ការត្រាំថ្នាំ

នៅក្នុងយុគសម័យដ៏សាហាវឃោរឃៅ ដែលពោរពេញដោយសត្វសាហាវតាមយាយីជីវិតបែបនេះ តម្រូវការរបស់អ្នកភូមិគឺសាមញ្ញណាស់៖ ពួកគេគ្រាន់តែចង់បានអាហារគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់បំពេញក្រពះមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ភ្នក់ភ្លើងបានរាំរែក ខណៈដែលភូមិថ្ម (Stone Village) ពោរពេញដោយភាពអ៊ូអរ និងក្តីរំភើប។ ទាំងបុរស ស្ត្រី ក្មេង ចាស់ សុទ្ធតែមានស្នាមញញឹមនៅលើផ្ទៃមុខ ពួកគេជជែកគ្នា និងសើចសប្បាយយ៉ាងរីករាយ។

«ក្មេងៗទាំងឡាយ កុំរត់លេងផ្តេសផ្តាស! យើងជិតដល់ពេលធ្វើការត្រាំថ្នាំហើយ។ បើឯងគេងលក់ស្រួលនៅយប់នេះ ទៅថ្ងៃមុខឯងនឹងរឹងមាំជាងសត្វសាហាវទាំងនោះមិនខាន» ចាស់ទុំម្នាក់និយាយទាំងសើច។

«អត់ទេ... ខ្ញុំមិនចង់ទេ!» ក្រុមក្មេងៗដែលឮបែបនេះ ក៏ស្រែកឡើងដោយក្តីអស់សង្ឃឹម រួចរត់ទៅពួនតាមកន្លែងផ្សេងៗក្នុងភូមិ។

«ពួកក្មេងមិនដឹងខ្យល់! ឯងពិតជាមិនដឹងពីសំណាងល្អសោះ។ នេះគឺជាថ្នាំបំប៉នដ៏កម្រ! បើយើងមានការត្រាំថ្នាំល្អៗបែបនេះរាល់ដង សាច់ដុំ និងឆ្អឹងរបស់ពួកឯងនឹងរឹងមាំដូចសត្វយក្សអញ្ចឹង!» ពួកមនុស្សធំនាំគ្នាស្តីបន្ទោស ហើយចាប់ក្មេងៗទាំងនោះដូចជាចាប់កូនមាន់។

«វាឈឺណាស់! ខ្ញុំមិនចង់ត្រាំថ្នាំទេ! កាលពីលើកមុន វាដូចជាត្រូវកាំបិតអារអញ្ចឹង!» «ពុក! លែងខ្ញុំទៅ ខ្ញុំមិនចង់ត្រូវគេស្ងោរទេ!»

ក្រុមក្មេងៗប្រឹងរើបម្រះយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែដៃជើងតូចៗរបស់ពួកគេ មិនអាចតទល់នឹងកម្លាំងមនុស្សធំបានឡើយ។ ចុងក្រោយ ពួកគេទាំងអស់ត្រូវបានចាប់មកវិញ។

នៅទីធ្លាទទេរក្នុងភូមិ ថ្លាងស្ពាន់ធំៗចំនួនប្រាំបីត្រូវបានរៀបចំរួចជាស្រេច។ ភ្លើងខាងក្រោមឆេះយ៉ាងសន្ធោសន្ធៅ ធ្វើឱ្យទឹកក្នុងថ្លាងពុះកញ្ជ្រោល។ ពួកចាស់ទុំបានបោះមើមថ្នាំ និងរុក្ខជាតិឱសថម្តងមួយបាច់ៗចូលទៅខាងក្នុង ហើយជួនកាលពួកគេក៏ដាក់ខ្ទួយដែលមានប្រវែងមួយទឹក និងសត្វពីងពាងប៉ុនកណ្តាប់ដៃចូលទៅផងដែរ។ វាធ្វើឱ្យទឹកដែលថ្លាប្រែជាខ្មៅងងឹតដូចទឹកខ្មៅ ដែលមើលទៅគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។

មុខរបស់ក្រុមក្មេងៗប្រែជាស្លេកស្លាំង។ ពួកគេចង់រត់គេច ប៉ុន្តែត្រូវបានពួកមនុស្សធំចាប់ជាប់។

