នាគប្រែខ្លូនជាត្រី

ឆិន ភីងអាន បានឃើញក្មេងស្រីអាវបៃតងម្តងទៀត។ លើកនេះ នាងកំពុងដើរតាមពីក្រោយបុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់យ៉ាងស្ងៀមស្ងាត់។ ខណៈកំពុងដើរ នាងមិនភ្លេចឱនក្បាលខាំនំខ្ទឹមបារាំង (scallion pancake) ឡើយ។

បុរសម្នាក់នោះបង្ហាញទឹកមុខធុញថប់យ៉ាងខ្លាំង។

គាត់បានឈប់នៅពេលឃើញ ឆិន ភីងអាន រួចសួរថា៖ «ឯងគឺជាមនុស្សដែលខ្ញុំធ្លាប់ដេញចេញកាលពីលើកមុនមែនទេ?»

ស្រាប់តែមានអ្វីម្យ៉ាងបុកចំខ្នងរបស់បុរសនោះ។ ក្មេងស្រីអាវបៃតងងើបក្បាលឡើងទាំងងឿងឆ្ងល់ បន្ទាប់ពីដើរបុក ហើយនៅពេលឃើញ ឆិន ភីងអាន ភ្លាម នាងហៀបនឹងញញឹមសួរសុខទុក្ខគេទៅហើយ។ ប៉ុន្តែ នាងបែរជាប្រញាប់ងាកខ្នងដាក់គេវិញភ្លាមៗ រួចយកដៃជូតមាត់យ៉ាងតក់ក្រហល់។

ឆិន ភីងអាន ទប់សំណើចរួចងក់ក្បាលដាក់បុរសនោះ ហើយនិយាយថា៖ «ជម្រាបសួរ លោកគ្រូ រ័ន (Master Ruan)។»

មើលទៅ ក្មេងស្រីម្នាក់នេះប្រហែលជាកូនស្រីរបស់លោកគ្រូ រ័ន ហើយ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ឪពុក និងកូនស្រីមើលទៅមិនដូចគ្នាទាល់តែសោះ។ តាមពិតទៅ វាជារឿងសំណាងទៅវិញទេដែលពួកគេមិនដូចគ្នា។

បុរសដែល ឆិន ភីងអាន ហៅថា លោកគ្រូ រ័ន នោះ មិនមែនជានរណាក្រៅពីជាងដែកដែលបានរើទៅរស់នៅតំបន់ខាងត្បូងក្បែរមាត់អូរ ភ្លាមៗបន្ទាប់ពីមកដល់ទីរួមស្រុកនេះឡើយ។ បុរសវ័យកណ្តាលរូបនោះសួរថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាពីរថ្ងៃនេះ លីវ សៀនយ៉ាង មិនមកដំដែក?»

ឆិន ភីងអាន ហៀបនឹងជួយពន្យល់ពីស្ថានភាពរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ទៅហើយ ប៉ុន្តែបុរសនោះស្រាប់តែនិយាយយ៉ាងត្រជាក់ថា៖ «ទៅប្រាប់អាម្នាក់នោះទៅ បើថ្ងៃនេះខ្ញុំមិនឃើញវាមកទេ ថ្ងៃក្រោយវាមិនបាច់មកកន្លែងដំដែករបស់ខ្ញុំទៀតឡើយ។»

ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់និយាយថា៖ «លោកគ្រូ រ័ន គេមានរឿងបន្ទាន់...»

បុរសនោះកាត់សម្តីក្មេងប្រុសភ្លាម រួចនិយាយយ៉ាងដាច់អហង្ការថា៖ «នោះជារឿងរបស់វា! តើវាពាក់ព័ន្ធអីនឹងខ្ញុំ?!»

ឆិន ភីងអាន មិនមែនជាមនុស្សពូកែនិយាយឡើយ ដូច្នេះគេក៏ទាល់សម្តីភ្លាមៗ ទាំងផ្ទៃមុខប្រែជាក្រហមដោយសារភាពភ័យព្រួយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនដឹងថាត្រូវនិយាយអ្វីឡើយ ហើយគេខ្លាចថានឹងធ្វើឱ្យស្ថានការណ៍កាន់តែអាក្រក់ទៅទៀត។ យ៉ាងណាមិញ គេធ្លាប់ជួបប្រទះនូវចរិតនិយាយត្រង់ៗរបស់លោកគ្រូ រ័ន រួចមកហើយ។

ក្មេងស្រីអាវបៃតងចង់និយាយអ្វីម្យ៉ាងដើម្បីជួយ ឆិន ភីងអាន ប៉ុន្តែនាងត្រូវបានឪពុកស្តីឱ្យមុនបាត់ទៅហើយ៖ «ញ៉ាំនំរបស់ឯងទៅ!»

