ស្លឹកប៉េស

ឆិន ភីងអាន បានត្រលប់ទៅផ្ទះរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង វិញ ហើយចាក់ទឹកពីរធុងនោះចូលទៅក្នុងពាងនៅក្នុងផ្ទះបាយនាទីធ្លាផ្ទះ។ បន្ទាប់មក គេបានរត់ទៅមាត់ទ្វារ ហើយស្រែកថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង ខ្ញុំសុំប្រើអុស និងគ្រឿងទេសរបស់ឯងខ្លះ ដើម្បីធ្វើស៊ុបត្រីឱ្យ នីង យ៉ាវ (Ning Yao) តើបានទេ?»

លីវ សៀនយ៉ាង ដែលទើបតែចូលគេងវិញនោះ ស្រាប់តែភ្ញាក់ព្រើតដោយសារសំណួររបស់ ឆិន ភីងអាន។ «ឯងនេះពិតជាគួរឱ្យរំខានមែន! ខ្ញុំកំពុងតែយល់សប្តិឃើញ ជឺ គុយ ញញឹមដាក់ខ្ញុំផង! ប្រញាប់សង ជឺ គុយ មកខ្ញុំវិញភ្លាម!» គេគ្រហឹមទាំងខឹង។

ឆិន ភីងអាន បានគ្រវីក្បាលតប។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេក៏បាននឹកឃើញដល់សំណូមពររបស់ លីវ សៀនយ៉ាង នៅពេលនេះដែរ ហើយគេក៏និយាយបែបសុំទោសថា៖ «មិញនេះ ខ្ញុំពិតជាបានជួប ជឺ គុយ នៅអណ្តូងសោដែកមែន។ ប៉ុន្តែពួកយើងត្រូវបានរំខានដោយយាយម៉ា ដូច្នេះខ្ញុំក៏ភ្លេចសួរសុខទុក្ខនាងជួសឯងទៅ។ ចាំពេលខ្ញុំយកស៊ុបត្រីទៅឱ្យ នីង យ៉ាវ បន្តិចទៀត ខ្ញុំសន្យាថានឹងទៅសួរសុខទុក្ខនាងជួសឯង។»

លីវ សៀនយ៉ាង ប្រញាប់លោតចុះពីលើគ្រែរួចផ្លាស់សម្លៀកបំពាក់។ បន្ទាប់មក គេរត់ទៅមាត់ទ្វារ ហើយសម្លឹងមើលទៅរូបរាងស្គមស្គាំងដែលកំពុងតែរវល់ធ្វើការ រួចសើចតិចៗនិយាយថា៖ «ចាំបន្តិចទៀត ខ្ញុំនឹងទៅចែកចាយស៊ុបត្រីជាមួយឯងដែរ។ អូ ត្រូវហើយ តើថ្ងៃនេះ ជឺ គុយ ស្លៀកឈុតពណ៌ក្រហមគ្រាប់ទទឹមមែនទេ? ឬក៏នាងស្លៀកឈុតពណ៌បៃតងខ្ចី? នៅពេលដែលខ្ញុំរកបាន ២០០ កាក់ ខ្ញុំនឹងអាចទិញប្រអប់គ្រឿងសម្អាងប្រាក់រូបនាគដ៏ប្រណីតនោះបានហើយ។ ខ្ញុំដឹងថានាងប៉ងប្រាថ្នាចង់បានវាយូរណាស់មកហើយ ប៉ុន្តែនាងតែងតែរារែកមិនហ៊ានទិញ។ នេះសុទ្ធតែជាកំហុសរបស់ សុង ជីស៊ីន អាម្សៀតក្រីក្រម្នាក់នោះ។ គេកំណាញ់ហួសហេតុពេក។ គេស្លៀកពាក់ដូចជាអ្នកមានមកពីផ្លូវហ្វូឡូ (Fortune Street) ប៉ុន្តែគេសូម្បីតែចំណាយប្រាក់ពីរបីកាក់ទិញរ៉ូបឱ្យ ជឺ គុយ ក៏មិនចង់ដែរ។ ប្រសិនបើខ្ញុំជាលោកប្រុសរបស់នាងវិញ ខ្ញុំច្បាស់ជាទិញអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលនាងចង់បាន។ នាងនឹងរស់នៅក្នុងភាពស៊ីវិល័យ និងប្រណីតជាងពួកកូនក្រមុំអ្នកមាននៅផ្លូវហ្វូឡូទៅទៀត!»

ឆិន ភីងអាន មិនខ្វល់នឹងការយល់សប្តិទាំងថ្ងៃរបស់ លីវ សៀនយ៉ាង ឡើយ។ គេពិតជាមិនយល់សោះថា ហេតុអ្វីបានជា លីវ សៀនយ៉ាង ស្រឡាញ់ ជឺ គុយ ងប់ងល់ដល់ថ្នាក់នេះ ហើយមិនមែនជាអ្នកផ្សេង។ ជាការពិតណាស់ នេះមិនមែនមកពីគេមើលងាយឋានៈជាអ្នកបម្រើរបស់នាងឡើយ ហើយក៏មិនមែនមកពីគេគិតថានាងអាក្រក់ដែរ។ ប៉ុន្តែគឺមកពីគេមើលមិនឃើញនូវ «ជោគវាសនាដែលបានកំណត់ទុក» រវាង លីវ សៀនយ៉ាង និង ជឺ គុយ ទាល់តែសោះ។

«ហេតុអ្វីបានជាឯងហៅនាងថា ជឺ គុយ ដែរ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនហៅនាងថា វ៉ាង ជូ (Wang Zhu) ដូចមុន?» ឆិន ភីងអាន សួរដោយចង់ដឹង។

