វាយស្មៅបង្កកពស់

មុនពេល ឆិន ភីងអាន (Chen Ping'an) មកដល់អណ្តូងសោដែក (Iron Lock Well) ជាមួយធុងទឹកទាំងពីររបស់គេ គេបានដើរកាត់តូបលក់អាហារពេលព្រឹកពីរបីនៅច្រកផ្កាអាព្រីខត (Apricot Blossom Alley) ដែលធ្វើឱ្យពោះរបស់គេរោទ៍ឡើងដោយមិនដឹងខ្លួន។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេពិតជាខ្វះខាតប្រាក់កាក់ណាស់ ដូច្នេះមានតែបង្ខំចិត្តដើរទៅមុខបន្ត ហើយតម្រង់ជួរនៅមាត់អណ្តូងដើម្បីដងទឹក។ មានគ្រួសារចំនួនបីនៅពីមុខគេ ហើយនៅពេលដល់វេនគេ ស្រាប់តែ ជឺ គុយ (Zhi Gui) បានស្ទុះមកកាត់មុខជាមួយធុងទឹកតូចមួយ។ រឿងនេះបានធ្វើឱ្យអ្នកដែលនៅពីក្រោយខឹងសម្បារ និងរអ៊ូរទាំភ្លាមៗ។

ទោះបីជាពួកគេមិនបានជេរប្រទេចខ្លាំងៗក៏ដោយ ប៉ុន្តែសម្តីដែលពួកគេនិយាយចេញមកគឺមិនពិរោះស្តាប់ឡើយ។ ជាពិសេសគឺលោកយាយចាស់ខ្នងកង់ម្នាក់ ដែលអ្នកស្រុកហៅថា យាយម៉ា (Granny Ma)។ កូនប្រុសទាំងពីររបស់គាត់គឺជាមនុស្សជោគជ័យ ដោយម្នាក់ៗមានឡដុតភក់ផ្ទាល់ខ្លួន។ ទោះបីជាឡរបស់ពួកគេមានទំហំតូចបំផុតក្នុងចំណោមឡទាំង ៣០ ក៏ដោយ ក៏ពួកគេនៅតែត្រូវបានចាត់ទុកថាជាអ្នកមានបំផុតនៅច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះដែរ។

ទោះជាយ៉ាងណា ដោយសារមូលហេតុអ្វីម្យ៉ាង ទំនាក់ទំនងរបស់យាយម៉ា និងកូនប្រសារស្រីទាំងពីរគឺអាក្រក់ខ្លាំងណាស់។ កូនប្រុស និងប្រពន្ធរបស់ពួកគេបានរើទៅរស់នៅផ្លូវស្លឹកប៉េស (Peach Leaf Alley) តាំងពីយូរមកហើយ ដូច្នេះមានតែលោកយាយម្នាក់គត់ដែលរស់នៅម្នាក់ឯងក្នុងផ្ទះលោកយាយនៅច្រកផ្កាអាព្រីខតនេះ។

ក្នុងខ្សែភ្នែករបស់ ឆិន ភីងអាន, លីវ សៀនយ៉ាង និងក្មេងៗជំនាន់ក្រោយ យាយម៉ាតែងតែជាមនុស្សចាស់ដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុត។ គាត់សាហាវណាស់ពេលជេរអ្នកដទៃ ហើយថែមទាំងជាមនុស្សកំណាញ់ និងចិត្តចង្អៀតបំផុត។ គាត់តែងតែចង់បានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងសម្រាប់តែខ្លួនឯង។ តាមពិតទៅ បើក្មេងៗហ៊ានយកព្រិលនៅមុខផ្ទះគាត់ទៅលេងបោះបាល់ព្រិល ឬហ៊ានយកកកឈាមដែលព្យួរនៅតាមដំបូលផ្ទះគាត់ គាត់នឹងកាន់អំបោសដេញវាយពួកគេកាត់តាមច្រកជាច្រើនដោយជេរផង វាយផង និងមិនចេះហត់នឿយបន្តិចសោះឡើយ។

កាលពីមុន ប្រហែលជាមានមនុស្សតែម្នាក់គត់នៅតំបន់ខាងលិចនៃទីរួមស្រុកនេះដែលអាចបង្ក្រាបភាពសាហាវរបស់យាយម៉ាបាន នោះគឺម្តាយរបស់ គូ ចាន់ (Gu Can)។ ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ មានពាក្យចចាមអារ៉ាមថា ស្ត្រីមេម៉ាយរូបនោះបានចាកចេញទៅជាមួយសាច់ញាតិខាងប្តី ហើយនឹងទៅរស់នៅឯស្រុកកំណើតខាងប្តីបាត់ទៅហើយ។ យាយម៉ាបានក្លាយជាមនុស្សស្លូតបូតបន្តិចក្នុងរយៈពេលប៉ុន្មានឆ្នាំចុងក្រោយនេះ ប៉ុន្តែបន្ទាប់ពីម្តាយរបស់ គូ ចាន់ ចាកចេញទៅ គាត់ក៏ត្រលប់មកជាមនុស្សសាហាវ និងរស់រវើកដូចដើមវិញភ្លាម។ វាហាក់ដូចជាគ្រប់គ្នាគឺជាបន្លាដែលទើសភ្នែកគាត់អញ្ចឹង។

