សៀវភៅបុរាណ (Ancient Book)

មួយសន្ទុះក្រោយមក លីវ សៀនយ៉ាង បានរត់ត្រឡប់មកវិញទាំងមានកន្ត្រកប្ញស្សីនៅលើខ្នង។ ចិន ភីងអាន កំពុងឈរសម្លឹងមើលកម្មករដែលកំពុងជីកអណ្តូង ប៉ុន្តែគេសឹងតែដួលផ្អាប់មុខនឹងដី នៅពេលដែល លីវ សៀនយ៉ាង រត់មកដល់ហើយធាក់គូទគេមួយជើងពីក្រោយ។ ពេលងាកក្រោយមកដឹងថាជា លីវ សៀនយ៉ាង ចិន ភីងអាន ក៏មិនប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីដែរ។

លីវ សៀនយ៉ាង និយាយបែបធម្មតាថា៖ «រួចរាល់អស់ហើយ! លោកគ្រូ រួន ប្រាប់ឱ្យខ្ញុំនៅឱ្យស្ងៀម កុំដើរលេងផ្តេសផ្តាសក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ។ ពេលព្រឹកខ្ញុំត្រូវជីកអណ្តូង យប់ឡើងត្រូវរៀនលត់ដែក។ ប្រហែលកន្លះខែទៀត ខ្ញុំនឹងក្លាយជាសិស្សដំបូងគេរបស់គាត់ក្នុងក្រុងតូចនេះហើយ។ គេហៅថាស្អីគេទៅ... សិស្សបើកឆាកអីហ្នឹងឯង។ ខ្ញុំក៏រកកន្ត្រកប្ញស្សីមួយឱ្យឯងដែរ ទុកសម្រាប់ជួយឯងរើសក្រួសទាំងនោះ។ យើងអាចចាប់ផ្តើមរើសពីកន្លែងជាងដែកនេះ រហូតទៅដល់ស្ពានប្រក់ដំបូល។ ប៉ុន្តែប្រាប់មុនណា៎ កន្លែងរណ្តៅនៅភ្នំគោខៀវ (Azure Cow Ridge) ខ្ញុំជួយឯងមិនបានទេ ព្រោះលោកគ្រូ រួន និយាយថា គាត់នឹងវាយបំបាក់ជើងខ្ញុំ បើខ្ញុំហ៊ានដើរទៅទិសខាងជើង ឬខាងលិចស្ពានក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃនេះ។»

លីវ សៀនយ៉ាង ឱបស្មា ចិន ភីងអាន រួចបន្តថា៖ «លោកគ្រូ រួន និយាយថា របស់របរក្នុងក្រុងតូចយើងនឹងមិនបាត់បង់ទេ។ គាត់ថាពួកអ្នកក្រៅក្រុងត្រូវគោរពច្បាប់ចម្លែកម្យ៉ាង។ ពួកគេអាចធ្វើការជួញដូរដោយយុត្តិធម៌ អាចបោកប្រាស់ ឬអាចធ្វើខ្លួនដូចអ្នកសុំទានដើររើសរបស់អេតចាយ ប៉ុន្តែដាច់ខាតមិនត្រូវធ្វើជាចោរឡើយ។ គាត់ថា មេឃនៅទីនេះមិនដែលដេកលក់ ឬបិទភ្នែកទេ គឺកំពុងសម្លឹងមើលយើងគ្រប់ពេល។ ឯងស្តាប់ទៅគួរឱ្យខ្លាចទេ? សម្រាប់ខ្ញុំ គឺខ្លាចខ្លាំងណាស់។»

លីវ សៀនយ៉ាង ស្រាប់តែព្រមានថា៖ «ចិន ភីងអាន! ឯងអាចបន្តនៅផ្ទះខ្ញុំបាន ប៉ុន្តែកុំឱ្យខ្ញុំដឹងថាឯងលួចលក់អាវក្រោះបុព្វបុរសខ្ញុំឱ្យសោះ ពេលខ្ញុំត្រឡប់ទៅវិញ!»

ចិន ភីងអាន ដាល់ដើមទ្រូង លីវ សៀនយ៉ាង មួយដៃ ធ្វើឱ្យយុវជនមាឌធំប្រញាប់លែងដៃពីស្មាគេ។ លីវ សៀនយ៉ាង អង្អែលទ្រូងពីរបីដង ទម្រាំតែដកដង្ហើមស្រួលវិញ រួចស្ដីឱ្យថា៖ «ឯងមើលទៅដូចស្វាស្គមសោះ ហេតុអីក៏កម្លាំងខ្លាំងម្ល៉េះ? ឬមួយកម្លាំងឯងកើនឡើងខ្លាំង ព្រោះតែដើរផ្លូវភ្នំឆ្ងាយជាមួយលោកតា យ៉ាវ? ឬក៏មកពីឯងចូលព្រៃជ្រៅកាប់អុសរាប់ខែ?»

ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ «ទោះយ៉ាងណា បើដាក់ថ្មពេញកន្ត្រកលើខ្នង ក៏ខ្ញុំរត់ត្រឡប់ទៅក្រុងវិញលឿនជាងឯងដែរ។»

លីវ សៀនយ៉ាង លួចមើលមើលងាយ រួចបបួលថា៖ «អញ្ចឹងចាំមើលថា នរណាអាចមុជទឹកដកដង្ហើមបានយូរជាង?»

នៅពេលទៅដល់ជិតមាត់អូរ ចិន ភីងអាន ឱនចុះម้วนជើងខោឡើង រួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំមិនប្រកួតជាមួយឯងទេ បើវាគ្រាន់តែជារឿងដកដង្ហើមមួយដងនោះ។»

មុននឹងចុះទឹក ចិន ភីងអាន បានបេះស្មៅស្រស់ៗនៅមាត់អូរ យកមកក្រាលនៅបាតកន្ត្រកប្ញស្សី។ គេប្រាប់ថា គេត្រូវដាក់ស្មៅថ្មីមួយជាន់ទៀត រាល់ពេលរើសបានក្រួស ២០ គ្រាប់។ លីវ សៀនយ៉ាង ធុញទ្រាន់ដល់ថ្នាក់ចង់បោះកន្ត្រកចោលឱ្យ ចិន ភីងអាន ស្ពាយខ្លួនឯង ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន ឃាត់ ព្រោះខ្លាច លីវ សៀនយ៉ាង បោះក្រួសចូលកន្ត្រកដោយខ្ជីខ្ជាតាមចរិតឆេវឆាវរបស់គេ ដែលវានឹងធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ឈឺចិត្តមិនខាន។

ចុងក្រោយ យុវជនមាឌធំក៏សុខចិត្តចុះទៅក្នុងអូរទាំងរអ៊ូរទាំ។ ពួកគេដើរក្បែរគ្នា រាវរកក្រួសពណ៌នៅបាតអូរ។ ទឹកអូរត្រង់នេះជ្រៅត្រឹមជង្គង់ ប៉ុន្តែមានកន្លែងខ្លះជ្រៅដល់ចង្កេះ ហើយជួនកាលក៏មានរណ្តៅជ្រៅស្មើកម្ពស់មនុស្សដែរ។

តាមធម្មតា គឺនៅក្នុងរណ្តៅទាំងនេះហើយដែលមានក្រួសគ្រាប់ធំៗ។ នេះជាកន្លែងដែល លីវ សៀនយ៉ាង បង្ហាញសមត្ថភាព។ គេហុចកន្ត្រកឱ្យ ចិន ភីងអាន ដែលអង្គុយនៅលើថ្មធំមួយ រួច លីវ សៀនយ៉ាង ក៏មុជចុះទៅបាតអូរ រើសយកក្រួសប្រមាត់ពស់ពីចន្លោះថ្ម ឬពីក្នុងស្រទាប់ដីល្បាប់។ ចិន ភីងអាន ក៏អាចធ្វើបែបនេះបានដែរ ប៉ុន្តែវាពិបាកសម្រាប់គេ ហើយត្រូវចំណាយកម្លាំង និងពេលវេលាច្រើនជាង លីវ សៀនយ៉ាង។

មិនទាន់ដល់ស្ពានប្រក់ដំបូលផង ក្រួសបានពេញជិតបីភាគបួនកន្ត្រកទៅហើយ។ ក្នុងចំណោមនោះ មានគ្រាប់មួយពណ៌បៃតងចាស់ ដែល លីវ សៀនយ៉ាង ត្រូវមុជដល់ទៅបីដងទម្រាំតែយកបាន។ វាមានទំហំប៉ុនបាតដៃ មានចំណុចពណ៌មាសអណ្តែតពេញគ្រាប់ និងមានឆ្នាំងរលកនៅខាងក្នុង។ ពេល ចិន ភីងអាន ត្រដុសវាទៅ វាមានអារម្មណ៍ថាដូចជាមានថាមពលដ៏រស់រវើកម្យ៉ាងភាយចេញមក។

ឱ្យតែមិនមែនជាមនុស្សខ្វាក់ នរណាក៏ដឹងថាវាគឺជាក្រួសមិនធម្មតាដែរ។

ចុងក្រោយ យុវជនទាំងពីរអង្គុយជិតគ្នាលើថ្មធំមួយ។ លីវ សៀនយ៉ាង ដេកផ្ងារផ្អែកនឹងដៃ សម្លឹងមើលទឹកហូរ រួចសួរថា៖ «ចិន ភីងអាន ឯងធ្លាប់គិតចង់ចាកចេញពីក្រុងតូចនេះនៅថ្ងៃអនាគតទេ?»