លីវ សៀនយ៉ាង បង្ហាញធ្មេញរួចនិយាយថា៖ «បន្ទាប់ពីដឹងថា ឯងក៏មិនចេះសរសេរអក្សរ ជឺ គុយ ដែរនោះ ខ្ញុំក៏សម្រេចចិត្តថាមិនខ្វល់ទៀតឡើយ។»

ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ធុញថប់បន្តិច រួចតបថា៖ «ហេតុអ្វីបានជាឯងយកខ្លួនឯងមកប្រៀបធៀបនឹងខ្ញុំ? ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនប្រៀបធៀបខ្លួនឯងជាមួយ សុង ជីស៊ីន ទៅ? ទោះយ៉ាងណា ជឺ គុយ គឺជាអ្នកបម្រើរបស់គេ មិនមែនរបស់ខ្ញុំទេ។»

លីវ សៀនយ៉ាង សើចចំអក រួចនិយាយថា៖ «វាមិនមែនថាគេពូកែជាងឯងគ្រប់យ៉ាងឯណា។ ឧទាហរណ៍ តើគេធ្លាប់មានឱកាសហៅនរណាម្នាក់ថាពុកឬម៉ែទេ? តើគេមិនមែនអន់ជាងឯងត្រង់ចំណុចនេះទេឬ? មិនចម្លែកទេដែលម្តាយរបស់ គូ ចាន់, យាយម៉ា និងស្រីៗផ្សេងទៀតនិយាយអាក្រក់ពីគេបែបនេះ។ សុង ជីស៊ីន ក៏មិនមែនជាមនុស្សបរិសុទ្ធស្អាតស្អំអីដែរ បើមិនដូច្នោះទេ ហេតុអ្វីបានជាគេមិនទៅអង្គុយក្នុងការិយាល័យមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡឱ្យមានរាសីទៅ? ហេតុអ្វីបានជាគេត្រូវមកស៊ូទ្រាំនៅច្រកលំដីឥដ្ឋវិញ? ប៉ុន្តែគេនៅតែហ៊ានមើលងាយអ្នកដទៃទៀត។ ដូច្នេះ គេសមតែត្រូវគេជេរប្រទេច និងហៅថាអាស៊ុតក្រៅច្បាប់ហើយ។»

ឆិន ភីងអាន ក្រោកឈរ ហើយដើរទៅមាត់ទ្វារផ្ទះបាយ រួចនិយាយថា៖ «លីវ សៀនយ៉ាង ទោះបីជា សុង ជីស៊ីន និងខ្ញុំមិនមែនជាមិត្តភក្តិនឹងគ្នា ប៉ុន្តែរបៀបដែលឯងនិយាយពីគេបែបនេះ...»

លីវ សៀនយ៉ាង ប្រញាប់លើកដៃឡើង មិនព្រមស្តាប់ការទូន្មានរបស់ ឆិន ភីងអាន ឡើយ។ គេបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ល្បិចរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំឈប់និយាយអាក្រក់ពីគេហើយ បានទេ? ឆិន ភីងអាន តើឯងរៀនអាភាពរឹងរូស និងមិនចេះបត់បែននេះពីនរណា? ទោះយ៉ាងណា លោកតាខ្ញុំធ្លាប់និយាយថា ឪពុកម្តាយរបស់ឯងសុទ្ធតែជាមនុស្សស្លូតបូតណាស់ ជាពិសេសម្តាយរបស់ឯង។ សំឡេងរបស់គាត់តែងតែស្រទន់ និងពិរោះ ហើយគាត់ក៏ចូលចិត្តញញឹមរហូតដែរ។ ចិត្តគំនិតរបស់គាត់ពិតជាល្អរកលេខដាក់គ្មាន។ លោកតាខ្ញុំក៏និយាយដែរថា យាយម៉ា កាលពីគាត់នៅក្មេង គាត់ជេរស្ទើរតែគ្រប់គ្នា ប៉ុន្តែគាត់តែងតែលើកលែងឱ្យម្តាយរបស់ឯងជានិច្ច។ មិនត្រឹមតែយាយម៉ាមិនជេរគាត់ទេ តែគាត់ថែមទាំងញញឹមដាក់ម្តាយឯងទៀតផង។»

ឆិន ភីងអាន មិនអាចលាក់ស្នាមញញឹមលើផ្ទៃមុខបានឡើយ។

លីវ សៀនយ៉ាង គ្រវីដៃដេញគេ។ «ប្រញាប់យកស៊ុបទៅឱ្យ 'ប្រពន្ធ' ឯងទៅ។»

ឆិន ភីងអាន បញ្ច្រាសភ្នែក រួចនិយាយថា៖ «បើឯងពូកែម្ល៉ឹងៗ ហេតុអ្វីបានជាឯងមិនទៅនិយាយពាក្យហ្នឹងនៅចំពោះមុខនាងទៅ?»