ជាក់ស្តែង នៅពេលឃើញ ជឺ គុយ កាត់ជួរ យាយម៉ាក៏ចាប់ផ្តើមនិយាយបែបឌឺដងភ្លាមៗ។ សំឡេងរបស់គាត់មិនខ្លាំងទេ ហើយមានស្នាមញញឹមមិនពិតនៅលើផ្ទៃមុខ។ គាត់បានធ្វើជាជជែកលេងជាមួយស្ត្រីដែលនៅក្បែរនោះ ដោយនិយាយថា មានក្មេងស្រីខ្លះទីបំផុតអាចបើកមុខមាត់ និងបង្ហាញទំនាក់ទំនងជាសាធារណៈបានហើយ។ ទោះជាយ៉ាងណា នាងក៏មិនដែលចេះដើរបិទជើងឱ្យជិតបានដែរកាលពីមុន។ នេះជារឿងដែលត្រូវអបអរសាទរ ព្រោះក្មេងស្រីម្នាក់នេះទីបំផុតមិនបាច់រងវាសនាជាអ្នកបម្រើជាន់ទាបទៀតទេ ឥឡូវនាងអាចត្រូវបានគេហៅថាជា «លោកស្រី» បានហើយ។

ឆិន ភីងអាន មានអារម្មណ៍ស្ពឹកក្បាលបន្តិចនៅពេលឮបែបនេះ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេមិនដាច់ចិត្តដេញ ជឺ គុយ ចេញដែរ។ ទោះបីជានាងធ្វើខុសក៏ដោយ ប៉ុន្តែពួកគេជាអ្នកជិតខាងគ្នាច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ បន្ទាប់ពីដងទឹកពីរធុងសម្រាប់ លីវ សៀនយ៉ាង គេក៏ប្រញាប់ដងទឹកមួយធុងទៀតឱ្យ ជឺ គុយ។ គេចង់ចាកចេញពីក្រុមកំពូលអ្នកនិយាយដើមនេះឱ្យបានឆាប់តាមដែលអាចធ្វើទៅបាន។ ប៉ុន្តែ យាយម៉ាកាន់តែខឹងខ្លាំងឡើង នៅពេលឃើញក្មេងស្រីបម្រើដ៏គួរឱ្យស្អប់ម្នាក់នោះមិនខ្វល់ពីគាត់សោះ។

នេះគឺជាករណីនៅពេលដែលអ្នកខ្លាំងផ្លាស់ប្តូរស្នៀតគ្នា។ អ្វីដែលគួរឱ្យខ្លាចបំផុតនោះគឺ ប្រសិនបើគូប្រកួតមិនអើពើនឹងការវាយប្រហាររបស់ខ្លួនទាល់តែសោះ។ ប្រសិនបើបែបនោះ តើសមត្ថភាពដ៏ខ្លាំងពូកែមានប្រយោជន៍អ្វីទៅ?

កាលពីមុន នៅពេលដែលលោកយាយចាស់រូបនេះឈ្លោះជាមួយស្ត្រីមេម៉ាយដ៏មានមន្តស្នេហ៍នោះ គាត់ពិតជាចាញ់រាល់លើកមែន។ ប៉ុន្តែគាត់ក៏មានអារម្មណ៍ថា សមត្ថភាពរបស់គាត់នឹងកើនឡើងបន្តិចម្តងៗរាល់លើកដែរ។ ដូច្នេះ គាត់មានទំនុកចិត្តថា គាត់ច្បាស់ជាឈ្នះនៅក្នុងការឈ្លោះគ្នាលើកក្រោយ។

ប៉ុន្តែឥឡូវនេះ អ្វីៗបានប្រែប្រួលទាំងស្រុង។ ក្មេងស្រីបម្រើជាន់ទាបមកពីច្រកលំដីឥដ្ឋ (Clay Vase Alley) កំពុងបិទមាត់ជិត ហើយធ្វើជាមិនឮអ្វីទាំងអស់។ ប៉ុន្តែខ្សែភ្នែករបស់នាងបង្កប់នូវអ្វីម្យ៉ាងដែលធ្វើឱ្យលោកយាយចាស់មានអារម្មណ៍មិនសុខស្រួលទាល់តែសោះ។ រឿងនេះធ្វើឱ្យគាត់កាន់តែខឹង។ គាត់ពិតជាចង់ស្ទុះទៅខ្វាចបំផ្លាញមុខមាត់ក្មេងស្រីបម្រើនោះណាស់ ដើម្បីកុំឱ្យពួកក្មេងៗ និងបុរសៗនៅក្នុងច្រកក្បែរៗនោះ ត្រូវបាត់បង់វិញ្ញាណដោយសារសម្រស់ និងរូបរាងរបស់នាងទៀត។

