ការជួុបជុំគ្នា

សម្លេងដានជើងបន្លឺឡើងចេញពីផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន (Song Jixin)។ លីវ ស៊ានយ៉ាង (Liu Xianyang) រៀបនឹងលោតចុះពីលើជញ្ជាំង ប៉ុន្តែស្រាប់តែឮសម្លេងមួយបន្លឺឡើងមុនពេលឃើញម្ចាស់សម្លេងទៅទៀត។ "តើឯងជាកូនសិស្សរបស់បុរសចំណាស់ យ៉ាវ (Yao) នៅឡដុតនាគក្នុងអូរកំណប់ (Treasure Creek) មែនទេ​? តើឯងត្រកូល លីវ មែនទេ?" មនុស្សម្នាក់សួរដោយសម្លេងស្រទន់។

អ្នកនោះមិនមែនជាអ្នកណាផ្សេងក្រៅពីមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុតដែលស្លៀកពាក់ពណ៌សនោះទេ។ គាត់ដើរចេញពីផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន ទាំងញញឹម។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រឡាំងកាំងនៅពេលឮបែបនេះ ហើយគេស្រាប់តែមានអារម្មណ៍ថាគ្មានកម្លាំងនឹងលោតចុះពីលើជញ្ជាំងទៀតឡើយ។ គេសើចដោយក្តីអៀនខ្មាស រួចឆ្លើយថា៖ "បាទ គឺខ្ញុំហើយ។ កាលដែលលោកទៅដល់ឡដុតនាគកាលនោះ លោកគ្រូប្រាប់ឱ្យខ្ញុំបង្ហាញក្បាច់ខ្លះៗជូនលោកមើល"។

បុរសនោះងក់ក្បាល។ គាត់ពិនិត្យមើលរូបរាងក្មេងប្រុសម្នាក់នេះតាំងពីក្បាលដល់ចុងជើង រួចសួរដោយត្រង់ៗថា៖ "ក្មេងប្រុស តើឯងចង់ចាកចេញពីទីនេះទៅមើលពិភពខាងក្រៅទេ? ឧទាហរណ៍ដូចជាការចូលបម្រើកងទ័ព? បើឯងអាចអត់ធ្មត់បាន ១០ ឆ្នាំ យើងធានាថាឯងនឹងក្លាយជាមន្ត្រីដ៏មានអំណាចម្នាក់។ នៅពេលនោះ យើងនឹងរៀបចំពិធីជប់លៀងនៅរាជធានីដោយផ្ទាល់ដើម្បីអបអរសាទរឯង។ តើឯងយល់យ៉ាងណាដែរ?"

សុង ជីស៊ីន បង្ហាញទឹកមុខស្រពាប់ស្រពោនជាខ្លាំង ខណៈឈរនៅពីក្រោយបុរសពាក់អាវស ហើយគេក្តាប់ដុំត្បូងពេជ្រ "នាគចាស់នាំភ្លៀង" (Old Dragon Rainbringer) ដែល ហ្វូ ណានហួរ (Fu Nanhua) ឱ្យគេនោះយ៉ាងណែន។

ពេលនេះ ក្មេងប្រុសដែលត្រូវបានគេបង្ខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះថាជា "កូនគ្មានឪពុក" និង "កូនឥតខាន់ស្លា" ជាច្រើនឆ្នាំមកនេះ បានដឹងពីអត្តសញ្ញាណពិតរបស់បុរសម្នាក់នេះហើយ។ ដូចនេះ គេយល់យ៉ាងច្បាស់ពីទម្ងន់នៃពាក្យសម្តីរបស់បុរសម្នាក់នេះ។ ការសន្យាថានឹង "រៀបចំពិធីជប់លៀងដោយផ្ទាល់" គឺជាយ័ត្នការពារជីវិតដ៏មានអំណាចបំផុតមួយនៅក្នុងចក្រភព លី (Great Li Empire)។ លើសពីនេះទៅទៀត វាក៏ជាជណ្តើរមាសដែលអនុញ្ញាតឱ្យ លីវ ស៊ានយ៉ាង ឡើងទៅរកភាពខ្ពង់ខ្ពស់បានយ៉ាងងាយ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ខំប្រឹងគិតរកពាក្យសម្តីឆ្លាតវៃដើម្បីឆ្លើយតប។ ប៉ុន្តែចុងក្រោយ គេបែរជានិយាយត្រដិតថា៖ "អរ-អរគុណសម្រាប់ក្តីមេត្តា។ ប៉ុន្តែខ្ញុំ-ខ្ញុំខ្លាចថា... ខ្ញុំមិនអាចទទួលយកបានទេ ព្រោះខ្ញុំបានយល់ព្រមធ្វើជាកូនសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន (Ruan) រួចហើយ។ ខ្ញុំមិនអាចលេបសម្តីខ្លួនឯងបានទេ។ សូ-សូមលោកកុំ... ប្រកាន់... ប្រកាន់..."

វាហាក់ដូចជាពាក្យសម្តីរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ជាប់នៅក្នុងបំពង់ក។ គេនឹកពាក្យនោះមិនឃើញសោះ រហូតដល់ថ្នាក់មុខក្រហមងាំង។

"គឺពាក្យថា 'មនុស្សធំមិនប្រកាន់កំហុសមនុស្សតូច' ទេដឹង?" សុង ជីស៊ីន រំលឹកដោយទឹកមុខហាក់ដូចជាយល់ចិត្ត។

បុរសពាក់អាវសគ្រាន់តែញញឹមតប ដោយមិនបង្ហាញអាការៈប្រកាន់ទោសពៃរ៍អ្វីឡើយ។ "មិនអីទេ។ បើថ្ងៃណាមួយឯងមានឱកាសចាកចេញពីទីរួមស្រុកតូចនេះ ឯងអាចទៅកាន់ច្រកភ្នំ តាន់យ៉ាង (Danyang Mountain Pass) ដែលនៅជិតនេះ ហើយរកមើលអ្នកយុទ្ធគុនម្នាក់ឈ្មោះ លីវ លីនស៊ី (Liu Linxi)។ ប្រាប់គេទៅថា គឺ សុង ឆាងជិង (Song Changjing) ពីរាជធានី ជាអ្នកណែនាំឱ្យឯងចូលទ័ព។ បើគេមិនជឿ ឯងប្រាប់គេទៅថា សុង ឆាងជិង និយាយថា គេនៅជំពាក់ក្បាលសត្រូវ ៣០០០ នាក់ ពីនគរ សួយ (Great Sui Nation) ទៀត"។

លីវ ស៊ានយ៉ាង វង្វេងវង្វាន់ រួចងក់ក្បាលឆ្លើយថា៖ "បាទ"។

បុរសនោះញញឹម រួចងាកក្រោយដើរចេញទៅ។ សុង ជីស៊ីន ចង់ជូនដំណើរគាត់នៅមាត់ទ្វារ ប៉ុន្តែហាក់ដូចជាដឹងចិត្ត បុរសនោះនិយាយដោយមិនងាកក្រោយថា៖ "ដើរតាមយើងទៅការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ។ យើងចង់ណែនាំឯងឱ្យស្គាល់មនុស្សម្នាក់"។

សុង ជីស៊ីន បញ្ឈប់ជើង ហើយប្រកែកដោយទឹកមុខស្រពោនថា៖ "ខ្ញុំមិនទៅទេ!"