មិនយូរប៉ុន្មាន អ្នកភូមិពីរបីនាក់បានមកដល់ជាមួយនឹងពាងដប់។ ពួកចាស់ទុំបានបើកវាថ្នមៗ រួចចាក់វត្ថុរាវពណ៌ក្រហមក្រម៉ៅចូលទៅក្នុងថ្លាងស្ពាន់ ដែលធ្វើឱ្យទឹកពណ៌ខ្មៅនោះកាន់តែពុះខ្លាំងឡើង។

នេះគឺជាឈាមពិតដ៏កម្រពីសាកសពសត្វសាហាវ ហើយវាមានតម្លៃណាស់។ ទោះជាមនុស្សធំ ឬក្មេងប្រើប្រាស់វា ក៏សុទ្ធតែទទួលបានអត្ថប្រយោជន៍មហាសាល ជួយពង្រឹងកាយសម្បទា។ បូករួមនឹងរូបមន្តបុរាណរបស់អ្នកភូមិ ព្រមទាំងឱសថបុរាណផ្សេងៗ ឈាមពិតនេះនឹងកាន់តែមានប្រសិទ្ធភាពខ្លាំងឡើង។

ក្រៅពីឈាមពិត ពួកចាស់ទុំខ្លះក៏បានប្រើឆ្អឹងស្លាបរបស់ពស់ហោះ (Flying Python) ឆ្អឹងជើងរបស់សត្វជើងមួយ និងវត្ថុធាតុផ្សេងទៀត។ ពួកគេបានបុកវាឱ្យម៉ត់ រួចបោះចូលទៅក្នុងទឹកដែលកំពុងពុះ។

នៅពេលភ្លើងរលត់ ហើយទឹកក្នុងថ្លាងឈប់ពុះ សីតុណ្ហភាពក៏ធ្លាក់ចុះបន្តិច។ សំឡេងស្រែក និងសំឡេង "បុប៉ោង បុប៉ោង" បានបន្លឺឡើង នៅពេលដែលក្មេងៗក្រុមដំបូងត្រូវបានបោះចូលទៅខាងក្នុង។ ថ្លាងនីមួយៗមានក្មេងប្រហែលពីរឬបីនាក់។

«អូយឈឺណាស់! ទឹកនេះដូចជាចង់ស្ងោរយើងឱ្យឆ្អិនទាំងរស់អញ្ចឹង!» «ជួយផង! ខ្លួនខ្ញុំដូចជាត្រូវកាំបិតអារ ហើយសាច់ដូចជាកំពុងត្រូវគេហែក!»

ពួកគេម្នាក់ៗធ្វើមុខជូរចត់ដោយការឈឺចាប់ ដៃអោបជើង។ ពួកគេព្យាយាមស្ទុះចេញមកក្រៅ ប៉ុន្តែត្រូវបានគេរុញចូលទៅវិញ រួមជាមួយនឹងសំឡេងស្រែកមិនដាច់សូរ។

តាមរបៀបនេះ ក្មេងៗរាប់សិបនាក់ត្រូវបានបោះចូលក្នុងថ្លាងម្តងមួយក្រុមៗ។ ភាគច្រើនស្រែកយំ និងរើបម្រះយ៉ាងខ្លាំង។ មានតែក្មេងប្រាំពីរឬប្រាំបីនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលគ្រាន់បើបន្តិច ទោះបីជាពួកគេឈឺចាប់ និងបែកញើសជោកថ្ងាស ក៏ពួកគេនៅតែទ្រាំដោយមិនហើបមាត់សូម្បីមួយម៉ាត់។

ចំណែកឯ «អាតូច» (The Little Guy) ក៏មិនអាចគេចផុតដែរ។ មានថ្លាងពិសេសមួយសម្រាប់គេ ហើយគេត្រូវបានគេបោះចូលទៅម្នាក់ឯង។ មានទឹកតែបន្តិចបន្តួចប៉ុណ្ណោះដែលត្រូវបានបន្ថែមទៅក្នុងថ្លាងនោះ ប៉ុន្តែក្រៅពីនោះ សុទ្ធតែជាឈាមពិត និងឆ្អឹងដែលបុកម៉ត់។