ក្មេងស្រីដែលកំពុងអាក់អន់ចិត្ត ក៏ស្រាប់តែបង្កើនល្បឿនដើរ រួចជាន់កែងជើងឪពុកនាងយ៉ាងខ្លាំង។ ហាក់ដូចជាមានខ្យល់កួចនៅក្រោមជើង នាងក៏រត់គេចខ្លួនទៅចម្ងាយយ៉ាងលឿន ហើយបាត់ដានក្នុងមួយប៉ព្រិចភ្នែក។

បុរសនោះដកដង្ហើមធំដោយភាពស្រពោនចិត្ត។ គាត់មិនខ្វល់ពី ឆិន ភីងអាន ឡើយ ហើយបន្តដើរទៅមុខទៀត។

ឆិន ភីងអាន ក៏ដកដង្ហើមធំដែរ។ បន្ទាប់មក គេរត់ទៅតូបលក់អាហារពេលព្រឹក ហើយទិញនំសាច់ចំនួន ៦ រួចប្រញាប់ត្រលប់ទៅច្រកថូផ្កាឋវិញ។

នៅពេលមកដល់ផ្ទះ អ្វីដែលគេបានឃើញគឺ លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងអង្គុយច្រកោងនៅលើជញ្ជាំង ដោយដងខ្លួនផ្នែកខាងលើផ្អៀងចូលទៅក្នុងទីធ្លាផ្ទះរបស់ សុង ជីស៊ីន។ គេកំពុងលួចស្តាប់ដោយយកចិត្តទុកដាក់បំផុត។

មានពេលខ្លះ ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ថា លីវ សៀនយ៉ាង ពិតជាសមតែត្រូវគេវាយមែន។ ឧទាហរណ៍ ដូចជាពេលនេះអញ្ចឹង។

គេគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីនិយាយថា៖ «មិញនេះខ្ញុំបានជួបលោកគ្រូ រ័ន ហើយគាត់ប្រាប់ឱ្យឯងទៅកន្លែងដំដែកនៅថ្ងៃនេះ។ គាត់ថែមទាំងនិយាយថា បើថ្ងៃនេះឯងមិនទៅទេ គាត់នឹងដេញឯងចេញឈប់ឱ្យធ្វើការជាមួយគាត់ទៀតហើយ។»

លីវ សៀនយ៉ាង ឆ្លើយទាំងមិនសូវយកចិត្តទុកដាក់ថា៖ «មានអីត្រូវប្រញាប់? តើគាត់អាចទៅរកកូនសិស្សដែលពូកែ និងខំធ្វើការដូចខ្ញុំនៅកន្លែងណាបានទៀត? លោកគ្រូ រ័ន គ្រាន់តែនិយាយគំរាមលេងៗប៉ុណ្ណោះ។ ទោះបីជាខ្ញុំទៅនៅថ្ងៃស្អែក ក៏មិនអីដែរ។»

ឆិន ភីងអាន គ្រវីក្បាលរួចតបថា៖ «ខ្ញុំប្រាកដ ១០០ ភាគរយថា លោកគ្រូ រ័ន មិនបាននិយាយលេងសើចឡើយ។»

លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ធុញថប់យ៉ាងខ្លាំង រួចរអ៊ូថា៖ «អឺៗ ចាំបន្តិចទៀតខ្ញុំទៅ។ ឥឡូវខ្ញុំកំពុងធ្វើរឿងសំខាន់ កុំមករំខាន។»

ឆិន ភីងអាន ហុចនំសាច់ ២ ឱ្យ នីង យ៉ាវ សម្រាប់អាហារពេលព្រឹក។ លីវ សៀនយ៉ាង យកអស់ ៣ តែម្តង ដោយទុកឱ្យ ឆិន ភីងអាន ញ៉ាំតែមួយប៉ុណ្ណោះ។