ចំពោះអ្នកស្រុកធម្មតានៃទីរួមស្រុកតូចនេះ ការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡដុត គឺជាកន្លែងដ៏មានអំណាច និងពិបាកនឹងចូលទៅដល់ណាស់។ ប៉ុន្តែចំពោះក្មេងប្រុសដែលធំដឹងក្តីឡើងដោយឮតែពាក្យបង្ខូចកេរ្តិ៍ឈ្មោះពីអ្នកដទៃម្នាក់នេះ វាប្រៀបដូចជាដីរាជសីហ៍ ឬរូងខ្លា។ វាជារបួសផ្លូវចិត្តដែលគេមិនអាចជម្នះបាន។

បុរសម្នាក់នេះ ដែលតែងតែមានភាពម៉ឺងម៉ាត់ និងរហ័សរហួនក្នុងកិច្ចការក្រៅ មិនបានខឹងសម្បារនឹងភាពរឹងរូសរបស់ក្មេងប្រុសនេះឡើយ។ គាត់មិនបានឈប់ដើរទេ ប៉ុន្តែបានដើរយឺតៗ រួចនិយាយថា៖ "តាមព័ត៌មានពីចារបុរស ឯងបានជួបនឹងព្រះអង្គម្ចាស់ កាវ (Prince Gao) មកពីចក្រភព សួយ រួចហើយមែនទេ? តើឯងដឹងទេថា ត្រកូល កាវ នៃចក្រភព សួយ គឺជាសត្រូវស៊ីសាច់ហុតឈាមនៃត្រកូល សុង នៃចក្រភព លី យើង? ក្នុងនាមជាព្រះអង្គម្ចាស់ម្នាក់ គេហ៊ានមកកាន់ទីរួមស្រុកតូចនេះ ដែលស្ថិតនៅចំកណ្តាលបេះដូងនៃចក្រភពសត្រូវ។ ចុះឯង ក្នុងនាមជាព្រះអង្គម្ចាស់ដូចគ្នា មិនហ៊ានសូម្បីតែទៅកាន់ការិយាល័យមន្ត្រីតូចតាចក្នុងនគរខ្លួនឯងផង?"

ប្រតិកម្មដំបូងរបស់ សុង ជីស៊ីន មិនមែនជាការគិតពីអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅនៃពាក្យសម្តីរបស់បុរសនោះទេ ប៉ុន្តែគេបែរជាងាកក្រោយភ្លាមៗដើម្បីមើល លីវ ស៊ានយ៉ាង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ លីវ ស៊ានយ៉ាង ហាក់ដូចជាមិនបានឮពាក្យសម្តីរបស់បុរសនោះសោះ ខណៈដែលគេកំពុងអង្គុយលើជញ្ជាំង ហើយច្របាច់ដៃជើងខ្លួនឯង។

ជ្រុងមាត់របស់ស្តេចត្រួតត្រានគរម្នាក់នេះញញឹមឡើង ខណៈដែលគាត់ដើរឆ្លងកាត់ច្រកផ្លូវ "ថូដី" (Clay Vase Alley)។ គាត់ទទួលបានរឿងភ្ញាក់ផ្អើលដែលនឹកស្មានមិនដល់។

ពិតជាសក្តិសមជាមនុស្សនៃត្រកូល សុង មែន។

ប៉ុន្តែ នៅពេលនឹកឃើញថា សុង ជីស៊ីន គឺជាកូនប្រុសរបស់ស្រ្តីម្នាក់នោះ អ្នកយុទ្ធគុនលេខមួយ និងជាស្តេចដ៏មានអំណាចនៃចក្រភព លី ក៏មិនអាចជៀសផុតពីអារម្មណ៍មួហ្មង និងតប់ប្រមល់បន្តិចបន្តួចដែរ។

សុង ជីស៊ីន ខាំធ្មេញ រួចងាកក្រោយប្រាប់ស្រីបម្រើដែលឈរនៅមាត់ទ្វារថា៖ "ខ្ញុំទៅក្រៅមួយភ្លែត។ មិនបាច់ទុកបាយថ្ងៃត្រង់ឱ្យខ្ញុំទេ"។

នៅពេល សុង ជីស៊ីន រៀបនឹងចាកចេញពីទីធ្លាផ្ទះ គេងាកក្រោយញញឹមរួចនិយាយថា៖ "យកដុំប្រាក់ដែលនៅលើគ្រែរបស់ខ្ញុំ ទៅទិញគ្រឿងអលង្ការនាគ និងហង្សមួយគូពីហាងត្រកូល ទូ (Du Family) ចុះ។ ព្រោះទៅថ្ងៃមុខ យើងមិនចាំបាច់សន្សំលុយទៀតទេ"។

ជឺ គុយ (Zhi Gui) ងក់ក្បាល រួចធ្វើសញ្ញាប្រាប់គេឱ្យប្រយ័ត្នខ្លួន។

សុង ជីស៊ីន ញញឹមយ៉ាងសប្បាយ រួចដើរចេញទៅយ៉ាងរីករាយ។

បន្ទាប់ពី សុង ជីស៊ីន ចេញទៅ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលអង្គុយលើជញ្ជាំង ក៏សួរដោយប្រយ័ត្នប្រយែងថា៖ "ជឺ គុយ តើ សុង ជីស៊ីន មានទំនាក់ទំនងអ្វីជាមួយមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡ?"

ជឺ គុយ សម្លឹងមើលយុវជនមាឌធំនោះដោយកែវភ្នែកអាណិតអាសូរ។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ទ្រាំមិនបានឡើយនៅពេលនាងបង្ហាញទឹកមុខបែបនេះ រួចនិយាយថា៖ "ស្អីគេ? គេគ្រាន់តែស្គាល់មន្ត្រីដែលទទួលខុសត្រូវមើលការខុសត្រូវឡដុតប៉ុណ្ណឹង។ តើវាអស្ចារ្យណាស់ទៅឬ?"

ជឺ គុយ ញញឹមដោយមិនបញ្ចេញអារម្មណ៍អ្វី រួចដើរចូលទៅខាងក្នុងដើម្បីយកចំណីសត្វ។ បន្ទាប់មក នាងចាប់ផ្តើមឱ្យចំណីមេមាន់ និងកូនមាន់តូចៗរបស់នាង។

លីវ ស៊ានយ៉ាង មានអារម្មណ៍អស់សង្ឃឹម។ គេលោតចុះពីលើជញ្ជាំង រួចស្រែកថា៖ "ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) តោះយើងទៅកន្លែងជាងដែក! ខ្ញុំមិនចង់អង្គុយនៅទីនេះឱ្យមួរម៉ៅចិត្តទេ!"

ខណៈបែរខ្នងដាក់ជញ្ជាំង ក្មេងស្រីម្នាក់នោះសើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ "ពួកទេវតាឈ្លោះគ្នាដើម្បីដណ្តើមធូប ចំណែកមនុស្សឈ្លោះគ្នាដើម្បីកិត្តិយស។ ប៉ុន្តែ វាជារឿងគួរឱ្យស្តាយ ដែលពួកអសមត្ថភាពមានតែការខឹងសម្បារពេញពោះតែប៉ុណ្ណោះ"។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ផ្ទុះកំហឹង រហូតដល់ថ្នាក់ត្រចៀកឡើងក្រហមងាំង។ គេដើរទៅរកជញ្ជាំង រួចដាល់វាដោយកម្លាំងសាហាវ ទាំងស្រែកថា៖ "វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) ខ្ញុំហ៊ានឱ្យនាងនិយាយពាក្យហ្នឹងម្តងទៀត!"

ស្រីបម្រើរោយគ្រាប់ពោត និងស្លឹកបន្លែដែលនៅសល់ រួចទះដៃឱ្យស្អាត ហើយនិយាយទាំងញញឹមថា៖ "តើឯងស្មានថាឯងជាអ្នកណា? ហេតុអ្វីខ្ញុំត្រូវស្តាប់តាមឯង?"