លីវ សៀនយ៉ាង សើចតិចៗ រួចតបថា៖ «ឯងប្រហែលជាភ្លើ ប៉ុន្តែខ្ញុំច្បាស់ជាមិនភ្លើឡើយ។»

មួយសន្ទុះក្រោយមក ឆិន ភីងអាន បានដើរចេញមកក្រៅជាមួយឆ្នាំងដីដែលមានស៊ុបត្រីនៅខាងក្នុង។ បន្ទាប់ពីចាក់សោទ្វារ អ្នកទាំងពីរក៏សំដៅទៅកាន់ច្រកលំដីឥដ្ឋ។ បន្ទាប់ពីមកដល់ផ្ទះរបស់ ឆិន ភីងអាន លីវ សៀនយ៉ាង បានឃើញគេឈរគោះទ្វាររបងយ៉ាងល្ងីល្ងើ។ នៅពេលនេះហើយដែលគេដឹងថា ឆិន ភីងអាន ពិតជាបានទុកសោរផ្ទះឱ្យ នីង យ៉ាវ មែន។ លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ថាមនុស្សម្នាក់នេះពិតជាជួយមិនបានមែន។

ស្ត្រីវ័យក្មេងក្នុងឈុតខ្មៅមិនបានពាក់មួកបិទមុខឡើយនៅពេលនៅក្នុងផ្ទះ ដូច្នេះផ្ទៃមុខដ៏ស្រស់ស្អាតរបស់នាងត្រូវបានបង្ហាញឱ្យឃើញនៅពេលនាងបើកទ្វារ។ ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង លីវ សៀនយ៉ាង មានអារម្មណ៍ខ្លាចស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ម៉ឺងម៉ាត់ម្នាក់នេះបន្តិច។ វាមិនមែនមកពីភាពត្រជាក់ស្រជុំរបស់នាងឡើយ ព្រោះ ជឺ គុយ ក៏មានភាពត្រជាក់ស្រជុំបែបនេះ ឬលើសពីនេះទៅទៀត ប៉ុន្តែ លីវ សៀនយ៉ាង នៅតែមានភាពក្លាហានទៅរំខាននាងជានិច្ច។ វាក៏មិនមែនមកពីអាវុធ ឬកម្លាំងរបស់នាងដែរ ព្រោះ លីវ សៀនយ៉ាង មិនដែលខ្លាចពួកកូនអ្នកមាននៅផ្លូវហ្វូឡូ ដែលធ្លាប់ឡោមព័ទ្ធវាយគេជាច្រើនដងនោះឡើយ។ ទោះបីជាគេរត់គេចខ្លួនទាំងអាម៉ាស់ ក៏គេមិនដែលដឹងថាភាពភ័យខ្លាចចំពោះពួកគេមានន័យយ៉ាងណាដែរ។

ប៉ុន្តែ មិនដឹងជាហេតុអ្វី គេបែរជាខ្លាច នីង យ៉ាវ ដែលជាក្មេងស្រីមកពីខាងក្រៅម្នាក់នេះទៅវិញ។

នីង យ៉ាវ អង្គុយចុះ ហើយបើកគម្របឆ្នាំងដី។ ភ្នែកដ៏មុតស្រួចរបស់នាងបានជ្រួញបន្តិចនៅពេលនាងស្រូបក្លិនឈ្ងុយនៃស៊ុបត្រី នាងងក់ក្បាលរួចនិយាយដោយសំឡេងស្រទន់ថា៖ «អរគុណ។»

ឆិន ភីងអាន គឺជាមនុស្សដែលពូកែសង្កេតខ្លាំងណាស់ ហើយគេដឹងថានេះគឺជាសញ្ញាមួយដែលបង្ហាញថា ស្ត្រីវ័យក្មេងដ៏ត្រជាក់ស្រជុំម្នាក់នេះកំពុងតែមានក្តីសុខ។

គេបានដាំបបរមួយឆ្នាំងឱ្យនាង ដោយប្រាប់នាងឱ្យជួយមើលភ្លើងដោយខ្លួនឯង។ បន្ទាប់មក គេងាកទៅរក លីវ សៀនយ៉ាង រួចនិយាយថា៖ «ឯងអាចចាំ ជឺ គុយ ដោយខ្លួនឯងទៅ។ ខ្ញុំត្រូវទៅចែកចាយសំបុត្រសិន។»

លីវ សៀនយ៉ាង កំពុងអង្គុយនៅមាត់ទ្វារ ដោយផ្ទៀងត្រចៀកស្តាប់រាល់ចលនាដែលកើតឡើងនៅផ្ទះជិតខាង។ គេនឹងធ្វើសកម្មភាពភ្លាម ប្រសិនបើឮសំឡេងអ្វីមួយ។ គេមានអារម្មណ៍មិនសូវល្អឡើយ ហើយគេក៏និយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «អឺ ទៅធ្វើការរបស់ឯងទៅ។»

ឆិន ភីងអាន ចាកចេញពីផ្ទះ។ នៅពេលដែលគេហៀបនឹងចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ គេស្រាប់តែកត់សម្គាល់ឃើញថា ផ្លូវនៅពីមុខគេប្រែជាខ្មៅងងឹតបន្តិច។ ងើបក្បាលឡើង គេបានឃើញបុរសម្នាក់ដែលមានរូបរាងខ្ពស់ធំ ស្លៀកពាក់អាវពណ៌ស កំពុងឈរនៅទីនោះ ដោយដៃម្ខាងដាក់ទៅក្រោយខ្នង ហើយដៃម្ខាងទៀតដាក់នៅលើខ្សែក្រវាត់ត្បូងព័ណ៌សនៅចង្កេះ។ ខ្សែភ្នែករបស់គាត់កំពុងសម្លឹងមើលទៅចម្ងាយ។

ដោយដឹងថាខ្លួនកំពុងឈររាំងផ្លូវក្នុងច្រកដ៏តូច បុរសនោះបានញញឹមតិចៗ រួចងាកទៅម្ខាងដើម្បីឱ្យ ឆិន ភីងអាន ដើរកាត់។

ឆិន ភីងអាន មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង ខណៈគេបង្កើនល្បឿនចាកចេញពីច្រកលំដីឥដ្ឋ។ ងាកមកមើលក្រោយ គេឃើញថាបុរសនោះបានដើរចូលទៅក្នុងច្រកលំដីឥដ្ឋយ៉ាងយឺតៗ។