ជាពិសេសគឺចៅប្រុសរបស់គាត់។ ទោះបីជាអ្នកដទៃមើលឃើញថាវាជាមនុស្សភ្លើក៏ដោយ ប៉ុន្តែសូម្បីតែជីដូនរបស់វា ក៏មានអារម្មណ៍ថានាពេលថ្មីៗនេះ ចៅរបស់ខ្លួនពិតជាបានបាត់បង់ស្មារតីមែន។ វាតែងតែនិយាយរាយមាយ ហើយមួយរយៈចុងក្រោយនេះ វាតែងតែនិយាយថា វានឹងយកក្មេងស្រីបម្រើមកពីច្រកលំដីឥដ្ឋនេះមកផ្ទះដើម្បីធ្វើជាប្រពន្ធរបស់វា បន្ទាប់មកវានឹងវាយមេឃឱ្យធ្លាយជាប្រហោង។

ដោយមិនអាចធ្វើឱ្យក្មេងស្រីបម្រើនោះមានប្រតិកម្មអ្វីបាន យាយម៉ាក៏បង្វែរការចាប់អារម្មណ៍មករកក្មេងប្រុសក្រីក្រដែលនៅក្បែរនោះវិញ។ គាត់បាននិយាយបែបចំអកថា៖ «អាដុំភក់ដែលឥតប្រយោជន៍អើយ។ ឯងធ្វើឱ្យម៉ែឪឯងស្លាប់អស់ហើយ ឯងនៅមានមុខរស់នៅទៀតមែនទេ? ដោយមានសមត្ថភាពជាន់ទាបបែបនេះ ឯងដឹងខ្លួនឯងហើយថានឹងគ្មានថ្ងៃបានប្រពន្ធឡើយ ដូច្នេះឯងកំពុងព្យាយាមឥតអៀនខ្មាសចង់បានអ្នកបម្រើគេមែនទេ? ពិតជាសមគ្នាណាស់! អាម្នាក់គួរឱ្យស្អប់ និងមីម្នាក់គួរឱ្យខ្ពើម! តាមពិតទៅ អ្នកទាំងពីរគួរតែនៅជាមួយគ្នាទៅ។ ទោះយ៉ាងណា ច្រកលំដីឥដ្ឋគឺជាកន្លែងសម្រាប់សម្រាមដូចអ្នកទាំងពីរហ្នឹងហើយ។ ពេលឯងមានកូនទៅថ្ងៃក្រោយ ពួកវាប្រហែលជាអាចក្លាយជាស្តេចគ្រប់គ្រងសម្រាមនៅច្រកលំដីឥដ្ឋមិនខាន!»

ឆិន ភីងអាន ពិចារណាមួយសន្ទុះ រួចឱនចុះត្រៀមនឹងដាក់ធុងទឹកទាំងពីរចុះ។

ប៉ុន្តែ ជឺ គុយ បានដាក់ធុងទឹកចុះតាំងពីមុនមកម្ល៉េះ ហើយបានដើរសំដៅទៅរកលោកយាយដែលកំពុងនិយាយមិនដឹងខុសត្រូវម្នាក់នោះ។ ដោយមិននិយាយអ្វីសូម្បីមួយម៉ាត់ នាងបានលើកដៃទះកំផ្លៀងលោកយាយចាស់នោះមួយដៃយ៉ាងខ្លាំង ធ្វើឱ្យគាត់វិលមុខតក់ស្លុតនៅនឹងកន្លែង។លោកយាយចាស់មានអារម្មណ៍វិលមុខងងឹតមុខ ហើយគាត់អាចឈរត្រង់បានក៏ដោយសារតែការទប់ពីស្ត្រីដែលនៅក្បែរនោះប៉ុណ្ណោះ។ ដោយមិនរង់ចាំឱ្យលោកយាយចាស់ដឹងខ្លួនវិញ ជឺ គុយ ក៏ឈានជើងទៅមុខ ហើយទះគាត់មួយកំផ្លៀងទៀត រួចជេរថា៖ «មីយាយចាស់មិនចេះស្លាប់! ខ្ញុំអត់ធ្មត់នឹងសម្តីស្អុយរបស់ឯងយូរណាស់ហើយ!»

លោកយាយចាស់រលាស់ក្បាល ទាំងមានផ្សែងចេញពីច្រមុះដោយសារកំហឹង។ គាត់ហៀបនឹងវាយតបវិញ ប៉ុន្តែមិនដឹងថាវាជាការភាន់ច្រឡំឬយ៉ាងណា ហាក់ដូចជាស្ត្រីដែលនៅក្បែរគាត់បានទប់គាត់យ៉ាងណែន រហូតដល់គាត់មិនអាចរើបម្រះចេញបានឡើយ។ ជាលទ្ធផល គាត់ត្រូវរងភាពអាម៉ាស់ជាលើកទីបី។ លើកនេះ ក្មេងស្រីបម្រើបានប្រើគន្លាក់ម្រាមដៃដាល់ថ្ងាសរបស់គាត់យ៉ាងខ្លាំង រួចនិយាយថា៖ «បើឯងហ៊ានជេរអ្នកដទៃនៅថ្ងៃក្រោយទៀត ខ្ញុំនឹងអូសអណ្តាតឯងចេញមក។ រាល់ពេលដែលឯងជេរ ខ្ញុំនឹងប្រើម្ជុលចាក់អណ្តាតឯង!»