អ្នកភូមិមិនមានអារម្មណ៍ថា រឿងនេះមិនសមរម្យ ឬមានការលំអៀងចំពោះគេនោះទេ។ នេះក៏ព្រោះតែកូនៗរបស់ពួកគេផ្ទាល់ សូម្បីតែការឈឺចាប់ក្នុងថ្លាងធម្មតាក៏ទ្រាំមិនចង់បាន និងស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំងទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ អាតូច បែរជាអាចទ្រាំទ្របានទៅវិញ។

លើសពីនេះ នៅពេលដែលអាតូចនៅក្នុងទឹកថ្នាំដ៏ខាប់ក្នុងថ្លាងខ្មៅ មេភូមិចំណាស់ថែមទាំងបានបើកពាងពិសេសពីរទៀត រួចចាក់ចូលក្នុងថ្លាងនោះ។

ពីក្នុងពាងទីមួយ មានផ្សែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅដែលបង្កើតជារូបរាងសត្វ ភីស៊ី (Pi Xiu) ប៉ុនបាតដៃ។ វាមានទឹកមុខសាហាវឃោរឃៅ ហាក់ដូចជាចង់ហែកមនុស្សគ្រប់គ្នាដើម្បីរត់គេច។ ស៊ី យុនហ្វេង បានសូត្រមន្តចេញពីបាតដៃ រួចទះមួយដៃធ្វើឱ្យរូបរាងភីស៊ីនោះរលាយក្លាយជាឈាមហូរចូលទៅក្នុងថ្លាង។

ពីក្នុងពាងមួយទៀត មានសត្វ រមាសភ្លើងក្បាលពីរ ពណ៌ក្រហមឆ្អៅស្ទុះចេញមក។ វាបញ្ចេញពន្លឺគួរឱ្យខ្លាច និងគ្រហឹមយ៉ាងខ្លាំង។ វាត្រូវបានមេភូមិចំណាស់ធ្វើឱ្យរលាយចូលទៅក្នុងថ្លាងខ្មៅដូចគ្នា។

នៅពេលសីតុណ្ហភាពធ្លាក់ចុះបន្តិច អាតូចដែលកំពុងរើបម្រះ ក៏ត្រូវបានលើកបោះចូលទៅក្នុងថ្លាងផ្ទាល់តែម្តង។ ដោយសារគេនៅតូចពេក គេបានឈ្លក់ទឹក រួចលេបទឹកថ្នាំនោះអស់ជាច្រើនក្អឹក។

ក្មេងៗផ្សេងទៀតនាំគ្នាមើលមកគេដោយក្តីអាណិត ហើយស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងសំណាងជាង។ ទឹកថ្នាំក្នុងថ្លាងរបស់អាតូចមានជាតិថ្នាំ និងឈាមសត្វខាប់ខ្លាំងណាស់ ដែលនឹងធ្វើឱ្យស្បែក និងឆ្អឹងឈឺចាប់ខ្លាំងលើសធម្មតា ដូច្នេះពួកគេគិតថាអាតូចពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់។

សូម្បីតែមនុស្សធំខ្លះក៏ទ្រាំមើលមិនបានដែរ។ អាតូចប្រឹងអស់ពីកម្លាំងដើម្បីរើបម្រះ និងធ្វើមុខជូរចត់ដោយការឈឺចាប់។ ម្តងម្កាល គេថែមទាំងផឹកទឹកថ្នាំដ៏ខាប់នោះទៀតផង។ អ្នកភូមិដែលមើលទៅ ចាប់ផ្តើមបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង។

«មិនអីទេ នេះមិនមែនជាលើកទីមួយរបស់គេទេ។ បើគេអាចធ្វើបានកាលពីមុន លើកនេះគេក៏អាចឆ្លងផុតដែរ។ ការផឹកទឹកថ្នាំនេះក៏មិនមែនជារឿងអាក្រក់ដែរ ព្រោះបើគេអាចបឺតស្រូបវាបាន វានឹងផ្តល់អត្ថប្រយោជន៍កាន់តែខ្លាំងដល់គេ» មេភូមិចំណាស់និយាយ។

«កាយសម្បទារបស់គេរឹងមាំណាស់ ហើយអំណាចអាថ៌កំបាំងនៃ "អក្ខរាឆ្អឹង" (Bone Text) ក៏ប្រហែលជាកំពុងជួយគេចម្រាញ់ជាតិថ្នាំទាំងនេះដែរ។ អាតូចប្រហែលជាមិនឈឺចាប់ខ្លាំងពេកទេ» ចាស់ទុំម្នាក់ទៀតនិយាយទាំងអង្អែលពុកចង្កា។

