វិជ្ជាកណ្ដាប់ដៃ (Fist Technique)

«ភ្នំញ័រ?»

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើម រួចលូកដៃទៅចាប់យកសៀវភៅបុរាណនោះ។ ប៉ុន្តែ អ្វីដែលនឹកស្មានមិនដល់គឺ ចិន ភីងអាន បានទាញសៀវភៅនោះថយក្រោយវិញ។ យុវតីរូបនេះស្រឡាំងកាំង កំហឹងចាប់ផ្ដើមពុះកញ្ជ្រោលក្នុងចិត្ត។ វាហាក់ដូចជានាងមិនដែលរងការប្រមាថបែបនេះពីមុនមកឡើយ។

នាងគឺជា នីង យ៉ាវ ដ៏មានអំណាច កុំថាឡើយឪពុកម្ដាយនាងសុទ្ធតែជាកំពូលអ្នកដាវកម្រិត ១២ សូម្បីតែខ្លួននាងផ្ទាល់ក៏ត្រូវបានគេចាត់ទុកថាជាអច្ឆរិយបុគ្គលផ្នែកដាវតាំងពីកំណើតដែរ។ ក្រោយពីចាកចេញពីផ្ទះអស់ជាច្រើនឆ្នាំ នាងធ្លាប់តែចាញ់ក្នុងសមរភូមិដាវ ឬមន្តអាគមប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែមិនដែលត្រូវបាននរណាម្នាក់មើលងាយចរិតលក្ខណៈបែបនេះឡើយ។ សៀវភៅកម្ទេចនេះ តើនាងចាំបាច់ត្រូវលួចអាន ឬប្រើល្បិចថោកទាបដើម្បីបានវាមែនទេ?

នីង យ៉ាវ ចាប់ដងដាវរបស់នាង រួចសម្លឹងមើលទៅ ចិន ភីងអាន ដោយភ្នែកមុតស្រួច។ ភ្នែកស្រទន់ និងបបូរមាត់ក្រហម... វាគឺជាការពិពណ៌នាដ៏ស័ក្តិសមសម្រាប់យុវតីដែលអង្គុយនៅចំពោះមុខ ចិន ភីងអាន។ បើគេពិនិត្យឱ្យច្បាស់ នាងគឺជាស្រីស្អាតបំផុតម្នាក់ ប៉ុន្តែនាងមានអំណាច និងភាពរឹងមាំដែលគ្របដណ្តប់លើសម្រស់នារីរបស់នាងទាំងស្រុង។

សម្ដីបន្ទាប់របស់ ចិន ភីងអាន បានធ្វើឱ្យស្ថានភាពដ៏តានតឹងប្រែជាធូរស្រាលវិញ ប៉ុន្តែវាធ្វើឱ្យយុវតីរូបនេះអួលដើមកសឹងតែធ្លាក់ឈាមក្នុងខ្លួន៖

«នីង យ៉ាវ ខ្ញុំបានសៀវភៅនេះពីផ្ទះ គូ ឆាន។ ទោះបីខ្ញុំមិនចាត់ទុកថាវាជាការលួច ប៉ុន្តែខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវយកវាទៅសងគេវិញនៅថ្ងៃក្រោយ។ ដោយសារយើងជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា ខ្ញុំអាចឱ្យអ្នកអានវាបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងរក្សាការសម្ងាត់ពីខ្លឹមសាររបស់វា។»

យុវតីរូបនេះដកដង្ហើមធំ រួចទះតុលាន់ផូង សម្លឹងមើល ចិន ភីងអាន ទាំងកំហឹង៖ «អានអីទៅ? លោកអានខ្លួនឯងទៅ! ខ្ញុំមិនចាប់អារម្មណ៍ទេ!»

លុះពេលឮសម្ដីតបវិញ នាងមិនដឹងថាគួរយំ ឬសើចឡើយ៖ «ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ ខ្ញុំអត់ចេះអក្សរទេ! តើអ្នកអាចបង្រៀនខ្ញុំបានទេ?»