«មិនទាន់ទេ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយ។ «បើចង់ទៅ ខ្ញុំត្រូវមានលុយគ្រប់គ្រាន់សិន។ ម្យ៉ាងទៀត បើខ្ញុំទៅ តើនរណាមើលផ្ទះឱ្យខ្ញុំ? បើថ្ងៃណាមួយវាស្រាប់តែបាក់ស្រុត តើខ្ញុំត្រូវធ្វើម៉េច? មួយវិញទៀត ផ្នូរម៉ាក់ប៉ាខ្ញុំនៅទីនេះ ខ្ញុំត្រូវនៅជួយដកស្មៅជានិច្ច។»

លីវ សៀនយ៉ាង ធុញទ្រាន់៖ «ហេតុអីឯងគិតតែរឿងឥតប្រយោជន៍បែបហ្នឹង? គួរឱ្យធុញណាស់! មិនប្លែកទេដែល សុង ជីស៊ីន និយាយថាឯងនឹងត្រូវជាប់នៅទីនេះរហូត!»

ចិន ភីងអាន ងាកមកញញឹម រួចសួរថា៖ «ឯងនៅចាំរឿងដើមឈើនោះទេ? ដែលខ្ញុំប្រាប់ឯងលើកមុន?»

លីវ សៀនយ៉ាង ហត់៖ «មានអីអស្ចារ្យទៅ គ្រាន់តែដើមឈើដុះលើផ្នូរសោះ? ម្យ៉ាងទៀត នោះជាផ្នូររបស់ត្រកូលចិនម្នាក់ទៀតទេ វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងឯងទេ ចិន ភីងអាន!»

ចិន ភីងអាន អង្គុយពត់ជើង រួចនិយាយដោយអារម្មណ៍ស្រទន់ថា៖ «ខ្ញុំឆ្ងល់ណាស់ តើនៅខាងក្រៅក្រុងយើង មានមនុស្សត្រកូលចិនច្រើនទេ?»

«ខ្ញុំមិនដឹងខាងក្រៅទេ ប៉ុន្តែក្នុងក្រុងយើង សល់តែប៉ុន្មាននាក់ប៉ុណ្ណោះ» លីវ សៀនយ៉ាង ឆ្លើយ។ «ក្រៅពីឯង សមាជិកត្រកូលចិនផ្សេងទៀត សុទ្ធតែជាអ្នកបម្រើឱ្យ 'ត្រកូលធំទាំងបួន និងគ្រួសារទាំងដប់'។ ពួកគេធ្វើជាអ្នកបម្រើតាំងពីជំនាន់មួយទៅជំនាន់មួយ។ អ្វីដែលគួរឱ្យអស់សំណើចនោះគឺ មនុស្សទាំងនោះតែងតែឱនក្បាលដាក់ចៅហ្វាយ ប៉ុន្តែពេលចេញមកក្រៅជួបអ្នកដទៃ បែរជាធ្វើឫកពាខ្ពស់ស្លាក់ទៅវិញ។ លោកតា យ៉ាវ និយាយត្រូវហើយ បើឯងទៅធ្វើជាអ្នកបម្រើគេទៀត នោះត្រកូលចិនដែលនៅសេសសល់ក្នុងក្រុងនេះ ចាត់ទុកថាចប់សព្វគ្រប់ហើយ។»

តាមសម្តីលោកតា យ៉ាវ ពីដើមឡើយមានត្រកូលចិនពីរផ្សេងគ្នាក្នុងក្រុងតូចនេះ។ ប៉ុន្តែក្រុមមួយបានផ្លាស់ចេញទៅបាត់ជាយូរមកហើយ។ ចំណែកក្រុមរបស់ ចិន ភីងអាន ក៏ធ្លាប់រុងរឿងដែរ ប៉ុន្តែវាជារឿងតាំងពីយូរលង់ណាស់មកហើយ។ សូម្បីតែលោកតា យ៉ាវ ក៏មិនដឹងថាវាប៉ុន្មានឆ្នាំដែរ ៥០០ ឆ្នាំ? ៨០០ ឆ្នាំ? ឬ ១០០០ ឆ្នាំ? ក្រោយមក ត្រកូលនេះក៏បែកខ្ញែកគ្នា ហើយចំនួនមនុស្សក៏កាន់តែតិចទៅៗ។ សំណាងរបស់ពួកគេប្រហែលជាត្រូវបានត្រកូលចិនម្ខាងទៀតយកទៅអស់ហើយ ទើបខ្សែស្រឡាយកាន់តែរលត់បាត់ម្តងមួយៗ រហូតដល់ផ្នូរជាច្រើនត្រូវបានគេបំភ្លេចចោល។ មិនតែប៉ុណ្ណោះ ភ្នំដែលមានផ្នូរទាំងនោះ ភាគច្រើនត្រូវបានមន្ត្រីរាជការបិទជាតំបន់ហាមឃាត់ទៀតផង។