ការត្រាំថ្នាំបានបន្តអស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ រហូតដល់ក្រុមក្មេងៗឡើងក្រហមដូចសត្វស្វា។ ពួកគេមើលទៅគួរឱ្យអាណិតណាស់ ហើយពេលមើលមុខគ្នា ទឹកភ្នែកក៏ហូរមក។ លុះត្រាតែការត្រាំថ្នាំចប់ ទើបពួកគេឈប់យំ និងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាល។

ចំណែកឯនៅក្នុងថ្លាងខ្មៅវិញ អាតូចមិនបានយំឡើយ។ ភ្នែកធំៗរបស់គេសម្លឹងមើលជុំវិញ ហើយមុខរបស់គេឡើងក្រហមដូចផ្លែប៉ោមធំមួយ។ នៅពេលគេត្រូវបានលើកចេញមក គេមើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សស្រវឹង ដើរទ្រេតទ្រោតទៅមក។

«តើកូនមានអារម្មណ៍យ៉ាងណាដែរ?» ចាស់ទុំម្នាក់សួរ។ អាតូចភើមួយ រួចនិយាយទាំងមមើមមាយថា៖ «ខ្ញុំផឹកច្រើនណាស់... ឆ្អែតហើយ»។

ឮចម្លើយដ៏ស្លូតត្រង់បែបនេះ ពួកមនុស្សធំក៏ផ្ទុះសំណើចឡើង។ «អស់កម្លាំងណាស់...» អាតូចដើរទ្រេតទ្រោត រួចដួលទៅក្នុងរង្វង់ដៃរបស់ ស៊ី យុនហ្វេង រួចនិយាយរអ៊ូតិចៗមុននឹងលង់លក់ក្នុងដំណេកយ៉ាងជ្រៅ។

«នាំក្មេងៗទាំងនេះទៅវិញទៅ ហើយឱ្យគេគេងឱ្យលក់ស្រួល។ ស្អែកឡើង កម្លាំងរបស់គេនឹងកើនឡើងមិនខាន» មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង និយាយ។

ចុងក្រោយ ពួកចាស់ទុំបានទុកទឹកថ្នាំដែលនៅសល់។ ពួកគេមិនចោលវាឡើយ ប៉ុន្តែបានដុតភ្លើងក្នុងថ្លាងស្ពាន់ម្តងទៀត រួចបន្ថែមឱសថបុរាណមួយចំនួនទៀត។ ពួកគេនឹងរំងាស់វាឱ្យស្ងួតដើម្បីធ្វើជាថ្នាំគ្រាប់ ឬថ្នាំបំប៉ន។ វាមិនត្រឹមតែជាថ្នាំបំប៉នប៉ុណ្ណោះទេ ប៉ុន្តែវាក៏ជាថ្នាំព្យាបាលដ៏មានតម្លៃ ដែលអាចប្រើសម្រាប់សង្គ្រោះជីវិតក្នុងកំឡុងពេលបរបាញ់តាមភ្នំផងដែរ។

ពិភពខាងក្រៅគឺគ្រោះថ្នាក់ណាស់ ហើយវាពិបាកក្នុងការបរបាញ់សត្វព្រៃ ដូច្នេះឈាមពិតគឺពិតជាកម្រ និងមានតម្លៃ។ ពួកគេមិនអាចបោះចោលម្សៅថ្នាំដ៏មានតម្លៃបែបនេះឡើយ។ ទោះបីជាវាត្រូវបានប្រើដោយក្មេងៗរួចហើយក៏ដោយ ក៏ពួកគេមិនចង់ខ្ជះខ្ជាយដែរ។

ពិតណាស់ បុរសខ្លាំងៗក្នុងភូមិមិនខ្វល់ពីរឿងនេះឡើយ។ ឱ្យតែវាអាចជួយឱ្យមុខរបួសឆាប់ជា និងសង្គ្រោះជីវិតបាននៅពេលចាំបាច់ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ។