លីវ សៀនយ៉ាង ស៊ីនំសាច់អស់ក្នុងពេលដ៏ខ្លី។ ខណៈដែលគេជូតមាត់ គេនិយាយតិចៗថា៖ «សុង ជីស៊ីន មានភ្ញៀវមកលេង ហើយវាច្បាស់ណាស់ថាជាមនុស្សសំខាន់បំផុត។ បើខ្ញុំទាយមិនខុសទេ គាត់ប្រហែលជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីហ្នឹងហើយ។ កាលដែលគាត់មកលេងឡរបស់ពួកយើងក្នុងឈុតមន្ត្រី លោកតា យ៉ាវ មិនអនុញ្ញាតឱ្យពួកកូនសិស្សអន់ៗដូចពួកឯងចេញមកក្រៅធ្វើឱ្យទើសភ្នែកគាត់ឡើយ។ គាត់មិនឱ្យពួកឯងមានឱកាសបើកភ្នែកមើលពិភពលោកទេ។ ប៉ុន្តែខ្ញុំជាករណីលើកលែង លោកតា យ៉ាវ ថែមទាំងប្រាប់ឱ្យខ្ញុំបង្ហាញបច្ចេកទេសឆ្លាក់ (jumping burin) ឱ្យគាត់មើលទៀតផង។»

ឆិន ភីងអាន ញញឹមរួចរអ៊ូថា៖ «គ្រប់គ្នាដឹងហើយថា មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីយកចិត្តទុកដាក់ចំពោះ សុង ជីស៊ីន ណាស់។ តើឯងធ្វើឫកពាគួរឱ្យសង្ស័យធ្វើអី?»

លីវ សៀនយ៉ាង បង្ហាញភាពព្រួយបារម្ភយ៉ាងខ្លាំង រួចនិយាយថា៖ «គ្មានផ្លូវដែលអាម្នាក់សង្ហានោះអាចឈ្នះខ្ញុំបានឡើយ។ ប៉ុន្តែ ចុះបើ ជឺ គុយ លង់ស្រឡាញ់មន្ត្រីដ៏អស្ចារ្យម្នាក់នោះទៅវិញ? ខ្ញុំច្បាស់ជាគ្មានសង្ឃឹមប្រកួតជាមួយគាត់ទេ! ដល់ពេលនោះ បងថ្លៃស្រីនាពេលអនាគតរបស់ឯង ច្បាស់ជារត់ទៅតាមគេបាត់មិនខាន! តើខ្ញុំត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េច? ហើយឯងត្រូវធ្វើយ៉ាងម៉េចដែរ?»

ឆិន ភីងអាន ដើរចេញពីបន្ទប់ភ្លាមៗ។

គេទុកឱ្យ លីវ សៀនយ៉ាង អង្គុយព្រួយបារម្ភម្នាក់ឯងនៅទីនោះ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ នីង យ៉ាវ កំពុងអង្គុយត្រង់ខ្លួន ដោយដៃម្ខាងកាន់ដងដាវរបស់នាងយ៉ាងណែន។ វាហាក់ដូចជានាងកំពុងប្រឈមមុខនឹងសត្រូវដ៏ខ្លាំងក្លាបំផុតអញ្ចឹង។

មានដំណក់ញើសនៅលើថ្ងាសរបស់នាង។

នេះគឺជាលើកទីមួយហើយដែល ឆិន ភីងអាន ឃើញនាងបង្ហាញទឹកមុខបែបនេះ។ ទោះបីជារាងកាយរបស់នាងកំពុងតានតឹង និងប្រុងប្រយ័ត្នក៏ដោយ ប៉ុន្តែភ្នែករបស់នាងកំពុងភ្លឺថ្លាដោយភាពរំភើប និងការរង់ចាំ។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន ត្រលប់មកមាត់ទ្វារវិញ នាងសួរថា៖ «តើឯងដឹងទេថាភ្ញៀវម្នាក់នោះជាអ្នកណា?»

«ខ្ញុំឮ លីវ សៀនយ៉ាង និយាយថា គាត់គឺជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីរបស់ពួកយើង។ គាត់មើលទៅហាក់ដូចជាមនុស្សដែលមានមារយាទល្អម្នាក់ ហើយគាត់ថែមទាំងដើរងាកចេញដើម្បីឱ្យខ្ញុំដើរកាត់នៅក្នុងច្រកកាលពីមិញទៀតផង» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយ។

នីង យ៉ាវ ញញឹមយ៉ាងត្រជាក់ រួចនិយាយថា៖ «មនុស្សប្រភេទនេះហើយដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។»

ឆិន ភីងអាន មានភាពងឿងឆ្ងល់នឹងសម្តីនេះ។

«ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ឃើញស្រមោចនៅតាមដងផ្លូវ តើពួកគេនឹងជាន់វាដោយគ្មានហេតុផលទេ?» នាងសួរ។

