អក្សរចារលើឆ្អឹង(Bone Text)

នៅក្រោមការបន់ស្រន់របស់មេភូមិ និងចាស់ទុំ បុរសៗទាំងអស់បង្ហាញទឹកមុខយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់បំផុត ខណៈដែលពួកគេធ្វើពិធីសក្ការៈបូជា។ ស្ត្រី និងក្មេងៗជាច្រើនក៏បានប្រញាប់ប្រញាល់មកជិត ដោយបន់ស្រន់ស្ងាត់ៗសុំឱ្យសាច់ញាតិដែលចេញទៅបរបាញ់អាចត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព។

ជួរភ្នំនេះគឺគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់។ នៅពេលដែលពួកគេចាកចេញពីការការពាររបស់ភូមិ និងដើមជ្រៃ (Willow Tree) ពិភពលោកខាងក្រៅគឺជាកន្លែងខុសគ្នាស្រឡះ វាពោរពេញដោយសត្វស្លាបយក្ស និងសត្វសាហាវៗដែលគួរឱ្យខ្លាច។

ហើយភ្លាមៗនោះ ក្រុមបុរសខ្លាំងបំផុតក្នុងភូមិដែលស្ពាយធ្នូយក្ស និងដាវធំៗនៅលើខ្នង បានចាប់ផ្តើមចេញដំណើរទៅកាន់ជ្រលងភ្នំ និងអូរធម្មជាតិ។ បរិយាកាសដ៏ស្រងូតស្រងាត់បានគ្របដណ្តប់ពេញភូមិភ្លាមៗ។

បន្ទាប់ពីមើលក្រុមបរបាញ់ចេញទៅផុត លោកតាមេភូមិ Shi Yunfeng បាននាំក្រុមក្មេងៗទៅកាន់វាលស្មៅនៅមុខភូមិ។ គាត់អង្គុយពែនភ្នែន ហើយនិយាយថា៖ «តោះ ពួកឯងក្រុមស្វាគ្រង ត្រូវអង្គុយចុះ ហើយខំរៀនឱ្យខ្លាំង»។

ក្រុមក្មេងៗភ្លាមនោះក៏មានទឹកមុខមិនសប្បាយចិត្ត។ ពួកគេអង្គុយចុះទាំងបង្ខំចិត្ត ដូចជាស្លឹកឈើដែលស្រពោន។

«លោកតាភូមិ អក្សរសត្វស្លាប និងអក្សរអណ្ដើកទាំងនេះ គឺស្មុគស្មាញដូចរូបខ្មោចអញ្ចឹង។ វារៀនពិបាកណាស់។ តើរៀនវាមានប្រយោជន៍អ្វី?»

«ត្រូវហើយ វាគ្មានប្រយោជន៍ដូចវិជ្ជាបាញ់ធ្នូដែលពុកបង្រៀនខ្ញុំទេ!»

ក្រុមក្មេងៗធ្វើមុខជូរចត់គ្រប់គ្នា។ ពួកគេមានអារម្មណ៍មិនចង់រៀនសោះ។

«ពួកឯងជាក្រុមក្មេងមិនដឹងអីមែន។ អក្ខរាឆ្អឹង (Bone Text) គឺជាសញ្ញាអាថ៌កំបាំងនៅលើឆ្អឹងដែលកើតឡើងពីធម្មជាតិនៃពូជសត្វទេពបុរាណ។ វាបង្កប់នូវថាមពលដ៏អស្ចារ្យដែលមនុស្សជាច្រើនចង់រៀនក៏រៀនមិនបាន។ ប្រសិនបើពួកឯងរៀនចេះតែបន្តិចបន្តួច ពួកឯងនឹងខ្លាំងជាងឪពុកម្តាយរបស់ឯងមិនដឹងប៉ុន្មានដងទេ»។ លោកតាមេភូមិស្តីបន្ទោសពួកគេ។

«លោកតាភូមិ លោកតាអាចបង្ហាញអំណាចនៃអក្ខរាឆ្អឹងនេះឱ្យពួកយើងមើលបានទេ?» ក្មេងដែលរាងធំបន្តិចសួរ។

«អាតូច មកនេះមក» លោកតាស្រែកហៅពីចម្ងាយ។

ក្មេងតូច (Shi Hao) ទើបតែដេញចាប់សត្វចាបប្រាំពណ៌រួច ហើយកំពុងតែខំទាញកន្ទុយឆ្កែពណ៌លឿងមួយយ៉ាងខ្លាំង។ គេងាកមកទាំងងឿងឆ្ងល់ រួចលែងដៃ ហើយរត់មកទាំងរលាក់គូទ។ គេបើកភ្នែកធំៗ រួចនិយាយថា៖ «យីយ៉ា យីយ៉ា លោកតាភូមិ មានការអី?»