ទោះបីជាគេទើបតែក្រឡេកមើលបុរសនោះមួយភ្លែតក៏ដោយ ប៉ុន្តែ ឆិន ភីងអាន នៅតែមើលឃើញនូវប៉ាក់ពណ៌មាសតិចៗនៅលើផ្នែកខាងមុខ និងខាងក្រោយនៃអាវពណ៌សដ៏ស្អាតស្អំរបស់គាត់។ ខ្សែពណ៌មាសទាំងនោះបានបង្កើតជារូបភាពពីរ ដែលហាក់ដូចជាសត្វអ្វីម្យ៉ាងកំពុងហោះហើរកាត់ភ្នំ និងពពក។ វាពិតជាអាថ៌កំបាំងបំផុត។

ឆិន ភីងអាន បានរុញគំនិតទាំងនេះចេញពីខួរក្បាល ហើយគេគ្រាន់តែចាត់ទុកបុរសនោះថាជាអ្នកក្រៅម្នាក់ទៀតដូចជា ហ្វូ ណានហួ (Fu Nanhua) និងអ្នកផ្សេងទៀតប៉ុណ្ណោះ — គាត់ប្រហែលជាទៅច្រកលំដីឥដ្ឋដើម្បីស្វែងរកឱកាសវាសនាអ្វីម្យ៉ាង។ បន្ទាប់ពីបានទៅលេងដើមជ្រៃធំជាមួយលោកគ្រូឈីកាលពីថ្ងៃមុន គេមានអារម្មណ៍ធូរស្រាលជាងមុនច្រើន។ គេមានអារម្មណ៍ថា ដរាបណាមានលោកគ្រូឈីនៅក្នុងទីរួមស្រុកនេះ យ៉ាងហោចណាស់គេក៏អាចទាមទារយុត្តិធម៌បានដែរ ប្រសិនបើមានរឿងមិនល្អកើតឡើង។

នៅពេលដែលគេរត់កាត់ច្រកផ្កាអាព្រីខត ឆិន ភីងអាន បានឃើញក្មេងស្រីអាវបៃតងដែលគេបានជួបកាលពីយប់មិញ កំពុងតែអង្គុយនៅតូបលក់គាវដដែល។ មានចង្កឹះនៅក្នុងដៃនាង ហើយនាងកំពុងតែយកវាទៅវាយតុតិចៗតាមចង្វាក់។ មានទឹកមុខដ៏ស្វាហាប់នៅលើផ្ទៃមុខដ៏ទ្រលុកទ្រលន់ និងស្លូតត្រង់របស់នាង ហើយភ្នែករបស់នាងកំពុងសម្លឹងមើលយ៉ាងមុតមាំទៅកាន់ឆ្នាំងដែលមានផ្សែងហុយៗ ដែលគេកំពុងស្រុះគាវ។ ទោះបីជា ឆិន ភីងអាន នៅចម្ងាយតែ ៥ ឬ ៦ ជំហានពីនាងក៏ដោយ ក៏នាងមិនបានចាប់អារម្មណ៍នឹងគេទាល់តែសោះ។

សម្រាប់ក្មេងស្រីអាវបៃតងម្នាក់នេះ អាហារគឺជាអ្វីដែលសំខាន់បំផុត។ ទោះបីជាមេឃរលំ ក៏នាងនៅតែត្រូវញ៉ាំអាហារឱ្យឆ្អែតសិនមុននឹងរត់គេចខ្លួនដែរ។

ឆិន ភីងអាន លួចសរសើរក្មេងស្រីដែលមិនធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់នេះចេញពីចិត្ត។ គេមិនបានរំខាននាងឡើយ ហើយគេក៏ញញឹមរួចបន្តរត់ទៅទិសខាងកើតនៃទីរួមស្រុក។

មានមនុស្សខ្លះ និងរឿងខ្លះ — ទោះបីជាពួកគេគ្រាន់តែជាទេសភាពនៅតាមដងផ្លូវក៏ដោយ — ក៏អាចធ្វើឱ្យយើងមានអារម្មណ៍សប្បាយរីករាយបានដែរ ដោយគ្រាន់តែក្រឡេកមើលតែមួយភ្លែត។

នៅពេល ឆិន ភីងអាន មកដល់ទ្វារឈើនៅទិសខាងកើតនៃទីរួមស្រុក គេបានឃើញអ្នកយាមទ្វារដែលមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃម្នាក់នោះ កំពុងតែឈរជើងធាក់លើគល់ឈើ ហើយសម្លឹងមើលទៅទិសខាងកើត។ វាហាក់ដូចជាគាត់កំពុងរង់ចាំបុគ្គលសំខាន់ណាម្នាក់មកដល់អញ្ចឹង។

កាលដែលនៅជុំវិញដើមជ្រៃធំ ឆិន ភីងអាន ធ្លាប់បានឮពួកចាស់ៗជជែកគ្នាអំពីការមកដល់នៃមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មី។ កាលដែលគេមកដល់ទីរួមស្រុកដំបូង គេត្រូវបានទទួលស្វាគមន៍យ៉ាងអធិកអធម ដោយមានចាស់ទុំស្ទើរតែទាំងអស់មកពីត្រកូលទាំងបួន និងគ្រួសារទាំងដប់មកកាន់ទ្វារខាងកើតដើម្បីទទួលស្វាគមន៍គេ។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ បន្ទាប់ពីរង់ចាំក្រោមពន្លឺថ្ងៃដ៏ក្តៅអស់រយៈពេលជាច្រើនម៉ោង មនុស្សម្នាក់គត់ដែលបានមកដល់ គឺកូនចៅម្នាក់មកពីការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡ ដែលបានប្រាប់ពួកគេថា មន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡបានទៅដល់ការិយាល័យរបស់គាត់រួចហើយ ហើយគាត់ទើបតែភ្ញាក់ពីគេងថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ។ បន្ទាប់មក គេក៏ប្រាប់ពួកគេឱ្យទៅកាន់ការិយាល័យត្រួតពិនិត្យឡដោយផ្ទាល់ទៅ។ ក្រុមអ្នកមានទាំងនោះមានការខឹងសម្បារយ៉ាងខ្លាំង ប៉ុន្តែតាមពាក្យចចាមអារ៉ាម គ្មាននរណាម្នាក់ហ៊ានរអ៊ូសូម្បីមួយម៉ាត់ឡើយ នៅពេលដែលពួកគេបានចូលទៅក្នុងភូមិគ្រឹះមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡនៅទីបំផុត។ តាមពិតទៅ ពួកគេទាំងអស់គ្នាថែមទាំងញញឹមបញ្ជោរតាមដែលអាចធ្វើទៅបានទៀតផង។