ឆិន ភីងអាន ពិចារណាមួយសន្ទុះរួចឆ្លើយថា៖ «គូ ចាន់ ច្បាស់ជាធ្វើមិនខាន។ វាតែងតែចាក់ទឹកចូលក្នុងសំបុកស្រមោច ហើយជួនកាលវាប្រើថ្មបិទមាត់សំបុករបស់ពួកវាទៀតផង។ នៅពេលដែល លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍មិនល្អ គេក៏ប្រហែលជាធ្វើបែបហ្នឹងដែរ។»

ស្ត្រីវ័យក្មេងក្នុងឈុតខ្មៅនិយាយមិនចេញឡើយ។

ឆិន ភីងអាន បង្ហាញស្នាមញញឹម រួចនិយាយថា៖ «ទោះជាយ៉ាងណា ខ្ញុំដឹងថាអ្នកចង់មានន័យថាម៉េច។»

នីង យ៉ាវ បង្ហាញទឹកមុខភ្ញាក់ផ្អើល។ «មែនឬ?»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលបញ្ជាក់។ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថា សម្តីរបស់អ្នកមានន័យពីរ។ ទីមួយ គឺរៀបរាប់ថា អ្នកស្រុកនៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ គឺមិនខុសពីស្រមោចឡើយក្នុងខ្សែភ្នែករបស់អ្នកក្រៅដូចជាអ្នក។ ទីពីរ គឺរៀបរាប់ថា ក្នុងចំណោមអ្នកក្រៅ ក៏មានកម្រិតខុសគ្នាដែរ។ ហ្វូ ណានហួ និង ឆៃ ជីនជាន (Cai Jinjian) អាចត្រូវបានចាត់ទុកថាជាក្មេងៗដូចជា គូ ចាន់ អញ្ចឹង ហើយក៏ដោយសារតែរឿងនេះហើយ ទើបពួកគេមានអារម្មណ៍ថា ពួកគេអាចគ្រប់គ្រងជីវិតរបស់ស្រមោច ហើយថែមទាំងចូលចិត្តធ្វើបែបនោះទៀតផង។ ឬប្រហែលជាពួកគេឃើញស្រមោចទាំងនោះទើសភ្នែក។ ប៉ុន្តែ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីគឺខុសគ្នា។ គ្រប់យ៉ាងដែលគាត់និយាយ និងធ្វើ គឺសមស្របទៅតាមឋានៈរបស់គាត់។ ដូច្នេះហើយ ទើបគាត់មើលទៅហាក់ដូចជាមានមារយាទល្អខ្លាំងណាស់។ នីង យ៉ាវ តើខ្ញុំនិយាយត្រូវទេ?»

«តើឯងសន្និដ្ឋានបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច?» ស្ត្រីវ័យក្មេងសួរ។

«បន្ទាប់ពីឆ្លងផុតសេចក្តីស្លាប់មកវិញ វាហាក់ដូចជាខួរក្បាលរបស់ខ្ញុំឆ្លាតជាងមុនបន្តិចដែរ» ក្មេងប្រុសនិយាយលេងសើច។

«តើឯងបានឃើញអ្វីខ្លះនៅពេលដែលឯងហៀបនឹងស្លាប់?» នីង យ៉ាវ សួរដោយសំឡេងម៉ឺងម៉ាត់។

«ខ្ញុំមិនបានឃើញអ្វីទាំងអស់» ឆិន ភីងអាន ឆ្លើយ។ គេមានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច ប៉ុន្តែនៅតែឆ្លើយតាមត្រង់ រួចបន្តថា៖ «តាមពិតទៅ ខ្ញុំមិនបានគិតអ្វីទាំងអស់នៅពេលដែលខ្ញុំនៅក្នុងច្រកនោះ។ ប្រហែលជាវាល្អជាង ប្រសិនបើអ្នកទៅសួរសំណួរនេះទៅ ហ្វូ ណានហួ និង ឆៃ ជីនជាន។ ប្រហែលជាពួកគេអាចមើលឃើញអ្វីខ្លះ។»

នីង យ៉ាវ ញ័រខ្លួនយ៉ាងត្រជាក់។ «អូ ជាគំនិតដ៏អស្ចារ្យមែន!»

បន្ទាប់មក នាងសម្លឹងមើលក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងយ៉ាងមុតមាំដោយហេតុផលអ្វីម្យ៉ាង។

ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ស្លន់ស្លោបន្តិច រួចសួរថា៖ «មានរឿងអីមែនទេ?»