នីង យ៉ាវ ស្រាប់តែប្រែចិត្ត រួចនិយាយទាំងសើចតិចៗថា៖ «លោកមិនខ្លាចខ្ញុំបោកប្រាស់ទេអី? សាកគិតមើល គូ ឆាន ច្បាស់ជាមនុស្សដែលមានសំណាងពីបុព្វបុរសខ្លាំងណាស់ សូម្បីតែ លីវ សៀនយ៉ាង ដែលមានដុងផ្នែកដាវពីកំណើតក៏ប្រៀបមិនបាននឹងគេដែរ។ ក្នុងប្រវត្តិសាស្ត្ររាប់ពាន់ឆ្នាំនៃក្រុងតូចនេះ មនុស្សតិចណាស់ដែលអាចប្រៀបនឹង គូ ឆាន បាន។ ដូច្នេះ តើសៀវភៅនេះនឹងអស្ចារ្យកម្រិតណា? នេះជាកំណប់ដែលគេលាក់ទុកយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ លោកមិនខ្លាចខ្ញុំមានចិត្តអាក្រក់ពេលឃើញវាទេអី? មិនខ្លាចខ្ញុំដណ្តើមយកសៀវភៅដ៏មានតម្លៃនេះជារបស់ខ្លួនទេ?»

ពន្លឺចង្កៀងពណ៌លឿងជះលើស្នាមញញឹមស្រទន់របស់ក្មេងប្រុស។ គេមិនបានពន្យល់អ្វីច្រើនទេ។

នីង យ៉ាវ គ្រហឹម រួចប្រាប់ឱ្យ ចិន ភីងអាន មកអង្គុយក្បែរនាង។ រង់ចាំយ៉ាងយូរ ចិន ភីងអាន នៅតែមិនព្រមរំកិលខ្លួន។ នីង យ៉ាវ សើចទាំងខឹងរួចគំហកថា៖ «ខ្ញុំអាចវាយលោក ១០០ នាក់ឱ្យដួលដោយប្រើតែដៃម្ខាងប៉ុណ្ណោះ!» និយាយរួច នាងក៏លួចសើចម្នាក់ឯង៖ «ឬមួយលោកខ្លាចខ្ញុំបំពាន?»

ចិន ភីងអាន ដើរមកអង្គុយក្បែរនាងទាំងអារម្មណ៍តានតឹង។ ប៉ុន្តែ នីង យ៉ាវ កំពុងតែជាប់ចិត្តនឹងពាក្យសម្ដីដែលនាងទើបតែនិយាយ។ នាងរអ៊ូម្នាក់ឯងថា៖ «វាយ ចិន ភីងអាន ១០០ នាក់ដោយដៃម្ខាង... អឹម ពាក្យនេះប្រើបានច្រើនយ៉ាងណាស់។ ពេលខ្ញុំជួបនរណាម្នាក់ហើយវាយឈ្នះ ខ្ញុំអាចនិយាយថា 'ឯងមានកម្លាំងត្រឹមតែ ចិន ភីងអាន ៣០០០ នាក់ប៉ុណ្ណោះ ហ៊ានមកតទល់នឹងយើងផង?' អូ! ស្តាប់ទៅអស្ចារ្យណាស់។ ពេលជួបសត្វសាហាវ ខ្ញុំក៏អាចប្រាប់ខ្លួនឯងថា សត្វនេះស្មើនឹង ចិន ភីងអាន ៣០,០០០ នាក់ ដូច្នេះត្រូវតែរត់ឱ្យលឿនបំផុត។ ហាហា ល្អណាស់ ល្អណាស់...»

