ដើមអែម (Licorice Root)

ក្រោយពីដើរចេញពីច្រកថូផ្កាដី (Clay Vase Alley) លីវ សៀនយ៉ាង និង ចិន ភីងអាន បានឃើញមនុស្សពីរក្រុមឈរនៅសងខាងផ្លូវ។ មានក្មេងស្រីម្នាក់ជិះលើស្មាបុរសចំណាស់មាឌធំម្នាក់ ហើយក៏មានក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងឈុតអាវវែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅ ឈរនៅក្បែរស្ត្រីដែលមានទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់និងថ្លៃថ្នូរម្នាក់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែរក្សាភាពស្ងប់ស្ងាត់បំផុត ខណៈពេលដើរកាត់កណ្តាលពួកគេ។

បុរសចំណាស់បានកត់សម្គាល់ឃើញបែបនេះ ក៏មានអារម្មណ៍ថាឫកពារបស់យុវជនម្នាក់នេះហាក់បីដូចជាមេទ័ពដ៏អស្ចារ្យម្នាក់។ រីឯក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងវិញ ខំប្រឹងលាក់បាំងទឹកមុខប្រុងប្រយ័ត្ន និងការភ័យខ្លាចរបស់ខ្លួន ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅហាក់ដូចជាទន់ខ្សោយជាងឆ្ងាយណាស់។

បន្ទាប់ពីលាអ្នកទាំងពីរហើយ លូ ចឹងឈុន បានឈរនៅទីនោះដោយក្ដីញញើតញញើម រួចរាយការណ៍ដោយប្រុងប្រយ័ត្នថា៖ "លីវ សៀនយ៉ាង និយាយថា ប្រសិនបើពួកលោកម្ចាស់ទេវតាកាត់ថ្លៃសមរម្យ គេប្រាកដជានឹងដាច់ចិត្តលក់កំណប់ប្រចាំត្រកូលឱ្យមិនខាន។"

ស្ត្រីនោះក្រឡេកមើលបុរសចំណាស់មកពីភ្នំកម្តៅថ្ងៃ (Sun Scorch Mountain) រួចសួរដោយស្នាមញញឹមថា៖ "លោកតាយាន តើលោកយល់យ៉ាងណាដែរ?"

បុរសចំណាស់គិតមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយដោយសំឡេងធ្ងន់ៗថា៖ "យើងមិនអាចខុសបំណងជាលើកទីបីទេ ដូច្នេះយើងនឹងធ្វើតាមអ្វីដែល លីវ សៀនយ៉ាង ស្នើមក។ ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ អាចផ្តល់តំណែងជា 'សិស្សផ្ទាល់' ឱ្យគេ។ ក្រៅពីនេះ ខ្ញុំក៏អាចឱ្យគេខ្ចី ទ្រព្យសម្បត្តិអមតៈ មួយរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំជាលក្ខណៈបុគ្គលផងដែរ។ ចំណែកខាងត្រកូលស៊ូ នៃទីក្រុងខ្យល់ (Light Breeze City) របស់លោកស្រី ចង់ផ្តល់អ្វីឱ្យគេក៏តាមចិត្តចុះ។"

ស្ត្រីនោះមានការភ្ញាក់ផ្អើលយ៉ាងខ្លាំង៖ "គ្រាន់តែជាសិស្សផ្ទាល់របស់ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ក៏មានឋានៈខ្ពង់ខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ។ ចុះហេតុអ្វីបានជាលោកតាយាន សុខចិត្តឱ្យខ្ចីទ្រព្យសម្បត្តិអមតៈទៀត? ឬមួយក្មេងប្រុសម្នាក់នេះគឺជាកំពូលទេពកោសល្យដែលពួកអ្នកទិញប៉សឺឡែនមើលរំលង កាលគេអាយុ ៩ ឆ្នាំ?"