លើកចុងក្រោយដែលលោកតា យ៉ាវ នាំ ចិន ភីងអាន ឡើងភ្នំ គាត់បានចង្អុលទៅភ្នំមួយ ប្រាប់ថាទីនោះជាកន្លែងបញ្ចុះសពបុព្វបុរសរបស់ត្រកូលចិនម្ខាងទៀត ដែលមានហុងស៊ុយល្អណាស់។ ចំណែកត្រកូលរបស់ ចិន ភីងអាន វិញ លោកតា យ៉ាវ និយាយថា សូម្បីតែទេវតាក៏រកផ្នូរបុព្វបុរសពួកគេមិនឃើញដែរ។

ក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានសតវត្សចុងក្រោយនេះ ត្រកូលចិនខាង ចិន ភីងអាន មិនដែលបង្កើតបានអ្នកខ្លាំងពូកែម្នាក់ឡើយ។ ពួកគេសុទ្ធតែជាគ្រួសារក្រីក្រ ហើយសមិទ្ធផលតែមួយគត់របស់ពួកគេគឺ មិនព្រមឱនក្បាលធ្វើជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលអ្នកមានទាំងនោះ។

ចិន ភីងអាន ធ្លាប់លួចទៅមើលកន្លែងបញ្ចុះសពនោះម្តងដែរ ប៉ុន្តែក្រៅពីស្មៅ គេឃើញតែសត្វកញ្ជ្រោង និងទន្សាយប៉ុណ្ណោះ។ គេមិនឃើញផ្នូរទេ ប៉ុន្តែឃើញដើមឈើម្យ៉ាងដែលគេមិនស្គាល់ ដែលវាមិនខ្ពស់ដូចដើមមែកខ្លែង (locust tree) ចាស់នោះឡើយ។

ស្មៅដុះពេញកន្លែង សត្វកញ្ជ្រោង និងទន្សាយលោតចុះឡើង ភាពឯកោ និងដើមឈើមួយដើមដែលកំពុងលូតលាស់...

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «មុនពេលម៉ាក់ខ្ញុំស្លាប់ គាត់ឱ្យខ្ញុំស្បថថា ដាច់ខាតមិនត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើឱ្យត្រកូលអ្នកមានទាំងនោះឡើយ។ ខ្ញុំអាចធ្វើជាអ្នកសុំទាន ប៉ុន្តែទោះបីជាដាច់ពោះស្លាប់ ក៏មិនត្រូវធ្វើជាអ្នកបម្រើគេដែរ។»

«ចុះមុនពេលគាត់ស្លាប់ គាត់មិនបានឱ្យឯងស្បថថា មិនត្រូវធ្វើជាសិស្សនៅឡនាគទេអី?» លីវ សៀនយ៉ាង និយាយតាមទម្លាប់។

យុវជនពាក់ស្បែកជើងចំបើងមានទឹកមុខស្រពោន។ គេមិនបានតបត ឬខឹងសម្បារដែលមិត្តភក្តិលើកយករឿងដែលគេរក្សាសម្បថមិនបានមកនិយាយឡើយ។

លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ខុសបន្តិចដែរ ប៉ុន្តែគេមិនមែនជាមនុស្សចេះសុំទោសគេទេ គេក៏ធ្វើដូចជាគ្មានរឿងអ្វីកើតឡើង រួចក្រោកឈរនិយាយថា៖ «អូខេ ខ្ញុំទៅវិញហើយ ត្រូវទៅជីកអណ្តូងវិញ។ អូ! មែនហើយ ចាំខ្ញុំទៅរំខានលោកគ្រូ រួន បន្តិចទៀត ដើម្បីឱ្យគាត់ជួលឯងធ្វើជាសិស្សបណ្តោះអាសន្នដែរ។ ដល់ពេលនោះ ឯងរើសក្រួសទាំងនេះបានស្រួលជាងមុន។»

«មិនបាច់ប្រញាប់ទេ» ចិន ភីងអាន ឆ្លើយ។ «ចាំពួកអ្នកក្រៅក្រុងទាំងនោះចាកចេញទៅសិន ចាំគិតទៀត។ ក្នុងពេលនេះ ខ្ញុំនឹងជួយមើលផ្ទះឱ្យឯង។»

«នែ៎ ឯងថាហេតុអីបានជាខ្ញុំអាចគេចផុតពីគ្រោះថ្នាក់ បើខ្ញុំក្លាយជាសិស្សលោកគ្រូ រួន?» លីវ សៀនយ៉ាង សួរដោយចង់ដឹង។

ចិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ៖ «ប្រហែលជាដូចពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំងអញ្ចឹង យើងត្រូវតែរកកន្លែងជ្រកមែនទេ?»