ឆិន ភីងអាន យល់ថាការរៀបរាប់របស់ពួកគេគឺចម្លែកណាស់។ ហេតុអ្វីបានជាពួកចាស់ៗនិយាយដូចជាពួកគេបានឃើញផ្ទាល់នឹងភ្នែកបែបនេះ? រាល់ពេលដែលពួកគេពិភាក្សាពីរឿងចចាមអារ៉ាមនៅផ្លូវហ្វូឡូ និងច្រកស្លឹកប៉េស ពួកគេក៏និយាយដូចជាពួកគេបាននៅទីនោះដែរ។ ឧទាហរណ៍ ដូចជារឿងមីងម្នាក់មកពីត្រកូលលូ (Lu Clan) ដែលមានទំនាក់ទំនងស្នេហាលួចលាក់ជាមួយគ្រូបង្ហាត់ម្នាក់នោះ ហើយនាងបានប្រញាប់រៀបចំសម្លៀកបំពាក់ និងបិទបាំងដើមទ្រូងរបស់នាងយ៉ាងតក់ក្រហល់ នៅពេលដែលត្រូវគេចាប់បាន។ ពួកគេរៀបរាប់លម្អិតយ៉ាងខ្លាំង មិនឱ្យខ្វះចន្លោះសូម្បីបន្តិច។ វាហាក់ដូចជាពួកគេគឺជាគ្រូបង្ហាត់រូបនោះផ្ទាល់អញ្ចឹង។

លីវ សៀនយ៉ាង តែងតែលេបទឹកមាត់រាល់ពេលដែលឮរឿងនិយាយដើមបែបនេះ។ សុង ជីស៊ីន ក៏ជួនកាលមកអង្គុយក្បែរដើមជ្រៃធំដែរ ប៉ុន្តែគេមិនដែលនាំ ជឺ គុយ មកជាមួយឡើយ។ ស្នាមញញឹមរបស់គេក៏មើលទៅហាក់ដូចជាមានការរក្សាមារយាទជាង លីវ សៀនយ៉ាង ដែរ។ ប៉ុន្តែនៅពេលដែលគេលួចចូលរួមជជែក និងសើចចំអកជាមួយអ្នកដទៃ សំឡេងរបស់គេបែរជាខ្លាំងជាងពេលដែលគេសូត្រធម៌របស់ពួកអ្នកប្រាជ្ញនៅពេលព្រឹក និងពេលយប់ទៅទៀត។

ឆិន ភីងអាន អង្គុយចុះក្បែរគល់ឈើ ហើយរង់ចាំដោយអត់ធ្មត់រហូតដល់អ្នកយាមទ្វារចាប់អារម្មណ៍នឹងគេ។

បុរសដែលមើលទៅរញ៉េរញ៉ៃម្នាក់នោះបានជេរមួយមាត់ មុននឹងលោតចុះពីលើគល់ឈើ ហើយក្រឡេកមើលក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ។ គាត់មិនបាននិយាយអ្វីឡើយ ហើយបានដើរទៅកាន់ខ្ទមដីឥដ្ឋដើម្បីយកសំបុត្រមួយដុំមក។ មានសំបុត្រសរុបចំនួន ៦ ប៉ុន្តែគាត់បានហុចប្រាក់ឱ្យ ឆិន ភីងអាន តែ ៥ កាក់ប៉ុណ្ណោះ។

ឆិន ភីងអាន បានរាប់សំបុត្រយ៉ាងលឿន ហើយគេមិនបានរអ៊ូរទាំអ្វីឡើយ។ នេះក៏ព្រោះតែសំបុត្រពីរក្នុងចំណោមនោះ គឺផ្ញើទៅឱ្យអ្នកជិតខាងនៅផ្លូវហ្វូឡូ។ ដូច្នេះ ឆិន ភីងអាន មិនចង់យកប្រៀបបន្តិចបន្តួចបែបនេះឡើយ។ ជាការពិតណាស់ ប្រសិនបើអ្នកយាមទ្វារស្រាប់តែមានចិត្តល្អ ហើយសម្រេចចិត្តផ្តល់ឱ្យគេ ៦ កាក់ គេក៏ច្បាស់ជាមិនបដិសេធដែរ។

ឆិន ភីងអាន បានរៀបចំផ្លូវដើររួចក៏សួរបែបធម្មតាថា៖ «កំពុងរង់ចាំនរណាមែនទេ?»

អ្នកយាមទ្វារក្រឡេកមើលទៅផ្លូវដ៏ធំនៅទិសខាងកើត រួចនិយាយទាំងមួម៉ៅថា៖ «ចាំលោកតាឯងហ្នឹង!»