លោកយាយចាស់ពិតជាតក់ស្លុតខ្លាំងណាស់ រហូតដល់ភ្លេចជេរតបវិញ ហើយសូម្បីតែបំណងចង់វាយតបក៏បាត់អស់ដែរ។

ក្មេងស្រីនោះងាកក្រោយរួចចាកចេញទៅយ៉ាងលឿន។ នៅពេលឃើញថាអ្នកជិតខាងរបស់នាងបានដងទឹកឱ្យនាងរួចជាស្រេច នាងក៏ញញឹមទទួលស្គាល់ រួចត្រលប់ទៅច្រកលំដីឥដ្ឋជាមួយគេ។

មុនពេល ឆិន ភីងអាន អាចនិយាយបាន ក្មេងស្រីនោះបានបើកមាត់និយាយមុនថា៖ «មិនបាច់អរគុណខ្ញុំទេ។ ខ្ញុំមិនមែនចេញមុខជួសឯង ឬអ្វីឡើយ។»

ឆិន ភីងអាន បានត្រឹមតែនៅស្ងៀមនិយាយមិនចេញ។

ក្មេងស្រីដែលដើរដៃទទេនោះ បន្តរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង។ ទោះបីជាយ៉ាងណាក៏ដោយ តាំងពីដើមដល់ចប់ នាងមិនដែលមានបំណងចង់យួរធុងទឹកដោយខ្លួនឯងឡើយ។

ទន្ទឹមនឹងនោះ លោកយាយចាស់កំពុងស្រែកយំនៅក្បែរអណ្តូងសោដែក៖ «អាមេចង្រៃតូច! ឯងនឹងត្រូវរន្ទះបាញ់មិនខាន! ហេតុអ្វីបានជាជីវិតខ្ញុំពិបាកវេទនាបែបនេះ... អូ ទេវតាមិនមានភ្នែកទេ... ហេតុអ្វីបានជាទ្រង់មិនបញ្ចេញរន្ទះមកបាញ់មីក្មេងស្រីបម្រើដ៏មានមន្តស្នេហ៍ និងគួរឱ្យស្អប់ម្នាក់នោះទៅ?!»

ក្មេងស្រីកំពុងដើរយ៉ាងលឿន ប៉ុន្តែស្រាប់តែនាងបានធ្វើចលនាយ៉ាងចម្លែកនៅពេលនោះ ដោយប្រើបាតដៃទាំងពីររុញឡើងទៅលើមេឃ។

សំណាងល្អដែល ឆិន ភីងអាន ជាអ្នកជិតខាងនឹងនាងច្រើនឆ្នាំមកហើយ ដូច្នេះគេមិនយល់ថាជារឿងចម្លែកឡើយ។

នៅពេលពួកគេដើរកាត់តូបលក់អាហារពេលព្រឹក ឆិន ភីងអាន បានក្រឡេកឃើញរូបរាងដែលធ្លាប់ស្គាល់ម្នាក់។ នាងមានកម្ពស់មិនសូវខ្ពស់ និងស្លៀកសម្លៀកបំពាក់ពណ៌បៃតង នាងកំពុងតែទិញនំសាច់ដែលទើបតែចំហុយថ្មីៗ។ វានៅតែក្តៅហុយៗ ហើយក្លិនឈ្ងុយរបស់វាសាយភាយពេញផ្លូវ។

ឆិន ភីងអាន ងើបក្បាលឡើង។

ទោះបីជាវានៅពេលព្រឹកក៏ដោយ ប៉ុន្តែមេឃស្រាប់តែប្រែជាអាប់អួរខ្លាំងនៅពេលណាមិនដឹង។ ដូចជាភួយដ៏ធំរបស់អ្នកមានមួយផ្ទាំង មានពពកខ្មៅដ៏ក្រាស់កំពុងដេកនៅទីនោះ។

គ្រាំង...