លីវ ស៊ានយ៉ាង និយាយមិនចេញ ខណៈសម្លឹងមើលក្មេងស្រីដែលកាន់តែមានរូបរាងស្លីម និងស្រស់ស្អាតពីមួយថ្ងៃទៅមួយថ្ងៃ។ គេមានអារម្មណ៍ថាឯកោក្នុងចិត្ត ហើយវាហាក់ដូចជាមានអ្វីមួយនៅក្នុងខ្លួនគេត្រូវបានខ្ទេចខ្ទីអស់។

ឆិន ភីងអាន បានឈរនៅមាត់ទ្វារមួយសន្ទុះធំហើយ។ នៅពេលឃើញបែបនេះ គេក៏ប្រញាប់ដើរមកជិត រួចនិយាយដោយសម្លេងស្រទន់ថា៖ "តោះយើងទៅ"។

យុវជនទាំងពីរដើរទន្ទឹមគ្នានៅក្នុងច្រកផ្លូវតូច។ "ឆិន ភីងអាន តើខ្ញុំពិតជាគួរឱ្យអាណិតណាស់មែនទេ?" យុវជនមាឌធំស្រាប់តែសួរឡើង។

ឆិន ភីងអាន គិតមួយភ្លែត រួចឆ្លើយដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "អ្នកជិតខាង និងអ្នកស្រុកក្នុងច្រកផ្លូវនេះ សុទ្ធតែនិយាយថា ម៉ែខ្ញុំជាមនុស្សចិត្តល្អ និងរាក់ទាក់បំផុត ហើយពួកគេក៏និយាយថា ពុកខ្ញុំជាមនុស្សស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនសូវនិយាយស្តី។ ដូច្នេះ តាមគំនិតខ្ញុំ រឿងគួរឱ្យអាណិតឬមិនគួរឱ្យអាណិត វាមិនពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងអ្នកដទៃចូលចិត្តយើងឬអត់នោះទេ"។

លីវ ស៊ានយ៉ាង បង្ហាញទឹកមុខស្រពោន រួចនិយាយថា៖ "អញ្ចឹងខ្ញុំកាន់តែគួរឱ្យអាណិតជាងហ្នឹងទៀត! ទោះបីជាខ្ញុំអាចមានឡដុតនាគផ្ទាល់ខ្លួននៅថ្ងៃមុខ ឬទោះបីជាខ្ញុំអាចរៀនចំណេះដឹងទាំងអស់ពីលោកគ្រូ រួន ក៏នាងនៅតែមិនចូលចិត្តខ្ញុំដដែលមែនទេ?!"

ឆិន ភីងអាន នៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីឡើយ ព្រោះខ្លាចនាំឱ្យមានរឿងកាន់តែខ្លាំង។

ដើរតាមច្រកផ្លូវដែលធ្លាប់ស្គាល់ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែនឹកឃើញការចងចាំមួយ។ កាលនោះ គេ និងតាគ្រូ យ៉ាវ បានដើរតាមអូរចូលទៅក្នុងព្រៃជ្រៅនៃភ្នំមួយ។ នៅទីនោះ ពួកគេបានឃើញសត្វប្រើស (milu) មួយក្បាល កំពុងផឹកទឹកយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។ វាមិនខ្លាចវត្តមានរបស់ពួកគេឡើយ ហើយបន្ទាប់ពីផឹកទឹកឆ្អែត វានៅតែបន្តសម្លឹងមើលស្រមោលខ្លួនឯងក្នុងទឹកដោយមិនព្រមចាកចេញទៅណាជាយូរ។ ក្រៅពីស្រមោលរបស់វា ក៏មានត្រីមួយក្បាលដែលហែលក្រឡឹងមិនព្រមទៅណាដែរ។

មុនពេលចាកចេញ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) បានណែនាំ ឆិន ភីងអាន ថា គេគួរតែចាកចេញពីទីរួមស្រុកនេះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន ព្រោះគេទទួលបានស្លឹកមែកធ្នង់ (locust leaf) រួចហើយ។ ដោយមានការការពារដែលមើលមិនឃើញពីស្លឹកមែកធ្នង់ គេប្រហែលជាមិនជួបគ្រោះថ្នាក់ធ្ងន់ធ្ងរឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនប្រាកដពីស្ថានភាពរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ឡើយ ហើយថាតើគេនឹងនាំទុក្ខទោសដល់ ឆិន ភីងអាន ឬយ៉ាងណា។ ដូច្នេះ វាជាការល្អបំផុតដែលគេមិនគួរនៅទីនេះយូរពេក។

ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន នៅតែទទូចចង់នៅបន្តរហូតដល់គេបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែកថា លីវ ស៊ានយ៉ាង បានក្លាយជាកូនសិស្សរបស់លោកគ្រូ រួន ពិតមែន។ មានតែពេលនោះទេ ទើបគេអាចចាកចេញដោយអស់កង្វល់។

ព្រោះថា បើគ្មាន លីវ ស៊ានយ៉ាង ទេ គេប្រហែលជាដាច់បាយស្លាប់បាត់ទៅហើយ។

ជាការពិតណាស់ ឆិន ភីងអាន ក៏ប្រាថ្នាចង់ឱ្យ នីង យ៉ាវ ស្នាក់នៅផ្ទះរបស់គេរហូតដល់នាងជាសះស្បើយពីរបួសដែរ។ ប៉ុន្តែ គេមិនហ៊ាននិយាយចេញមកឡើយ ព្រោះខ្លាចនាងយល់ច្រឡំ។

"តើឯងពិតជាមិនព្រមលក់អាវក្រោះកំណប់ដែលតារបស់ឯងទុកឱ្យទេមែនទេ?" ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែសួរឡើង។

"ឡប់មែន! ប្រាកដណាស់ថាខ្ញុំមិនលក់ទេ ទោះស្លាប់ក៏ដោយ!" លីវ ស៊ានយ៉ាង និយាយដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។

គេដាល់ស្មារបស់ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយលេងថា៖ "យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សកំណាញ់ដូចឯងឯណា"។

យុវជនមាឌធំយកដៃដាក់ពីក្រោយក្បាល រួចនិយាយថា៖ "របស់ខ្លះប្រហែលជាបាត់បង់មួយរយៈ ប៉ុន្តែគេអាចរកវាបានមកវិញឱ្យតែមានលុយគ្រប់គ្រាន់។ ប៉ុន្តែ ក៏មានរបស់ខ្លះទៀតដែរ ដែលកាលណាវាបាត់បង់ហើយ វានឹងបាត់បង់ជារៀងរហូត"។

"ខ្ញុំយល់ហើយ" ឆិន ភីងអាន និយាយ។

នៅពេលដែលពួកគេជិតដល់ចុងច្រកផ្លូវ ឆិន ភីងអាន ស្រាប់តែឮ លីវ ស៊ានយ៉ាង ជេរប្រទេចដោយកំហឹង។ គេឈប់គិត រួចងើបមុខមើល។ ទឹកមុខរបស់គេប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ភ្លាមៗ។

មនុស្សដែលឈរនៅចំពោះមុខពួកគេគឺ លូ ចឹងឈុន (Lu Zhengchun) កូនប្រុសម្ចាស់ផ្ទះត្រកូល លូ នៃផ្លូវ "សំណាង" (Fortune Street)។ កាលពីច្រើនឆ្នាំមុន គឺបុគ្គលម្នាក់នេះឯង និងមិត្តភក្តិរបស់គេ ដែលបានព័ទ្ធរារាំង លីវ ស៊ានយ៉ាង ក្នុងច្រកផ្លូវនេះ ហើយស្ទើរតែវាយគេឱ្យស្លាប់។ ប្រសិនបើគ្មានការស្រែកហៅរកជំនួយពី ឆិន ភីងអាន ទេ លីវ ស៊ានយ៉ាង ដែលគ្មានសាច់ញាតិ ប្រហែលជាត្រូវបានគេសម្លាប់ ហើយបោះចោលក្នុងរណ្តៅខ្មោចបាត់ទៅហើយ។

កាលនោះ សុង ជីស៊ីន ក៏បានអង្គុយលើជញ្ជាំងមើលការកម្សាន្តនោះដែរ។ តាមពិតទៅ គេថែមទាំងបានចាក់រុកថែមទៀតផង។ បន្ទាប់មក សុង ជីស៊ីន បានប្រាប់ ឆិន ភីងអាន ដោយទឹកមុខហាក់ដូចជាបារម្ភថា សកម្មភាពរបស់ លូ ចឹងឈុន និងអ្នកផ្សេងទៀត នឹងត្រូវគេហៅថាជា "ការសម្ដែងភាពក្លាហានតាមរយៈមនោសញ្ចេតនាផ្ទាល់ខ្លួន" ដោយមនុស្សនៅខាងក្រៅទីរួមស្រុកនេះ។

លូ ចឹងឈុន រារាំងផ្លូវ លីវ ស៊ានយ៉ាង រួចនិយាយដោយស្នាមញញឹមបង្ខំថា៖ "កុំបារម្ភអី ខ្ញុំមិនមែនមកទីនេះដើម្បីដោះស្រាយរឿងចាស់ទេ ប៉ុន្តែ..."