នីង យ៉ាវ ជ្រួញចិញ្ចើមដោយការធុញថប់បន្តិច រួចរអ៊ូម្នាក់ឯងជាភាសាកំណើតរបស់នាងថា៖ «មិនថាវាជាបច្ចេកទេសដាវ ការបណ្តុះចិត្ត ឬការហ្វឹកហាត់រាងកាយ និងវិញ្ញាណនៃវិជ្ជាដាវរបស់គ្រួសារខ្ញុំទេ ទាំងនេះសុទ្ធតែជាអាថ៌កំបាំងដែលមិនអាចបង្ហាញដល់អ្នកក្រៅបានឡើយ។ ម្យ៉ាងវិញទៀត ខ្ញុំក៏មិនទាន់ចេះស្ទាត់ជំនាញដែរ តើខ្ញុំហ៊ានទៅបង្រៀនអ្នកដទៃយ៉ាងដូចម្តេច? ខ្ញុំក៏មិនបានរៀនបច្ចេកទេសបណ្តុះកម្លាំង ឬក្បាច់គុនមកពីកន្លែងផ្សេងទៀតដែរ បើមិនដូច្នោះទេ យ៉ាងហោចណាស់ខ្ញុំក៏អាចណែនាំគេឱ្យដើរតាមផ្លូវត្រូវខ្លះដែរ។ ទោះបីជាវាគ្រាន់តែជាអ្វីដែលជួយឱ្យរាងកាយគេមាំមួន ឬបង្កើនអាយុជីវិតគេ ក៏នៅតែល្អដែរ។ ប៉ុន្តែ តើខ្ញុំអាចទៅរកវិជ្ជាអាថ៌កំបាំងកម្រិតបឋមបែបនេះមកពីណាបានទៅនៅពេលនេះ?»

ស្រាប់តែភ្នែករបស់នាងភ្លឺឡើង ហើយនាងនិយាយថា៖ «លួចយកមួយមក? ទេៗ មិនមែនលួចទេ។ គ្រាន់តែខ្ចីសិនប៉ុណ្ណោះ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ខ្ញុំនឹងខ្ចីវា រួចយកទៅសងវិញតើ។»

ប៉ុន្តែ វាជាការសោកស្តាយដែលទឹកមុខរបស់នាងប្រែជាស្រពោនវិញភ្លាមៗ។ នាងខាំធ្មេញរួចនិយាយថា៖ «អាគ្រីវៀនចាស់ (eunuch) ដ៏គួរឱ្យស្អប់! ចាំមើលចុះ! ចាំមើលខ្ញុំទៅកម្ទេចវាំងរបស់ឯងឱ្យខ្ទេចនៅថ្ងៃអនាគត!»

ផ្ទៃមុខរបស់នាងមើលទៅអាប់អួរ ខណៈនាងបន្តថា៖ «ប្រហែលជាជម្រើសតែមួយគត់របស់ខ្ញុំ គឺទៅសួរលោកគ្រូជាងដែក រ័ន មែនទេ? ខ្ញុំពូកែខាងកាប់ចាក់អ្នកដទៃ ហើយខ្ញុំក៏ចេះជំនាញរបស់ម៉ែខ្ញុំបានប្រហែលពាក់កណ្តាលដែរ។ ប៉ុន្តែ បើឱ្យខ្ញុំទៅសុំជំនួយពីនរណាម្នាក់... ខ្ញុំពិតជាមិនពូកែខាងហ្នឹងសោះ។»

ឆិន ភីងអាន អង្គុយនៅមាត់ទ្វារ ហើយមើល នីង យ៉ាវ រអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង ដោយទឹកមុខរបស់នាងផ្លាស់ប្តូរញឹកញាប់ដូចជាពណ៌ពពកចម្រុះពណ៌អញ្ចឹង។

បុរសសង្ហាក្នុងអាវពណ៌ស និងខ្សែក្រវាត់ត្បូង កំពុងឈរនៅក្នុងបន្ទប់របស់ សុង ជីស៊ីន។ ខណៈដែលគាត់សម្លឹងមើលជុំវិញ គាត់បានជ្រួញចិញ្ចើមបន្តិច។ «មនុស្សម្នាក់នោះ រៀបចំកន្លែងដ៏កម្សត់បែបនេះឱ្យឯងរស់នៅឬ?»