លីវ សៀនយ៉ាង ងាកមើលទៅកន្លែងជាងដែក៖ «ឯងគិតថាលោកគ្រូ រួន ជាអ្នកណា? គាត់មើលទៅមិនដូចមនុស្សពូកែអីសោះ... តើគាត់អាចទប់ទល់នឹងមនុស្សពីរក្រុមនោះពិតមែនឬ?»

«យើងមិនអាចមើលមនុស្សតែសម្បកក្រៅបានទេ» ចិន ភីងអាន និយាយលួងចិត្ត។

លីវ សៀនយ៉ាង សម្លឹងមើលគេ៖ «ចិន ភីងអាន ឯងមើលទៅដូចអ្នកក្រ ចុះឯងជាអ្នកក្រពិតមែនទេ?»

ចិន ភីងអាន ធ្វើមុខជូរ និយាយមិនចេញនឹងសម្ដីនេះ។

លីវ សៀនយ៉ាង សួរថា៖ «ចង់ឱ្យខ្ញុំជួយស្ពាយទៅដល់ស្ពានទេ?»

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «មិនអីទេ វាមិនធ្ងន់ប៉ុន្មានឡើយ។»

«កុំភ្លេចយកកន្ត្រកមកសងខ្ញុំវិញផងលើកក្រោយ។» និយាយរួច លីវ សៀនយ៉ាង ក៏លោតចុះពីលើថ្ម ដើរសំដៅទៅកន្លែងជាងដែកទាំងទឹកខ្ទាតសំពោង។

ចិន ភីងអាន ស្ពាយកន្ត្រកលើស្មា រួចសន្សឹមៗដើរសំដៅទៅស្ពានប្រក់ដំបូល។ ដើរបានមួយសន្ទុះ គេឮសំឡេងជើងពីក្រោយ ងាកទៅមើល គឺ លីវ សៀនយ៉ាង។

ក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏កក់ក្តៅនាដើមរដូវផ្ការីក យុវជនមាឌធំបានដណ្តើមកន្ត្រកពី ចិន ភីងអាន យកមកស្ពាយខ្លួនឯង រួចនិយាយលេងសើចថា៖ «មើលពីចម្ងាយទៅ ឯងដូចជាសត្វស្រមោចគួរឱ្យអាណិតដែលកំពុងស្ពាយថ្មធំមួយអញ្ចឹង។ ខ្ញុំមានចិត្តមេត្តា ទើបត្រឡប់មកជួយស្ពាយទៅដល់ស្ពាន។»

យុវជនទាំងពីរដើរតាមខ្យល់រដូវផ្ការីក។

«ចិន ភីងអាន បើថ្ងៃក្រោយខ្ញុំជោគជ័យ ខ្ញុំនឹងចេញទៅមើលពិភពលោកខាងក្រៅ។ ខ្ញុំនឹងរកប្រពន្ធដែលស្អាតជាង ជឺ គុយ (Zhi Gui) ទៅទៀត ហើយខ្ញុំនឹងផឹកស្រាល្អបំផុត រស់នៅផ្ទះធំបំផុត និងជិះសេះដែលលឿនបំផុត!»

«ខ្ញុំនឹងទៅមើលភ្នំដែលខ្ពស់ដល់មេឃ និងធ្វើដំណើរតាមទន្លេដែលធំជាងអូរនេះរាប់ពាន់ដង។»

«សរុបមក ខ្ញុំនឹងមិននៅកន្លែងតូចចង្អៀតនេះមួយជីវិតដើម្បីរង់ចាំថ្ងៃស្លាប់ឡើយ។»

យុវជនមាឌធំនិយាយពីក្ដីស្រមៃដ៏រុងរឿង រីឯក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងដើរទំពារចំបើងក្នុងមាត់។ ម្នាក់និយាយ ម្នាក់ស្តាប់។