លីវ ស៊ានយ៉ាង កាត់សម្តីគេថា៖ "ទៀតហើយ? ឆ្កែដែលស្តាប់បង្គាប់ មិនរារាំងផ្លូវម្ចាស់វាទេ។ ឥឡូវ ទៅឱ្យឆ្ងាយទៅ!"

លូ ចឹងឈុន បង្ហាញទឹកមុខអៀនខ្មាស ប៉ុន្តែគេនៅតែបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យមើលទៅរាក់ទាក់ ខណៈនិយាយថា៖ "លីវ ស៊ានយ៉ាង ខ្ញុំពិតជាមានរឿងចង់ពិភាក្សាជាមួយឯងមែន។ ឯងរត់ចេញដោយមិនទាំងផ្តល់ឱកាសឱ្យខ្ញុំពន្យល់កាលពីលើកមុនផង។ តើឯងអាចយ៉ាងហោចណាស់ស្តាប់សំណើរបស់ខ្ញុំសិនបានទេ? តាមពិតទៅ គឺតាមរយៈការឈ្លោះគ្នាហ្នឹងហើយដែលនាំឱ្យយើងស្គាល់គ្នា ហើយវាមិនចាំបាច់មានការស្អប់ខ្ពើមគ្នាបែបនេះទេ។ អតិថិជនទាំងនោះ និងរូបខ្ញុំ ពិតជាមានភាពស្មោះត្រង់ណាស់!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ផ្អៀងក្បាល រួចនិយាយទាំងចំអកថា៖ "ស្អីគេ? ឯងញៀននឹងអារម្មណ៍ធ្វើជាកូនជញ្ជក់ឈាមគេមែនទេ? និយាយទៅ ខ្ញុំឃើញថារឿងនេះចម្លែកណាស់។ ឯង លូ ចឹងឈុន មកពីត្រកូលដែលអ្នកមានបំផុតក្នុងក្រុង ប៉ុន្តែបែរជាចូលចិត្តរត់ធ្វើជាកូនចៅឱ្យពួកអ្នកក្រៅទៅវិញ?"

កំហឹងបានឆាបឆេះលើមុខ លូ ចឹងឈុន ប៉ុន្តែគេនៅតែបង្ខំខ្លួនឯងឱ្យរក្សាស្នាមញញឹម ដែលធ្វើឱ្យទឹកមុខគេមើលទៅចម្លែក និងគួរឱ្យអស់សំណើចជាខ្លាំង។ មានសម្លេងអង្វរករនៅក្នុងសម្តីរបស់គេ ខណៈនិយាយថា៖ "លីវ ស៊ានយ៉ាង ឱ្យតែឯងយល់ព្រម ពួកគេនឹងព្យាយាមបំពេញតាមសំណើរបស់ឯង ទោះជារឿងអ្វីក៏ដោយ។ ឧទាហរណ៍ដូចជា ប្រាក់កាក់? ហេតុអ្វីឯងមិនដាក់តម្លៃមក? និយាយទៅ... ១៥០,០០០? ឬ... ២០០,០០០? ទោះបីជាច្រើនប៉ុណ្ណោះ ក៏ខ្ញុំនៅតែអាចព្យាយាមរកឱ្យឯងបានដែរ។ ២០០,០០០! វាគ្រប់គ្រាន់សម្រាប់ឱ្យឯងទិញផ្ទះពាក់កណ្តាលនៅផ្លូវសំណាងបាត់ទៅហើយ!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង សម្លឹងមើលគេដោយការមើលងាយ រួចនិយាយថា៖ "២០០,០០០? តើឯងកំពុងព្យាយាមបណ្តេញអ្នកសុំទានមែនទេ? ហើយឯងហៅវាថាជាភាពស្មោះត្រង់? ខ្ញុំណែនាំឱ្យឯងឈប់ព្យាយាមបោកប្រាស់ និងភូតភរខ្ញុំទៀតទៅ។ ខ្ញុំនៅមានកិច្ចការសំខាន់ត្រូវធ្វើ ដូច្នេះហេតុអ្វីឯងមិនទៅម្ខាងទៅ?!"

នៅជ្រុងម្ខាងនៃច្រកផ្លូវ ក្មេងស្រីតូចដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ម្នាក់ កំពុងអង្គុយលើស្មារបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់ដែលមានរូបរាងមាំមួន និងរឹងមាំ។ នៅក្បែរពួកគេ មានក្មេងប្រុសម្នាក់ក្នុងអាវវែងពណ៌ក្រហមឆ្អៅ កំពុងកាន់ដៃម្តាយរបស់គេ។ គេស្ថិតក្នុងវ័យដែលគួរតែមានភាពស្លូតបូត និងក្មេងខ្ចី ប៉ុន្តែទឹកមុខដ៏ឃោរឃៅ និងគ្មានមេត្តានៅលើមុខគេ គឺជាអ្វីមួយដែលមិនសមស្របនឹងអាយុរបស់គេទាល់តែសោះ។ ដោយប្រើភាសានៃស្រុកកំណើតរបស់គេ គេនិយាយថា៖ "តើមនុស្សម្នាក់នេះមកពីត្រកូល លូ ហ្នឹង ល្ងង់ខ្លៅឬយ៉ាងម៉េច? តើមានចំណុចល្អអ្វីក្នុងការរក្សាគេទុក...?"

ម្តាយរបស់គេគ្រវីក្បាល រួចនិយាយដោយស្នាមញញឹមស្រទន់ថា៖ "នៅពេលផ្តល់ក្តីមេត្តាដល់អ្នកដទៃ យើងត្រូវចងចាំថា ក្តីមេត្តាម្តងម្កាលនាំមកនូវការដឹងគុណ ប៉ុន្តែការជួយឥតឈប់ឈរនាំមកនូវការអាក់អន់ចិត្ត។ នៅពេលធ្វើជំនួញ វិធីល្អបំផុតដើម្បីបង្កើនប្រាក់ចំណេញ គឺត្រូវធ្វើដូចដែល លូ ចឹងឈុន កំពុងធ្វើឥឡូវនេះ។ វាសំខាន់ណាស់ក្នុងការស្ទាបស្ទង់មើលចំណុចទាបបំផុតរបស់ភាគីម្ខាងទៀត"។

"យើងត្រូវចំណាយពេលច្រើនយ៉ាងនេះ សូម្បីតែជាមួយពួកកសិករថោកទាបទាំងនេះផង?" ក្មេងប្រុសសួរដោយងឿងឆ្ងល់។

ស្រ្តីនោះញញឹម រួចឆ្លើយថា៖ "ចិត្តមនុស្សមានភាពស្មុគស្មាញ និងងងឹតងងល់។ នេះគឺជាករណីធម្មតា មិនថាការតាំងសមាធិរបស់មនុស្សម្នាក់ស្ថិតក្នុងកម្រិតណាក៏ដោយ។ ទោះបីជាមនុស្សនៅក្នុងតំបន់តូចៗខ្វះចំណេះដឹង ក៏មិនមែនមានន័យថាពួកគេល្ងង់ខ្លៅទាំងស្រុងនោះដែរ។ បើឯងគិតបែបនេះ ឯងនឹងត្រូវទទួលរងផលវិបាកនៅថ្ងៃណាមួយជាមិនខាន"។

"អូ" ក្មេងប្រុសឆ្លើយតប។ "ក្នុងនាមម៉ែស្គាល់ចិត្តមនុស្សច្បាស់យ៉ាងនេះ ហេតុអ្វីម៉ែមិនចាត់ការគេដោយផ្ទាល់តែម្តងទៅ?"