ចិន ភីងអាន ងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ យុវតីដែលអង្គុយក្បែរគេស្រាប់តែសើចម្នាក់ឯងដូចមនុស្សឆ្កួត។ ការសើចរបស់នាងធ្វើឱ្យក្មេងប្រុសក្រីក្រម្នាក់នេះ មានអារម្មណ៍ថាខ្លួនឯងក្លាយជាអ្នកមានភ្លាមៗ។

នៅពេលនេះ យុវជនទាំងពីរមិនបានដឹងឡើយថា ពាក្យលេងសើច «វាយ ចិន ភីងអាន ១០០ នាក់ដោយដៃម្ខាង» នឹងក្លាយជាពាក្យដ៏មានអំណាច និងមានតម្លៃបំផុតនៅថ្ងៃអនាគត។ ជាពិសេសនៅពេលដែលក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះ លែងជាក្មេងប្រុសធម្មតាទៀតហើយ។

នីង យ៉ាវ ភ្ញាក់ខ្លួនឡើងវិញ។ នាងក្អកបន្តិច រួចអង្គុយត្រង់ខ្លួន ចាប់យកសៀវភៅមកអាន។ ក្រោយពីបើកមើលពីរបីទំព័រ នាងក៏បិទសៀវភៅវិញ រួចយកម្រាមដៃមកគោះលើក្របសៀវភៅពីរដង។ នាងងាកមកប្រាប់ ចិន ភីងអាន ថា៖ «នេះគឺជាក្បាច់គុនកណ្ដាប់ដៃម្យ៉ាង ហៅថា កណ្ដាប់ដៃភ្នំញ័រ។ តាមច្បាប់ក្នុងពិភព អាចហៅសៀវភៅនេះថា គម្ពីរភ្នំញ័រ (Mountain Shaking Guide)។»

«រួចម៉េចទៀត?» ចិន ភីងអាន សួរដោយក្តីរំភើប។

នីង យ៉ាវ ខំទប់ចិត្តមិនចង់ងើបភ្នែកមើលលើ នាងខំធ្វើទឹកមុខឱ្យហ្មត់ចត់ រួចបើកសៀវភៅអានម្ដងទៀត។ ម្រាមដៃស្រឡូនរបស់នាងអូសតាមបន្ទាត់អក្សរ រួចអានថា៖

«មានសត្វល្អិតម្យ៉ាងនៅក្នុងស្រុកកំណើតរបស់ខ្ញុំ ហៅថា ភី ហ្វូ (Pi Fu)។ ខុសពីសត្វដទៃ ជីវិតរបស់វាមានតែការជញ្ជូនថ្មភ្នំទម្លាក់ចូលក្នុងទឹកតែមួយមុខគត់។

ក្បាច់គុនកណ្ដាប់ដៃរបស់ខ្ញុំ មិនមែនដើម្បីសម្រេចចាញ់ឈ្នះទេ តែដើម្បីសម្រេចវាសនាស្លាប់ឬរស់។ វាមិនផ្តោតលើចលនាទេ តែផ្តោតលើចេតនា។ នៅពេលហ្វឹកហាត់ក្បាច់ទាំង ៦ នេះបានសម្រេច នោះនឹងទទួលបានអំណាចដ៏មហិមា។ គ្រាន់តែមួយក្បាច់ គូប្រកួតនឹងត្រូវរងរបួសដល់បេះដូង និងព្រលឹង។

ទោះបីជាវាមិនដែលត្រូវបានគេលើកតម្កើងស្មើនឹងក្បាច់គុនកំពូលៗនាពេលបច្ចុប្បន្នក៏ដោយ ក៏ខ្ញុំនៅតែជឿជាក់ថា គម្ពីរភ្នំញ័រ នឹងមានកន្លែងមួយក្នុងចំណោមក្បាច់គុននៅលើលោកនេះ។ អ្នកដែលមានវាសនាបានវាទៅ ខ្ញុំសង្ឃឹមថាអ្នកនឹងអាចលើកតម្កើងក្បាច់គុននេះឱ្យល្បីល្បាញតទៅទៀត។»