នៅពេល ចិន ភីងអាន ត្រឡប់មកផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង ជាមួយកន្ត្រកក្រួស គេបានរើសគ្រាប់ដែលគេស្រឡាញ់ជាងគេពីរបីគ្រាប់យកទៅទុកក្នុងបន្ទប់ស្លាបផ្ទះ ចំណែកគ្រាប់ផ្សេងទៀតទុកក្នុងផ្ទះបាយ។ បន្ទាប់ពីចាក់សោផ្ទះ និងសោរបងរួច គេក៏រត់ត្រឡប់ទៅច្រកខ្លុយដីវិញ។ ពេលទៅដល់ផ្ទះ គេឃើញស្ត្រីក្នុងឈុតខ្មៅ (នីង យ៉ាវ) កំពុងអង្គុយហាលថ្ងៃ។ បន្ទាប់ពីសួរសុខទុក្ខរួច ចិន ភីងអាន ក៏ចាប់ផ្តើមដាំថ្នាំ។

ស្រាប់តែមានសំឡេងកាប់ "ជុកៗ" ចេញពីផ្ទះក្បែរខាង ដែលធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន ឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។ ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន គ្មានឪពុកម្តាយ ប៉ុន្តែគេមិនដែលខ្វះខាតម្ហូបអាហារ ឬសម្លៀកបំពាក់ឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេមានលុយកាក់ច្រើន របស់របរប្រើប្រាស់សុទ្ធតែមានតម្លៃ និងប្រណីតៗដែល ចិន ភីងអាន មិនដែលទាំងឮឈ្មោះទៀតផង។

តាមពិត សុង ជីស៊ីន និងអ្នកបម្រើរបស់គេ មិនដែលធ្វើការងារកខ្វក់ ឬហត់នឿយឡើយ។ សូម្បីតែការធ្វើជ្រក់បន្លែដែលធុំក្លិនឆ្អេះ ក៏ សុង ជីស៊ីន មិនឱ្យ ជឺ គុយ ធ្វើដែរ។ ការកាប់អុសក៏រឹតតែមិនបាច់ ព្រោះគេទិញអុសជាបាច់ៗ និងធ្យូងល្អៗមកប្រើតែម្តង។

នៅពេល ចិន ភីងអាន យកថ្នាំទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ គេនៅតែឮសំឡេងកាប់ចេញពីផ្ទះក្បែរខាង។ គេក៏ដើរទៅក្បែររបង រួចងើបចុងជើងអើតមើល ក៏ឃើញ ជឺ គុយ កំពុងយកកាំបិតផ្ទះបាយកាប់ទៅលើ "មនុស្ស" ម្នាក់។ តាមពិតវាជារូបចម្លាក់ឈើមនុស្សតូចមួយ។

ដោយសារធ្លាប់ធ្វើការនៅឡនាគ និងកាប់អុសច្រើន ចិន ភីងអាន មើលដឹងភ្លាមថាឈើនោះជាប្រភេទឈើល្អបំផុតដែលមើលទៅរលោងដូចត្បូងយក់ ដែលបញ្ជាក់ថាវាជារបស់បុរាណ។ រូបចម្លាក់នោះមានចុចៗពណ៌ក្រហម និងខ្មៅពេញខ្លួន ប៉ុន្តែវាត្រូវបាន ជឺ គុយ កាប់ជាបំណែកៗទៅហើយ។

ក្មេងស្រីនោះងាកមកឃើញ ចិន ភីងអាន នាងក៏យកដៃដែលប្រឡាក់ញើសមកជូតមុខ រួចបង្ខំញញឹមនិយាយថា៖ «អូ! ឯងត្រឡប់មកវិញហើយ។ មុននេះខ្ញុំចង់ខ្ចីពូថៅឯងបន្តិច ប៉ុន្តែភ្ញៀវឯងមិនព្រមបើកទ្វារឱ្យខ្ញុំសោះ។»

ចិន ភីងអាន ឮហើយក៏ប្រាប់ថា៖ «ចាំខ្ញុំទៅយកឱ្យឥឡូវនេះ។ ពូថៅមិនដូចកាំបិតផ្ទះបាយទេ កុំកាប់ខ្លាំងពេកនៅពេលដំបូង ប្រយ័ត្នរអិលត្រូវខ្លួនឯង។»

ជឺ គុយ គ្រវីដៃទាំងហត់នឿយ៖ «ដឹងហើយៗ ទៅយកមកឱ្យលឿនមក។»

ពេល ចិន ភីងអាន យកពូថៅមកឱ្យ ជឺ គុយ ឈរចាំនៅរបង។ នាងសួរដោយស្នាមញញឹមថា៖ «ឯងដឹងទេថាជារូបអី?»

