វិញ្ញាណអ្នកការពារ

វេទិកាបូជាត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីថ្មដាធំៗតម្រួតលើគ្នា។ វាមានផ្ទៃធំទូលាយ ហើយស្ថិតនៅក្បែរដើមវិលូដ៏ចំណាស់ និងបាក់បែកមួយដើម។ នៅលើវេទិកានោះ មានសាកសពសត្វសាហាវគរលើគ្នាដូចភ្នំតូចមួយ។ ឈាមសត្វដ៏ស្រស់បានជ្រាបជ្រើមពេញផ្ទៃថ្ម ក្លាយជាពណ៌ក្រហមឆ្អៅ និងហូរតាមចន្លោះឆ្លាក់លើថ្មដានោះ។ ពន្លឺពណ៌ក្រហមភ្លឺផ្លេកនៅលើរោមសត្វដ៏រឹងមាំ ចំណែកស្រកា និងស្នែងដ៏សាហាវរបស់ពួកវាបញ្ចេញពន្លឺត្រជាក់គួរឱ្យខ្លាច។ វាគឺជាទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់ ហមដោយក្លិនឆ្អាបខ្លាំងដែលបក់មកប៉ះច្រមុះមនុស្សគ្រប់គ្នា។

ក្រោមការដឹកនាំរបស់អ្នកភូមិ (មេភូមិ) ចំណាស់ អ្នកភូមិថ្ម (Stone Village) ទាំងអស់បានមកជួបជុំគ្នាដើម្បីបន់ស្រន់ និងសុំការការពារពីដើមវិលូ។ នេះគឺជាពិធីបូជាដ៏ឧឡារិក ដែលត្រូវបានធ្វើឡើងរាល់ពេលបញ្ចប់ការបរបាញ់ម្តងៗ។

តួដើមឈើដែលខ្លោចខ្មៅនៅតែមានភាពស្ងប់ស្ងាត់ដូចមុន ហាក់ដូចជាមិនមានប្រតិកម្មអ្វីបន្តិចសោះ។ ជាធម្មតា វាមិនដែលប្រើប្រាស់គ្រឿងបូជាទាំងនោះឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ អ្នកភូមិមួយចំនួនដឹងថា តាមពិតវាមានវិញ្ញាណស័ក្តិសិទ្ធិ!

នៅពេលពិធីបូជាបានបញ្ចប់ អ្នកភូមិទាំងអស់ដកដង្ហើមធំដោយក្តីធូរស្បើយ និងញញឹមដោយរីករាយឡើងវិញ។ ពួកគេចាប់ផ្តើមលើកសាកសពសត្វសាហាវទាំងនោះ ដើម្បីត្រៀមយកឈាម និងកាត់សាច់។

«ច្រើនឆ្នាំកន្លងផុតទៅហើយ វិញ្ញាណអ្នកការពារមិនដែលកម្រើកម្តងណាឡើយ បន្ទាប់ពីយើងថ្វាយគ្រឿងបូជា។ តើយើងនៅតែត្រូវធ្វើបែបនេះរាល់ដងឬ?» យុវជនម្នាក់រអ៊ូក្នុងសំឡេងតិចៗ។ «អាត្មាសុី! ឯងនិយាយស្អីហ្នឹង!» ឪពុករបស់គេបើកភ្នែកធំៗ រួចលើកដៃដ៏ធំដូចធាងត្នោតបម្រុងនឹងវាយកូន។

មេភូមិចំណាស់បានលើកដៃឃាត់ រួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «យើងបានថ្វាយគ្រឿងបូជាដល់វិញ្ញាណអ្នកការពារ ហើយលោកក៏បានផ្តល់ឱ្យយើងវិញដែរ។ លុះត្រាតែយើងចងចាំលោកដោយស្មោះអស់ពីចិត្ត និងគោរពលោកដោយសេចក្តីជ្រះថ្លា ទើបលោកយាមកាម ប្រសិទ្ធពរ និងការពារភូមិរបស់យើង»។

យុវជននោះឡើងមុខក្រហម រួចតបវិញយ៉ាងប្រញាប់ថា៖ «លោកមេភូមិ មិនមែនចិត្តខ្ញុំមិនស្មោះត្រង់ទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែគិតថា ប្រហែលជាវិញ្ញាណអ្នកការពារមិនត្រូវការគ្រឿងបូជាទាំងនេះ ព្រោះលោកមិនដែលកម្រើក ឬប្រើប្រាស់ពួកវាទាល់តែសោះ»។ «ឱ្យតែបំណងរបស់ឯងល្អ គឺគ្រប់គ្រាន់ហើយ» ស៊ី យុនហ្វេង (Shi Yunfeng) អង្អែលស្មាយុវជននោះ ហើយពន្យល់យ៉ាងយកចិត្តទុកដាក់។

