ការផ្លាស់ប្តូរក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំ

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលដែល ថាំងសាន ហ្វឹកហាត់ក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំង ថាមពលនោះបានជះឥទ្ធិពលដល់ដង្ហើមនៃធាតុខ្យល់ដែលគេស្រូបចូលដោយធម្មជាតិ។ បន្ទាប់មក ពួកវាត្រូវបានបំប្លែងទៅជាខ្លឹមសារនៃមេឃនិងដី ហើយបានជួយសម្រួលដល់ការហ្វឹកហាត់ក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងដោយគ្មានបញ្ហាអ្វីឡើយ។

ប៉ុន្តែ ថាំងសាន ប្រាថ្នាចង់បានអ្វីដែលលើសពីនេះ។ គេចង់ក្លាយជាអ្នកដែលមានអំណាចខ្លាំងជាងមុន ហើយអំណាចនេះមិនអាចពឹងផ្អែកតែលើក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងតែមួយមុខនោះទេ។

នៅខណៈនោះ គេបានប្រើក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំង ដើម្បីដាស់ «ត្រាផ្លែដាវខ្យល់» (Wind Blade imprint) នៅក្នុងខ្លួនគេ ដោយអនុញ្ញាតឱ្យចំណែកមួយនៃក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំង បំប្លែងទៅជាថាមពលដែលបង្កើតជាផ្លែដាវខ្យល់។

នៅក្នុងត្រានេះ ថាំងសាន មានអារម្មណ៍ប្លែកភ្លាមៗ។ នៅពេលគេបំប្លែងថាមពល ធាតុខ្យល់នៅជុំវិញចាប់ផ្តើមមានចលនា។ ត្រាផ្លែដាវខ្យល់នៅក្នុងខ្លួន ថាំងសាន បានដើរតួជាចំណុចកណ្តាល ដោយទាក់ទាញថាមពលធាតុខ្យល់ឱ្យចូលមកក្នុងរាងកាយរបស់គេ។

ថាំងសាន បានព្យាយាមស្រូបយកថាមពលនេះចូលទៅក្នុងខ្លួនតាមរយៈចំណុចកណ្តាលនេះ ប៉ុន្តែគេបានរកឃើញថា ហាក់ដូចជាមានរបាំងមួយនៅក្នុងខ្លួនដែលរារាំងវា។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេអាចគ្រប់គ្រងថាមពលធាតុខ្យល់ខ្លះនៅក្នុងខ្យល់ជុំវិញខ្លួនបាន ទោះបីជាមានការពិបាកបន្តិចក៏ដោយ។

នៅពេលគេបង្កើតផ្លែដាវខ្យល់នៅលើបាតដៃ សមត្ថភាពរបស់ផ្លែដាវខ្យល់ក្នុងការស្រូបយកថាមពលធាតុខ្យល់ពីក្នុងអាកាស ក៏កាន់តែច្បាស់ឡើង ហើយផ្លែដាវខ្យល់ខ្លួនឯងក៏មើលទៅមានអានុភាពខ្លាំងជាងមុន។

«អូ! នេះពិតជាមិនធម្មតាមែន!»

នៅខណៈនោះ ថាំងសាន ចាប់ផ្តើមយល់ពីរឿងដ៏សំខាន់មួយ។ នៅក្នុងពិភពវេទមន្តនេះ ធាតុនានាមិនអាចគ្រប់គ្រងបានដោយងាយស្រួលនោះទេ។ ពួកវាមានច្បាប់ជាក់លាក់ ហើយពួកវានឹងរត់មករកតែអ្នកណាដែលមានខ្សែលោហិតដែលមានលក្ខណៈធាតុស្រដៀងគ្នាបំផុតប៉ុណ្ណោះ។ វាហាក់បីដូចជាធាតុនានាមានភាសាផ្ទាល់ខ្លួន ដែលអាចយល់បានតែអ្នកដែលមានខ្សែលោហិតត្រូវគ្នាប៉ុណ្ណោះ។