សំឡេងផ្គរលាន់បានបន្លឺឡើងនៅពីលើទីរួមស្រុកតូចមួយនេះ។

នៅក្បែរអណ្តូងសោដែក យាយម៉ាបានប្រញាប់ក្រោកឈរ រួចរត់ទៅផ្ទះយ៉ាងលឿន។ ធុងទឹកតូចរបស់គាត់យោលទៅយោលមក ធ្វើឱ្យទឹកកំពប់ពេញផ្លូវ។ នៅពេលគាត់ទៅដល់ផ្ទះ ប្រហែលជាសល់ទឹកមិនដល់កន្លះធុងផង។

នេះប្រហែលជាដោយសារតែលោកយាយចាស់នៅមានការដឹងខ្លួនខ្លះ។ ប្រសិនបើទេវតាពិតជាមានភ្នែកមែននោះ រន្ទះទីមួយដែលបាញ់ចុះមក ច្បាស់ជាធ្លាក់ចំក្បាលគាត់មិនខាន។

ឆិន ភីងអាន ក៏ងើបក្បាលឡើងបន្ទាប់ពីឮសំឡេងផ្គរលាន់។ គេមានភាពងឿងឆ្ងល់បន្តិច។ មើលទៅហាក់ដូចជាគ្មានភ្លៀងធ្លាក់ឡើយ។

ជឺ គុយ ញញឹមទាំងជ្រួញភ្នែករួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសប្រាប់ខ្ញុំថា គេធ្លាប់អានរឿងនេះពីមុនមក។ គេនិយាយថានៅដើមរដូវផ្ការីក ទេវតាម្នាក់នៅឋានសួគ៌នឹងគ្រងគ្រឿងសឹកមាស ហើយទះស្គរនៅក្នុងពពក ដើម្បីលាឆ្នាំចាស់ និងទទួលឆ្នាំថ្មី។ ទន្ទឹមនឹងនោះ សំឡេងស្គរក៏នឹងបន្លាចវិញ្ញាណអាក្រក់ទាំងអស់ឱ្យចាកចេញ ដើម្បីបើកផ្លូវឱ្យរដូវផ្ការីកដែលកំពុងមកដល់។»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសរបស់នាងពិតជាចេះដឹងច្រើនមែន។»

ក្មេងស្រីដកដង្ហើមធំរួចនិយាយថា៖ «លោកប្រុសល្អលើច្រើនផ្នែកណាស់ ប៉ុន្តែគេគ្រាន់តែខ្ជិលបន្តិចប៉ុណ្ណោះ។ គេក៏ចូលចិត្តជេរទេវតារាល់ពេលដែរ ហើយខ្ញុំគិតថារឿងនេះមិនល្អឡើយ។»

ឆិន ភីងអាន មិនមានទម្លាប់និយាយដើមអ្នកដទៃពីក្រោយខ្នងឡើយ ដូច្នេះគេមិនបានតបនឹងសម្តីរបស់ ជឺ គុយ ទេ។ ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ សុង ជីស៊ីន ពិតជាបានរក្សាទម្លាប់ចម្លែកមួយអស់រយៈពេលច្រើនឆ្នាំមកហើយ។ នោះគឺ គេតែងតែចូលចិត្តជេរទេវតា ដូចអ្វីដែលយាយម៉ាធ្វើដែរ។ គេចោទថាទេវតាគ្មានភ្នែក និងអ្វីៗផ្សេងទៀត។ ទោះជាយ៉ាងនេះក្តី ពួកអ្នកចេះដឹងមានច្បាប់ផ្ទាល់ខ្លួន ដូច្នេះ សុង ជីស៊ីន នឹងមិនជេរទេវតាឡើយ ប្រសិនបើមានព្រិលធ្លាក់ មានផ្គរលាន់ ឬប្រសិនបើមានពពកចម្រុះពណ៌នៅលើមេឃ។ យោងតាមសម្តីគេ គេនឹងជេរទេវតាតែនៅពេលដែលមេឃកំពុងងងុយដេកប៉ុណ្ណោះ។ បែបនេះ ទេវតានឹងមិនឮគេឡើយ ដូច្នេះតាមធម្មជាតិ ទេវតានឹងមិនខឹងឡើយ។ ទន្ទឹមនឹងនោះ គេក៏អាចបញ្ចេញកំហឹងរបស់គេបានដែរ។ នេះគឺជាស្ថានភាពចំណេញទាំងសងខាង។

ដោយឃើញគ្មានការឆ្លើយតបពី ឆិន ភីងអាន, ជឺ គុយ បានសួរបែបធម្មតាថា៖ «កាលពីយប់មិញ ឯងមិនបានត្រលប់ទៅផ្ទះវិញទេមែនទេ? តើឯងស្នាក់នៅផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង ឬ?»