សុង ជីស៊ីន ញញឹមបិទមាត់មិនជិត ហើយមិនបានឆ្លើយឡើយ។

ជឺ គុយ ដែលជាអ្នកបម្រើរបស់គេ បានដឹងស្ថានការណ៍ ហើយបានត្រលប់ទៅបន្ទប់ផ្ទាល់ខ្លួនវិញបាត់ទៅហើយ។

យោងតាមការពន្យល់ដែលពេញនិយមបំផុតនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡមុន គឺលោកគ្រូសុង (Master Song) មិនសូវពូកែខាងគ្រប់គ្រងឡដុតភក់ឡើយ។ ដូច្នេះហើយ គាត់មិនអាចផលិតគ្រឿងចានឆ្នាំងដែលធ្វើឱ្យរាជវាំងពេញចិត្តបានទេ។ បន្ទាប់ពីបានខិតខំធ្វើការ និងសាងសង់ស្ពានដែលមានដំបូល (covered bridge) នោះរួចមក គាត់ក៏បានត្រលប់ទៅរាជធានីវិញដើម្បីរាយការណ៍ការងារ។ ជាការពិតណាស់ គាត់ក៏បានបន្សល់ទុក សុង ជីស៊ីន ដែលជាកូនក្រៅច្បាប់របស់គាត់នៅទីនេះដែរ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់បានទិញអ្នកបម្រើម្នាក់គត់ដើម្បីមកមើលការខុសត្រូវការងារផ្ទះ។ ក្រៅពីនោះ គាត់ក៏បាន «ផ្ញើ» កូនប្រុសម្នាក់នេះ ទុកឱ្យមិត្តភក្តិម្នាក់ ដែលជាមនុស្សនឹងមកជំនួសតំណែងរបស់គាត់ជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី។ មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា គាត់ក៏មានត្រកូលសុងដូចគ្នាដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ចំពោះការពិតនៃរឿងនេះ មនុស្សដែលនៅជិតស្ថានការណ៍ប្រហែលជាមានភាពងឿងឆ្ងល់ ប៉ុន្តែមនុស្សដែលសង្កេតមើលពីចម្ងាយ ក៏មិនប្រាកដថាមើលឃើញរឿងរ៉ាវបានច្បាស់លាស់ដែរ។

សូម្បីតែ សុង ជីស៊ីន ក៏មិនប្រាកដអំពីទំនាក់ទំនងរបស់បុរសម្នាក់នេះ ជាមួយនឹងមន្ត្រីម្នាក់មុនដែរ។ តើពួកគេជាសហការីជិតស្និទ្ធក្នុងមន្ត្រី? តើពួកគេជាមិត្តភក្តិស្និទ្ធស្នាលដែលបានជួបគ្នាកាលពីរៀនសូត្រ? ឬតើពួកគេជាគូប្រជែងមកពីបក្សពួកផ្សេងគ្នានៅក្នុងរាជធានី? នៅពេលដែលបុរសម្នាក់នោះចាកចេញទៅ គាត់បានប្រាប់ត្រួសៗថា មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីនឹងមកដល់ទីរួមស្រុកក្នុងពេលឆាប់ៗនេះ។ មិនយូរប៉ុន្មានបន្ទាប់ពីគាត់មកដល់ គាត់នឹងនាំគេ និងអ្នកបម្រើរបស់គេចាកចេញពីទីរួមស្រុកតូចនេះ ឆ្ពោះទៅកាន់រាជធានី។ មន្ត្រីមុននោះក៏បានប្រាប់ សុង ជីស៊ីន ដែរថា គេត្រូវតែមានការគោរពបំផុតចំពោះមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី។ គេមិនអាចធ្វើរឿងមិនសមរម្យសូម្បីតែបន្តិចឡើយ។

ប៉ុន្តែ សុង ជីស៊ីន មិនមានចំណាប់អារម្មណ៍ល្អចំពោះបុរសដែលអួតអាង និងចូលចិត្តបញ្ជាម្នាក់នេះឡើយ។ នេះប្រហែលជាដោយសារតែគេស្អប់ខ្ពើមអ្នកដែលមានតំណែងជាមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡតែម្តង។

វាគ្រាន់តែដើម្បីរក្សានូវសេចក្តីថ្លៃថ្នូររបស់គេប៉ុណ្ណោះ ទើបគេបានបង្ហាញភាពជឿជាក់នៅចំពោះមុខ ជឺ គុយ ហើយបង្ហាញភាពស្ងប់ស្ងាត់ និងមិនប្រញាប់ប្រញាល់នៅពេលប្រឈមមុខនឹងការចាកចេញពីស្រុកកំណើតដែលជិតមកដល់។

បុរសនោះញញឹមរួចនិយាយថា៖ «ក៏ល្អដែរ។ អាសាស្ត្រាចារ្យចាស់ដែលតឹងរឹងម្នាក់មុននោះ តែងតែជាមនុស្សដែលប្រយ័ត្នប្រយែងជ្រុលហួសហេតុបែបនេះឯង។ គេមើលទៅមិនដូចមនុស្សប្រុសសោះ តែបែរជាមើលទៅដូចជាស្រីទៅវិញ។ បើមិនដូច្នោះទេ គេមិនត្រូវបានគេបញ្ជូនឱ្យមកទីនេះដើម្បីមើលថែឯងឡើយ។»