និយាយម្យ៉ាងទៀត ពួកបិសាចខ្លានៃត្រកូលខ្លាខ្យល់ អាចស្រូបយកធាតុខ្យល់ពីលើអាកាសដើម្បីពង្រឹងខ្សែលោហិតរបស់ពួកគេ។ សូម្បីតែអ្នកបម្រើ (vassals) ក៏អាចស្រូបយកធាតុទាំងនេះបានដែរ ប្រសិនបើពួកគេមានខ្សែលោហិតខ្លាខ្យល់។ ខ្សែលោហិតហាក់ដូចជាតម្រងសម្រាប់ថាមពលធម្មជាតិ។

ដូច្នេះ មូលហេតុដែលគេមិនអាចស្រូបយកវាបាន គឺដោយសារតែគេមានឈាមជ័រជាមនុស្សសុទ្ធសាធ ដោយគ្មានដាននៃខ្សែលោហិតត្រកូលខ្លាខ្យល់ទាល់តែសោះ។ ក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងអាចបំប្លែងអំណាចធាតុទាំងនេះបាន ប៉ុន្តែមិនអាចស្រូបយកវាផ្ទាល់ពីលើអាកាសបានឡើយ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេអាចស្រូបយកថាមពលខ្សែលោហិតខ្លាខ្យល់ពីសមាជិកត្រកូលខ្លាខ្យល់ ដើម្បីពង្រឹងផ្លែដាវខ្យល់របស់គេ។

ការមិនអាចស្រូបយកថាមពលវិញ្ញាណបាន គឺជាមូលហេតុដែលធ្វើឱ្យមនុស្សទន់ខ្សោយខ្លាំង។ យ៉ាងណាមិញ មនុស្សធម្មតាដែលគ្មានឈាមបិសាច គឺមិនអាចហ្វឹកហាត់អ្វីបានឡើយ។ នៅក្នុងពិភពលោកនេះ មិនមានវិធីសាស្ត្រណាមួយដែលសមស្របសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់របស់ពួកគេឡើយ។ ដូច្នេះហើយ មនុស្សជាតិបានក្លាយជាទាសករដោយធម្មជាតិ។ មូលហេតុតែមួយគត់ដែលពួកគេមិនទាន់ត្រូវបានកម្ចាត់ចោលទាំងស្រុង គឺដោយសារតែសមត្ថភាពបង្កកំណើតដ៏ខ្លាំងក្លារបស់ពួកគេ។

ក្រោយពីយល់ពីរឿងនេះ ការយល់ឃើញរបស់គេចំពោះពិភពលោកនេះ កាន់តែស៊ីជម្រៅថែមទៀត។

ការហ្វឹកហាត់នៅក្នុងអារេធាតុខ្យល់នេះ មានប្រយោជន៍បំផុតសម្រាប់ការពន្លឿនវឌ្ឍនភាពនៃក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងរបស់គេ។ ប៉ុន្តែ វាមិនមានឥទ្ធិពលខ្លាំងលើការផ្សារភ្ជាប់របស់គេទៅនឹងធាតុខ្យល់ដោយផ្ទាល់នោះទេ។

ពិតណាស់ ថាំងសាន មិនបារម្ភពីរឿងនេះឡើយ។ នៅក្នុងទីប្រជុំជននេះ អ្វីដែលខ្វះគឺមានច្រើន ប៉ុន្តែអ្វីដែលមិនខ្វះគឺពួកខ្លាខ្យល់។ ឥឡូវនេះ ដោយសារក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងរបស់គេបានឈានដល់កម្រិតទីបួន អំណាចសរុបរបស់គេបានកើនឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ ការទទួលបានអំណាចខ្សែលោហិតបន្ថែមពីពួកខ្លាខ្យល់ខ្លះ គឺជារឿងដែលងាយស្រួលជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