វិញ្ញាណអ្នកការពារ ក៏ត្រូវបានគេហៅថា «វិញ្ញាណនៃសក្ការបូជា» ផងដែរ។ វាជាអ្នកការពារភូមិ បន្លាចសត្វសាហាវនៅតំបន់ដាច់ស្រយាលមិនឱ្យមកក្បែរ។ មេភូមិបានរំឮកថា កាលពីច្រើនសិបឆ្នាំមុន ធ្លាប់មានវិញ្ញាណអ្នកការពារផ្សេងមួយទៀតនៅទីនេះ។ កាលនោះវាគឺជាថ្មដ៏ចម្លែកមួយ ហើយរាល់ពេលបូជា គ្រឿងបូជានឹងបាត់បង់ឈាមអស់ជាងពាក់កណ្តាលភ្លាមៗដោយសារការបឺតស្រូប។

ប៉ុន្តែនៅយប់មួយដ៏អាថ៌កំបាំង ដើមវិលូចំណាស់ក៏បានមកដល់ ហើយដុំថ្មនោះក៏សម្រេចចិត្តចាកចេញទៅឆ្ងាយ។ ចាប់ពីពេលនោះមក គ្រប់យ៉ាងក៏បានផ្លាស់ប្តូរ។

រំឮកដល់យប់ដែលមានភ្លៀងធ្លាក់នោះ មេភូមិចំណាស់ហាក់មានអារម្មណ៍រវើរវាយបន្តិច។ កាលនោះលោកនៅក្មេង ហើយលោកបានឃើញផ្ទាល់ភ្នែកនូវទិដ្ឋភាពដ៏រន្ធត់បំផុត។ នៅយប់នោះ ផ្លេកបន្ទោរនិងផ្គរលាន់លាន់ឮខ្លាំងណាស់ ព្យុះភ្លៀងបានបោកបក់យ៉ាងសាហាវ។ ភ្នំទាំងឡាយត្រូវបានវាយប្រហារដោយរន្ទះ បណ្តាលឱ្យទឹកជំនន់ហូរមកដូចមហាសមុទ្រ ចំណែកសត្វសាហាវៗរត់ប្រសាចពេញព្រៃ។

ចំពេលនោះឯង ដើមវិលូដ៏ធំមួយបានទម្លុះមេឃ ហើយលេចឡើងក្នុងពពក។ វាត្រូវបានងូតក្នុងសមុទ្ររន្ទះ ដោយមានផ្លេកបន្ទោររត់កាត់ពេញដើម។ មែកវិលូរាប់ម៉ឺនបានក្លាយជាខ្សែច្រវាក់ទេវៈដ៏ភ្លឺផ្លេក ចាក់ទម្លុះទៅលើមេឃ ហាក់ដូចជាកំពុងប្រយុទ្ធជាមួយអ្វីមួយ។

ចុងក្រោយ ដើមវិលូដ៏ធំនោះបានបាក់ជាពីរ។ ខ្លួនប្រាណរបស់វាខ្លោចខ្មៅ និងរួមតូចមកត្រឹមទំហំបច្ចុប្បន្ន។ វាបានធ្លាក់ចុះមកដុះក្នុងភូមិថ្ម។ រន្ទះក៏បាត់ទៅ ភ្លៀងក៏រាំង។ យប់នោះ ដុំថ្មដែលអ្នកភូមិធ្លាប់បូជាឱ្យក៏បានចាកចេញទៅ។

រាល់ពេលនឹកដល់រឿងនេះ មេភូមិចំណាស់តែងតែញាប់ញ័រក្នុងចិត្ត។ ដើមវិលូនេះមិនមែនដុះចេញពីគ្រាប់ពូជធម្មតានៅក្នុងព្រៃឡើយ ប៉ុន្តែវាបានធ្លាក់ចុះមកពីលើមេឃ។ ក្នុងរយៈពេល ១០ ឆ្នាំដំបូង ខ្លួនវាខ្លោចខ្មៅគ្មានជីវិតសោះ ហាក់ដូចជាងាប់បាត់ទៅហើយ។ លុះត្រាតែដល់ ១០ ឆ្នាំមុន ទើបវាបង្ហាញមែកពណ៌បៃតងខ្ចីមួយចេញមក។ ចាប់ពីពេលនោះមក វាមិនមានការប្រែប្រួលអ្វីទៀតឡើយ។

