ជីវិតដ៏មានថាមពល

ភូមិថ្ម (Stone Village) ស្ថិតនៅក្នុងជួរភ្នំដ៏ធំល្វឹងល្វើយ ដែលព័ទ្ធជុំវិញដោយកំពូលភ្នំខ្ពស់ៗ និងជ្រលងភ្នំជ្រៅៗ។ ភ្នំដ៏ធំធេង និងអាថ៌កំបាំងទាំងនោះ មើលទៅហាក់ដូចជាមានអំណាចយ៉ាងខ្លាំងនៅក្បែរនោះ។

ពន្លឺព្រះអាទិត្យបានចាំងកាត់ពពក ក្លាយជាពន្លឺពណ៌មាសស្រពោន ផ្ដល់ភាពកក់ក្តៅដល់មនុស្សនៅក្នុងភូមិ។

ក្មេងៗរាប់សិបនាក់បានជួបជុំគ្នា ដែលមានអាយុចាប់ពី ៤ ឆ្នាំ ដល់ជាង ១០ ឆ្នាំ។ ពួកគេកំពុងស្ថិតនៅទីធ្លាមុខភូមិ ហើយនៅពេលពួកគេបែរមុខទៅរកពន្លឺថ្ងៃ ពួកគេបានហាត់ប្រាណយ៉ាងសស្រាក់សស្រាំជាមួយសម្លេង "ហុឹម" និង "ហា"។ ផ្ទៃមុខដ៏ក្មេងខ្ចីរបស់ពួកគេសុទ្ធតែបង្ហាញនូវទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់។ ក្មេងធំៗមើលទៅរឹងមាំដូចខ្លា ចំណែកក្មេងតូចៗក៏ព្យាយាមធ្វើតាមក្បាច់ហាត់រៀនយ៉ាងត្រឹមត្រូវដែរ។

បុរសវ័យកណ្តាលម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួន និងស្លៀកពាក់ស្បែកសត្វ បានសម្លឹងមើលក្មេងៗដោយកែវភ្នែកមុតស្រួច និងរស់រវើក។ ស្បែកពណ៌ស្ពាន់គ្របដណ្តប់លើរាងកាយដ៏រឹងមាំរបស់គាត់ ហើយសក់ខ្មៅរំភាយដល់ស្មា។ គាត់កំពុងណែនាំក្មេងៗដោយសម្លេងម៉ឺងម៉ាត់៖

“នៅពេលព្រះអាទិត្យរះ សព្វសត្វចាប់ផ្តើមធ្វើចលនា ដូច្នេះថាមពលជីវិតគឺខ្លាំងបំផុតនៅពេលនេះ។ ទោះបីយើងមិនអាចស៊ីពន្លឺថ្ងៃជាអាហារ ឬដកដង្ហើមយកខ្យល់ទិព្វដូចមនុស្សក្នុងរឿងព្រេងក៏ដោយ ប៉ុន្តែការហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃនៅតែផ្ដល់ប្រយោជន៍ច្រើនណាស់។ វាធ្វើឱ្យរាងកាយមានថាមពល និងជួយដល់ការរស់នៅពេញមួយថ្ងៃរបស់អ្នក។ ត្រូវក្រោកពីព្រលឹម និងខំប្រឹងរាល់ថ្ងៃ។ ពង្រឹងសាច់ដុំ សរសៃ និងឆ្អឹងរបស់អ្នក។ ធ្វើឱ្យឈាមរត់បានស្រួល។ ពួកឯងទាំងអស់គ្នាត្រូវតែធ្វើបែបនេះ ដើម្បីរស់រានមានជីវិតនៅក្នុងជួរភ្នំនេះ។” បុរសវ័យកណ្តាលរូបនោះបានឈរនៅមុខពួកគេ និងណែនាំក្មេងៗយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា “តើពួកឯងទាំងអស់គ្នាយល់ទេ?”