ថាំងសាន បានរៀបចំផែនការសម្រាប់ការហ្វឹកហាត់បន្តបន្ទាប់។

គេនឹងហ្វឹកហាត់នៅក្នុងអារេធាតុខ្យល់នៅលើជាន់ទីពីរនៃផ្ទះរាល់យប់។ ហើយនៅល្ងាចថ្ងៃបន្ទាប់ គេនឹងលបចេញពីផ្ទះ ហើយស្វែងរកសមាជិកត្រកូលខ្លាខ្យល់ដែលនៅម្នាក់ឯង។

គេមិនជ្រើសរើសយកពួកខ្លាខ្យល់កម្រិតទីបួន ដែលរឹងមាំជាងប៉ុន្តែមានចំនួនតិចនោះទេ។ ផ្ទុយទៅវិញ គេតម្រង់គោលដៅលើពួកខ្លាខ្យល់កម្រិតទីបី។

ពីខ្លាខ្យល់កម្រិតទីបីម្នាក់ៗដែលគេរកឃើញ គេនឹងស្រូបយកតែមួយភាគបីនៃអំណាចខ្សែលោហិតរបស់វាប៉ុណ្ណោះ។ អំណាចនេះអាចនឹងកើនឡើងមកវិញយ៉ាងលឿនក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃ ដែលធ្វើឱ្យគោលដៅគ្រាន់តែខ្សោយបន្តិចបន្តួច ហើយមិនដឹងខ្លួនថាមានរឿងអ្វីកើតឡើងឡើយ។

ការស្រូបយកអំណាចតិច មានន័យថា ថាំងសាន នឹងអាចរំលាយវាបានលឿនជាងមុន។ ស្ទើរតែរាល់លើក អំណាចដែលបានស្រូបយកនេះអាចបញ្ចូលគ្នាបានក្នុងរយៈពេលពីរថ្ងៃ។ ការស្រូបយកនេះមានប្រយោជន៍សម្រាប់ការហ្វឹកហាត់ថាមពលនៃក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំង និងការបង្កើនជំនាញផ្លែដាវខ្យល់របស់គេ។

ពេលវេលាបានកន្លងផុតទៅយ៉ាងស្ងប់ស្ងាត់។

បងប្អូនត្រកូលវ៉ាង និង លីង មូស្វី មានទេពកោសល្យពីកំណើតល្អ ហើយក្រោមការហ្វឹកហ្វឺនយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពី វ៉ាង យានហ្វឹង ពួកគេមានវឌ្ឍនភាពយ៉ាងលឿន។ មួយឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ ហើយពួកគេទាំងបួននាក់បានឈានដល់កម្រិតហ្វឹកហាត់នៃខ្លាខ្យល់កម្រិតទីពីរ។ យោងតាមការភ្ញាក់ដឹងខ្លួននៃខ្សែលោហិតរបស់ពួកគេ វាមើលទៅហាក់ដូចជាពួកគេនឹងមិនមានបញ្ហាអ្វីឡើយ ក្នុងការឈានដល់កម្រិតទីបី បន្ទាប់ពីរយៈពេលបីឆ្នាំ។

នៅពេលដែលពួកគេទាំងអស់គ្នាអាចប្រើផ្លែដាវខ្យល់បាន វ៉ាង យានហ្វឹង ក៏ចាប់ផ្តើមបង្រៀនពួកគេនូវបច្ចេកទេសអាវុធសម្ងាត់ដែលលោកបានរៀនពី ថាំងសាន។

ដូចដែល ថាំងសាន បានរំពឹងទុក ការហ្វឹកហាត់ក្បាច់មេឃអាថ៌កំបាំងរបស់គេបានយឺតយ៉ាវ ដោយសារតែការបង្ក្រាបនៃពិភពលោកនេះ។ មួយឆ្នាំបានកន្លងផុតទៅ ហើយគេនៅមិនទាន់អាចឈានដល់កម្រិតទីប្រាំបាននៅឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេកាន់តែរឹងមាំឡើង ដោយសារការហ្វឹកហាត់អ្វីៗផ្សេងទៀតដែលគេបានរៀនក្នុងជាតិមុន។

