាំងចាប់ស្នែងរបស់វាម្ខាង។ វាបានដួលទៅលើដីភ្លាមៗតែម្តង។

ទោះបីជាកម្លាំងរបស់គេត្រូវបានប្រើប្រាស់ដោយបច្ចេកទេសក៏ដោយ ប៉ុន្តែកម្លាំងរបស់គេនៅតែអស្ចារ្យដដែល។ អមដោយសំឡេងដកដង្ហើមធំ អ្នកភូមិទាំងអស់មានអារម្មណ៍ថា ពួកគេកំពុងមើលកូនសត្វសាហាវកំពុងបង្ហាញឫទ្ធិអំណាច។ នេះពិតជាទិដ្ឋភាពដ៏គួរឱ្យរន្ធត់មែនទែន។

អ្នកត្រូវដឹងថា ស៊ឺ ហាវ តូច នាពេលបច្ចុប្បន្ននេះគឺនៅក្មេងខ្លាំងណាស់ ហើយគេគឺជាក្មេងដែលទាបជាងគេបំផុតនៅក្នុងភូមិ។ មិនថាអ្នកមើលតាមរបៀបណាក៏ដោយ គេនៅតែមើលទៅដូចជាក្មេងទារកម្នាក់ ហើយវាពិបាកនឹងភ្ជាប់រូបរាងរបស់គេទៅនឹងកម្លាំងដ៏មហិមារបស់គេណាស់។

ស្ថិតនៅក្រោមក្រសែភ្នែកដ៏ភ្ញាក់ផ្អើល ស៊ឺ ហាវ បានដើរទៅរកឆ្នាំងយក្ស ហើយព្យាយាមឈរឱ្យត្រង់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ វាគឺជាការមិនអាចទៅរួចទេដែលគេអាចចាប់ដៃកាន់របស់ឆ្នាំងបាន ដូច្នេះគេក៏អោនខ្លួនតូចរបស់គេចុះ ដើម្បីទ្របាតឆ្នាំង។ ភ្លាមៗនោះ គេបានបញ្ចេញកម្លាំងយ៉ាងគំហុក ហើយជាមួយនឹងសំឡេង "ហុងឡុង!" ឆ្នាំងស្ពាន់ដ៏ធំត្រូវបានលើកឡើងផុតក្បាលរបស់គេ។

គ្រប់គ្នានៅទីនោះស្រឡាំងកាំង ហើយមិនអាចជឿនូវអ្វីដែលពួកគេកំពុងឃើញឡើយ។ ក្មេងអាយុបីឆ្នាំកន្លះ អាចលើកឆ្នាំងស្ពាន់ទម្ងន់មួយពាន់ជិនបាន! នេះពិតជាជារឿងដែលមិនសមហេតុផលទាល់តែសោះ។

តើនេះគឺជាអ្វីទៅ? នេះប្រៀបដូចជាកូនរបស់សត្វ ផេងស្លាបមាស (Golden-Winged Peng) ក្នុងរឿងព្រេងនិទាន ឬក៏ដូចជាកូនរបស់អធិរាជ ភីស៊ីវ (Pi Xiu) ដែលមានឈាមសុទ្ធអញ្ចឹង! ស៊ឺ ហាវ តូច ប្រហែលជាអាចប្រៀបធៀបបានទៅនឹងកូនសត្វសាហាវបុរាណពិតប្រាកដមែន!

Would you like me to translate another chapter or perhaps summarize the key terms (like names and mythical creatures) used in this translation?