"មើលសម្លៀកបំពាក់របស់យើងចុះ" ស្រ្តីនោះពន្យល់ដោយអត់ធ្មត់។ "មិនថាចូលហាងណាក៏ដោយ ឱ្យតែម្ចាស់ហាងនោះមានភាពឆ្លាតវៃបន្តិច ពួកគេនឹងមិនអាចទប់ចិត្តបានឡើយ ប៉ុន្តែនឹងព្យាយាមកេងប្រវ័ញ្ចពីយើង"។

ក្មេងប្រុសដកដង្ហើមធំ រួចរអ៊ូថា៖ "វាមានអារម្មណ៍ថាថប់ដង្ហើមណាស់ដែលត្រូវលាក់ខ្លួនបែបនេះ"។

ស្រ្តីនោះអង្គុយចុះ រួចដាក់ដៃលើថ្ពាល់ក្មេងប្រុស។ សម្លឹងមើលមុខគេដែលដូចឪពុកគេខ្លាំងណាស់ នាងនិយាយដោយទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "ចងចាំរឿងនេះឱ្យច្បាស់។ ការហ្វឹកហាត់ចិត្ត ក៏ជាទិដ្ឋភាពមួយនៃការហ្វឹកហាត់ខ្លួនដែរ។ មនុស្សម្នាក់គួរតែហ្វឹកហាត់កម្លាំងរបស់ពួកគេក្នុងកាលៈទេសៈអំណោយផល ហើយគួរតែហ្វឹកហាត់ចិត្តរបស់ពួកគេក្នុងកាលៈទេសៈលំបាក។ ទាំងពីរនេះមានសារៈសំខាន់ស្មើគ្នា"។

ក្មេងប្រុសដកក្បាលចេញពីដៃម្តាយគេ រួចរអ៊ូថា៖ "កុំនិយាយគោលការណ៍ដែលគ្មានន័យទាំងនេះទៀតអី! គួរឱ្យធុញណាស់!"

ស្រ្តីនោះមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់បន្តិច ប៉ុន្តែនាងមិនបានបន្តអប់រំកូនប្រុសរបស់នាងទៀតឡើយ។ កូនប្រុសរបស់នាងពិតជាមានទេពកោសល្យខ្ពស់ ហើយរូបរាងកាយរបស់គេក៏ឆ្នើមដែរ។ លើសពីនេះទៅទៀត មានត្រកូលពីរដែលគាំទ្រគេ ដូច្នេះផ្លូវខាងមុខរបស់គេនៅវែងឆ្ងាយណាស់។ ដូចនេះ ទោះបីជាគេមានចិត្តដាច់បន្តិចនៅពេលនេះ ក៏វាជារឿងដែលអាចកែខៃ និងកែសម្រួលបានតាមពេលវេលា។ ការព្យាយាមពន្លឿនដំណើរការនេះ នឹងក្លាយជាជម្រើសដ៏អាក្រក់បំផុត។

ក្មេងស្រីតូចមានអារម្មណ៍ថប់បារម្ភ ខណៈដែលនាងស្តាប់ការសន្ទនាដ៏គួរឱ្យធុញនៅក្នុងច្រកផ្លូវ រួចនិយាយថា៖ "លោកតា យួន (Yuan) តើយើងនឹងធ្វើអ្វី បើបុគ្គលម្នាក់នោះមិនព្រមលក់វាទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ?"

បុរសចំណាស់ ដែលមានដៃវែងដល់ជង្គង់ដូចជាសត្វស្វា សើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ "អញ្ចឹងយើងនឹងឱ្យគេស្លាប់ទៅ។ តាក៏មកទីនេះដើម្បីដោះស្រាយស្ថានភាពបែបនេះឯង។ បើមិនអញ្ចឹងទេ យើងនឹងខាតបង់លុយកាក់ទាំងអស់ដែលបានចំណាយដើម្បីចូលមកទីនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុវត្ថិភាពរបស់ចៅនឹងក្លាយជាបញ្ហានៅពេលនោះ ហើយតាប្រហែលជាត្រូវទុកចៅឱ្យនៅជាមួយត្រកូល សុង ឬត្រកូល លី ជាមិនខាន"។

ដោយមិនគិតពីអ្វីផ្សេងឡើយ បុរសចំណាស់នឹងត្រូវបានគេបណ្តេញចេញពីទីរួមស្រុកនេះជាមិនខាន ប្រសិនបើគាត់ហ៊ានសម្លាប់អ្នកស្រុកម្នាក់។ ប៉ុន្តែ បើប្រៀបធៀបនឹងការដែលលុយកាក់របស់ពួកគេបាត់បង់ទៅដោយស្ងៀមស្ងាត់ យ៉ាងហោចណាស់រឿងនេះនឹងបង្កឱ្យមានសម្លេងខ្លះៗ ដូចជាដុំថ្មតូចមួយដែលត្រូវបានគេបោះចូលទៅក្នុងស្រះទឹក។ យ៉ាងហោចណាស់ ពួកគេក៏ទទួលបានលទ្ធផលខ្លះដែរ។

ជាការពិតណាស់ នេះគឺជាជម្រើសចុងក្រោយ ហើយបុរសចំណាស់នឹងមិនប្រើវាឡើយ លុះត្រាតែគាត់ត្រូវបានគេបង្ខំ។ ព្រោះថា ទោះបីជាគម្ពីរដាវនោះមានសារៈសំខាន់ប៉ុណ្ណាក៏ដោយ ហើយទោះបីជាគម្ពីរដាវនោះត្រូវបានគេវាយតម្លៃខ្ពស់ដោយភ្នំ "ព្រះអាទិត្យឆេះ" (Sun Scorch Mountain) ក៏ដោយ ក៏វានៅតែគ្មានតម្លៃអ្វីឡើយ បើប្រៀបធៀបនឹងផ្លូវនៃការហ្វឹកហាត់របស់ក្មេងស្រីតូចដែលអង្គុយលើស្មារបស់គាត់។ យ៉ាងហោចណាស់ នេះគឺជាករណីសម្រាប់បុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ។

ក្នុងចំណោមត្រកូលទាំងបួន និងត្រកូលទាំងដប់នៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចនេះ ត្រកូល លូ គឺជាមេដឹកនាំ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើគេពិចារណាលើពិភពខាងក្រៅវិញ អ្វីៗនឹងមានភាពផ្ទុយគ្នាទាំងស្រុង។ តាមពិតទៅ ត្រកូល លូ គឺជាត្រកូលដែលខ្សោយបំផុតក្នុងចំណោមត្រកូលទាំងអស់។ នេះគឺដោយសារតែចក្រភពដែលត្រូវបានគាំទ្រដោយត្រកូល លូ ត្រូវបានកម្ទេចដោយកងទ័ពពីរនៃចក្រភព លី។ ជាលទ្ធផល ឋានៈរបស់ពួកគេនៅក្នុងទ្វីប "ដបត្បូងខាងកើត" (Eastern Treasured Vial Continent) ឥឡូវនេះមានសភាពគ្រោះថ្នាក់បំផុត។