«តាមានបំណងឱ្យឯងបង្ហាញអ្វីដែលតាបានបង្រៀនអំពីអក្ខរាឆ្អឹង» លោកតា Shi Yunfeng និយាយ។

«បាទ» ក្មេងតូចក៏លាតដៃតូចៗទាំងពីររបស់គេចេញ។ គេបិទមាត់ ហើយបញ្ចេញកម្លាំងពីក្នុងខ្លួន រហូតដល់មុខតូចរបស់គេឡើងក្រហម។

ស្រាប់តែមានសម្លេង "វ៉ឹង" បាតដៃរបស់គេក៏បញ្ចេញពន្លឺភ្លឺចិញ្ចាច ហើយអក្សរចម្លែកមួយបានលេចឡើង។ វាមានពន្លឺដូចជាធ្វើពីលោហៈធាតុ។ បន្ទាប់មក វាក៏លេចឡើងនៅលើដៃម្ខាងទៀតដែរ។

ក្មេងតូចដើរទៅពីរបីជំហាន រួចលើកដុំថ្មដ៏ធំមួយដែលខ្ពស់ជាងខ្លួនគេទៅទៀត។

«ខ្លាំងខ្លាំងណាស់!» ក្រុមក្មេងៗស្រែកឡើងដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។ ក្មេងតូចនេះទើបតែអាយុជាងមួយខួបសោះ ហេតុអ្វីក៏អាចលើកដុំថ្មធំម្ល៉េះ?

«អាតូច ឯងប្រើកម្លាំងដែលបានមកពីការបៅទឹកដោះគោអស់ហើយមែនទេ?» បងៗសើចចំអកឱ្យ។

«យីយ៉ា បាទ ខ្ញុំប្រើអស់រលីងហើយ» ក្មេងតូចទម្លាក់ដុំថ្មចុះ។ គេមានចិត្តបរិសុទ្ធណាស់ គេអង្គុយចុះលើដី រួចញញឹមយ៉ាងស្រស់។ អក្សរទាំងនោះក៏រលាយបាត់ពីបាតដៃរបស់គេ។

«លោកតាភូមិ នេះគឺជាអំណាចពីអក្ខរាឆ្អឹងអាថ៌កំបាំងដែលលោកតាសិក្សាជាងដប់ឆ្នាំមែនទេ?» ក្មេងៗទាំងអស់មានកែវភ្នែកភ្លឺថ្លា ហើយភាពមិនចង់រៀនកាលពីមុនក៏បាត់អស់។

«កុំអាលរំភើបពេក នេះគ្រាន់តែជាកម្រិតមូលដ្ឋានប៉ុណ្ណោះ។ បើប្រៀបធៀបនឹងអក្ខរាឆ្អឹងសួគ៌ក្នុងរឿងព្រេង វាគឺនៅឆ្ងាយណាស់»។ លោកតាងក់ក្បាល រួចគ្រវីក្បាលបន្តិច។

«លោកតាភូមិ ជួយប្រាប់ពួកយើងអំពីពិភពលោកខាងក្រៅបានទេ?» ក្រុមក្មេងៗសួរដោយក្តីសង្ឃឹម។

គ្រប់គ្នាក្នុងភូមិដឹងថា កាលពីលោកតានៅក្មេង គាត់ធ្លាប់បានចាកចេញជាមួយមនុស្សដប់នាក់ទៀត ដើម្បីទៅរុករកពិភពលោកខាងក្រៅ។ ប៉ុន្តែកាលពីដប់ឆ្នាំមុន មានតែពីរនាក់ប៉ុណ្ណោះដែលត្រឡប់មកវិញទាំងខ្លួនប្រឡាក់ឈាម។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពីរនាក់នោះបានស្លាប់ភ្លាមៗ ហើយមានតែលោកតា Shi Yunfeng ម្នាក់គត់ដែលរស់រានមានជីវិត។