បុរសចំណាស់មិនឆ្លើយសំណួរនាងទេ គេគ្រាន់តែញញឹមដាក់ក្មេងស្រីតូច រួចនិយាយថា៖ "តូបលក់ដូរក្នុងទីក្រុងតូចនេះ សុទ្ធតែមានប្រវត្តិមិនធម្មតាទេ។ អ្នកនាងតូចអាចដើរមើលលេងទៅ ប្រហែលជាអាចរកឃើញកំណប់មិនខាន។"

ដោយសារតែនៅក្មេង ក្មេងស្រីនោះក៏បញ្ជា "សេះ" របស់នាងឱ្យរត់ដោយក្តីរំភើប។ បុរសចំណាស់ ដែលជាបុគ្គលសំខាន់នៃភ្នំកម្តៅថ្ងៃ សើចយ៉ាងខ្លាំង រួចចាប់ផ្តើមរត់យឺតៗតាមក្រោយ មើលទៅដូចជាភ្នំមួយដែលកំពុងរំកិល។

ក្មេងប្រុសតូចសើចចំអក៖ "ភ្នំកម្តៅថ្ងៃ ពិតជាអស្ចារ្យមែន!"

ស្ត្រីនោះធ្វើសញ្ញាឱ្យ លូ ចឹងឈុន ត្រឡប់ទៅវិញមុន។ នាងដើរតាមផ្លូវជាមួយកូនប្រុស រួចពន្យល់ថា៖ "ក្រៅពីផ្លូវហាត់រៀនធម្មតា ភ្នំកម្តៅថ្ងៃនៅមាន 'វិថីដាវ' ពិសេសមួយទៀត។ រហូតមកដល់សព្វថ្ងៃ ពួកគេបានបើកផ្លូវឡើងទៅដល់កំពូលភ្នំបាន ៦ ផ្លូវហើយ។ និយាយម្យ៉ាងទៀតគឺ ភ្នំកម្តៅថ្ងៃបានបង្កើតកំពូលអ្នកដាវ (Sword Immortals) ដែលសម្រេចធម៌ដល់ទៅ ៦ រូប។"

ក្មេងប្រុសពេបមាត់៖ "តើវាសំខាន់អីទៅ? រឿងអស់ហ្នឹងវាជាប្រវត្តិសាស្ត្រតើ! តើវាជួយអីបានខ្លះ? មើលចុះ ពួកអ្នកហាត់រៀនសីលដែលចូលមកទីក្រុងនេះ សុទ្ធតែមកពីត្រកូលអស្ចារ្យដូចគ្នាតើ។"

ស្ត្រីនោះកាន់ដៃកូនប្រុសរួចញញឹម៖ "ចុះកូនដឹងទេ? ក្នុងរយៈពេល ១០០ ឆ្នាំខាងមុខ នឹងមានវិថីដាវថ្មីពីរទៀតឡើងដល់កំពូលភ្នំកម្តៅថ្ងៃ។ ហើយអ្វីដែលពិសេសនោះគឺ ក្មេងស្រីដែលមានអាយុប្រហែលកូនម្នាក់នោះ អាចដើរលេងនៅលើ 'កំពូលភ្នំដាវ' ដែលពោរពេញដោយធាតុដាវដ៏មុតស្រួចបានដោយសេរី។ តាមពិតទៅ នាងអាចនៅទីនោះបានយូរជាងពួកព្រឹទ្ធាចារ្យរបស់ភ្នំកម្តៅថ្ងៃទៅទៀត។"

ក្មេងប្រុសស្រឡាំងកាំងពេលឮបែបនេះ។ គេឈប់ដើរភ្លាម រួចនិយាយទាំងខឹងថា៖ "បើក្មេងស្រីល្ងង់ម្នាក់នោះពូកែយ៉ាងនេះ ហេតុអីម៉ាក់មិនប្រាប់ខ្ញុំឱ្យលឿនជាងនេះ? ខ្ញុំប្រាកដជាមិនធ្វើបាបនាងទេ បើនាងក្លាយជាប្រពន្ធខ្ញុំ ឬជាដៃគូហាត់រៀនសីលជាមួយគ្នា វាមិនចំណេញដល់ទីក្រុងខ្យល់ស្រាលរបស់យើងទេអី?!"

ស្ត្រីនោះមិនខឹងនឹងកូនទេ បែរជាញញឹម៖ "ទាំងកូន និងក្មេងស្រីម្នាក់នោះ សុទ្ធតែជាកំពូលទេពកោសល្យដែលមានឱកាសឡើងដល់ 'ឋានៈកំពូលទាំងប្រាំ'។ ដូច្នេះព្រេងវាសនារបស់កូនទាំងពីរស្មុគស្មាញណាស់។ ការបង្ខំពេកនឹងមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អទេ។ ហើយកូនគិតមែនទេថានាងស្អប់កូនពិតមែន?"