“ពួកយើងយល់ហើយ!” ក្រុមក្មេងៗឆ្លើយតបវិញយ៉ាងខ្លាំងៗដោយភាពស្វាហាប់។

សត្វព្រៃដែលមានអំណាច និងមានតាំងពីបុរាណ បានរស់នៅក្នុងភ្នំទាំងនេះ។ ជួនកាលមានស្លាបយក្សដែលបាំងជិតមេឃហើរឆ្លងកាត់ បង្កើតជាស្រមោលដ៏ធំនៅលើដី។ ក៏មានសត្វចម្លែកដែលឈរនៅលើកំពូលភ្នំ ស្រែកហៅនៅពេលពួកគេស្រូបយកពន្លឺព្រះច័ន្ទ។ ជាការពិតណាស់ មិនអាចភ្លេចសត្វល្អិតមានពិសផ្សេងៗដែលធ្វើចលនាចុះឡើងនោះទេ ព្រោះពួកវាគួរឱ្យខ្លាចខុសធម្មតា។

“យល់ហើយ!” ក្មេងតូចម្នាក់ ដែលច្បាស់ជាកំពុងភ្លេចខ្លួន និងឆ្លើយយឺតជាងគេបន្តិច បានស្រែកឡើងដោយសម្លេងមិនទាន់ដឹងក្តីរបស់គេ។

គេជាក្មេងតូចបំផុត អាយុប្រហែល ១ ឬ ២ ឆ្នាំប៉ុណ្ណោះ។ គេទើបតែចេះដើរបានប៉ុន្មានខែប៉ុណ្ណោះ ប៉ុន្តែគេបានចាប់ផ្តើមហាត់ប្រាណជាមួយអ្នកដទៃទៅហើយ។ ជាការពិតណាស់ គេបានដើរទ្រេតទ្រោតចូលទៅក្នុងក្រុមក្មេងៗនោះដោយខ្លួនឯង បើទោះបីជាមើលទៅគេមិនទាន់សមនឹងនៅទីនោះក៏ដោយ។

ហុឹម ហុឹម ហា ហេ! ក្មេងតូចនោះបញ្ចេញសម្លេងតាមមាត់ ហើយដៃតូចៗរបស់គេព្យាយាមគ្រវីចុះឡើងយ៉ាងខ្លាំង។ គេចង់ធ្វើតាមបងៗ ប៉ុន្តែដោយសារគេនៅតូចពេក ចលនារបស់គេមើលទៅទ្រេតទ្រោត ហើយជំហានមិននឹងនរឡើយ។ លើសពីនេះ នៅមានស្នាមទឹកដោះគោពណ៌សនៅជ្រុងមាត់របស់គេ ដែលធ្វើឱ្យគេមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងកំប្លែងណាស់។

នៅពេលក្មេងធំៗឃើញគេ ពួកគេក៏លួចញញឹម។ បរិយាកាសដ៏តានតឹងនៃការហាត់ប្រាណពេលព្រឹក ក៏ចាប់ផ្តើមធូរស្រាលបន្តិច។

ក្មេងតូចនោះស្អាតណាស់។ ស្បែករបស់គេសខ្ចី ហើយកែវភ្នែកធំៗពណ៌ខ្មៅរលោង មើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ខ្លាំងណាស់ ដូចជាតុក្កតាជ័រអញ្ចឹង។ សម្លេង “យីយ៉ា យីយ៉ា” ចេញពីមាត់របស់គេ រួមទាំងចលនាដ៏ក្មេងខ្ចី ធ្វើឱ្យគេមើលទៅគួរឱ្យស្រឡាញ់ និងគ្មានកង្វល់។ នៅក្បែរនោះ ចាស់ទុំមួយចំនួនដែលអង្គុយពែនភ្នែនលើថ្មធំៗ ក៏បង្ហាញស្នាមញញឹមនៅពេលពួកគេដកដង្ហើមចេញចូល។

សូម្បីតែបុរសមាំមួនដែលដោះអាវ ក៏លួចមើលមកទាំងញញឹមដែរ។ ពួកគេគឺជាអ្នកខ្លាំងបំផុតនៅក្នុងភូមិ ជាអ្នកការពារ និងជាអ្នកបរបាញ់សម្រាប់ភូមិ។ ឥឡូវនេះ ពួកគេក៏កំពុងហាត់ដែរ។ ម្នាក់ក្នុងចំណោមពួកគេកាន់ដំបងឆ្អឹងធំមួយដែលបានមកពីគ្រោងឆ្អឹងសត្វចម្លែក ហើយម្នាក់ទៀតមានដាវធំធ្វើពីដែកខ្មៅនៅក្នុងដៃ។ នៅពេលគាត់គ្រវីវា ខ្យល់ដែលវាបង្កើតឡើងមានសម្លេងដូចផ្គរលាន់។