គាត់បានចំណាយពេលច្រើនឆ្នាំសិក្សាអក្ខរាឆ្អឹងនេះ ហើយយូរៗម្តងគាត់បានសាកល្បងវាលើបុរសខ្លាំងៗក្នុងភូមិ។ ក្មេងៗដឹងថា នៅពេលឪពុកម្តាយពួកគេត្រូវបានហៅទៅ ពួកគេតែងតែឮសម្លេងស្រែកដែលធ្វើឱ្យញ័រដួងចិត្តចេញពីក្នុងទីធ្លាថ្ម។ នេះធ្វើឱ្យក្មេងៗទាំងបារម្ភ និងទាំងស្ងើចសរសើរ។

លោកតាបានរៀបរាប់ថា៖ «ពិភពលោកខាងក្រៅ... វាធំធេងណាស់។ គ្រាន់តែពីតំបន់មួយទៅតំបន់មួយទៀត គឺមានចម្ងាយរាប់លានលី (li)។ គ្មានអ្នកណាដឹងថាវាធំប៉ុណ្ណាទេ ព្រោះមនុស្សម្នាក់មិនអាចដើរឱ្យសព្វសូម្បីតែតំបន់មួយឡើយ។ វាមានសត្វសាហាវយក្សជាច្រើនដែលពូកែ និងមានអំណាច។ ទោះបីជាកុលសម្ព័ន្ធដែលមានមនុស្សរាប់សែននាក់ ឬទីក្រុងដ៏អស្ចារ្យ ក៏អាចត្រូវបានបំផ្លាញក្នុងរយៈពេលតែមួយយប់ដោយសត្វទេពបុរាណដែរ។ ប៉ុន្តែ ក៏មានមនុស្សខ្លាំងៗអស្ចារ្យ ដែលមានអំណាចដូចសត្វទេពទាំងនោះដែរ»។

ក្រុមក្មេងៗមានអារម្មណ៍កោតសរសើរ និងចង់ដឹងចង់ឃើញកាន់តែខ្លាំង។

លោកតាមេភូមិបានបង្រៀនពួកគេរហូតដល់ថ្ងៃត្រង់ ទើបពួកគេបែកគ្នា។

នៅពេលល្ងាច ស្រមោលមនុស្សប្រហែលដប់នាក់បានលេចឡើងនៅជើងមេឃ ក្រោមពន្លឺព្រះអាទិត្យរៀបលិច។ ពួកគេម្នាក់ៗកំពុងអូសសាកសពសត្វសាហាវយក្សត្រឡប់មកវិញ។

«ពួកគេមកវិញហើយ!» ស្ត្រី និងក្មេងៗដែលរង់ចាំនៅមុខភូមិបានស្រែកឡើងដោយក្តីត្រេកអរ។

ការបរបាញ់លើកនេះគឺជោគជ័យខ្លាំងណាស់។ ពួកគេបរបាញ់បាន "ដំរីមានស្នែងនាគ" "នាគហោះ" និង "រមាសភ្លើងពីរដាល"។ សត្វទាំងនេះសុទ្ធតែជាសត្វសាហាវដែលពិបាកនឹងទប់ទល់។

មេក្រុមប្រមាញ់ Shi Linhu បានពន្យល់ថា ពួកគេសំណាងណាស់ ព្រោះយប់មិញមានសត្វយក្សម្យ៉ាងបានដើរកាត់ព្រៃភ្នំ ហើយបានជាន់សម្លាប់ និងធ្វើឱ្យសត្វព្រៃជាច្រើនរងរបួស ទើបពួកគេអាចចាប់បានងាយស្រួល។ គេថែមទាំងប្រាប់ទៀតថា ស្នាមជើងយក្សនោះមានប្រវែងជិត ១០០ ម៉ែត្រទៀតផង!

អ្នកភូមិគ្រប់គ្នាភ័យរន្ធត់ផង និងត្រេកអរផងចំពោះអាហារដែលទទួលបាន។ លោកតាមេភូមិ Shi Yunfeng បានដឹកនាំអ្នកភូមិយកសត្វទាំងនោះទៅដាក់នៅមុខអាសនៈក្បែរដើមឈើរន្ទះបាញ់ ដើម្បីធ្វើពិធីសក្ការៈបូជា។