នីង យ៉ាវ ខំអត់ធ្មត់អានសេចក្ដីផ្ដើមឱ្យ ចិន ភីងអាន ស្តាប់។ សៀវភៅនេះស្តើងណាស់ មានតែ ៦ ក្បាច់ប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែសេចក្ដីផ្ដើមរបស់វាវែងគួរសម។ អានចប់ នីង យ៉ាវ រុញសៀវភៅទៅឱ្យ ចិន ភីងអាន វិញ រួចទះស្មាគេតិចៗនិយាយបែបបង្គ្រប់កិច្ចថា៖ «មើលថែវាឱ្យល្អទៅ។»

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល រួចយកដៃទាំងពីរមកទប់សៀវភៅយ៉ាងប្រុងប្រយ័ត្ន។ នីង យ៉ាវ ចង់តែផ្ទុះសំណើចពេលឃើញបែបនេះ។ តើសៀវភៅហ្នឹងមានជើងរត់បាត់មែនទេ? ឬមួយ ចិន ភីងអាន ខ្លាចវាធ្លាក់ពីលើតុ?

ចិន ភីងអាន យកដៃស្ដាំទៅត្រដុសនឹងអាវឱ្យស្អាត ទើបហ៊ានបើកសៀវភៅមើលសេចក្ដីផ្ដើម និងរូបភាពក្នុងនោះ។ ទោះជាយ៉ាងណា គេមើលមិនយល់អ្វីទាំងអស់។ នីង យ៉ាវ អង្គុយផ្អែកនឹងតុ សម្លឹងមើលក្មេងប្រុស រួចនិយាយលេងសើចថា៖ «លោកមានអារម្មណ៍ថាដូចរើសបានមាសមែនទេ? តើថ្ងៃក្រោយលោកនឹងយកពូថៅមាសទៅកាប់អុស ហើយយកចានមាសមកហូបបាយមែនទេ?»

ចិន ភីងអាន មិនងើបមុខទេ គេនៅតែពិនិត្យមើលរូបភាព និងអក្សរដែលគេមើលមិនយល់ រួចឆ្លើយតាមត្រង់ថា៖ «ពេលខ្ញុំឃើញខ្សែភ្នែករបស់អ្នក ខ្ញុំដឹងបាត់ទៅហើយថា សៀវភៅនេះមិនមែនជាក្បាច់គុនខ្លាំងពូកែអីណាស់ណាឡើយ។ ប៉ុន្តែវាមិនអីទេ សម្រាប់ខ្ញុំប៉ុណ្ណេះគឺល្អណាស់ទៅហើយ។»

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើម រួចឆ្លើយតាមត្រង់វិញថា៖ «ខ្ញុំពិតជាធ្លាប់ឃើញ និងធ្លាប់ឮរឿងអស្ចារ្យជាច្រើនមែន។ ក្រៅពីរបស់ទាំងនោះ ខ្ញុំគ្រាន់តែអាចដឹងថា របស់មួយល្អ ឬអាក្រក់ ប៉ុន្តែបើឱ្យប្រាប់ថាល្អកម្រិតណា ឬអាក្រក់កម្រិតណា គឺពិបាកនិយាយណាស់...»

ចិន ភីងអាន ងើបមុខសួរថា៖ «អញ្ចឹងគម្ពីរភ្នំញ័រនេះ ចាត់ទុកថាល្អ តែមិនសូវល្អខ្លាំងមែនទេ?»

នីង យ៉ាវ ហត់៖ «ខ្ញុំមិនដឹងថាត្រូវរៀបរាប់ពីភាពអន់នៃក្បាច់គុនកម្ទេចនេះដោយរបៀបណាទេ!»

ក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងព្រិចភ្នែក រួចញញឹមតិចៗ។ វាច្បាស់ណាស់ថាគេដឹងចម្លើយរួចហើយ គេគ្រាន់តែចង់បង្អាប់យុវតីម្នាក់នេះលេងប៉ុណ្ណេះ។ នីង យ៉ាវ លូកដៃដកដាវចេញបន្តិច រួចនិយាយគំរាមថា៖ «លោកចង់ឱ្យខ្ញុំកាប់លោកមែនទេ?»

ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលដាវ និងស្រោមពណ៌បៃតងនៅចង្កេះនាង រួចសរសើរដោយស្មោះថា៖ «វាស្អាតណាស់។»

នីង យ៉ាវ ទទួលយកពាក្យសរសើរនេះដោយស្ងប់ស្ងាត់៖ «ដាវដែលខ្ញុំជ្រើសរើស ច្បាស់ជាមិនអន់ទេ!»

ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលនាង គេលួចច្រណែន និងកោតសរសើរចំពោះភាពជឿជាក់ និងឫកពារបស់នាង។ ទោះបីជានាងមានអាយុស្មើនឹងគេ ហើយស្ថិតនៅកន្លែងដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ ប៉ុន្តែនាងនៅតែរឹងមាំដូចព្រះអាទិត្យដែលមិនអាចរារាំងបាន។ ចិន ភីងអាន បានសង្កេតឃើញរឿងនេះតាំងពីពេលឃើញគ្រូលូ (Daoist Lu) បង្ហាញភាពក្រែងរអែងចំពោះនាងម្ល៉េះ។

ចិន ភីងអាន ស្រាប់តែឧទានថា៖ «បើពន្លឺថ្ងៃអាចប្តូរជាកាក់ស្ពាន់បាន មិនដឹងជាល្អយ៉ាងណាទេ!»

នីង យ៉ាវ មិនយល់ពីសម្ដីគេ ក៏សួរទាំងភ្ញាក់ផ្អើល៖ «ចិន ភីងអាន លោកឆ្កួតនឹងលុយដល់ថ្នាក់ហ្នឹងមែនទេ?»

ចិន ភីងអាន ប្រញាប់ប្តូរប្រធានបទ គេបើកទៅទំព័រទីមួយដែលមានរូបភាព រួចសួរថា៖ «នីង យ៉ាវ អ្នកអាចជួយអានអក្សរលើរូបភាពនេះបានទេ?»

នីង យ៉ាវ គិតមួយសន្ទុះ។ នាងមិនបដិសេធទេ ប៉ុន្តែសួរវិញថា៖ «លោកដឹងទេថា ហេតុអីបានជាខ្ញុំដឹងភ្លាមថាក្បាច់គុននេះគ្រាន់តែជារបស់មធ្យម?»

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «ខ្ញុំពិតជាចង់ដឹងណាស់។»

នីង យ៉ាវ ញញឹម រួចងាកមករកក្មេងប្រុស។ នាងអង្គុយពត់ជើង រួចពន្យល់ដោយអត់ធ្មត់ថា៖ «ក្បាច់គុនសម្ងាត់របស់អ្នកប្រយុទ្ធ និងបច្ចេកទេសដាំដុះ ជាទូទៅត្រូវបានកត់ត្រាទុកតាម ៣ របៀប។ របៀបទី ១ គឺដូចជាគម្ពីរភ្នំញ័រនេះឯង គឺគេសរសេរលើក្រដាសធម្មតា។ ចំពោះរឿងថាវាអាចនៅជាប់បានយូរប៉ុណ្ណា គឺអាស្រ័យលើសំណាង។ កុំនិយាយដល់រឿងសង្គ្រាម ឬគ្រោះមហន្តរាយអី គ្រាន់តែអាកាសធាតុ និងសត្វល្អិត ក៏អាចធ្វើឱ្យសៀវភៅនេះរលួយបាត់បង់អស់ដែរ មែនទេ?» ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលយល់ស្រប។

នីង យ៉ាវ បន្តថា៖ «ដូច្នេះហើយ ទើបមានច្បាប់មិនសរសេរម្យ៉ាងក្នុងការកត់ត្រាវិជ្ជា។ របស់កាន់តែមានតម្លៃ គេនឹងកត់ត្រាលើសម្ភារៈដែលកាន់តែមានតម្លៃ។ វាដូចជាការដែលលោកមិនយកត្រាព្រះរាជវង្សទៅដាក់ក្នុងប្រអប់ឈើថោកៗអញ្ចឹង។»