ក្រោមការការពារយ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់ពី វ៉ាង យានហ្វឹង ពួកគេទាំងប្រាំនាក់ត្រូវបានមើលថែយ៉ាងល្អ និងចាប់ផ្តើមបង្ហាញការផ្លាស់ប្តូរយ៉ាងខ្លាំង។

ជាដំបូង និងសំខាន់បំផុត គឺបញ្ហាសុខភាពផ្លូវកាយ។ កាលពីមកដល់ដំបូង ពួកគេសុទ្ធតែស្លេកស្លាំង និងស្គមស្គាំង ទន់ខ្សោយបំផុត។ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីមួយឆ្នាំនៃការហូបចុកត្រឹមត្រូវ និងការហ្វឹកហាត់ល្អ ពួកគេទាំងអស់គ្នាមានសុខភាពល្អជាងមុនឆ្ងាយណាស់។

វ៉ាង ឆាវ (Wang Chao) បានឈានចូលវ័យពេញវ័យ ហើយគេមានរូបរាងមាំមួន កម្ពស់ជាង ១,៨ ម៉ែត្រ ដែលចាត់ទុកថាខ្ពស់ណាស់សម្រាប់មនុស្សជាតិ។

វ៉ាង ចុង (Wang Zhong) នៅតែមើលទៅស្គម ប៉ុន្តែមានអំណាចនៅខាងក្នុង។ ភ្នែកតូចៗរបស់គេតែងតែស្រអាប់ និងបង្ហាញភាពត្រជាក់ស្រជុំ។ គេនិយាយតិចជាងគេក្នុងចំណោមទាំងអស់គ្នា ប៉ុន្តែជាអ្នកដែលតាំងចិត្តបំផុតក្នុងការហ្វឹកហាត់។

ក្នុងចំណោមបងប្អូនត្រកូលវ៉ាងទាំងបី វ៉ាង ស៊ាវឡី (Wang Xiaolei) គឺជាអ្នកដែលរស់រវើកជាងគេ ប៉ុន្តែគេហាក់ដូចជាមានរឿងអ្វីផ្សេងក្នុងចិត្ត។ គេតែងតែនៅក្បែរ លីង មូស្វី ដែលធ្វើឱ្យនាងមានអារម្មណ៍ធុញទ្រាន់។

ទោះបីជាមានអាយុតិចជាងគេបន្តិចមែន ប៉ុន្តែ វ៉ាង ស៊ាវឡី ក៏មានកម្ពស់គួរឱ្យកត់សម្គាល់ដែរ គឺជាង ១,៧ ម៉ែត្រ ខ្ពស់ជាង វ៉ាង ចុង បន្តិច។ វាហាក់ដូចជាគេនឹងលូតខ្ពស់ជាងនេះទៀតនៅពេលពេញវ័យ ប្រហែលជាអាចលើស វ៉ាង ឆាវ ទៅទៀត។

ការផ្លាស់ប្តូរដែលអស្ចារ្យបំផុត គឺឃើញនៅលើខ្លួន លីង មូស្វី។ តាមរយៈការតាំងចិត្តហ្វឹកហាត់ និងអាហារូបត្ថម្ភត្រឹមត្រូវ ក្មេងស្រីដែលធ្លាប់មើលទៅតូចនិងទន់ខ្សោយ ឥឡូវនេះបានក្លាយជាមនុស្សដែលមានថាមពល និងមានជីវិតរស់រវើក។ នៅអាយុ ១១ ឆ្នាំ នាងទើបតែចាប់ផ្តើមឈានចូលវ័យជំទង់ ហើយកម្ពស់របស់នាងគឺប្រហែល ១,៥ ម៉ែត្រ។