យប់នោះ ក្មេងៗទាំងអស់គេងលក់យ៉ាងស្កប់ស្កល់។ ព្រឹកឡើង ក្មេងតូចៗជាច្រើនបានស្រែកយំយ៉ាងខ្លាំង ព្រោះស្បែកចាស់របស់ពួកគេបានរបកចេញមកជាផ្ទាំងៗ ធ្វើឱ្យគ្រែគេងកខ្វក់បំផុត។

«ទៅយកទឹកមួយធុងមកលាងខ្លួនឱ្យស្អាតទៅ។ បន្ទាប់មក មកសាកកម្លាំងជាមួយថ្មត្បាល់នោះ»។ «ពុក! នោះជាអ្វីដែលបងទីបីប្រើសម្រាប់ហាត់កម្លាំងតើ ខ្ញុំម៉េចនឹងអាចលើករួច?» «កុំនិយាយច្រើន! បើអញប្រាប់ឱ្យលើក គឺត្រូវតែលើក។ តើឯងចង់ប្រាប់ថា យើងខ្ជះខ្ជាយឈាមពិត និងថ្នាំឆ្អឹងកាលពីយប់មិញទទេៗមែនទេ? បើឯងមិនមានការរីកចម្រើនទេ អញនឹងវាយគូទឯងឱ្យបែកជាប្រាំបីចំណែកមិនខាន!»

នៅព្រឹកព្រលឹម ភូមិថ្មមានភាពរស់រវើក និងអ៊ូអរយ៉ាងខ្លាំង។ ក្មេងៗទាំងអស់ត្រូវបានបង្ខំឱ្យលើកថ្មធំៗ និងថ្លាងស្ពាន់ ហើយពួកគេនាំគ្នារអ៊ូរទាំមិនឈប់។

លទ្ធផលគឺច្បាស់ណាស់។ ក្មេងៗទាំងអស់ទទួលបានកម្លាំងកើនឡើងគួរឱ្យកត់សម្គាល់ ហើយកាយសម្បទារបស់ពួកគេបង្ហាញពីអំណាចដែលកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។

កាក់ៗ! (សំឡេងបំបែករបស់រឹង)

មេភូមិ ស៊ី យុនហ្វេង បានប្រើបាតដៃដែលមានពន្លឺភ្លឺផ្លេក កាន់ញញួរមាសមួយ ដើម្បីបំបែកផ្នែកដ៏មានតម្លៃបំផុតនៃស្នែងដំរីនាគឱ្យទៅជាបំណែកៗ។ បន្ទាប់មក គេបានយកផ្នែកខ្លះនៃក្រញ៉ាំសត្វភីស៊ី និងស្នែងក្រហមរបស់រមាសភ្លើង មកបុកឱ្យម៉ត់ជាម្សៅ។ គេបានលាយម្សៅឆ្អឹងទាំងនេះជាមួយនឹងឈាមពិតរបស់សត្វសាហាវ រួចរំងាស់វាជាមួយទឹកដោះសត្វ។ នៅខណៈនោះ ក្លិនក្រអូបឈ្ងុយឈ្ងប់បានសាយភាយឡើង។

បន្ទាប់មក ចាស់ទុំរូបនោះបានបោះឱសថបុរាណម្តងមួយដើមៗចូលទៅ។ ទឹកនៅក្នុងឆ្នាំងប្រែជាខាប់ ហើយក្លិនកាន់តែឈ្ងុយខ្លាំងឡើង។

«ដល់ពេលញ៉ាំហើយ អាតូច»។

នៅក្នុងផ្ទះថ្ម អាតូចបានឮសំឡេងស្រែកហៅពីខាងក្រៅ។ គេប្រែខ្លួនរួចក្រោកឈរឡើង។ ភ្នែកដែលទើបតែភ្ញាក់គឺនៅស្រវាំងនៅឡើយ ប៉ុន្តែនៅពេលក្លិនឈ្ងុយបានភាយចូលមក គេក៏ដកដង្ហើមធំ រួចមានអារម្មណ៍រំភើបភ្លាមៗ។ គេនិយាយរអ៊ូថា៖ «ឈ្ងុយណាស់!»។

«ពិតណាស់ នេះគឺជាថ្នាំដ៏មានតម្លៃមែនទែន។ កុំឱ្យខ្ជះខ្ជាយ ញ៉ាំឱ្យអស់ទៅ» ស៊ី យុនហ្វេង និយាយទាំងសើច។