ក្មេងប្រុសជ្រួញចិញ្ចើម៖ "មិនមែនទេអី?"

"ទុកឱ្យវាក្លាយជាទៅតាមធម្មជាតិចុះ" ស្ត្រីនោះពោលដោយសំឡេងស្រទន់។

ក្មេងប្រុសស្រាប់តែមានទឹកមុខមាំ រួចរអ៊ូថា៖ "ម៉ាក់ ខ្ញុំមិនចូលចិត្តមនុស្សដែលនៅពីក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង ទេ។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំស្អប់គេតាំងពីឃើញដំបូងម៉្លេះ!"

"ហេតុអីទៅ?" នាងសួរដោយចង់ដឹង។

ក្មេងប្រុសគិតមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយថា៖ "ម្នាក់នោះចម្លែកណាស់ គេមិនដូច លូ ចឹងឈុន ដែលយល់ដឹងគ្រប់យ៉ាង ហើយក៏មិនដូច លីវ សៀនយ៉ាង ដែលមិនដឹងអីសោះដែរ។ ហើយជាពិសេស ខ្ញុំស្អប់ភ្នែករបស់គេណាស់!"

ស្ត្រីនោះគ្រាន់តែគិតថាកូនរបស់នាងនិយាយបែបក្មេងៗ នាងក៏និយាយថា៖ "យើងមិនអាចធ្វើអ្វីតាមចិត្តក្នុងទីក្រុងនេះទេ។ ប៉ុន្តែកូនសាកគិតមើលចុះ នៅពេលដែលដែនដីនេះរលាយរលត់ទៅ តើពួកមនុស្សដែលរស់នៅទីនេះនឹងមានវាសនាយ៉ាងណា? គិតបែបនេះ កូននឹងមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលមិនខាន។"

ក្មេងប្រុសងក់ក្បាលយល់ព្រម។ ក្នុងពេលជាមួយគ្នានោះ គេក៏និយាយពាក្យដដែលដែលគេបានពោលកាលពីឃើញ ចិន ភីងអាន ដំបូងថា៖ "អាសត្វល្អិតទាបថោក!"

ក្រោយពីចេញពីទីក្រុង ចិន ភីងអាន និង លីវ សៀនយ៉ាង ក៏បានឃើញស្ពានប្រក់ដំបូល។ លីវ សៀនយ៉ាង សួរដោយចៃដន្យថា៖ "ហេតុអីគ្រួសារ សុង ជីស៊ីន ត្រូវសង់ស្ពានប្រក់ដំបូលនេះធ្វើអី? បើចង់សង់ស្ពាន សង់ធម្មតាទៅបានហើយ ហេតុអីត្រូវសង់ពីលើស្ពានថ្មចាស់ហ្នឹងទៀត? ឮថាស្ពានចាស់ក៏មិនបានរុះរើដែរ ដូចជាយកអាវថ្មីមកគ្របពីលើអាវចាស់អញ្ចឹង។ ចុះបើដល់រដូវក្តៅ វាមិនក្តៅស្លាប់ទេអី? ហាហាហា..."

និយាយចប់ យុវជនមាឌធំនោះក៏សើចនឹងរឿងកំប្លែងផ្ទាល់ខ្លួន។

នៅលើស្ពាន មានស៊ុមឈើមួយសរសេរអក្សរមាសបួនតួ ដែលមិនដឹងថាជានរណាជាអ្នកសរសេរឡើយ។ អក្សរទាំងនោះមានទំហំធំៗ សរសេរថា "ខ្យល់បោកបក់ ទឹកហូរខ្លាំង"។

ខណៈពេលដើរឡើងកាំជណ្តើរ លីវ សៀនយ៉ាង ជាន់ដីខ្លាំងៗពីរបីដង រួចនិយាយបែបអាថ៌កំបាំងថា៖ "លោកតា យ៉ាវ ប្រាប់ខ្ញុំថា នៅក្រោមជណ្តើរនេះមានរឿងចម្លែក។ គាត់ថាពេលសង់ស្ពាននេះ ឪពុករបស់ សុង ជីស៊ីន បានបញ្ជាឱ្យកម្មករជីករណ្តៅធំមួយនៅពេលយប់ងងឹត រួចកប់ក្រឡប៉សឺឡែនធំមួយកម្ពស់ស្មើនឹងមនុស្សម្នាក់។ ឯងមិនមានអារម្មណ៍ថាគួរឱ្យខ្លាចទេអី?"