ឆិន ភីងអាន ប្រញាប់ដើរចេញយ៉ាងលឿន មិនចង់ក្លាយជាកន្លែងបញ្ចេញកំហឹងរបស់គាត់ឡើយ។

អ្នកយាមទ្វារសើចតិចៗរួចគិតថា៖ «អូ? ក្មេងនេះពិតជាពូកែសង្កេតមែន។»

គាត់ងើបក្បាលមើលមេឃ។ សំឡេងផ្គរលាន់បានស្ងប់បាត់ទៅហើយ ហើយពពកខ្មៅដែលមើលទៅហាក់ដូចជាចង់សង្កត់លើផ្ទះសម្បែង ក៏បានរលាយបាត់ទៅវិញយ៉ាងយឺតៗ។

គាត់អង្គុយចុះលើគល់ឈើ ហើយដកដង្ហើមធំ រួចនិយាយថា៖ «នៅពេលដែលពួកអាទិទេពវាយគ្នា គឺពួកអ្នកស្រែ និងមនុស្សសាមញ្ញហ្នឹងហើយដែលរងគ្រោះជាងគេ...»

ក្នុងចំណោមសំបុត្រទាំង ៦ នោះ ៤ សំបុត្រគឺផ្ញើទៅកាន់ ត្រកូលលូ (Lu), ត្រកូលលី (Li), ត្រកូលចាវ (Zhao) និងត្រកូលសុង (Song) នៅផ្លូវហ្វូឡូ។ ទាំងនេះគឺជាត្រកូលធំៗទាំងបួននៃទីរួមស្រុកនេះ។ សំបុត្រ ២ ទៀតដែលនៅសល់ គឺផ្ញើទៅឱ្យមនុស្សនៅច្រកស្លឹកប៉េស។ ជាការចៃដន្យ សំបុត្រមួយក្នុងចំណោមនោះ គឺផ្ញើទៅឱ្យបុរសចំណាស់ដែលមានចិត្តល្អម្នាក់នោះ។ អ្វីដែលកាន់តែចៃដន្យទៀតនោះ គឺបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះទៀតហើយដែលចេញមកបើកទ្វារទទួលសំបុត្រ។ គាត់បានចំណាំក្មេងប្រុសដែលពាក់ស្បែកជើងចំបើងម្នាក់នេះបាន ហើយគាត់និយាយបែបលេងសើចថា៖ «ក្មេងតូច តើឯងពិតជាមិនព្រមចូលមកផឹកទឹកបន្តិចទេឬ?»

ឆិន ភីងអាន បង្ហាញស្នាមញញឹមបែបអៀនខ្មាស រួចគ្រវីក្បាល។

បុរសចំណាស់មិនមានភាពភ្ញាក់ផ្អើលឡើយ ហើយគាត់ក៏បានយកប្រាក់កាក់ពីរបីពីក្នុងដៃអាវមកហុចឱ្យ ឆិន ភីងអាន រួចនិយាយថា៖ «ថ្ងៃនេះគ្រួសារយើងមានរឿងសប្បាយរីករាយ ដូច្នេះនេះគ្រាន់តែជាកាដូបន្តិចបន្តួចដែលភ្ញៀវគ្រប់រូបអាចទទួលបាន។ វាគ្រាន់តែជាការចែករំលែកលាភសំណាងប៉ុណ្ណោះ។ វាមិនមានអ្វីច្រើនទេ ត្រឹមតែ ១០ កាក់ប៉ុណ្ណោះ ដូច្នេះសូមទទួលយកដោយសប្បាយចិត្តទៅ។»

លុះត្រាតែឮបែបនេះ ទើប ឆិន ភីងអាន ព្រមទទួលយកប្រាក់កាក់ទាំងនោះ។ គេញញឹមរួចនិយាយថា៖ «អរគុណលោកតាវ៉ី (Grandpa Wei)។»

បុរសចំណាស់ងក់ក្បាលទទួលស្គាល់ ហើយគាត់ក៏ស្រាប់តែនិយាយថា៖ «ក្មេងតូច នៅពេលណាដែលឯងទំនេរក្នុងរយៈពេលបន្តិចទៀតនេះ ឯងអាចទៅកាន់ដើមជ្រៃធំ ហើយអង្គុយលេងក្រោមម្លប់របស់វាទៅ។ ប្រសិនបើឯងឃើញមែកឈើ ឬស្លឹកឈើជ្រុះនៅលើដី ឯងអាចរើសវាត្រលប់ទៅផ្ទះវិញ ហើយដាក់វានៅកន្លែងណាមួយ។ ពួកវាអាចជួយបណ្ដេញសត្វល្អិត និងសត្វចង្រៃបាន។ តើវាមិនល្អទេឬ? ហើយវាថែមទាំងមិនអស់លុយទៀតផង។»

ឆិន ភីងអាន បានឱនគោរពបុរសចំណាស់ដើម្បីបង្ហាញការដឹងគុណ។

បុរសចំណាស់បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ពេញចិត្ត រួចនិយាយថា៖ «ទៅចុះ។ រដូវផ្ការីកគឺជាពេលវេលាដ៏សំខាន់បំផុតក្នុងឆ្នាំ ដូច្នេះវាច្បាស់ជាល្អសម្រាប់ឯងក្នុងការបញ្ចេញកម្លាំងឱ្យបានច្រើនក្នុងអំឡុងពេលនេះ។»