បរិយាកាសដែលពួកគេរស់នៅគឺលំបាកខ្លាំងណាស់។ សត្វសាហាវ និងសត្វល្អិតមានពិសជាច្រើន ធ្វើឱ្យពួកគេពិបាកក្នុងការរកចំណីអាហារ។ បុរសជាច្រើនបានស្លាប់នៅក្នុងព្រៃ មុនពេលពួកគេធំពេញវ័យផង។ ប្រសិនបើចង់រស់រានមានជីវិតនៅក្នុងព្រៃ ពួកគេត្រូវតែពង្រឹងខ្លួនឯង និងហាត់ប្រាណឱ្យខ្លាំងពីព្រលឹម។ មិនថាជាមនុស្សពេញវ័យ ចាស់ទុំ ឬក្មេងៗឡើយ សុទ្ធតែត្រូវធ្វើដូចគ្នា។ ជាលទ្ធផល វាក៏ក្លាយជាទម្លាប់ដែលត្រូវបានបណ្តុះតាំងពីក្មេង។

“ប្រមូលអារម្មណ៍!” បុរសវ័យកណ្តាលដែលទទួលខុសត្រូវលើការត្រួតពិនិត្យ និងណែនាំក្មេងៗបានស្រែកឡើង។ ក្មេងៗក៏ប្រញាប់ត្រឡប់មកមានទឹកមុខម៉ឺងម៉ាត់វិញ។ ពួកគេបន្តហាត់ប្រាណក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ត្រចះត្រចង់។

“ហ៊ូ… យីយ៉ា… ហត់ណាស់។” ក្មេងតូចនោះដកដង្ហើមធំ។ គេអង្គុយចុះលើដី ហើយមើលបងៗហាត់ប្រាណ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ មួយសន្ទុះក្រោយមក អារម្មណ៍របស់គេក៏ប្តូរ។ គេក្រោកឈរឡើង ហើយដើរទ្រេតទ្រោតរត់ដេញតាមសត្វចាបប្រាំពណ៌ដែលនៅក្បែរនោះ។ ការព្យាយាមរបស់គេមិនទទួលបានលទ្ធផលល្អទេ គេបានដួលផ្ងារជើងពីរបីដង ប៉ុន្តែគេមិនយំឡើយ។ គេដកដង្ហើមធំ រួចក្រោកឡើងដេញតាមម្តងទៀត។

“អូខេ បញ្ឈប់!”

បន្ទាប់ពីសម្លេងស្រែកបង្គាប់ ក្មេងៗគ្រប់រូបចាប់ផ្តើមស្រែកហ៊ោ ក៏ព្រោះតែពួកគេបានសម្រាក និងម៉ាស្សាដៃជើងដែលកំពុងរួយ។ បន្ទាប់មក ពួកគេក៏បែកគ្នា រត់ទៅផ្ទះរៀងៗខ្លួនដើម្បីញ៉ាំបាយព្រឹក។

ចាស់ទុំក្នុងភូមិក៏ញញឹម រួចចុះពីលើថ្មធំៗ។ ចំណែកឯបុរសមាំមួនដូចខ្លា ក៏សើចដែរ។ អ្នកខ្លះដើរតាមកូនៗត្រឡប់ទៅផ្ទះវិញ ទាំងកាន់ដំបងឆ្អឹង និងដាវធំនៅក្នុងដៃ។

ភូមិថ្មនេះមិនធំប៉ុន្មានទេ មានមនុស្សប្រហែល ៣០០ នាក់។ ផ្ទះធ្វើពីថ្មធំៗ មើលទៅសាមញ្ញ និងធម្មជាតិ។