ទន្ទឹមនឹងនោះ នៅក្នុងច្រកផ្លូវ លីវ ស៊ានយ៉ាង កំពុងស្តាប់ លូ ចឹងឈុន និយាយរឿងឥតប្រយោជន៍អំពីការក្លាយជាមន្ត្រីមានទ្រព្យសម្បត្តិ និងការមានស្រីស្អាតរាប់សិបនាក់នៅជុំវិញខ្លួន និងអ្វីៗជាច្រើនទៀត ហើយវាហាក់ដូចជាគេកំពុងស្តាប់ សុង ជីស៊ីន ពន្យល់អំពីគោលការណ៍ និងការប្រដៅប្រដៅដ៏ជ្រាលជ្រៅទាំងនោះ។ គេមានអារម្មណ៍មួរម៉ៅជាខ្លាំង។ គេដើរទៅមុខមួយជំហាន រួចចង្អុលមុខ លូ ចឹងឈុន ទាំងនិយាយដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ "អាវក្រោះនោះគឺជាកេរមរតកដែលបន្សល់ទុកដោយដូនតាខ្ញុំ ដូច្នេះតម្លៃរបស់វាមិនមែនជាអ្វីដែលអាចវាស់វែងបានដោយលុយកាក់ឡើយ! ទោះបីជាឯងអនុញ្ញាតឱ្យខ្ញុំរើទៅផ្ទះឯងនៅថ្ងៃនេះ ហើយទោះបីជាឯងហៅខ្ញុំថាជាម្ចាស់ចាប់ពីពេលនេះទៅ ក៏ខ្ញុំនៅតែមិនពិចារណាលក់វាដែរ! លូ ចឹងឈុន តើខ្ញុំនិយាយច្បាស់ហើយឬនៅ?!"

ឈរម្នាក់ឯងនៅមាត់ច្រកផ្លូវ ថូដី លូ ចឹងឈុន សម្លឹងមើលយុវជនដែលមិនបានបង្ហាញភាពភ័យខ្លាចបន្តិចសោះចំពោះគេ ទោះបីជាឋានៈរបស់គេទាបជាងឆ្ងាយក៏ដោយ។ នៅពេលនេះ លូ ចឹងឈុន មានអារម្មណ៍ថាចង់បោកក្បាលនឹងជញ្ជាំងសម្លាប់ខ្លួនឱ្យដឹងហើយដឹងទៅ។

មិនយូរប៉ុន្មានមុននេះ គេបានព្យាយាមធ្វើរឿងដដែលនេះនៅលើស្ពានដែលមានដំបូល ដោយរារាំងផ្លូវ លីវ ស៊ានយ៉ាង ខណៈដែលគេកំពុងធ្វើដំណើរទៅកន្លែងជាងដែក។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបានបរាជ័យក្នុងការបញ្ចុះបញ្ចូល លីវ ស៊ានយ៉ាង ឱ្យលក់អាវក្រោះនោះ។ នៅពេលគេត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ តារបស់គេបានហៅគេចូលក្នុងបន្ទប់សម្ងាត់មួយ បន្ទាប់ពីបញ្ចប់កិច្ចប្រជុំរបស់គាត់ជាមួយភ្ញៀវកិត្តិយសទាំងនោះ។ គាត់មិនបានគំរាមកំហែង លូ ចឹងឈុន ឡើយ ហើយក៏មិនបាននិយាយអំពីគោលការណ៍ជ្រាលជ្រៅអ្វីដែរ។ ផ្ទុយទៅវិញ គាត់គ្រាន់តែចង្អុលទៅសាកសពនៅក្រោមសំពត់ស រួចនិយាយថា៖ "ចឹងឈុន តាគ្មានបំណងប្រាថ្នាអ្វីផ្សេងឡើយ។ តាគ្រាន់តែប្រាថ្នាថាសេចក្តីស្លាប់របស់បងប្រុសឯងមិនមែនជារឿងឥតប្រយោជន៍។ ប្រាំពីរថ្ងៃបន្ទាប់ពីនេះ តាសង្ឃឹមថាឯងនឹងបានចាកចេញពីទីរួមស្រុកនេះរួចហើយ។ ឯងអាចមើលពិភពខាងក្រៅជំនួសបងប្រុសឯងបាន"។

ទឹកភ្នែកស្រាប់តែស្រក់ចុះពីភ្នែករបស់ លូ ចឹងឈុន ហើយគេយំខ្សឹកខ្សួលថា៖ "លីវ ស៊ានយ៉ាង ខ្ញុំសូមអង្វរឯងបានទេ?"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ស្រឡាំងកាំង។

យុវជនអ្នកមានរូបនេះមើលទៅកាន់តែទន់ខ្សោយ និងអស់សង្ឃឹម ខណៈដែលបបូរមាត់របស់គេញ័រទទ្រើត ពេលកំពុងយំខ្សឹកខ្សួល រួចនិយាយថា៖ "សូមមេត្តាផង? ខ្ញុំនឹងលុតជង្គង់សុំទោស យល់ព្រមទេ?"

ស្រាប់តែមានសម្លេង "ធឹប" មួយបន្លឺឡើង ខណៈដែល លូ ចឹងឈុន លុតជង្គង់ចុះ។

បន្ទាប់មក គេចាប់ផ្តើមក្រាបសំពះ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

ជង្គង់របស់បុរសម្នាក់មានតម្លៃដូចជាមាស តើគេអាចលុតជង្គង់ឱ្យអ្នកដទៃយ៉ាងងាយបែបនេះបានដោយរបៀបណា?

ប៉ុន្តែ លូ ចឹងឈុន ពិតជាមានភាពស្មោះត្រង់ណាស់ ខណៈដែលគេក្រាបសំពះ ដោយក្បាលរបស់គេប៉ះនឹងដី។

នៅជ្រុងម្ខាងនៃច្រកផ្លូវ ថូដី ក្មេងស្រីតូចម្នាក់នោះ កំពុងយកជើងទះលើទ្រូងបុរសចំណាស់តិចៗ ខណៈដែលនាងកំពុងគិតអំពីភ្នំទាំងអស់ដែលពួកគេបានឆ្លងកាត់តាមផ្លូវមកទីនេះ។ នាងកំពុងពិចារណាថាតើភ្នំមួយណាដែលនាងគួរតែយកទៅផ្ទះ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ ក្មេងប្រុសម្នាក់ទៀតកំពុងមានក្តីសប្បាយរីករាយជាខ្លាំងចំពោះសំណាងអាក្រក់របស់ លូ ចឹងឈុន ដោយសួរបែបលេងសើចថា៖ "ម៉ែ តើគេឆ្កួតហើយឬ? តើយើងពិតជាចង់យកមនុស្សឆ្កួតបែបនេះទៅជាមួយនៅពេលយើងចាកចេញមែនទេ? តើវាគួរឱ្យខ្មាសគេប៉ុណ្ណាទៅ?"

ស្រ្តីនោះបង្ហាញទឹកមុខស្មុគស្មាញ។ នាងនឹកឃើញមនុស្សអាថ៌កំបាំងជាច្រើន និងព្រឹត្តិការណ៍ចម្លែកៗដែលនាងបានឃើញដោយផ្ទាល់ភ្នែក ប៉ុន្តែចុងក្រោយនាងបានលេបសម្តីខ្លួនឯង រួចនិយាយដោយគ្រវីក្បាលថា៖ "យើងនឹងមិនយកគេទៅទេ"។

លីវ ស៊ានយ៉ាង វង្វេងវង្វាន់ទាំងស្រុង។

មិនថាស្ថិតក្នុងសុបិន ក៏គេមិនដែលនឹកស្មានថា លូ ចឹងឈុន នឹងលុតជង្គង់ក្រាបសំពះគេបែបនេះឡើយ។ នេះគឺជាចៅប្រុសច្បងនៃត្រកូលដែលមានបំផុត ប៉ុន្តែគេបែរជាមកលុតជង្គង់ក្រាបសំពះគេបែបនេះទៅវិញ?