អាតូចបានញ៉ាំវាយ៉ាងលឿនដូចសត្វខ្លាឃ្មុំ ហើយមិនយូរប៉ុន្មាន ទឹកថ្នាំក្នុងឆ្នាំងក៏អស់រលីង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ផលប៉ះពាល់បានលេចឡើងភ្លាមៗ។ គេនៅតូចពេក ហើយជាតិថ្នាំគឺខ្លាំងពេក។ នៅព្រឹកដ៏ធម្មតានេះ អាតូចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ ស្រាប់តែចាប់ផ្តើមធ្វើខ្លួនដូចជាក្មេងមានបញ្ហា។ ភ្នែកទាំងពីររបស់គេឡើងក្រហមដូចសត្វទន្សាយ ហើយគេចាប់ផ្តើមរត់ពេញភូមិ ស្រែកថា «អា យ៉ា» មិនឈប់។

កន្ទុយរបស់សត្វឆ្កែពណ៌លឿងដ៏គួរឱ្យអាណិត ត្រូវបានគេចាប់ម្តងទៀត និងត្រូវទាញមិនឈប់។ កន្ទុយស្ទើរតែដាច់ចេញមក ហើយវាបានព្រុសយំអស់រយៈពេលកន្លះថ្ងៃ ធ្វើឱ្យអ្នកភូមិមានភាពវឹកវរ និងឆោឡោពេញភូមិ។

«ហី! អាតូច ហេតុអ្វីបានជាឯងមកដករបងផ្ទះញាតិខ្ញុំអញ្ចឹង?» «មានរឿងអីកើតឡើងចំពោះអាតូចហ្នឹង? ហេតុអីបានជាគេរត់ឡើងលើដំបូលផ្ទះខ្ញុំ? ប្រញាប់ឃាត់គេទៅ កុំឱ្យគេបកក្បឿងអស់!»

អ្នកភូមិទាំងអស់នាំគ្នាស្រឡាំងកាំង។ អាតូចដែលធ្លាប់តែស្តាប់បង្គាប់ បានប្រែក្លាយទៅជាសត្វសាហាវតូចមួយ។ គេរត់ពេញកន្លែង និងបំផ្លិចបំផ្លាញគ្រប់យ៉ាងតាមកម្លាំងរបស់គេ។

«ថ្នាំមួយឆ្នាំងនោះត្រូវបានបឺតស្រូបទាំងស្រុងហើយ ហើយលទ្ធផលគឺមិនអាក្រក់ទេ» ស៊ី យុនហ្វេង និងចាស់ទុំដទៃទៀតឈរជាមួយគ្នា។ ពួកគេកំពុងលួចនិយាយគ្នា និងងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត។

នៅចម្ងាយ ក្មេងៗជាច្រើនបានឃើញទិដ្ឋភាពនៅចំពោះមុខ ហើយកាន់តែខ្លាចមេភូមិខ្លាំងឡើង។ ពួកគេម្នាក់ៗញ័រខ្លួន និងនៅឱ្យឆ្ងាយ។ ពួកគេប្រមូលផ្តុំគ្នា រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អាតូចពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់!»។

បាតដៃរបស់អាតូចបញ្ចេញពន្លឺនៅពេលគេលើកវាឡើងទៅលើមេឃ។ នៅលើដៃតូចៗនោះ មានលេចចេញនូវ «អក្ខរាឆ្អឹង» ហើយវាកំពុងភ្លឺភ្លេកមិនឈប់ ដែលមើលទៅពិតជាអាថ៌កំបាំងណាស់។ លើសពីនេះ កាយសម្បទារបស់គេកាន់តែរឹងមាំ ហើយល្បឿន និងកម្លាំងរបស់គេក៏ត្រូវបានបង្កើនយ៉ាងខ្លាំងក្លាផងដែរ។ នេះក៏ជាមូលហេតុដែលមេភូមិចំណាស់ពេញចិត្តយ៉ាងខ្លាំង។

លុះត្រាតែពីរម៉ោងក្រោយមក ទើបគេចាប់ផ្តើមស្ងប់ស្ងាត់ទៅវិញ។ គេអេះក្បាលទាំងងឿងឆ្ងល់ រួចនិយាយតិចៗថា៖ «អីយ៉ា... ខ្ញុំបង្កបញ្ហាទៀតហើយ»។