នៅមុខភូមិ មានដើមឈើធំមួយដែលធ្លាប់ត្រូវរន្ទះបាញ់។ វាមានអង្កត់ផ្ចិតប្រហែល ១០ ម៉ែត្រ ប៉ុន្តែសល់តែមែកមួយគត់។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នៅពេលនោះ ពន្លឺដែលបញ្ចេញចេញពីមែកឈើនេះ ត្រូវបានបាំងបាត់ដោយពន្លឺព្រះអាទិត្យពេលព្រឹក។ ឥឡូវនេះ វាមើលទៅហាក់ដូចជាដើមឈើធម្មតា។

“អូ? ឯងមានសាច់បង្គួយដីមែនទេ? ឱ្យខ្ញុំខ្លះមក!”

ក្មេងៗញ៉ាំបាយទាំងរស់រវើក និងមិនសូវមានរបៀបរៀបរយឡើយ។ ពួកគេជាច្រើនចេញពីផ្ទះ ហើយមកជួបជុំគ្នា ទាំងអោបចានបាយសាមញ្ញៗរបស់ពួកគេ។

ស្មៅ និងដើមឈើដុះលូតលាស់ជុំវិញភូមិថ្ម ហើយទោះបីជាមានសត្វសាហាវច្រើនក៏ដោយ ក៏ពួកគេមានអ្នកការពារ។ អាហារមិនសូវសម្បូរសម្រាប់អ្នកភូមិឡើយ។ មានតែនំប៉័ងគ្រើមៗ ផ្លែឈើព្រៃ និងសាច់បន្តិចបន្តួចនៅក្នុងចានរបស់ក្មេងៗ។

តាមពិតទៅ ការខ្វះខាតអាហារគឺជាបញ្ហាធ្ងន់ធ្ងរជានិច្ចសម្រាប់ភូមិថ្ម។ ព្រៃភ្នំគឺគ្រោះថ្នាក់ខ្លាំងណាស់ មានសត្វចម្លែក និងបក្សីសាហាវហើរចុះឡើង។ វាជារឿងធម្មតាទៅហើយ ដែលអ្នកភូមិត្រូវបាត់បង់ជីវិតរាល់ពេលពួកគេចេញទៅបរបាញ់។

ប្រសិនបើពួកគេមានជម្រើស អ្នកភូមិប្រាកដជាមិនចង់ចូលទៅក្នុងភ្នំឡើយ។ ការចូលភ្នំមានន័យថាជាការបង្ហូរឈាម និងការលះបង់។

ចំពោះពួកគេ អាហារមានតម្លៃបំផុត ដូច្នេះមិនត្រូវខ្ជះខ្ជាយឡើយ។ ក្មេងៗគ្រប់រូបត្រូវបានបង្រៀនបែបនេះតាំងពីតូច។ ការស្រេកឃ្លាន អាហារ ជីវិត និងឈាម គឺសុទ្ធតែមានទំនាក់ទំនងគ្នា។

ទីធ្លាផ្ទះរបស់មេភូមិចាស់ Shi Yunfeng ស្ថិតនៅខាងមុខភូមិ។ វាត្រូវបានសាងសង់ឡើងពីថ្មធំៗ និងរឹតបន្តឹងដោយឈើជ្រៃដែលឆេះខ្លោច។ នៅពីមុខផ្ទះបាយ មានទឹកពណ៌សកំពុងពុះនៅក្នុងឆ្នាំង។ ក្លិនទឹកដោះគោបានភាយពេញខ្យល់។ ខណៈពេលដែលគាត់កំពុងរំងាស់ទឹកដោះគោសត្វព្រៃ គាត់ក៏ដាក់ឱសថបុរាណមួយចំនួនចូលម្តងម្កាល និងកូរវាថ្នមៗដោយវែកឈើ។

បន្តិចក្រោយមក បុរសចំណាស់ក៏ស្រែកហៅថា “អាតូច មកនេះមកញ៉ាំបាយ!”