លីវ ស៊ានយ៉ាង មានអារម្មណ៍ពីរផ្ទុយគ្នា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ក្មេងប្រុសក្នុងស្បែកជើងចំបើង ដែលបានសង្កេតមើលការសន្ទនារបស់ពួកគេតាំងពីដើមមក ស្រាប់តែទាញដៃអាវរបស់គេ រួចគ្រវីក្បាលតិចៗ។

ប៉ុន្តែ លីវ ស៊ានយ៉ាង មិនអាចធ្វើចិត្តដាច់បានឡើយ រួចរអ៊ូថា៖ "វាមើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានមេត្តាពេកហើយ..."

ទឹកមុខរបស់ ឆិន ភីងអាន នៅតែម៉ឺងម៉ាត់ដដែល។

ទន្ទឹមនឹងនោះ យុវជនមាឌធំចាប់ផ្តើមបង្ហាញអាការៈទន់ជ្រាយហើយ។

នៅពេលនេះ វាជារឿងគួរឱ្យភ្ញាក់ផ្អើលដែលក្មេងប្រុសក្នុងស្បែកជើងចំបើង ដែល នីង យ៉ាវ ចាត់ទុកថាជាមនុស្សចិត្តល្អហួសហេតុ បែរជាបង្ហាញទឹកមុខត្រជាក់ស្រពោន និងគ្មានមេត្តាបែបនេះទៅវិញ។

វិចារណញាណរបស់ ឆិន ភីងអាន ប្រាប់គេថា ប្រសិនបើ លីវ ស៊ានយ៉ាង បានយល់ព្រមលក់អាវក្រោះនោះ មុនពេល លូ ចឹងឈុន លុតជង្គង់ចុះ គេប្រហែលជាត្រូវជួបការលំបាកខ្លះៗ ប៉ុន្តែគេប្រាកដជាមិនជួបគ្រោះថ្នាក់ដល់ជីវិតឡើយ។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ គេបានជាប់ក្នុងស្ថានភាពដដែលដែល ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់បានជួបប្រទះពីមុនមក។ ប្រសិនបើគ្មានការជ្រៀតជ្រែកពីលោកគ្រូ ឈី (Mr. Qi) ទេ កាលនោះ គេប្រាកដជាសម្លាប់ ហ្វូ ណានហួរ រួចហើយក៏ត្រូវគេសម្លាប់វិញជាមិនខាន មិនថាដោយភ្នំ "ពពកអរុណ" (Dawn Cloud Mountain) ឬទីក្រុង "នាគចាស់" (Old Dragon City) ឡើយ។

អ្វីដែលធ្វើឱ្យស្ថានភាពកាន់តែអាក្រក់នោះគឺ "ច្បាប់" ដែល នីង យ៉ាវ បានប្រាប់គេ។ ដោយសារតែ លូ ចឹងឈុន គឺជាអ្នកស្រុកក្នុងទីរួមស្រុកនេះ លោកគ្រូ ឈី ប្រហែលជាមិនអាចបញ្ឈប់គេបានឡើយ ប្រសិនបើគេ ឬត្រកូលរបស់គេចង់សម្លាប់ លីវ ស៊ានយ៉ាង។

គំនិតមួយបានកើតឡើងចំពោះ ឆិន ភីងអាន ហើយដោយឆ្លៀតឱកាសខណៈដែល លូ ចឹងឈុន កំពុងតែក្រាបសំពះយ៉ាងខ្លាំង គេក៏បន្ទាបសម្លេង រួចនិយាយទៅកាន់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ថា៖ "បើគ្មានវិធីផ្សេងទេ ឯងគ្រាន់តែធ្វើជាយល់ព្រមតាមសំណើរបស់គេសិនទៅ។ បន្ទាប់មក យើងអាចដោះស្រាយវាក្រោយពេលដែលឯងទៅជួបលោកគ្រូ រួន ហើយក្លាយជាកូនសិស្សរបស់គាត់"។

លីវ ស៊ានយ៉ាង ងក់ក្បាលដោយការយល់ដឹង។ គេងាកក្រោយ រួចនិយាយទៅកាន់ លូ ចឹងឈុន ថា៖ "បងប្រុស ហេតុអ្វីឯងមិនក្រោកឡើងសិនទៅ? ក្រោកឡើងនិយាយគ្នា! ការក្រាបសំពះបែបនេះ... តើវាជារឿងឆ្កួតស្អីទៅ?!"

លូ ចឹងឈុន មិនបានក្រោកឈរឡើយ។ ប៉ុន្តែគេបានងើបមុខឡើង បង្ហាញពីថ្ងាសដែលហើម និងប្រឡាក់ដី។

សម្លេងរបស់ លីវ ស៊ានយ៉ាង ពោរពេញដោយភាពធុញទ្រាន់ ខណៈនិយាយថា៖ "ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងត្រូវត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយបើកកិច្ចប្រជុំឱ្យបានហ្មត់ចត់ជាមួយមនុស្សទាំងនោះសិន។ ឯងត្រូវតែមករកសំណើដែលគួរឱ្យពេញចិត្ត ហើយឈប់ព្យាយាមបោកប្រាស់ខ្ញុំទៀតទៅ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំមិនមែនជាមនុស្សល្ងង់នោះទេ។ សំណើតម្លៃ ២០០,០០០ កាក់? ដោយមិនបាច់និយាយថា តើខ្ញុំត្រូវបានគេកេងប្រវ័ញ្ចឬអត់នោះទេ តើមនុស្សទាំងនោះមិនមានអារម្មណ៍ថាពួកគេកំពុងបន្ទាបតម្លៃខ្លួនឯងទេឬ?"

លូ ចឹងឈុន ក្រោកឈរយឺតៗ ទាំងញញឹម រួចនិយាយថា៖ "បាទ បាទ វាពិតជាអញ្ចឹងមែន! លីវ ស៊ានយ៉ាង ឱ្យតែឯងសុខចិត្តលក់វា ខ្ញុំនឹងក្លាយជាបងប្អូនរបស់ឯងនៅថ្ងៃមុខ! ខ្ញុំមិនខ្វល់ថាឯងទទួលយកខ្ញុំជាបងប្អូនឬអត់នោះទេ ប៉ុន្តែខ្ញុំ លូ ចឹងឈុន ប្រាកដជាចាត់ទុកឯងជាបងប្អូនជាមិនខាន!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង ដើរទៅរក រួចយកដៃឱបស្មា លូ ចឹងឈុន។ ខណៈដែលពួកគេដើរទៅរកចុងច្រកផ្លូវ គេនិយាយដោយភាពលួងលោមថា៖ "បងប្រុស លូ ឯងត្រូវតែចែករំលែកលាភសំណាង និងភាពសប្បាយរីករាយជាមួយខ្ញុំនៅថ្ងៃមុខផង។ នៅពេលយើងបញ្ចប់កិច្ចព្រមព្រៀងនេះ ខ្ញុំត្រូវតែអញ្ជើញឯងមកផឹកបន្តិចមិនខាន"។

លូ ចឹងឈុន យកដៃជូតថ្ងាស រួចសើចយ៉ាងសប្បាយ ហើយនិយាយថា៖ "ស្រួលបំផុត! គ្មានអ្វីពិបាកទេក្នុងការផឹកនោះ។ ហើយរឿងហ្នឹងត្រូវតែជាបន្ទុករបស់ខ្ញុំ! តើខ្ញុំអាចឱ្យឯងចេញលុយយ៉ាងម៉េចទៅ? អញ្ចឹងសម្រេចតាមហ្នឹងចុះ! កុំព្យាយាមប្រកែកអី បើមិនអញ្ចឹងទេខ្ញុំនឹងខឹងមិនខាន!"

លីវ ស៊ានយ៉ាង សើច រួចឆ្លើយតបថា៖ "ខ្ញុំតែងតែដឹងថា បងប្រុស លូ គឺជាមនុស្សចិត្តល្អម្នាក់។ ខ្ញុំនឹងដើរលេងជាមួយឯងមិនខាននៅថ្ងៃមុខ!"