ឆិន ភីងអាន ងក់ក្បាលរួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំមានភ្ញៀវនៅផ្ទះ ដូច្នេះវាមិនសមរម្យទេដែលខ្ញុំស្នាក់នៅទីនោះពេញមួយយប់។»

«អូ ត្រូវហើយ។ តើលោកគ្រូឈី (Mr. Qi) បានទៅរកឯងកាលពីមុនមែនទេ? តើគាត់និយាយអ្វីខ្លះជាមួយឯង?» នាងស្រាប់តែសួរ។

«ហេតុអ្វីបានជានាងសួររឿងនេះ?» ឆិន ភីងអាន សួរតបវិញ។

ជឺ គុយ បង្ហាញស្នាមញញឹមដ៏ស្លូតត្រង់ រួចឆ្លើយថា៖ «គ្មានរឿងអីទេ ខ្ញុំគ្រាន់តែសួរព្រោះខ្ញុំចៃដន្យបានជួបលោកគ្រូឈី ពេលខ្ញុំចេញមកដងទឹកកាលពីព្រឹកមិញ។ គាត់ប្រាប់ថាគាត់ចេញមកដើរលេងពេលព្រឹក ហើយគាត់ថែមទាំងសួរខ្ញុំថា តើឯងនៅផ្ទះទេមែនទេ? តាមធម្មជាតិ ខ្ញុំក៏បានផ្តល់ចម្លើយដ៏ស្មោះត្រង់ទៅគាត់ទៅ។»

ឆិន ភីងអាន ញញឹមរួចឆ្លើយថា៖ «ខ្ញុំក៏បានជួបលោកគ្រូឈីដោយចៃដន្យដែរនៅពេលនោះ ហើយគាត់គ្រាន់តែជជែកលេងបន្តិចបន្តួចជាមួយខ្ញុំប៉ុណ្ណោះ។ គាត់និយាយថា ខ្ញុំគួរតែបានទៅសាលារៀនជាមួយ លីវ សៀនយ៉ាង កាលពីខ្ញុំនៅក្មេង។ ខ្ញុំមានតែប្រាប់គាត់ថា គ្រួសារខ្ញុំក្រពេក ដូច្នេះរឿងនោះមិនអាចទៅរួចឡើយ។ បើមិនដូច្នោះទេ ខ្ញុំក៏ចង់ទៅសាលារៀនដែរ។»

«តើមានតែប៉ុណ្ណឹងទេ?» ជឺ គុយ សួរដោយភាពងឿងឆ្ងល់។

ឆិន ភីងអាន សម្លឹងមើលភ្នែកនាង រួចនិយាយទាំងញញឹមថា៖ «តើនឹងមានអ្វីផ្សេងទៀតទៅ?»

នាងក៏ញញឹមរួចបញ្ឈប់រឿងនេះ។

អ្នកទាំងពីរបានបែកផ្លូវគ្នានៅត្រង់ផ្លូវបំបែក។ ជឺ គុយ ទទួលយកធុងទឹករបស់នាង រួចបន្តដំណើរទៅកាន់ច្រកលំដីឥដ្ឋ ចំណែក ឆិន ភីងអាន ដើរទៅផ្លូវម្ខាងទៀត ដើម្បីត្រលប់ទៅផ្ទះ លីវ សៀនយ៉ាង។ បន្ទាប់មក គេនៅតែត្រូវទៅកាន់ច្រកទ្វារខាងកើតនៃទីរួមស្រុក ដើម្បីទទួលយកសំបុត្រយកទៅចែកចាយ។ គេនឹងទទួលបានប្រាក់មួយកាក់សម្រាប់សំបុត្រនីមួយៗដែលចែកចាយរួច។ ប្រសិនបើ ឆិន ភីងអាន ចាប់ផ្តើមការងារនេះតាំងពីមុនមក ជាមួយនឹងសមត្ថភាពដើរកាត់ភ្នំដោយប្រើជើងទាំងពីររបស់គេ គេប្រហែលជាអាចរកលុយបានគ្រប់គ្រាន់ដើម្បីរៀបការយកប្រពន្ធបាត់ទៅហើយ។

នៅពេលមកដល់ច្រកចូលនៃច្រកលំដីឥដ្ឋ ជឺ គុយ បានឃើញលោកប្រុសរបស់នាងកំពុងឈរនៅទីនោះទាំងស្ងាប។

នាងប្រញាប់ដើរទៅ រួចសួរដោយចង់ដឹងថា៖ «លោកប្រុស ហេតុអ្វីបានជាលោកចេញមកខាងក្រៅ?»

សុង ជីស៊ីន លាតដៃលាតជើង រួចនិយាយដោយសំឡេងខ្ជិលច្រអូសថា៖ «ខ្ញុំមានអារម្មណ៍ថាធុញទ្រាន់។»

«លោកប្រុស តើមន្ត្រីត្រួតពិនិត្យឡថ្មីនឹងត្រលប់មកវិញនៅពេលណា? តើយើងនឹងអាចចាកចេញទៅរាជធានីបានទេនៅពេលនោះ?» ជឺ គុយ សួរតិចៗ។

សុង ជីស៊ីន ពិចារណាមួយសន្ទុះ រួចឆ្លើយថា៖ «គេនឹងត្រលប់មកវិញក្នុងរយៈពេល ១០ ថ្ងៃទៀត។»

ជឺ គុយ មើលទៅហាក់ដូចជារារែក ខណៈធុងទឹកតូចនៅក្នុងដៃនាងយោលទៅយោលមក។

សុង ជីស៊ីន ញញឹមរួចសួរថា៖ «មានរឿងអីមែនទេ? តើនាងមានរឿងក្នុងចិត្តមែនទេ?»