ចិន ភីងអាន គិតតាមសម្ដីនាង។

នីង យ៉ាវ រារែកបន្តិច រួចសម្រេចចិត្តប្រាប់តាមត្រង់ថា៖ «របៀបទី ២ គឺជាការបង្រៀនដោយផ្ទាល់តាមរយៈសកម្មភាព និងការអនុវត្ត។ វិធីនេះច្រើនតែប្រើសម្រាប់វិជ្ជាសំខាន់ៗរបស់សាសនា ឬត្រកូលធំៗ។ វាជាការសម្ងាត់ដែលមិនអាចឱ្យអ្នកក្រៅដឹងបាន។ សូម្បីតែសិស្សក្នុងផ្ទះ ក៏មិនប្រាកដថាទទួលបានវិជ្ជាពេញលេញដែរ។ នេះហើយជាសារៈសំខាន់នៃការផ្ទេរចំណេះដឹងពិតប្រាកដ។»

នីង យ៉ាវ ដកដង្ហើមធំ រួចបន្ត៖ «ចំណែករបៀបចុងក្រោយ គឺការបង្រៀនតាមរយៈការយល់ដឹងដោយចិត្ត មិនអាចរៀបរាប់ជាពាក្យសម្តីបានឡើយ។ ឧទាហរណ៍ដូចជាក្រុមពីរដែលទើបតែមកក្រុងយើងអញ្ចឹង។ ចៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) មកពីភ្នំពពកអាទិត្យរះ (Dawn Cloud Mountain) ដែលហ្វឹកហាត់វិជ្ជា 'សម្លឹងមើលសមុទ្រពពក'។ ពពកទាំងនោះមានថាមពលវិញ្ញាណខ្លាំងណាស់។ អ្នកបួសខ្លះអាចមើលឃើញពពកទាំងនោះប្រែរូបរាងទៅជាគ្រូដើម ឬបុព្វបុរស ហើយអ្នកដែលមានវាសនាអាចទាក់ទងជាមួយពួកគេបាន។ ចំណែកនៅភ្នំព្រះអាទិត្យឆេះ (Sun Scorch Mountain) វិញ្ញាណដាវរបស់បុព្វបុរសនឹងលេចចេញមកបង្ហាញក្បាច់ដាវ ហើយអ្នកដែលអាចមើលឃើញ មិនកំណត់លើអាយុ ឬកម្រិតសីលឡើយ។»

នីង យ៉ាវ បញ្ចប់ថា៖ «ជាការពិតណាស់ របៀបទាំង ៣ នេះមិនមែនមានន័យថា មួយណាខ្លាំងជាងមួយណាពិតប្រាកដនោះទេ។ បើគេសរសេរលើបន្ទះត្បូងយក់ ឬបន្ទះប្ញស្សីមន្តអាគម នោះវានឹងក្លាយជារឿងផ្សេងទៀត។ ក្នុងពិភពលោកដ៏ធំនេះ មានរឿងចម្លែកៗជាច្រើន។ ថ្ងៃក្រោយ លោកគួរតែចាកចេញពីក្រុងតូចនេះទៅមើលពិភពខាងក្រៅខ្លះទៅ។ មិនបាច់សង្ឃឹមទៅឆ្ងាយហួសពីលោកនេះទេ គ្រាន់តែសាកល្បងទៅដល់ព្រំដែនអាណាចក្រ លី (Great Li Empire) ក៏ល្អដែរ។»

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរហូត ប៉ុន្តែវាច្បាស់ណាស់ថា ចិត្តរបស់គេនៅតែជាប់នឹងក្បាច់គុននៅពីមុខ។ គេចង្អុលទៅអក្សរមួយ រួចសួរថា៖ «នីង យ៉ាវ តើអក្សរនេះអានថាមេច?»

យុវតីរូបនេះមួម៉ៅយ៉ាងខ្លាំង រួចឆ្លើយថា៖ «ទៅឆ្ងាយទៅ!»