ចំពោះ ថាំងសាន វិញ ការផ្លាស់ប្តូររបស់គេគឺមិនសូវកត់សម្គាល់ឃើញឡើយ។ គេនៅតែមើលទៅរាងស្តើង និងមិនសូវលូតកម្ពស់ប៉ុន្មានទេ ដែលធ្វើឱ្យគេក្លាយជាអ្នកដែលមើលទៅធម្មតាបំផុតក្នុងចំណោមពួកគេទាំងប្រាំនាក់។

«ថាំងសាន មកទីនេះមួយភ្លែត» បន្ទាប់ពីបញ្ចប់ថ្នាក់រៀនពេលព្រឹក វ៉ាង យានហ្វឹង បានហៅ ថាំងសាន ឡើងទៅជាន់លើម្តងទៀត។ អ្នកទាំងបួនទៀតបានក្លាយជាទម្លាប់ទៅហើយជាមួយរឿងនេះ។

ថាំងសាន បានដើរតាម វ៉ាង យានហ្វឹង ឡើងទៅលើ រួចចូលទៅក្នុងបន្ទប់មួយ។ វ៉ាង យានហ្វឹង បានចង្អុលទៅជញ្ជាំង។ នៅពេលភ្នែករបស់ ថាំងសាន សម្លឹងទៅលើអ្វីដែលព្យួរនៅលើជញ្ជាំង ភ្នែករបស់គេក៏ភ្លឺឡើង។ វាគឺជាផែនទី ផែនទីដែលមានលក្ខណៈគ្រើមៗ និងមិនទាន់លម្អិតខ្លាំង។

វ៉ាង យានហ្វឹង និយាយថា៖ «នេះគឺជាអ្វីដែលឯងចង់បានតាំងពីដើមមក។ គ្រូរកវាឱ្យឯងបានហើយ។ គ្រូប្រាប់ឯងចុះ វាមិនមែនជារឿងងាយស្រួលឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ឱកាសជិតមកដល់ហើយ។ លោកម្ចាស់ខ្លាខ្យល់ (Wind Wolf Lord) បានបញ្ជាឱ្យគ្រូទៅទស្សនកិច្ចនៅទីក្រុង ជៀលីង (Jialing City) ហើយគ្រូអាចនាំអ្នកបម្រើម្នាក់ទៅជាមួយបាន។ តើឯងចង់ទៅជាមួយគ្រូទេ?»

«ចូលទៅក្នុងទីក្រុងមែនទេ?» ភ្នែករបស់ ថាំងសាន ក៏ភ្លឺឡើងភ្លាមៗ ហើយកែវភ្នែកដែលធ្លាប់តែស្ងប់ស្ងាត់ ក៏ពេញដោយក្តីរំភើប។

ក្នុងរយៈពេលមួយឆ្នាំកន្លងមកនេះ គេបានរៀនភាសាសរសេរនៃទ្វីបបិសាច (Daemon Continent) ក្រោមការណែនាំរបស់ វ៉ាង យានហ្វឹង។ វ៉ាង យានហ្វឹង ក៏បានប្រាប់គេនូវរឿងព្រេងជាច្រើនអំពីបិសាច និងទេពអប្សរ ក៏ដូចជាពូជសាសន៍ផ្សេងៗទៀត។ សម្រាប់គេ ការសិក្សាពីវប្បធម៌ គឺសំខាន់ជាងការហ្វឹកហាត់នៅពេលរសៀលឆ្ងាយណាស់។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ វាមានរយៈពេល ៩ ឆ្នាំហើយ ចាប់តាំងពីគេមកដល់ពិភពលោកនេះ ប៉ុន្តែគេមិនដែលចាកចេញពីទីប្រជុំជនខ្លាខ្យល់សូម្បីតែម្តង។