«លោកប្រុស តើខ្ញុំអាចខ្ចីសៀវភៅប្រវត្តិស្រុក (Local County Chronicle) នោះមកអានបន្តិចបានទេ?» នាងសួរដោយភាពអៀនខ្មាស។ «ត្រឹមតែមួយថ្ងៃឬពីរថ្ងៃប៉ុណ្ណោះ ដើម្បីឱ្យខ្ញុំអាចរៀនអក្សរខ្លះ។ បើមិនដូច្នោះទេ អ្នកដទៃអាចនឹងមើលងាយខ្ញុំនៅពេលដែលខ្ញុំទៅដល់រាជធានី។ នៅពេលនោះ សូម្បីតែលោកប្រុស ក៏នឹងត្រូវគេសើចចំអកដោយសារតែខ្ញុំដែរ។»

សុង ជីស៊ីន មិនអាចទប់សំណើចបានឡើយ។ បន្ទាប់ពីពិចារណាមួយសន្ទុះ គេក៏និយាយថា៖ «តើមានអ្វីដែលត្រូវខ្មាសអៀនចំពោះសំណើនេះទៅ? ទោះជាយ៉ាងណា ត្រូវចាំថាត្រូវលាងដៃមុនពេលអានសៀវភៅ ហើយត្រូវប្រាកដថាមិនធ្វើឱ្យទំព័រសៀវភៅប្រឡាក់ឡើយ។ ម្យ៉ាងទៀត ត្រូវប្រយ័ត្នកុំឱ្យទឹកទៀនស្រក់លើវាផង។ ក្រៅពីនេះ គ្មានអ្វីដែលត្រូវបារម្ភឡើយ។ ទោះយ៉ាងណា វាក៏គ្រាន់តែជាសៀវភៅឥតប្រយោជន៍មួយដែលកត់ត្រានូវព្រឹត្តិការណ៍រហូតដល់ពេលនេះប៉ុណ្ណោះ។»

ស្នាមញញឹមដ៏ស្រស់បំព្រងបានរីកសាយលើផ្ទៃមុខរបស់ ជឺ គុយ។ «អរគុណលោកប្រុស!»

សុង ជីស៊ីន ក៏សើចយ៉ាងសប្បាយរីករាយដែរ រួចនិយាយថា៖ «មកទីនេះមក ឱ្យខ្ញុំជួយយួរធុងទឹកឱ្យនាង។»

ប៉ុន្តែ ជឺ គុយ បានដើរចេញទៅម្ខាង រួចនិយាយយ៉ាងម៉ឺងម៉ាត់ថា៖ «លោកប្រុស! តើគេមិនបាននិយាយទេឬថា សុភាពបុរសដ៏ខ្ពង់ខ្ពស់ គួរតែនៅឱ្យឆ្ងាយពីការងារចង្ក្រានជើងជញ្ជាំង? តើលោកប្រុសអាចមកខ្វល់ខ្វាយនឹងការងារបែបនេះបានយ៉ាងដូចម្តេច? បើអ្នកដទៃឮរឿងនេះ ខ្ញុំច្បាស់ជាត្រូវពួកគេដាក់ទណ្ឌកម្មមិនខាន!»

សុង ជីស៊ីន សើចទាំងខឹង រួចនិយាយថា៖ «ច្បាប់ ទ្រឹស្តី និងមារយាទ... រឿងទាំងនេះអាចបំភ័យ និងបោកប្រាស់អ្នកដទៃបាន ប៉ុន្តែខ្ញុំគឺ...»

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ យុវជនអ្នកចេះដឹងរូបនោះ ស្រាប់តែឈប់និយាយ។

ជឺ គុយ ពិតជាចង់ដឹងខ្លាំងណាស់ នាងក៏សួរថា៖ «លោកប្រុសគឺជាអ្វីទៅ?»

ស្នាមញញឹមដែលមិនសូវសមរម្យបានត្រលប់មកលើផ្ទៃមុខរបស់ សុង ជីស៊ីន វិញ គេចង្អុលមកខ្លួនឯង រួចនិយាយថា៖ «ការពិតទៅ ខ្ញុំគ្មានអ្វីក្រៅពីជាកសិករម្នាក់ឡើយ! ខ្ញុំមើលការខុសត្រូវចំការ និងគូសប្លង់ដី បន្ទាប់មកខ្ញុំឱ្យមនុស្សសាបព្រោះគ្រាប់ពូជ និងស្រោចទឹកដី។ ទន្ទឹមនឹងនោះ ខ្ញុំនឹងរង់ចាំឱ្យដំណាំលូតលាស់ និងផ្តល់ទិន្នផលដ៏ច្រើនដល់ខ្ញុំ។ ឆ្នាំហើយឆ្នាំទៀត នេះគឺជាជីវិតដែលខ្ញុំរស់នៅ!»