ឆិន ភីងអាន ដើរពីក្រោយពួកគេទាំងពីរ ដោយផ្អែកខ្លួនបន្តិចទៅនឹងជញ្ជាំងនៃច្រកផ្លូវ។ គេសម្លឹងមើលទៅកាន់ច្រកចូលនៃច្រកផ្លូវនោះយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

ដោយមានកូនចៅម្នាក់នាំផ្លូវ បុរសពាក់អាវសបាននាំ សុង ជីស៊ីន ទៅកាន់សាលទទួលភ្ញៀវនៃការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ។

កូនចៅម្នាក់នោះនិយាយថា លោក លី (Mr. Li) ដែលបានធ្វើដំណើរមកពីសាលាបណ្ឌិតសភាដ៏ឆ្ងាយមួយ បានរង់ចាំនៅទីនេះប្រហែលមួយម៉ោងហើយ ហើយគាត់រៀបនឹងធ្វើដំណើរទៅកាន់សាលាឯកជនដើម្បីសួរសុខទុក្ខរៀមច្បងម្នាក់។

សុង ឆាងជិង មិនបានបញ្ចេញមតិអ្វីចំពោះរឿងនេះទេ ហើយគាត់គ្រាន់តែសួរថា៖ "ឃាតករដែលបានស្លាប់នៅក្នុងច្រកផ្លូវនោះ... តើឯងបានដឹងហើយឬនៅថាគេគឺជាកូនចៅរបស់អ្នកណា?"

កូនចៅម្នាក់នោះមានការស្ទាក់ស្ទើរនៅពេលឮបែបនេះ។

សុង ឆាងជិង ជ្រួញចិញ្ចើម។ "ហឹម?"

បុរសចំណាស់ប្រញាប់ឱនក្បាល រួចនិយាយដោយភាពភ័យខ្លាចថា៖ "គឺត្រកូល សុង នៃផ្លូវសំណាង"។

សុង ឆាងជិង សើចតិចៗ រួចនិយាយថា៖ "ពួកគេមិនដឹងពីរបៀបផ្តល់ភាពភ្ញាក់ផ្អើលដល់យើងបន្តិចបន្តួចទេឬ?"

ញើសហូរស្រក់តាមខ្នងរបស់បុរសចំណាស់ម្នាក់នោះ។

សុង ជីស៊ីន នៅស្ងៀមមិននិយាយអ្វីឡើយ ប៉ុន្តែមានពន្លឺដ៏ខ្លាំងក្លានៅក្នុងភ្នែករបស់គេ។

នៅក្នុងសាលា ឈី ជិងឈុន (Qi Jingchun) បានដាក់សៀវភៅដែលគាត់កំពុងអានចុះតិចៗ។ ងាកក្រោយ គាត់ឃើញថាមានយុវជនសង្ហាម្នាក់ឈរនៅទីនោះ មានមួកលើក្បាល និងអាវវែងខុងជឺលើខ្លួន។ គាត់ញញឹម ប៉ុន្តែមិនបាននិយាយអ្វីឡើយ។

ឈី ជិងឈុន បង្ហាញទឹកមុខស្ងប់ស្ងាត់ មើលទៅហាក់ដូចជាមានភាពថ្លៃថ្នូរ និងម៉ឺងម៉ាត់។

នៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចនេះ បុរសត្រងោលម្នាក់ក្នុងសម្លៀកបំពាក់ចម្លែក បានដើរតាមដងផ្លូវដោយជើងទទេរ។ គេមើលទៅហាក់ដូចជាហត់នឿយ ហើយនៅពេលដែលគេមកដល់ក្បែរ "អណ្តូងសោដែក" (Iron Lock Well) គេបានសម្លឹងមើលចុះ រួចដាក់ដៃសំពះបួងសួង ទាំងបិទភ្នែក រួចនិយាយតិចៗថា៖ "នៅពេលព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធសម្លឹងមើលទឹកមួយចាន អ្វីដែលព្រះអង្គឃើញ គឺជាភាវរស់ដ៏ច្រើនលើសលប់"។

នៅលើកំពូលភ្នំនៅខាងក្រៅទីរួមស្រុកតូចនេះ មានមនុស្សម្នាក់ឈរនៅលើមែកឈើដ៏រឹងមាំនៃដើមឈើបុរាណដ៏ខ្ពស់មួយ។ មានយ័ត្នខ្លាមួយព្យួរនៅចង្កេះរបស់គេ និងដាវមួយចងនៅពីក្រោយខ្នង ហើយគេកំពុងសម្លឹងមើលរូបរាងនៃទីរួមស្រុកតូចពីចម្ងាយ។

នៅខាងក្រៅពិភពតូចដែលទីរួមស្រុកនេះស្ថិតនៅ...

មានផ្លូវដ៏វែងអន្លាយមួយដែលហាក់ដូចជានាំទៅដល់ស្ថានសួគ៌។ វាត្រូវបានព័ទ្ធជុំវិញដោយពពក និងអ័ព្ទ ដែលធ្វើឱ្យគេមិនអាចមើលឃើញអ្វីទាំងអស់នៅជុំវិញ។

ដាវី (Daoist nun) ម្នាក់ដែលពាក់មួកដាវពណ៌លឿង បានជិះលើខ្នងសត្វប្រើសពណ៌សយឺតៗតាមដងផ្លូវ។

មានបុរសដាវសង្ហាម្នាក់ទៀតនៅក្បែរនាង ដោយដានជើងរបស់គេមានភាពស្រាលស្រទន់ និងមានសេរីភាពដូចជាពពកអណ្តែត និងទឹកដែលហូរកាត់។ មានត្រីធំៗពីរដែលមានពុកមាត់វែង ហែលក្រឡឹងជុំវិញគេ មួយពណ៌ក្រហម និងមួយពណ៌បៃតង។

អ្នកខុងជឺ អ្នកកាន់សាសនាព្រះពុទ្ធ អ្នកដាវ និងអ្នកយុទ្ធគុន — សាសនាទាំងបី និងសិល្បៈមួយ កំពុងរៀបនឹងជួបជុំគ្នានៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចនេះ។

នៅក្នុងរោងជាងដែកក្បែរអូរនៅភាគខាងត្បូងនៃទីរួមស្រុកតូច ឪពុក និងកូនស្រីបានបន្តយោលញញួររបស់ពួកគេ និងដំដែក ដោយបញ្ចេញផ្កាភ្លើងហោះពេញអាកាសនៅក្នុងទិដ្ឋភាពដ៏អស្ចារ្យ។

ដោយកាន់ដុំដែកដែលរៀបនឹងធ្វើជាដាវក្នុងដៃ បុរសនោះនិយាយទៅកាន់ក្មេងស្រីដែលមានសក់ក្រងថា៖ "កុំទៅទីរួមស្រុកក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានថ្ងៃបន្ទាប់នេះ"។

ចលនារបស់ក្មេងស្រីនោះស្រាប់តែប្រែជាខ្សោយភ្លាមៗ ហើយវាហាក់ដូចជាកម្លាំងទាំងអស់របស់នាងកំពុងតែហូរចេញទៅជាមួយនំចំណីពីទីរួមស្រុកនេះអញ្ចឹង។

បុរសនោះសើចទាំងកំហឹង រួចនិយាយថា៖ "ពិតជាអស្ចារ្យណាស់!"

ក្មេងស្រីនោះបានបំប្លែងភាពសោកសៅ និងការអាក់អន់ចិត្តឱ្យទៅជាកម្លាំង ដោយយោលញញួររបស់នាងយ៉ាងខ្លាំង រួចដំទៅលើដុំដែកដាវដែលកំពុងតែឡើងក្រហមងាំង។

ផ្កាភ្លើងដ៏ភ្លឺស្វាងបានហោះឡើងលើអាកាស បំភ្លឺមុខក្មេងស្រីនោះ និងធ្វើឱ្យនាងមើលទៅដូចជាទេពធីតានៃអណ្តាតភ្លើង។