សុង ជីស៊ីន មើលទៅហាក់ដូចជាមិនសប្បាយចិត្តទាល់តែសោះ។

បុរសនោះពេបមាត់ដោយការមើលងាយ ខណៈគាត់ក្រឡេកមើលទៅហិបធំមួយដែលក្មេងប្រុសនោះទុកគ្រឿងលម្អរបស់គេ។ «មុននឹងមកទីនេះ ខ្ញុំបានទៅសួរសុខទុក្ខ ហ្វូ ណានហួ នៅទីក្រុងនាគចាស់ (Old Dragon City) រួចហើយ។ គួរឱ្យអាណិតណាស់។ សូម្បីតែនៅក្នុងកន្លែងបែបនោះ បេះដូងតាវ (Dao Heart) របស់វាស្ទើរតែត្រូវខ្ទេចខ្ទីដែរ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ឯងអាចបន្តរបររកស៊ីរបស់ឯងជាមួយវាទៅ។ ចំពោះរឿងដែលថាឯងខាត ឬចំណេញ នោះគឺជាការទទួលខុសត្រូវរបស់ឯងផ្ទាល់។ ខ្ញុំមិនចូលខ្លួនមកពាក់ព័ន្ធនឹងរឿងកំប៉ិកកំប៉ុក និងឥតតម្លៃបែបនេះឡើយ។ ប៉ុន្តែ មុនពេលពួកយើងចាកចេញ ឯងត្រូវតែទៅជាមួយខ្ញុំទៅកាន់ស្ពានដែលមានដំបូលនោះ ហើយលុតជង្គង់ក្រាបសំពះ (kowtow) ពីរបីដង។ បន្ទាប់ពីនោះ គ្មានអ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើទៀតឡើយ។ ទៅផ្ទះជាមួយខ្ញុំ ហើយធ្វើអ្វីដែលឯងត្រូវធ្វើ អង្គុយនៅកន្លែងដែលឯងត្រូវអង្គុយ និងបំពេញតួនាទីដែលឯងត្រូវធ្វើ។ វាងាយស្រួលបែបនេះឯង។ តើឯងយល់ទេ?»

«ពិតណាស់ ខ្ញុំយល់។ សម្តីរបស់លោកមិនពិបាកយល់ឡើយ លោកម្ចាស់សុង (Master Song)។»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបានសើចចំអក រួចបន្តថា៖ «ប៉ុន្តែ ហេតុអ្វីបានជាខ្ញុំត្រូវស្តាប់លោក?»

បុរសនោះសើចតិចៗ រួចងាកមកប្រឈមមុខនឹងក្មេងប្រុសម្នាក់នោះជាលើកដំបូង។ «មនុស្សដែលដូចជាស្រីម្នាក់នោះនិយាយថា ឯងពិតជាមានទេពកោសល្យខ្លាំងណាស់ ហើយគេពិតជាមិនខ្លាចនឹងការនិយាយលើសពីការពិតឡើយ។ យ៉ាងណាក៏ដោយ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនសាកល្បងទាយមើល? ទាយមើលថា ហេតុអ្វីបានជាឯងគួរតែស្តាប់ខ្ញុំ?»

ប្រសិនបើនរណាម្នាក់សង្កេតមើលឱ្យបានច្បាស់ ពួកគេនឹងមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលជាខ្លាំង ដែលរកឃើញនូវចំណុចស្រដៀងគ្នាបន្តិចបន្តួចរវាងមនុស្សទាំងពីរនាក់នេះ។

សុង ជីស៊ីន កាន់តែខឹងខ្លាំងឡើង។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេបានទប់អារម្មណ៍មិនឱ្យផ្ទុះកំហឹងឡើយ។

បុរសនោះមិនទុកឱ្យ សុង ជីស៊ីន ទាយទៀតឡើយ ដោយនិយាយដោយសំឡេងបែបកំប្លែងថា៖ «ហេតុអ្វីទៅ? តាមធម្មជាតិ គឺដោយសារតែខ្ញុំជាមនុស្សដែលស៊យបំផុតម្នាក់។ តាមពិតទៅ ខ្ញុំគឺជាពូរបស់ឯង!»