ក្មេងតូចនេះបាត់បង់ឪពុកម្តាយតាំងពីគេមានអាយុ ៦ ខែ ដូច្នេះគេធំដឹងក្តីដោយសារការផឹកទឹកដោះគោសត្វព្រៃ។ គេមានអាយុជាងមួយខួបទៅហើយ ដែលជាវ័យដែលក្មេងគួរតែផ្ដាច់ដោះ ប៉ុន្តែគេនៅតែផឹកទឹកដោះគោដោយក្តីរីករាយ។ គេមិនព្រមឈប់ឡើយ ដូច្នេះគេតែងតែត្រូវបានបងៗសើចចំអកឱ្យ។

“យីយ៉ា… ហ៊ូ… ខ្ញុំរត់មិនរួចទៀតទេ…” គេហត់ដោយសារការដេញតាមសត្វចាបប្រាំពណ៌មិនឈប់ឈរ។ គេក៏ដួលអង្គុយលើដី។

“អាតូច ញ៉ាំទឹកដោះគោទៅ!” ក្រុមក្មេងធំៗស្រែកបង្អាប់។

“ពួកឯងជាក្រុមក្មេងស្វាគ្រង តើកាលពីមុនពួកឯងមិនដូចគេដែរទេមែនទេ?” មេភូមិចាស់សើច រួចស្តីបន្ទោសពួកគេ។

“ប៉ុន្តែពួកយើងឈប់ផឹកទឹកដោះគោតាំងពីអាយុមួយខួបកន្លះហើយ! ហិហិ…”

ក្មេងតូចញញឹមយ៉ាងឆោតល្ងង់នៅពេលត្រូវបងៗសើចចំអក។ ភ្នែកខ្មៅធំៗរបស់គេញញឹមឡើងដូចជាចំណិតព្រះច័ន្ទ ហាក់ដូចជាគេមិនប្រកាន់ឡើយ។ គេអង្គុយនៅមុខឆ្នាំង ហើយដួសទឹកដោះគោដោយវែកឈើ ផឹកយ៉ាងសប្បាយចិត្ត។

បន្ទាប់ពីបាយព្រឹក មនុស្សចាស់មួយចំនួនបានជួបជុំគ្នានៅទីធ្លាផ្ទះជាមួយមេភូមិ Shi Yunfeng។ ទោះបីជាសក់របស់ពួកគេឡើងសអស់ក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេនៅតែមើលទៅមានកម្លាំងមាំមួន។

“ថ្មីៗនេះមានរឿងចម្លែកកើតឡើង។ កាលពីយប់មិញ មានសត្វយក្សមួយបានដើរកាត់ បង្កើតឱ្យមានការរំជើបរំជួលយ៉ាងខ្លាំង។ ច្បាស់ជាមានរឿងអ្វីមួយកើតឡើងនៅក្នុងជម្រៅនៃព្រៃភ្នំហើយ។”

“បាទ យប់មិញខ្ញុំភ្ញាក់ពីដេកពីរបីដងដែរ។ ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាត្រជាក់ដល់ឆ្អឹង។ ច្បាស់ជាមានសត្វខ្លាំងពូកែដើរកាត់នៅទីនោះហើយ។”

ចាស់ទុំជាច្រើនបាននិយាយបន្តបន្ទាប់គ្នា។ ពួកគេខ្លះជ្រួញចិញ្ចើម ឬកំពុងគិតយ៉ាងជ្រៅ។ នៅពេលពិភាក្សាអំពីសញ្ញានៃគ្រោះថ្នាក់ដែលពួកគេបានកត់សម្គាល់ឃើញ ពួកគេមានអារម្មណ៍ថាមានអ្វីមិនធម្មតាកំពុងកើតឡើង។

“ច្បាស់ជាមានអ្វីមួយអស្ចារ្យលេចឡើងនៅក្នុងព្រៃជ្រៅ ទើបទាក់ទាញចំណាប់អារម្មណ៍របស់សត្វនៅក្បែរៗនោះ។ ពួកវាប្រហែលជាសម្រុកទៅទីនោះទាំងអស់គ្នាហើយ។” Shi Yunfeng និយាយបែបនេះបន្ទាប់ពីគិតមួយសន្ទុះ។