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ «អត់ដឹងទេ។»

ជឺ គុយ មិនប្រាប់ចម្លើយទេ នាងអង្គុយចុះកាប់រូបចម្លាក់ឈើនោះបន្ត។ ចិន ភីងអាន មើលទៅបារម្ភពីរបៀបកាប់របស់នាងណាស់ ប៉ុន្តែនាងមិនសុំឱ្យជួយ គេក៏មិនចង់លូកដៃដែរ។ គេងាកមកវិញ ឃើញ នីង យ៉ាវ ចូលក្នុងផ្ទះបាត់ គេក៏ប្រញាប់ចូលទៅ រួចដាក់របស់ម្យ៉ាងនៅលើតុមុខនាង។

វាគឺជាក្រួសប្រមាត់ពស់មួយគ្រាប់ដែលធំល្មមបាតដៃ មើលទៅដូចជាដុំទឹកឃ្មុំកក មានពណ៌ស្រស់ឆើតឆាយ និងមានឆ្នាំងយ៉ាងល្អិតល្អន់។

នីង យ៉ាវ ងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ «កាដូសម្រាប់អ្នក នីង យ៉ាវ។»

ស្ត្រីឈុតខ្មៅដែលតែងតែស្ពាយដាវជាប់ខ្លួន សួរថា៖ «ឯងចូលចិត្តគ្រាប់នេះជាងគេមែនទេ?»

ចិន ភីងអាន រាងទាល់សម្តី រួចឆ្លើយថា៖ «គ្រាប់នេះ... ប្រហែលជាស្អាតលេខបួនរបស់ខ្ញុំ។ អាបីគ្រាប់ទៀត ខ្ញុំទុកដោយឡែកហើយ។»

ឮបែបនេះ ទើប នីង យ៉ាវ ព្រមទទួលយក។ នាងយកម្រាមដៃពីរចាប់វាលើកឆ្លុះនឹងពន្លឺថ្ងៃដែលជះចូលតាមបង្អួច។ នាងផ្អៀងក្បាលពិនិត្យមើលរូបរាងក្នុងគ្រាប់ក្រួសយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

នាងសម្លឹងមើលក្រួស ចំណែក ចិន ភីងអាន សម្លឹងមើលនាង។

នៅពេលយប់ជ្រៅ ក្មេងប្រុសម្នាក់បានលបដើរក្នុងច្រកខ្លុយដីយ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់ដូចសត្វឆ្មា។ គេចូលទៅក្នុងផ្ទះរបស់ គូ ឆាន (Gu Can) រួចសំដៅទៅរកពាងទឹកធំនៅជ្រុងរបង។ គេអង្គុយចុះ ក៏ឃើញថាគ្រាប់ក្រួសប្រមាត់ពស់ដែលធ្លាប់រៀបយ៉ាងស្អាតនៅបាតពាង ត្រូវបាននរណាម្នាក់យកទៅបាត់អស់ជាច្រើន។ ហាក់ដូចជាមានអ្នកដឹងពីតម្លៃរបស់វា មុនគេអញ្ចឹង។

គូ ឆាន ជាមនុស្សចម្លែកតែម្នាក់គត់ក្នុងក្រុងដែលចូលចិត្តរើសក្រួសប្រមាត់ពស់ ប៉ុន្តែរើសបានប៉ុន្មានក៏ដោយ គេយកមកផ្ទះតែមួយគ្រាប់ដែលស្អាតជាងគេប៉ុណ្ណោះ។ ដូច្នេះហើយ ទើបគេមានតែ ៥០ ទៅ ៦០ គ្រាប់សម្រាប់ក្រាលបាតពាងទឹក។

ចិន ភីងអាន កាយក្រួសដែលលែងមានពន្លឺទាំងនោះចេញ។ ពេលឃើញថាមិនទាន់មានដានកាយនៅបាតពាង គេក៏ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្រាល។ គេចាប់ផ្តើមយកដៃកាយដី។ ពេលប៉ះចំរបស់ម្យ៉ាងដែលរុំនឹងក្រដាសស្បែកសត្វ បេះដូងគេលោតញាប់ គេក៏ចាប់ផ្តើមកាយដោយប្រុងប្រយ័ត្នបំផុត។

ចុងក្រោយ គេយកបានរបស់ម្យ៉ាង ដែលមើលទៅដូចជាសៀវភៅ។ គេលាក់វាក្នុងអាវ រួចលប់ដីបំពេញពាងទឹកវិញ។ គេសម្លឹងមើលក្រួសដែលនៅសល់ ក៏ដឹងថាពួកវាបាន "ងាប់" អស់ហើយ។ បើធៀបនឹងក្រួសដែលគេទើបរើសបានពីក្នុងអូរ គឺខុសគ្នាឆ្ងាយណាស់។ ក្រួសដែលគេទើបរើសបាន គឺដូចជាក្មេងតូចដែលមានជីវិតជីវ៉ា រីឯក្រួសនៅក្នុងពាងនេះ ដូចជាមនុស្សចាស់ដែលជិតស្លាប់។