ចិន ភីងអាន ដកដង្ហើមធំ៖ "មានអីគួរឱ្យខ្លាចទៅ?"

អ្នកទាំងពីរដើរចូលទៅក្នុងស្ពានដែលត្រជាក់ស្រួល។ លីវ សៀនយ៉ាង បន្ទាបសំឡេង៖ "ឯងគិតថាប្រហែលមកពីមានមនុស្សលង់ទឹកស្លាប់ច្រើននៅក្រោមស្ពាននេះមែនទេ? ទើបគេត្រូវនិមន្តលោក ឬគ្រូសីលមកដើម្បីសង្កត់វិញ្ញាណអាក្រក់?"

ចិន ភីងអាន មិនដែលនិយាយលេងសើចពីរឿងអាទិទេព ឬវិញ្ញាណឡើយ។

ឃើញមិត្តមិនតប លីវ សៀនយ៉ាង ក៏ឈប់និយាយរឿងនេះ។ ស្ពាននេះទើបតែសង់បានប៉ុន្មានឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះនៅមានក្លិនថ្នាំលាប និងក្លិនឈើ។ ឈើដែលយកមកសង់ សុទ្ធតែជាឈើល្អៗមកពីព្រៃជ្រៅដែលត្រូវបានបិទមិនឱ្យមនុស្សចូលរាប់ឆ្នាំ។

ការដឹកជញ្ជូនឈើទាំងនោះពិបាកណាស់ ព្រោះទឹកអូរមិនជ្រៅល្មមអាចបណ្តែតឈើបាន។ កម្មករត្រូវដឹកវានៅពេលមានភ្លៀងធ្លាក់ខ្លាំង ដើម្បីឱ្យដីភ្នំរអិលងាយស្រួលអូស។ សំណាងល្អដែលកាលនោះមិនមាននរណាម្នាក់គ្រោះថ្នាក់ស្លាប់។ មានគេនិយាយថា លោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) មកពីសាលារៀន ក៏បានទៅជួយបង្រៀនកម្មករពីរបៀបដឹកឈើដែរ ទើបអ្វីៗប្រព្រឹត្តទៅដោយរលូន។

ពេលមកដល់ខាងជើងស្ពាន លីវ សៀនយ៉ាង ក៏អង្គុយលើថ្មពណ៌ខៀវមួយ។ ចិន ភីងអាន ក៏បង្ខំចិត្តអង្គុយចុះក្បែរនោះដែរ។

លីវ សៀនយ៉ាង ញញឹមរួចសួរ៖ "បើគ្មានខ្ញុំទេ តើឯង និង សុង ជីស៊ីន នឹងក្លាយជាមិត្តល្អនឹងគ្នាទេ?"

ចិន ភីងអាន គ្រវីក្បាល៖ "ប្រហែលជាទំនាក់ទំនងល្អជាងនេះបន្តិច ប៉ុន្តែមិនខុសគ្នាខ្លាំងទេ។"

លីវ សៀនយ៉ាង ឆ្ងល់៖ "ហេតុអី? ឯងជាអ្នកជិតខាងគ្នា ហើយអាយុក៏ប្រហាក់ប្រហែលគ្នា។ តាមពិត សុង ជីស៊ីន ចូលចិត្តនិយាយធម៌អាថ៌ច្រើន ហើយសម្តីគេស្តាប់ទៅក៏មិនសូវពិរោះដែរ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំមិនដែលឃើញគេធ្វើអីអាក្រក់ដាក់ឯងទេ។ ចុះហេតុអីបានជាឯងនិងគេមិនសូវចុះសម្រុងគ្នា?"

ចិន ភីងអាន ញញឹម៖ "និយាយរឿងផ្សេងវិញទៅ។ ពេលទៅដល់កន្លែងជាងដែក ឯងហាមលេងសើចដូចរាល់ដង។ រឿងដែលឯងអាចរក្សាមរតកអាវក្រោះបុព្វបុរសបានឬអត់ វាអាស្រ័យលើថា តើឯងអាចក្លាយជាសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន (Master Ruan) បានឬអត់។"

"ដឹងហើយៗ។ ចិន ភីងអាន អើយ ឯងត្រូវកែទម្លាប់រអ៊ូច្រើនចេញខ្លះទៅ បើមិនអញ្ចឹងទេ ខ្ញុំប្រាកដជាធុញស្លាប់មិនខាន។"

លីវ សៀនយ៉ាង ដេកផ្ងារមើលមេឃ៖ "ឯងធ្លាប់ដើរផ្លូវឆ្ងាយជាមួយលោកតា យ៉ាវ ហើយក៏ធ្លាប់ឡើងភ្នំខ្ពស់ៗច្រើនដែរ។ ពេលនៅកំពូលភ្នំ តើឯងមើលឃើញឆ្ងាយដល់ណា?"