ជឺ គុយ មានភាពងឿងឆ្ងល់យ៉ាងខ្លាំង។

សុង ជីស៊ីន សើចយ៉ាងខ្លាំង។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ គេស្រាប់តែប្រែជាម៉ឺងម៉ាត់ រួចសួរថា៖ «ជឺ គុយ, តើ ឆិន ភីងអាន បានជួយយួរធុងទឹកឱ្យនាងពេញមួយផ្លូវមែនទេ?»

ក្មេងស្រីបម្រើងក់ក្បាលដោយទឹកមុខដ៏ស្លូតត្រង់។

សំឡេងរបស់ សុង ជីស៊ីន បង្កប់នូវអត្ថន័យជ្រាលជ្រៅ ខណៈគេនិយាយថា៖ «អ្នកប្រាជ្ញម្នាក់ធ្លាប់និយាយថា មនុស្សមួយចំនួនចាត់ទុកទង្វើល្អបន្តិចបន្តួចរបស់មនុស្សចម្លែក ជាអ្វីដែលត្រូវរក្សាទុកជាតម្លៃ ប៉ុន្តែពួកគេបែរជាចាត់ទុកការលះបង់របស់មិត្តភក្តិ និងក្រុមគ្រួសារ ជាអ្វីដែលជារឿងធម្មតា និងមិនបង្ហាញការដឹងគុណអ្វីទាំងអស់។ ចរិតបែបនេះគឺមិនត្រឹមត្រូវឡើយ។»

ក្មេងស្រីបម្រើកាន់តែងឿងឆ្ងល់ខ្លាំងឡើង៖ «ហាស?»

យុវជននោះអង្អែលចង្ការបស់គេ រួចរអ៊ូរទាំម្នាក់ឯង៖ «នាងពិតជាមិនយល់ពីការឌឺដងរបស់ខ្ញុំមែនឬ? តើខ្ញុំគួរឆ្លើយតបយ៉ាងដូចម្តេចទៅ? ប្រហែលជាខ្ញុំគួរតែដូរនាងចេញ រួចរកក្មេងស្រីបម្រើដែលឆ្លាត និងយល់ដឹងច្រើនជាងនេះមកវិញទេដឹង?»

ក្មេងស្រីបម្រើមិនអាចលាក់ស្នាមញញឹមរបស់នាងបានទៀតឡើយ។ នាងមិនខ្វល់នឹងការគំរាមរបស់គេទាល់តែសោះ ហើយនាងបានលាតត្រដាងការពិតដោយនិយាយថា៖ «តាមពិតទៅ លោកប្រុសកំពុងព្យាយាមសួរខ្ញុំថា តើអ្នកប្រាជ្ញដែលចេះដឹងម្នាក់នោះជាអ្នកណា មែនទេ? លោកប្រុស ខ្ញុំដឹង! ច្បាស់ជាលោកប្រុសហើយ!»

សុង ជីស៊ីន សើចយ៉ាងខ្លាំង។ «ជឺ គុយ ពិតជាស្គាល់ខ្ញុំច្បាស់មែន!»

អ្នកប្រាជ្ញវ័យកណ្តាលម្នាក់កំពុងអង្គុយត្រង់ខ្លួននៅក្នុងបណ្ណាល័យនៃសាលាឯកជន។ ខណៈដែលផ្គរលាន់ដើមរដូវផ្ការីកបន្លឺឡើង កូនអុកពណ៌ខ្មៅ និងសនៅពីមុខគាត់ សុទ្ធតែរលាយក្លាយជាធូលីដីទាំងអស់។

មានវិធីសាមញ្ញមួយដែលយុវជន និងក្មេងៗនៅក្នុងទីរួមស្រុកតូចនេះប្រើដើម្បីចាប់ត្រីថ្ម (rock slate fish)។ ពួកគេនឹងប្រើញញួរវាយទៅលើថ្មនៅក្នុងអូរយ៉ាងខ្លាំង ដែលធ្វើឱ្យត្រីថ្មដែលកំពុងលាក់ខ្លួនសន្លប់ និងអណ្តែតឡើងលើផ្ទៃទឹក។

សកម្មភាពនេះគឺដូចគ្នាទៅនឹងពាក្យស្លោកដែលមាននៅក្នុងសៀវភៅ — វាយស្មៅបង្កកពស់ (ឬ វាយជុំវិញភ្នំដើម្បីបន្លាចខ្លា)។

ទោះជាយ៉ាងណាក៏ដោយ ប្រសិនបើនរណាម្នាក់ចង់ដាស់តឿនអ្នកប្រាជ្ញ (Sage) ម្នាក់ កុំឱ្យប្រឆាំងនឹងឋានសួគ៌ និងដើរផ្ទុយពីមហាធម៌ (Great Dao)...

អាវុធដែលគេត្រូវប្រើ ប្រហែលជាត្រូវតែជាផ្គរលាន់ដ៏មានមហិទ្ធិឫទ្ធិ និងធំធេងបំផុតនៅលើមេឃ។