«អាត្មាសុីទាំងឡាយ ប្រយ័ត្នប្រយែងបន្តិច! យើងកម្រនឹងបរបាញ់បានសត្វសាហាវល្អៗបែបនេះណាស់។ ឈាម សាច់ និងឆ្អឹងរបស់ពួកវាមានតម្លៃណាស់ កុំធ្វើឱ្យខ្ជះខ្ជាយឱ្យសោះ» មេភូមិព្រមាន។

អ្នកភូមិដែលរឹងមាំបានប្រើកាំបិតប្រាក់កាត់សាច់សត្វ។ សំឡេងកាំបិតប៉ះនឹងឆ្អឹងសត្វដ៏រឹង បង្កើតជាផ្កាភ្លើងខ្ទាតចេញមក។ ម្នាក់ៗបានត្រៀមពាងធំៗដើម្បីត្រងយកឈាមពិសេសពីក្នុងខ្លួនសត្វ។ នេះគឺជាឱសថឈាមដ៏កម្រ និងមានតម្លៃបំផុត។

ក្នុងចំណោមសាកសពសត្វទាំងអស់ អ្វីដែលមានតម្លៃបំផុតគឺសត្វ ភីស៊ី (Pi Xiu)។ ទោះបីជាវាមិនមែនជាពូជសុទ្ធ ១០០% ក៏ដោយ ប៉ុន្តែឈាមរបស់វាមានតម្លៃមហាសាល។ វាមានរយៈពេល ២ ឆ្នាំហើយដែលពួកគេមិនបានចាប់សត្វទេវៈបែបនេះ។

«ឈាមពីស្នែងរបស់រមាសភ្លើងក្បាលពីរនេះ ពិតជាមិនធម្មតាមែន មិនចាញ់សត្វភីស៊ីឡើយ!» តាចាស់ម្នាក់សើចយ៉ាងសប្បាយ រួចប្រញាប់យកពាងមកត្រងឈាមដែលបញ្ចេញពន្លឺដូចភ្លើងនោះ។

«លោកមេភូមិ ស្នែងដំរីនាគនេះក៏ល្អដែរ! ពេលយើងរកវាឃើញ វាកិតជិតងាប់ទៅហើយ បើមិនអញ្ចឹងទេ យើងប្រហែលជាមិនអាចដោះស្រាយជាមួយវាបានឡើយ»។

អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាមានក្តីសុខ និងស្នាមញញឹមពេញផ្ទៃមុខ។ មានតែក្រុមក្មេងៗទេដែលលបលាក់ខ្លួន ព្រោះពួកគេដឹងថា ឈាម និងថ្នាំឆ្អឹងទាំងនេះ នឹងត្រូវយកមកប្រើលើរាងកាយពួកគេ ដើម្បីឱ្យពួកគេហ្វឹកហាត់ ដែលនឹងធ្វើឱ្យពួកគេ «ឈឺចាប់» ម្តងទៀត។

ក្រោយពីកន្លងផុតទៅកន្លះថ្ងៃ ទើបការរៀបចំសាច់សត្វបានរួចរាល់។ មេភូមិ និងចាស់ទុំបានងក់ក្បាលដោយពេញចិត្ត រួចយកពាងថ្នាំទាំងនោះទៅរក្សាទុក។

នៅពេលល្ងាច ផ្សែងភ្លើងបានហុយចេញពីចង្រ្កានតាមផ្ទះនីមួយៗ ក្លិនសាច់អាំងឈ្ងុយសាយភាយពេញភូមិ។ ក្មេងៗទន្ទឹងរង់ចាំញ៉ាំសាច់ដែលស្ងោរផុយ ចំណែកបុរសៗចាប់ផ្តើមហែកសាច់អាំងពណ៌មាសយ៉ាងឆ្ងាញ់ពិសា។

«កូនសម្លាញ់ នេះជាសាច់ភីស៊ី! ញ៉ាំឱ្យច្រើនទៅ វានឹងធ្វើឱ្យកូនមានកម្លាំងខ្លាំង»។ «អាត្មាសុី ញ៉ាំសាច់រមាសភ្លើងនេះទៅ វានឹងធ្វើឱ្យស្បែក និងឆ្អឹងឯងរឹងដូចដែក!»

ក្លិនក្រអូបនៃសាច់សត្វ និងសំឡេងសើចសប្បាយរីករាយបានបន្លឺឡើងពេញភូមិថ្ម ដែលជាសញ្ញានៃភាពសម្បូរសប្បាយ និងសុភមង្គល។