ចិន ភីងអាន បេះដើមអែមមួយដើម រួចយកមកខាំក្នុងមាត់៖ "ប្រហែលជាកាលពីឆ្នាំមុន ដែលយើងដើរទៅឆ្ងាយជាងគេ។ ខ្ញុំនិងលោកតា យ៉ាវ ចំណាយពេល ១០ ថ្ងៃដើម្បីទៅមក។ យើងត្រូវដើរវាងតំបន់ហាមឃាត់ជាច្រើន រហូតដល់ភ្នំដ៏ខ្ពស់មួយដែលគួរឱ្យខ្លាច។ ឯងប្រហែលជាមិនជឿទេ ប៉ុន្តែពេលមើលចុះមកពីពាក់កណ្តាលភ្នំ អ្វីដែលយើងឃើញគឺពពកនិងអ័ព្ទបាត់ទៅហើយ។ ចុងក្រោយ យើងក៏ឡើងដល់កំពូលភ្នំ ប៉ុន្តែ..."

លីវ សៀនយ៉ាង រង់ចាំស្តាប់បន្ត ប៉ុន្តែ ចិន ភីងអាន បែរជាស្ងាត់ឈឹង។ គេក៏ងាកមកសើច៖ "ដូចបត់ជើងធំអញ្ចឹង ស្លៀកខោត្រឹមពាក់កណ្តាលមែនទេ? និយាយឱ្យចប់មើល៍!"

ចិន ភីងអាន និយាយដោយសំឡេងស្រទន់៖ "ឯងដឹងហើយថា លោកតា យ៉ាវ មិនសូវចូលចិត្តខ្ញុំទេ។ គាត់មិនដែលបង្រៀនចំណេះដឹងសំខាន់ៗ ឬវិជ្ជាធ្វើប៉សឺឡែនឱ្យខ្ញុំទេ។ គាត់មិនសូវនិយាយជាមួយខ្ញុំទេ រាល់ដងចូលព្រៃ គាត់និយាយតែប៉ុន្មានម៉ាត់ប៉ុណ្ណោះ។ ប៉ុន្តែពេលឡើងដល់កំពូលភ្នំលើកនោះ ប្រហែលជាគាត់មានអារម្មណ៍ល្អ ទើបគាត់និយាយប្រាប់ខ្ញុំឱ្យមើលតែចំណីភ្នែកទៅ ហើយកុំនិយាយប្រាប់នរណាឱ្យសោះពេលចេញពីភ្នំ។ គាត់ថា មនុស្សម្នាក់គួរតែឱនមុខខំធ្វើការឱ្យអស់ពីសមត្ថភាព។ បើចេះតែនិយាយច្រើន វានឹងនាំតែភាពអាម៉ាស់ឱ្យខ្លួនឯង ទោះជាអាចចាកចេញពីទីក្រុងនេះក៏ដោយ។"

លីវ សៀនយ៉ាង ជួយលួង៖ "មិនមែនខ្ញុំកាន់ជើងគាត់ទេ ប៉ុន្តែគាត់គ្រាន់តែមិនសូវចូលចិត្តឯង តែមិនមែនស្អប់ឯងទេ។ គាត់ធ្វើបែបហ្នឹងដាក់គ្រប់គ្នាហ្នឹង សូម្បីតែខ្ញុំ ក៏គាត់គ្រាន់តែធ្វើខុសប្លែកបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។"

ចិន ភីងអាន ងក់ក្បាល៖ "ហ្នឹងហើយ ទើបខ្ញុំតែងតែអរគុណលោកតា យ៉ាវ ជានិច្ច។"

"និយាយចុះឡើងៗ ឯងនៅមិនទាន់ប្រាប់ខ្ញុំថាឃើញអីផង!" លីវ សៀនយ៉ាង ស្រែកខ្លាំងៗដោយភាពមួម៉ៅ។