ចិន ភីងអាន សម្រេចចិត្តដើរចេញតាមផ្លូវផ្ទះរបស់គេ។ ពេលមកដល់មុខផ្ទះ សុង ជីស៊ីន គេឮសំឡេងបើកទ្វារ។ គ្មានជម្រើស ចិន ភីងអាន ក៏គោះទ្វារផ្ទះខ្លួនឯង រួចស្រែកថា៖ «នីង យ៉ាវ សម្រាន្តហើយឬនៅ? ខ្ញុំមកយករបស់បន្តិច។»

ភ្លើងក្នុងផ្ទះក៏ភ្លឺឡើង រួចស្ត្រីឈុតខ្មៅក៏ដើរមកបើកទ្វារឱ្យគេ។

នៅផ្ទះក្បែរខាង ជឺ គុយ ដើរចេញមកទាំងឱបសៀវភៅក្រាស់ពណ៌លឿងមួយក្បាល។ ពេលនាងឃើញពន្លឺភ្លើងចាំងចេញពីផ្ទះ ចិន ភីងអាន នាងក៏គ្រវីក្បាលហាក់ដូចជាឃើញគូស្នេហ៍កំពុងលបជួបគ្នាអញ្ចឹង។ នាងដើរចេញពីច្រកខ្លុយដីយ៉ាងសប្បាយរីករាយម្នាក់ឯង។

ភ្នែកពណ៌មាសដែលមានប្រស្រីភ្នែកពីររបស់នាង មើលទៅត្រជាក់ស្រទំ និងគួរឱ្យគោរពក្នុងភាពងងឹត។ វាធ្វើឱ្យក្មេងស្រីរាងតូចច្រឡឹងម្នាក់នេះ មើលទៅដូចជានាគដែលកំពុងហែលកាត់ចន្លោះថ្ម។ ប្រសិនបើនាងអាចចាកចេញពីច្រកតូចនេះបាន នាងនឹងក្លាយជានាគអស្ចារ្យមិនខាន។

ទោះបីជា នីង យ៉ាវ អនុញ្ញាតឱ្យ ចិន ភីងអាន ចូលក្នុងផ្ទះ ប៉ុន្តែទឹកមុខនាងរាងមាំបន្តិច នាងអង្គុយផ្អែកនឹងដាវ រួចដណ្ដប់ម្រាមដៃលើស្រោមដាវតិចៗ។

ក្រោយពីដឹងថា ជឺ គុយ ចេញទៅផុតហើយ ចិន ភីងអាន ក៏ពន្យល់ទាំងអៀនថា៖ «ខ្ញុំទៅផ្ទះ គូ ឆាន យករបស់បន្តិច ប៉ុន្តែចៃដន្យ ជឺ គុយ ក៏ចេញមកដែរ ខ្ញុំគ្មានជម្រើស ក៏ចូលមកទីនេះមួយភ្លែត។ កុំយល់ច្រឡំអី។»

«របស់អីគេ?» នីង យ៉ាវ សួរ។

ចិន ភីងអាន រារែកបន្តិច រួចក៏យកសៀវភៅដែលរុំនឹងក្រដាសស្បែកសត្វនោះចេញមក៖ «ខ្ញុំក៏មិនទាន់ដឹងច្បាស់ដែរ។»

នីង យ៉ាវ ប្រាប់ថា៖ «បើកមើលទៅ រួចចាំសម្រេចចិត្តថាចង់ប្រាប់ខ្ញុំឬអត់។»

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល រួចអង្គុយចុះទល់មុខនាង។ គេស្រាយក្រដាសស្បែកសត្វចេញ ធ្វើឱ្យដីធ្លាក់ពេញតុ។ ចុងក្រោយ សៀវភៅបុរាណមួយក្បាលក៏លេចចេញមក។

នៅលើក្របសៀវភៅ មានអក្សរតែពីរតួប៉ុណ្ណោះ ហើយ ចិន ភីងអាន ស្គាល់តែមួយតួទេ គឺពាក្យថា "ភ្នំ" (Mountain)។

គេរុញសៀវភៅនោះទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ រួចសួរដោយចង់ដឹងថា៖ «នីង យ៉ាវ តើអក្សរមួយទៀតនេះអានថាម៉េច?»

ស្ត្រីវ័យក្មេងអោនមើល រួចឆ្លើយថា៖ «ញ័រ» (Shaking)។

«ភ្នំញ័រ» (Mountain Shaking) — នេះគឺជាចំណងជើងនៃសៀវភៅបុរាណនោះ។