សុង ជីស៊ីន មានភាពតក់ស្លុតយ៉ាងខ្លាំង ខណៈដែលផ្ទៃមុខរបស់គេប្រែជាស្លេកបន្តិច។

បុរសអាវសមិនខ្វល់ពីការប្រែប្រួលទឹកមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន ឡើយ។ គាត់ដាក់ដៃទាំងពីរនៅលើខ្សែក្រវាត់ត្បូង ហើយសម្លឹងមើលចេញទៅក្រៅបង្អួច រួចនិយាយទាំងញញឹមតិចៗថា៖ «វាក៏ដោយសារតែខ្ញុំគឺជាអ្នកក្បាច់គុនលេខមួយនៅក្នុងអាណាចក្រលីដ៏​អស្ចារ្យ។»

ប្រសិនបើគាត់បានបង្ហាញការពិតនេះតាមរបៀបផ្សេង វានឹងកាន់តែគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ និងរន្ធត់ជាងនេះទៅទៀត។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បុរសម្នាក់នេះសុខចិត្តធ្វើជាក្បាលមាន់ ជាជាងធ្វើជាកន្ទុយហង្ស — គាត់មានអារម្មណ៍ថា វាមិនសមនឹងអួតឡើយ ប្រសិនបើមាននរណាម្នាក់នៅពីលើគាត់ ទោះបីជាមានតែម្នាក់ ឬពីរនាក់ក៏ដោយ។

ទឹកមុខមើលងាយបានរីកសាយលើផ្ទៃមុខរបស់គាត់ នៅពេលដែលគាត់គិតអំពីអ្នកប្រាជ្ញខុងជឺ (Confucian Sage) ដែលកំពុងត្រួតពិនិត្យកន្លែងនេះ។ គាត់បានឱនមុខចុះដោយត្រជាក់។

ប្រសិនបើពួកគេមិនស្ថិតនៅក្នុងកន្លែងនេះទេ គាត់អាចសម្លាប់មនុស្សដូចជា ឈី ជីងឈុន (Qi Jingchun) — ដែលជាអមតៈ (immortal) មកពីសាសនាទាំងបី — បានយ៉ាងងាយដោយប្រើដៃម្ខាង។

នៅក្នុងខ្ទមតូចមួយនៃសាលារៀន លោកគ្រូឈីកំពុងតែស្តាប់ក្មេងៗសូត្រមេរៀនយ៉ាងខ្លាំងៗ។

គាត់កំពុងអង្គុយយ៉ាងត្រង់ខ្លួន។

នេះគឺជាការអង្គុយត្រង់ខ្លួនបំផុត។ សូម្បីតែកូនសិស្សរបស់គាត់ដូចជា សុង ជីស៊ីន និង ចាវ យ៉ាវ ក៏នឹងមានការពិបាកក្នុងការយល់ដឹងពីអត្ថន័យពិតនៃអង្គុយនេះដែរ។

មានសៀវភៅបុរាណខុងជឺដ៏សំខាន់មួយដែលមានឈ្មោះថា សីលធម៌​ដ៏​អស្ចារ្យ (Grand Etiquette) ដែលជាមូលដ្ឋានគ្រឹះនៃ «ការបង្កើតសាសនា និងការបង្កើតនិកាយ»។ នៅក្នុងសៀវភៅនេះ មានជំពូកមួយឈ្មោះថា ជំពូកនៃការបណ្តុះខ្លួន (Self-Cultivation Chapter) ដែលនិយាយជាពិសេសអំពីរបៀបដែលមនុស្សថ្លៃថ្នូរ និងមានគុណធម៌ គួរតែអង្គុយដូចជាសាកសព ពីព្រោះគឺសាកសពបែបនេះហើយដែលនឹងត្រូវបានតំណាងដោយរូបសំណាកដ៏អស្ចារ្យ ដែលទទួលយកការសក្ការបូជាពីអ្នកដទៃ។ ដូច្នេះហើយ ការអង្គុយដូចជាសាកសព មានន័យថាជាការអង្គុយក្នុងរបៀបរៀបរយ ថ្លៃថ្នូរ និងម៉ឺងម៉ាត់បំផុត។

នៅពេលនេះ វាហាក់ដូចជា ឈី ជីងឈុន បានឮនូវគំនិតដ៏ស្ងៀមស្ងាត់របស់បុរសអាវសរូបនោះ។ គាត់បង្ហាញទឹកមុខធម្មតា ខណៈដែលគាត់ញញឹមតិចៗ រួចនិយាយថា៖ «អ្នកគុនម្នាក់ដែលគ្រប់គ្រងប្រទេស... គួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍ ពិតជាគួរឱ្យចាប់អារម្មណ៍មែន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាគសដែលក្លែងខ្លួនជាត្រី គឺមិនមែនជាប្រផ្នូលល្អឡើយ។»