ក្មេងប្រុសម្នាក់នោះបានចាកចេញពីផ្លូវថ្មខៀវនៃច្រកស្លឹកប៉េសបាត់ទៅ។

បុរសចំណាស់ឈរនៅមាត់ទ្វាររបស់គាត់អស់រយៈពេលយ៉ាងយូរ សម្លឹងមើលដើមប៉េសពីរជួរដែលដុះតាមបណ្តោយច្រក។ ក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់ដែលមានរូបរាងស្រស់ស្អាត បានដើរមករកបុរសចំណាស់ រួចនិយាយដោយសំឡេងតិចៗថា៖ «លោកតា តើលោកតាកំពុងមើលអ្វីហ្នឹង? មេឃខាងក្រៅត្រជាក់ណាស់ សូមប្រយ័ត្នកុំឱ្យផ្តាសាយឱ្យសោះ។»

ក្មេងស្រីបម្រើម្នាក់នេះបានបម្រើបុរសចំណាស់អស់រយៈពេលជាច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះនាងដឹងថាគាត់គឺជាមនុស្សដែលមានចិត្តសប្បុរស និងស្លូតបូតបំផុត។ នាងគោរពបុរសចំណាស់ម្នាក់នេះ ប៉ុន្តែមិនចាំបាច់ត្រូវខ្លាចគាត់ឡើយ ដូច្នេះនាងក៏សួរទាំងញញឹមថា៖ «លោកតា លោកតាមិនមែនកំពុងនឹកឃើញរឿងដែលលោកតាបានជួបក្មេងស្រីម្នាក់កាលពីក្មេងទេមែនទេ? តើកាលនោះ ក្មេងស្រីម្នាក់នោះក៏ឈរនៅក្រោមដើមប៉េសបែបនេះដែរឬ?»

បុរសចំណាស់ញញឹមរួចតបថា៖ «តាវ យ៉ា (Tao Ya) អើយ ទាំងនាង និងក្មេងប្រុសម្នាក់នោះ សុទ្ធតែជាមនុស្សដែលមានចិត្តល្អ និងមានការតាំងចិត្តខ្ពស់។»

ក្មេងស្រីបម្រើបង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏គួរឱ្យស្រឡាញ់ និងស្លូតត្រង់បន្ទាប់ពីឮការសរសើរបែបនេះ។

បុរសចំណាស់ស្រាប់តែញញឹមរួចនិយាយថា៖ «សាច់ញាតិឆ្ងាយនឹងមកលេងក្នុងរយៈពេលពីរបីថ្ងៃខាងមុខ។ នៅពេលពួកគេចាកចេញទៅ នាងក៏អាចចាកចេញទៅជាមួយក្មេងៗដទៃទៀតក្នុងគ្រួសារដែរ។»

ក្មេងស្រីបម្រើមានភាពស្រឡាំងកាំងបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ ភ្នែករបស់នាងចាប់ផ្តើមមានទឹកភ្នែក ហើយនាងនិយាយទាំងអួលដើមកថា៖ «លោកតា ខ្ញុំមិនចង់ចាកចេញពីទីនេះទេ។»

បុរសចំណាស់ដែលមានចិត្តស្លូតបូត បានគ្រវីដៃរួចនិយាយថា៖ «ខ្ញុំចង់មើលទេសភាពនៅក្នុងច្រកនេះមួយសន្ទុះទៀត។ នាងចូលទៅខាងក្នុងមុនចុះ។ តាវ យ៉ា ស្តាប់សម្តីខ្ញុំទៅ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំនឹងខឹងមិនខាន។»

ក្មេងស្រីបម្រើគ្មានជម្រើសអ្វីក្រៅពីដើរចូលទៅខាងក្នុងវិញឡើយ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ នាងមិនអាចទប់ចិត្តមិនឱ្យងាកមកមើលក្រោយជាច្រើនដងបានឡើយ។

ស្លឹកប៉េសនៅក្នុងច្រកនេះមានពណ៌បៃតងខ្ចី និងដុះយ៉ាងត្រឈឹងត្រឈៃ។ ប៉ុន្តែផ្កាប៉េសនៅមិនទាន់រីកនៅឡើយទេ។

បុរសចំណាស់ដកដង្ហើមធំយ៉ាងស្រាល។ បន្ទាប់មក គាត់ដើរចេញពីទ្វារ និងចុះតាមជណ្តើរ ដើរសំដៅទៅកាន់ដើមប៉េសដែលនៅក្បែរនោះ ហើយឈរនៅក្រោមវា។ សំឡេងរបស់គាត់បង្កប់ដោយភាពសោកសៅ ខណៈគាត់និយាយថា៖ «ក្មេងស្រីដ៏ស្រស់ស្អាតប្រៀបដូចជាផ្កាប៉េសដែលកំពុងរីកស្គុះស្គាយ... ពិតជាគ្មានឱកាសឱ្យខ្ញុំបានឃើញវាម្តងទៀតឡើយ។»

គាត់ក្រឡេកមើលទៅផ្ទះរបស់គាត់ រួចរអ៊ូរទាំថា៖ «ភាពប្លែកខុសគេនៃទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ គឺមានភាពផ្ទុយគ្នាពីកំណើតជាមួយនឹងមហាធម៌ (Great Dao)។ ពួកអ្នកប្រាជ្ញ (Sages) បានបង្ខំផ្លាស់ប្តូរតំបន់នេះនៅពេលនោះ ដែលអនុញ្ញាតឱ្យទីរួមស្រុកតូចមួយនេះទទួលបានលាភសំណាងដ៏ធំធេងអស់រយៈពេល ៣០០០ ឆ្នាំ។ មនុស្សជាច្រើនបានចាកចេញពីទីនេះ ហើយបន្សល់ទុកកូនចៅរបស់ពួកគេនៅទូទាំងទ្វីប Eastern Treasured Vial (ដុងប៉ាវភីង)។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តើទេវតាពិតជាមានភាពវៃឆ្លាតកម្រិតណា? ដូច្នេះ ឥឡូវនេះដល់ពេលដែលត្រូវទូទាត់បញ្ជី និងសម្រាប់ពួកយើងត្រូវសងនូវអ្វីដែលពួកយើងបានជំពាក់ហើយ។ ប្រសិនបើពួកឯងដែលជាក្មេងៗមិនប្រញាប់ចាកចេញទេ តើពួកឯងនឹងនៅទីនេះរង់ចាំសេចក្តីស្លាប់ជាមួយពួកយើងមែនទេ? ពួកយើងដែលចាស់ជរា និងប្រេះស្រាំដូចជាប៉សឺឡែនដែលបែកបាក់ទៅហើយ? ពួកឯងត្រូវតែដឹងថា សេចក្តីស្លាប់អាចមកជាលក្ខណៈធំ ឬតូច។ សម្រាប់មនុស្សរាប់ពាន់នាក់នៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ អ្វីដែលពួកយើងនឹងត្រូវប្រឈមមុខ គឺសេចក្តីស្លាប់ដ៏ធំធេង ជាសេចក្តីស្លាប់ដែលគ្មានជាតិក្រោយឡើយ។