“តើអាចមានរបស់វិសេសលេចឡើងនៅក្នុងភ្នំមែនទេ?” ចាស់ទុំម្នាក់បានបើកភ្នែកធំៗ។ សក់ និងពុកមាត់របស់គាត់ឡើងត្រង់ដោយការភ្ញាក់ផ្អើល។

អ្នកផ្សេងទៀតក៏បង្ហាញទឹកមុខមិនធម្មតា និងកែវភ្នែកដែលមានពន្លឺ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ពួកគេក៏ប្រញាប់លាក់អារម្មណ៍នោះវិញ។ វាមិនអាចទៅរួចទេដែលពួកគេទទួលបានរបស់បែបនោះ ព្រោះគ្មានអ្នកណាម្នាក់ហ៊ានចូលទៅក្នុងផ្នែកជ្រៅបំផុតនៃភ្នំនោះឡើយ។

ប៉ុន្មានឆ្នាំមកនេះ មិនដែលមានមនុស្សម្នាក់ណាត្រឡប់មកវិញដោយរស់រានមានជីវិតឡើយ បន្ទាប់ពីចូលទៅកន្លែងបែបនោះ។ សត្វសាហាវៗជាច្រើនរស់នៅក្នុងភ្នំទាំងនោះ។ ទោះបីជាអ្នកភូមិថ្មទាំងអស់ទៅជាមួយគ្នាក៏ដោយ ក៏មិនអាចធ្វើអ្វីបានដែរ។

“មេភូមិ ពួកយើងមិនបានចូលភ្នំយូរហើយ។” នៅពេលនោះ បុរសម្នាក់ដែលមានរាងកាយមាំមួនបានដើរចូលមកក្នុងទីធ្លា។ គាត់គឺជាមេក្រុមបរបាញ់ និងជាអ្នកដែលនឹងត្រូវបន្តតំណែងជាមេភូមិបន្ទាប់។

“ថ្មីៗនេះវាមិនសូវមានសន្តិភាពប៉ុន្មានទេ” មេភូមិ Shi Yunfeng ជ្រួញចិញ្ចើម។

“ប៉ុន្តែវាមិនសល់អាហារច្រើនទេ” Shi Linhu និយាយ។ គាត់មានរាងកាយខ្ពស់ធំជាង ២ ម៉ែត្រ។ គាត់កាន់ដាវធំមួយដែលមានទម្ងន់ប្រហែល ៣០០ ជិន (jin) ហើយរូបរាងរបស់គាត់ដូចជាខ្លាឃ្មុំក្នុងរូបរាងមនុស្ស។ សាច់ដុំពណ៌ស្ពាន់គ្របដណ្តប់លើរាងកាយរបស់គាត់។

“ក្មេងៗត្រូវលូតលាស់។ យើងមិនអាចទុកឱ្យពួកគេដាច់ពោះបានទេ យើងត្រូវរកវិធី។” ចាស់ទុំម្នាក់និយាយ។

“ទោះបីជាមិនសូវមានសន្តិភាព និងនៅពេលយប់មានរឿងមិនធម្មតាច្រើន ប៉ុន្តែពេលថ្ងៃវាមិនសូវអីទេ។ ខ្ញុំនឹងនាំមនុស្សមួយចំនួនចេញទៅ បើពួកយើងប្រុងប្រយ័ត្ន ច្បាស់ជាមិនអីទេ” Shi Linhu និយាយ។

ចុងក្រោយ បុរសខ្លាំងៗប្រហែលដប់នាក់បានជួបជុំគ្នានៅមុខភូមិ។ មេភូមិ Shi Yunfeng បាននាំពួកគេទៅមុខដើមឈើរន្ទះបាញ់ ហើយចាប់ផ្តើមបន់ស្រន់យ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់។

“វិញ្ញាណអ្នកការពារ សូមមេត្តាជួយការពារអ្នកភូមិរបស់យើងផង។ សូមឱ្យពួកគេបរបាញ់បានសត្វសម្រាប់ក្មេងៗ និងត្រឡប់មកវិញដោយសុវត្ថិភាព។ ដោយដួងចិត្តស្មោះត្រង់ ពួកយើងនឹងនាំយកគ្រឿងសក្ការៈបូជាមកជូនលោកជារៀងរហូតតទៅ។”