ចិន ភីងអាន ចង្អុលទៅទិសខាងកើត៖ "ភ្នំដែលយើងឡើងខ្ពស់ណាស់ទៅហើយ ប៉ុន្តែពេលទៅដល់កំពូល ហើយមើលទៅឆ្ងាយទៅ ខ្ញុំឃើញភ្នំមួយទៀតនៅខាងកើត ដែលខ្ពស់ជាងនេះឆ្ងាយណាស់។ ខ្ញុំមិនដឹងត្រូវរៀបរាប់ពីភាពខ្ពស់របស់វាដោយរបៀបណាទេ។"

លីវ សៀនយ៉ាង ជេរ៖ "ឃើញតែភ្នំសោះហ្នឹង? ខ្ញុំស្មានតែឯងឃើញទេវតាជិះលើមេឃអីទៅ!"

ចិន ភីងអាន គិតមួយសន្ទុះ៖ "ចុះបើមានទេវតានៅលើភ្នំនោះពិតមែន?"

លីវ សៀនយ៉ាង សើច៖ "ចិន ភីងអាន ឯងគិតថាទេវតាត្រូវការញ៉ាំបាយ ហើយបត់ជើងធំដូចយើងទេ?"

ចិន ភីងអាន អង្អែលចង្កា៖ "បើទេវតានៅតែញ៉ាំបាយ ហើយបត់ជើងធំ... វាដូចជាមិនសមសោះ!"

លីវ សៀនយ៉ាង ទះក្បាល ចិន ភីងអាន មួយដៃយ៉ាងខ្លាំង រួចរត់ចេញទៅ៖ "តើមានទេវតាបត់ជើងដាក់ក្បាលឯងមែនទេ?!"

លីវ សៀនយ៉ាង មិនបានប្រណីដៃទេ ធ្វើឱ្យ ចិន ភីងអាន រាងវិលមុខបន្តិច។ ប៉ុន្តែគេមិនបានដេញតាមទេ គេគ្រាន់តែក្រោកឈរ រួចរអ៊ូម្នាក់ឯង៖ "តើសំឡេងផ្គរលាន់ គឺជាសំឡេងស្រមុករបស់ទេវតាមែនទេ? ហើយពេលភ្លៀងធ្លាក់ មិនមែនជាទឹកនោមទេវតាទេដឹង? បើអញ្ចឹងមែន យើងពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់..."

ចិន ភីងអាន បង្កើនល្បឿនដេញតាម លីវ សៀនយ៉ាង។

ពួកគេបន្តជជែកគ្នាលេង រហូតដល់កន្លែងជាងដែកនៅក្បែរមាត់អូរ។ នៅទីនោះមានផ្ទះដី និងខ្ទមប្រហែលប្រាំពីរប្រាំបីខ្នង។ សម្រាប់ ចិន ភីងអាន កន្លែងនេះប្រៀបដូចជាថង់មាសថង់ប្រាក់អញ្ចឹង។

មានយុវជនច្រើននាក់មកពីទីក្រុងកំពុងជីកអណ្តូង ដែលភាគច្រើនជាសិស្សមកពីឡនាគ (Dragon Kiln) ដូច លីវ សៀនយ៉ាង ដែរ។ នៅពេលឡនាគគ្មានការងារធ្វើ ពួកគេក៏គ្មានបាយហូបដែរ ដូច្នេះអ្នកណាដែលរកការងារធ្វើនៅកន្លែងជាងដែកបាន ចាត់ទុកថាមានសំណាងណាស់។

ប៉ុន្តែតាមសម្តី លីវ សៀនយ៉ាង មនុស្សភាគច្រើននៅទីនេះគឺជាកម្មករបណ្តោះអាសន្នប៉ុណ្ណោះ។ លោកគ្រូ រួន នឹងទទួលសិស្សផ្ទាល់តែប៉ុន្មាននាក់គត់។

លីវ សៀនយ៉ាង លើកដៃប្រាប់ថា៖ "ចាំខ្ញុំនៅទីនេះសិន ខ្ញុំទៅសួរសុខទុក្ខលោកគ្រូ រួន បន្តិច រួចនឹងនាំឯងទៅមើលគេលត់ដែក។ ជឿចុះ បើឯងឃើញកូនស្រីគាត់លើកញញួរលត់ដែក ឯងប្រាកដជាខ្លាចស្លាប់មិនខាន!"