«ដូច្នេះ ខណៈដែលទេវតានៅតែធ្វើមិនដឹងមិនឮ វាកាន់តែល្អប្រសិនបើពួកឯងអាចចាកចេញទៅឱ្យបានច្រើនតាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។»

បុរសចំណាស់លូកដៃដែលជ្រីវជ្រួញទៅដាក់លើមែកឈើ រួចនិយាយថា៖ «ក្មេងៗដែលមានចិត្តល្អ និងមានការតាំងចិត្តអើយ សូមជូនពរឱ្យទេវតាកុំកំណត់គោលដៅ និងបង្ក្រាបពួកឯងឱ្យសោះ។»

នៅពេលណាមិនដឹង ជីដូនរបស់ ចាវ យ៉ាវ (Zhao Yao) ដែលជាដូនតាចាស់កាន់ឈើច្រត់ម្នាក់នោះ បានដើរមកដល់ រួចនិយាយថា៖ «ឯងជិតនឹងចូលមឈូសទៅហើយ ប៉ុន្តែឯងនៅតែមានសង្ឃឹម និងស្លូតត្រង់ហួសហេតុបែបនេះទៀត? ដូចជាដូនតាចាស់ដែលលាបម្សៅពេញមុខអញ្ចឹង សកម្មភាពរបស់ឯងពិតជាគួរឱ្យស្អប់ខ្ពើមណាស់។ តើមហន្តរាយនេះគឺជាអ្វីដែលភាពស្លូតបូត និងចិត្តល្អរបស់ឯងអាចបញ្ឈប់បានមែនទេ?»

បុរសចំណាស់មានអារម្មណ៍ងឿងឆ្ងល់បន្តិច ខណៈគាត់សម្លឹងមើលទៅដូនតាចាស់ដែលមានវ័យស្របាលគ្នា រួចនិយាយបែបអាថ៌កំបាំងថា៖ «នាងមកហើយ។»

ដូនតាចាស់មានភាពរារែកបន្ទាប់ពីឮបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់ស្រាប់តែប្រែជាខឹងសម្បារ ហើយគ្រវីឈើច្រត់ដាក់បុរសចំណាស់ រួចនិយាយថា៖ «អាតាឥតអៀនខ្មាស! តើឯងអាយុប៉ុន្មានហើយ? ប៉ុន្តែឯងនៅតែហ៊ាននិយាយសម្តីបែបនេះទៀត។»

ដូចជាតំណក់ទឹកភ្លៀង ឈើច្រត់បានវាយចុះមកលើបុរសចំណាស់ម្តងហើយម្តងទៀត។ គាត់មានតែរត់គេចខ្លួនយ៉ាងលឿន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គាត់មិនអាចទប់សំណើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយបានឡើយ ខណៈដែលគាត់កំពុងរត់។

ឈរនៅក្រោមដើមប៉េស ដូនតាចាស់នៅតែមានកំហឹងយ៉ាងខ្លាំង។ គាត់មានការស្តាយក្រោយដែលខ្លួនមានចិត្តទន់ ហើយដើរមកកាន់ច្រកស្លឹកប៉េសដោយចៃដន្យបែបនេះ។

ចុងក្រោយ គាត់បានងើបក្បាលមើលទៅស្លឹកខ្ចីៗនៃដើមប៉េស។

បន្ទាប់មក គាត់ដើរត្រលប់ទៅផ្លូវហ្វូឡូវិញ ដោយមានសំឡេងឈើច្រត់ប៉ះនឹងផ្លូវថ្មខៀវ។

នេះគឺជាទីរួមស្រុកដ៏ស្ងប់ស្ងាត់មួយដែលបានរីកចម្រើនអស់រាប់ពាន់ឆ្នាំមកហើយ។ ប៉ុន្តែជាចុងក្រោយ វាបែរជាក្លាយជាទីរួមស្រុកមួយដែលអ្នកស្រុកដ៏គួរឱ្យអាណិត នឹងមិនទទួលបានការចាប់ជាតិជាថ្មីឡើយ។

តើពិតជាគ្មានសង្ឃឹមសូម្បីតែបន្តិចមែនទេ?

ទឹកអូរចាប់ផ្តើមរាក់ទៅៗ ហើយទឹកអណ្តូងចាប់ផ្តើមត្រជាក់ទៅៗ។ ដើមជ្រៃធំកាន់តែចាស់ទៅៗ ហើយសោដែកកាន់តែច្រេះទៅៗ។ ពពកដ៏ធំបានសង្កត់មកលើទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។

ឆ្នាំនេះ ដើមប៉េសដុះស្លឹក ប៉ុន្តែវាមិនចេញផ្កាឡើយ។