ចិន ភីងអាន ឈរចាំនៅទីនោះ មិនដើរទៅណាផ្តេសផ្តាសទេ។

គេក្រឡេកមើលជុំវិញ ឃើញមានអណ្តូងចំនួនប្រាំពីរដែលកំពុងចេញរូបរាង។ អ្នកខ្លះកំពុងជញ្ជូនកន្ត្រកដីចេញពីអណ្តូង។ ចិន ភីងអាន អង្គុយចុះតាមទម្លាប់ រួចយកដីបន្តិចមកត្រដុសនឹងម្រាមដៃ។

ដីនោះរាងសើមបន្តិច ប៉ុន្តែវាមិនមែនជាដីធាតុតឹកទេ វាគឺជាដីធាតុភ្លើងទៅវិញ។ តាមសម្តីលោកតា យ៉ាវ ដីប្រភេទនេះហៅថា "ដីផ្កាយភ្លើងខែប្រាំពីរ"។ ដីប្រភេទនេះត្រជាក់ ហើយមិនស្ងួតពេកទេ ដែលធ្វើឱ្យជញ្ជាំងអណ្តូងមិនងាយបាក់។ នេះជារឿងល្អ។

ទោះបីលោកគ្រូ រួន មិនមែនជាអ្នកជំនាញជីកអណ្តូង ប៉ុន្តែគេមើលដឹងថាគាត់ក៏មិនមែនជាអ្នកមិនដឹងអីដែរ។ គ្រាន់តែ ចិន ភីងអាន ឆ្ងល់ថា ហេតុអីត្រូវជីកអណ្តូងច្រើនម្ល៉េះក្នុងតំបន់តូចមួយបែបនេះ។

ចិន ភីងអាន ញញឹម រួចងាកទៅមើលទឹកអូរ។ ឥឡូវនេះ ក្នុងភ្នែកក្មេងប្រុសពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះ អូរដែលគ្មានឈ្មោះនេះប្រៀបដូចជាកន្លែងផ្ទុកមាស ប្រាក់ និងកាក់ស្ពាន់អញ្ចឹង។

ទោះជាយ៉ាងណា ក្រោយពីប្រមូលក្រួសប្រមាត់ពស់នៅយប់នេះរួច ចិន ភីងអាន នឹងទៅផ្ទះរបស់ គូ ឆាន (Gu Can) នៅច្រកខ្លុយដី។ គេនឹងធ្វើតាមពាក្យផ្ដាំរបស់ គូ ឆាន ដើម្បីជីកយកកំណប់ដែលលាក់នៅបាតពាងទឹកធំ។ គូ ឆាន ចាកចេញទៅទាំងប្រញាប់ប្រញាល់ ដូច្នេះមិនបានប្រាប់អ្វីច្រើនទេ គ្រាន់តែប្រាប់ថា សូម្បីតែម្តាយរបស់គេក៏មិនដឹងថាកំណប់នោះនៅឯណាដែរ។

ពេលគិតដល់ក្មេងតូចសម្បោរម្នាក់នោះ ចិន ភីងអាន ទប់សំណើចមិនបាន។

កាលពីមុន ចិន ភីងអាន ជាក្មេងតូចដែលដើរតាមក្រោយ លីវ សៀនយ៉ាង គ្រប់កន្លែង ដើម្បីទៅស្ទូចត្រី ចាប់ពស់ និងលួចពងបក្សី។ ក្រោយមក គេក៏ក្លាយជាអ្នកដែលមានក្មេងម្នាក់ទៀតដើរតាមក្រោយវិញ។

សម្រាប់ក្មេងប្រុសដែលគ្មានសាច់ញាតិម្នាក់នេះ ម្នាក់ប្រៀបដូចជាបងប្រុស ហើយម្នាក់ទៀតប្រៀបដូចជាប្អូនប្រុស។ គេត្រូវតបស្នងម្នាក់ ហើយត្រូវមើលថែម្នាក់ទៀត។

ដូច្នេះហើយ ទោះបីជាជីវិតរបស់ ចិន ភីងអាន ពោរពេញដោយភាពលំបាកក្នុងរយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ ក៏គេមិនដែលយល់ថាវាជាការឈឺចាប់ ឬទុក្ខវេទនាឡើយ។